"ဝိညာဉ်နှောင်ကြိုး"

 

အခန်း (၁) 

သံလွင်မြစ်ကြီးကို စီးမိုးထားသည့် မြို့ကလေးသည် ညနေခင်းဆိုလျှင် နှင်းငွေ့များကြားတွင် မှိုင်းညို့နေတတ်သည်။ ထိုမြို့ကလေးသို့ စိုက်ပျိုးရေးဌာနမှ ဒုတိယဦးစီးမှူးအဖြစ် ရာထူးတိုး၍ ပြောင်းရွှေ့လာသူမှာ ရဲရင့် ဖြစ်သည်။ မြို့သစ်သို့ စရောက်သည့်နေ့တွင် ဝန်ထမ်းအိမ်ရာက လစ်လပ်မှုမရှိသေးသဖြင့် ရဲရင့်တစ်ယောက် တည်းခိုစရာအိမ် အပူတပြင်း ရှာရတော့သည်။

ရုံးမှ စာရေးမကြီး ဒေါ်လှမေ က ရဲရင့်၏ အခက်အခဲကို သိသောအခါ စေတနာစကား ဆိုလာသည်။

"ဆရာရဲရင့်... နေစရာအခက်အခဲရှိရင် ကျွန်မတို့ ပိုင်တဲ့ မြို့လယ်က မိသားစု 'ရွှေနဒီမင်္ဂလာခန်းမ' မှာ သွားနားနေပါလား။ ခန်းမကြီးရဲ့ အနောက်ဘက်မှာ ပစ္စည်းလှောင်တဲ့ အခန်းကျယ်ကြီး နှစ်ခန်းရှိတယ်။ ရုံးက မင်္ဂလာပွဲတွေရှိမှ အဲဒီခန်းမကို သုံးတာဆိုတော့ ဆရာ့အတွက် တိတ်ဆိတ်ပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေလို့ရတာပေါ့။ အိမ်ငှားခလည်း ပေးစရာမလိုပါဘူး"

ရဲရင့်မှာ လူပျိုလူလွတ် ဖြစ်သည့်အပြင် ညဘက်ဆိုလျှင် စာရေးစာဖတ်လေ့ရှိသူမို့ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် သွားရောက်နေထိုင်ပါက သံဃာတော်များကို အားနာစရာဖြစ်မည်စိုး၍ ဒေါ်လှမေ၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်သည်။ မင်္ဂလာခန်းမနောက်ဘက်မှ အခန်းသည် ကျယ်ဝန်းပြီး ကုတင်၊ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များလည်း အဆင်သင့်ရှိသည်။ အရှေ့ဘက်တွင်လည်း ညဈေးနှင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များရှိသဖြင့် ရဲရင့်အတွက် အရာရာ အဆင်ပြေလွန်းနေခဲ့သည်။

သို့သော် မင်္ဂလာခန်းမသို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့သည့် တတိယမြောက်ညတွင်တော့ ရဲရင့်၏ ငြိမ်းချမ်းမှုများ စတင်ပျက်စီးခဲ့ရတော့သည်။

အခန်း (၂) 

ထိုနေ့ညက မီးများမှောင်ကျနေသည့် ရာသီဥတုနှင့်အတူ သံလွင်မြစ်မှ တိုက်ခတ်လာသော လေအေးများက အခန်းတံခါးကို တဒုန်းဒုန်း ရိုက်ခတ်နေသည်။ ညတစ်ဆယ့်နှစ်နာရီ တိတိတွင် ရဲရင့် အိပ်ပျော်နေရာမှ ဆတ်ခနဲ နိုးလာခဲ့သည်။

"အီး... ဟီး... အီး... ဟီး..."

သဲသဲကွဲကွဲ ကြားလိုက်ရသည်မှာ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ငိုကြွေးနေသည့် အသံဖြစ်သည်။ ထိုအသံသည် လမ်းမပေါ်မှ လွင့်ပျံလာခြင်းမဟုတ်ဘဲ အခန်း၏ ခေါင်းရင်းဘက်ရှိ ဟောဒီမင်္ဂလာခန်းမအကျယ်ကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ရဲရင့်တစ်ယောက် စိမ့်ခနဲ ကြောက်စိတ်ဝင်သွားသော်လည်း စိတ်ကို တင်းထားလိုက်သည်။ လည်ချောင်းကို အားရပါးရ ရှင်းလိုက်စဉ်—

"အဟမ်း... အဟမ်း..."

