အခန်း (၁)
ပဲခူးရိုးမခြေရင်းက "သပြေကုန်း" ဆိုတဲ့ ရွာလေးမှာ ဒီရက်ပိုင်း အသက်ဝင်လှုပ်ရှားလို့ နေပါတယ်။ အကြောင်းကတော့ မြို့ပေါ်ကို ပညာသင်သွားခဲ့တဲ့ ရွာရဲ့ အလှဘုရင်မ "နဒီမိုး" တစ်ယောက် ရွာကို ခဏ ပြန်ရောက်လာလို့ပါပဲ။
နဒီမိုးဆိုတာ ရွာမှာ ရွယ်တူကောင်လေးတွေတင်မကဘဲ လူပျိုကြီးတွေပါ စိတ်ကူးနဲ့ ပစ်မှားရတဲ့အထိ လှပသူပါ။ အသားအရည်က မာလကာသီး ပထမဆုံး အခွံနွှာလိုက်သလို ဝင်းပစိုပြေနေပြီး၊ သွားလေးတွေကလည်း စီရီလို့နေတာပေါ့။ ညနေစောင်းလို့ ရွာလယ်က ညောင်ပင်ကြီးအောက်မှာ ကာလသားတွေ လူစုမိပြီဆိုရင် နဒီမိုးအကြောင်းက မပါမဖြစ် ပူပူနွေးနွေး ခေါင်းစဉ်တစ်ခုဖြစ်လာပါတယ်။
"ဟေ့ကောင်တွေ... ဒီနေ့ ငါ လယ်တဲဘက်ကအပြန် နဒီမိုးနဲ့ ဆုံခဲ့တယ်ဗျာ။ အသားလေးများ ဖြူဝေနေတာပဲ၊ ဒေါ်စိန်လှတို့ ဆိုင်က နို့ဆီဘူး အသစ်ကလေးအတိုင်းပဲကွ။ အဖုံးလေး ဖောက်ပြီး လျှာနဲ့ လျက်လိုက်ရရင်ဖြင့် ကမ္ဘာမှာ ဘာမှပင် လိုတော့မည်မဟုတ်ပါဘူးဗျာ"
ဆေးပေါ့လိပ်ကို မီးခိုးတထောင်းထောင်း ထွက်အောင် ဖွာရင်း အေးမောင်က စတင်ပြီး ပါးစပ်အရသာ ခံလိုက်တာပါ။ ဒီတော့မှ ဘေးက စိုးဝင်းကလည်း မခံချင်စိတ်နဲ့ ဝင်ပြောပါတော့တယ်။
"မင်းကလည်း ဘာမှ မဆီမဆိုင် နို့ဆီဘူးနဲ့ သွားတူနေရတာလဲကွာ။ ငါကြည့်တာတော့ ငါတို့ရွာ ကထိန်ပွဲတွေမှာ လောင်းတဲ့ ကောက်ညှင်းကျူထုပ်လေးအတိုင်းပဲ။ နှီးစည်းထားတော့ ခါးလေးချို့ပြီး ဖင်လေးကားလို့၊ ပူပူနွေးနွေးလေး ခွာဖတ်ပြီး စားလိုက်ရရင်ဖြင့် အမွှေးစိမ့်နေမှာပဲ"
သူတို့ပြောနေတာတွေကို မိန်းကလေးတွေ ကြားရင်တော့ ရွံရှာပြီး အော့နှလုံးနာကြမှာ အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ယောက်ျားအုပ်စုဆိုတာ မိန်းမအကြောင်း ကလွဲရင် တခြားအကြောင်း ပြောဖို့ ခံတွင်း မလိုက်ကြပါဘူး။ ဒီအချိန်မှာ ဘုန်းကြီးကျောင်းက ထွက်လာတာ မကြာသေးတဲ့ "မောင်ချို" က သူ့ဂျိုင်းကြားမှာ ညှပ်ထားတဲ့ ဓမ္မပဒ စာအုပ်ကြီးကို ပွတ်ရင်း ငေါက်လိုက်ပါတယ်။
"မင်းတို့ကောင်တွေ ကာမတဏှာ အင်မတန် ကြီးတာပဲကွာ။ နဒီမိုးကို မင်းတို့က ချစ်တာမှ မဟုတ်တာ။ အပေါ်ယံ ရာဂနဲ့ စိတ်မှန်းနဲ့ လွန်လွန်ကဲကဲ နှာထနေကြတာ။ ငါကတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး၊ ငါ နဒီမိုးကို ချစ်တာ ရှေးရှေးဘဝတွေက ဆုံခဲ့ဖူးတဲ့ ရေစက်ကြောင့်လို့ ထင်တယ်"
မောင်ချိုရဲ့ တရားသံ ပါနေတဲ့ စကားကို ကြားတော့ ရွာဇာတ်သဘင်မှာ မင်းသား လုပ်လေ့ရှိတဲ့ "ထွန်းလှ" က ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဒီမှာ ကိုမောင်ချို... ခင်ဗျားကို ကျုပ် မေးစရာတစ်ခု ရှိတယ်။ ခင်ဗျား မိန်းမရဲ့ အစ်မ မလှကြည်ကို ခင်ဗျား ချစ်လား"
ဒီအချိန်မှာ ကလေးနှစ်ယောက်အဖေ ဦးဘသန်းက ကြားကနေ "ဟေ့ကောင် ထွန်းလှ၊ မင်းက ဘာလို့ သူများ မိန်းမအစ်မကို သွားမေးနေရတာလဲ" ဟု ဝင်ဟန့်လိုက်ပေမဲ့ ထွန်းလှကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဇာတ်ခုံပေါ်ကအတိုင်း လေယူလေသိမ်းနဲ့ ဆက်ပြောပြလိုက်ပါတယ်။
"ပြောစမ်းပါ ကိုမောင်ချိုရ... ခင်ဗျား အစ်မ မလှကြည်ကို မင်္ဂလာဆောင်ပြီးရင် ဒီအတိုင်း အလှထိုင်ကြည့်နေမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ဆိုင်ရာဆိုင်ရာလေးတွေ လုပ်မှာလား"
"ဘာတွေလာမေးနေတာလဲ ထွန်းလှရာ... လင်မယား ဖြစ်လာမှတော့ လင်မယားအလုပ် လုပ်ကြမှာပေါ့ကွာ" လို့ မောင်ချိုက မျက်နှာပူပူနဲ့ ပြန်ဖြေပါတယ်။
"ဖြောက်!" ဆိုတဲ့ လက်ဖျောက်သံနဲ့အတူ ထွန်းလှက ထအော်ပါတော့တယ်။
"အဲဒါပဲဗျ။ ဘယ်ယောက်ျားမှ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ချစ်တယ်ဆိုပြီး ရုပ်တုလို ထိုင်ကြည့်မနေဘူး။ အချစ်ဆိုတာ ကျုပ်တို့ ဇာတ်ခုံပေါ်က ကန့်လန့်ကာလိုပဲ