ရဲရင့်၏ အသံထွက်သွားသည်နှင့် ခန်းမထဲမှ ငိုသံသည် တိခနဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထိုအခါ ရဲရင့် ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး တဒုန်းဒုန်း ခုန်လာတော့သည်။ ငိုနေသူသည် သူ့အသံကို ကြားသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရဲရင့်သည် ဓာတ်မီးကို ကိုင်ကာ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ တံခါးသော့ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ တံခါးရွက်ကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး ဓာတ်မီးအလင်းရောင်ကို နေရာအနှံ့ ထိုးကြည့်လိုက်ရာတွင်တော့ ရွှေရောင်နှင့် အနီရောင် ကတ္တီပါလိုက်ကာများ၊ အထပ်လိုက် စီထားသော ကော်ကုလားထိုင်များမှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိ။ ခြောက်ခြားဖွယ် တိတ်ဆိတ်မှုသာ သူ့ကို ဆီးကြိုနေခဲ့သည်။

အခန်း (၃) 

နောက်တစ်နေ့ နေ့လည်စာစားချိန်တွင် ရဲရင့်က ညကကြားရသော ငိုသံအကြောင်းကို ရုံးမှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအား ပြောပြမိသည်။ ထိုအခါ မြို့ခံများဖြစ်ကြသည့် ကိုသူရ နှင့် မသန်းသန်း တို့၏ မျက်နှာများ ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။

"သဘာဝပါ ဆရာရဲရင့်ရယ်... လမ်းထဲက လင်မယားတွေ စကားများပြီး ငိုတာဖြစ်ပါလိမ့်မယ်" ဟု မသန်းသန်းက ခပ်သုတ်သုတ် ငြင်းဆိုလိုက်သော်လည်း သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ထိုနေ့ည ဆယ့်နှစ်နာရီခွဲတွင်တော့ ရဲရင့် ကုတင်ပေါ်၌ စာဖတ်ရင်း မှေးခနဲ အိပ်ပျော်သွားစဉ် သီချင်းသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

"နွေမင်းလွန်လို့ ဆောင်းကိုကူး... နှစ်တစ်ရာတိုင် ချစ်မယ့်သူ..."

မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ သာယာငြိမ့်ညောင်းသော်လည်း အေးစက်လှသော သီချင်းဆိုသံ။ ရဲရင့် ဓာတ်မီးကို ကိုင်ကာ မင်္ဂလာခန်းမထဲသို့ ပြန်လည် ထွက်လာခဲ့သည်။ ခန်းမတံခါးကို ဖွင့်လိုက်စဉ် ဓာတ်မီးက လျှာကပ်ပြီး မီးမလင်းတော့ပေ။ လက်ဖဝါးဖြင့် စတ်ခနဲ နှစ်ချက်၊ သုံးချက် ရိုက်လိုက်မှ ဓာတ်မီးအလင်းရောင် ထွက်လာသည်။

ဓာတ်မီးရောင် အလယ်တည့်တည့်သို့ ရောက်သွားချိန်တွင် ရဲရင့်၏ ဒူးနှစ်ဖက် တုန်ယင်သွားခဲ့ရသည်။ ခန်းမ၏ စင်မြင့်ထက်တွင် အနီရောင် သတို့သမီးဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် သူ့ကို ကျောပေးလျက် ထိုင်နေသည်။

"ဟေ့... မင်း ဘယ်သူလဲ"

ရဲရင့် ကြောက်လန့်တကြား လှမ်းအော်လိုက်သည်။ မိန်းကလေးသည် သီချင်းဆိုသံကို ရပ်လိုက်ပြီး ရဲရင့်ဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်နှာလှည့်လာခဲ့သည်။

"ငါ့ နာမည်... နွယ်နွယ်ထွန်း..."

သူမ၏ မျက်လုံးပေါက်များထဲမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်နေပြီး၊ မိတ်ကပ်များအစား သွေးရဲရဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဆိုးကြီးသည် ရဲရင့်ဆီသို့ လေထဲတွင် တရွေ့ရွေ့ လွင့်မျောလာတော့သည်။

"အား... မလာနဲ့... မလာနဲ့..."

ရဲရင့် အသံကုန် ခြစ်အော်ရင်း နိုးလာခဲ့သည်။ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တင်ထားသော စာအုပ်ကြီးကြောင့် အိပ်မက်ဆိုး မက်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်ဟု စိတ်ကို ဖြေသိမ့်လိုက်သော်လည်း အခန်းအပြင်သို့ ထွက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မင်္ဂလာခန်းမ တံခါးကြီးသည် ပွင့်လျက်ရှိနေပြီး၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မီးလင်းနေသည့် ဓာတ်မီးတစ်လက်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရဲရင့်၏ အမွေးအမှင်များ အထက်သို့ စိမ့်ခနဲ ထထောင်သွားရတော့သည်။

အခန်း (၄) - မင်္ဂလာပွဲနေ့က ဝိညာဉ်ဆိုး

အိပ်ရေးပျက်၍ မျက်တွင်းများ ဟောက်ပလက်ဖြစ်နေသော ရဲရင့်ကို မင်္ဂလာခန်းမဘေးမှ အသက် ၆၀ ခန့်ရှိ ဦးဘဂျော့ က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် တွေ့သွားသည်။

"ဆရာရဲရင့်... မင်း ကြုံခဲ့ရပြီမလား"

ဦးဘဂျော့၏ မေးခွန်းကြောင့် ရဲရင့် အံ့ဩသွားပြီး ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို ရင်ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ ထိုအခါ ဦးဘဂျော့က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး—

"နွယ်နွယ်ထွန်း ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးလေ... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ဆုံးသွားတာ။ သူ့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့မှာပဲ ဖြစ်တာပါ ဆရာရဲရင့်ရယ်"

"ဗျာ... မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့ ဟုတ်လား ဦးလေး"

"ဟုတ်တယ်... နွယ်နွယ်ထွန်းက အနီရောင်ဆို ရူးမတတ် ကြိုက်တဲ့သူ။ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့ မနက် လေးနာရီမှာ အနီရောင် သတို့သမီးဝတ်စုံကြီး ဝတ်ပြီး အလှပြင်ဆိုင်ကနေ အခု ဒီမင်္ဂလာခန်းမကို ဆိုင်ကယ်ကိုယ်တိုင် မောင်းလာခဲ့တာ။ လမ်းကွေ့တစ်ခုမှာ နှင်းတွေကလည်း တအားထူတော့ အရှိန်နဲ့လာတဲ့ ကုန်ကားတစ်စီးနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်မိပြီး နေရာတင် ပွဲချင်းပြီး ဆုံးသွားတာပဲ"

"အို... သနားစရာပါလား ဦးလေးရယ်"

"အစွဲအလမ်း ကကြီးတာ ဆရာရဲရင့်ရယ်... မင်္ဂလာဆောင်ရမယ့် ခန်းမဆီကို မရောက်လိုက်ရဘဲ ဆုံးသွားရှာတော့ သူဝတ်ချင်ခဲ့တဲ့ အနီရောင်ဝတ်စုံကြီးနဲ့ ဒီမင်္ဂလာခန်းမထဲမှာ ဝိညာဉ်မကျွတ်ဘဲ ငိုယိုသီချင်းဆိုပြီး လှည့်ပတ်သွားလာနေတော့တာပဲ။ ပိုင်ရှင်တွေလည်း ပရိတ်တရားတွေ နာပေးပေမယ့် သူ မကျွတ်ရှာဘူး"

အခန်း (၅) - အနီရောင် လိပ်ပြာနှင့် ကျွတ်တမ်းဝင်ခြင်း

နွယ်နွယ်ထွန်း၏ ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း သနားစရာကောင်းလှသော ဖြစ်စဉ်ကို သိလိုက်ရပြီးနောက် ရဲရင့်၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်စိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သံယောဇဉ်နှင့် ကရုဏာစိတ်များသာ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

နောက်တစ်ပတ် စနေနေ့တွင် ရဲရင့်သည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ငွေဖြင့် ဆရာတော် သံဃာတော် သုံးပါးကို မင်္ဂလာခန်းမသို့ ပင့်ဖိတ်၍ နွယ်နွယ်ထွန်းအတွက် ရည်စူးကာ အလှူဒါနပြု၊ တရားပွဲ ကျင်းပပေးခဲ့သည်။

"ယနေ့ ယခု ပြုပြုသမျှသော ကောင်းမှုစုစုတို့သည် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ကွယ်လွန်သွားရှာသော ဒကာမလေး နွယ်နွယ်ထွန်း အား ရည်စူးပါ၏။ နွယ်နွယ်ထွန်းတစ်ယောက် အစွဲအလမ်းတို့ ချုပ်ငြိမ်းပြီး ကောင်းမွန်သော ဘုံဘဝသို့ ရောက်ရှိပါစေတော်မူဘုရား..."

ဆရာတော်၏ ပရိတ်တရားတော်များအဆုံးတွင် ရဲရင့်နှင့် ရုံးအဖွဲ့သားများက—

"အမျှ... အမျှ... အမျှ... ယူတော်မူကြပါကုန်သော်... သာဓု... သာဓု... သာဓု..."

အမျှဝေလိုက်သည့် ခဏ၌ပင် မင်္ဂလာခန်းမ၏ စင်မြင့်ထက်၊ အမှိုက်သရိုက်များကြားမှ လှပလွန်းသော အနီရောင် လိပ်ပြာကြီးတစ်ကောင် သည် ရုတ်တရက် ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအနီရောင် လိပ်ပြာလေးသည် မင်္ဂလာခန်းမအတွင်း ရဲရင့်၏ ခေါင်းပေါ်မှ သုံးပတ်မျှ ဝဲပျံလိုက်ပြီးမှ ပွင့်နေသော ခန်းမတံခါးမကြီးမှတစ်ဆင့် မြို့ကလေး၏ သံလွင်မြစ်ပြင်ဘက်ဆီသို့ အေးချမ်းစွာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။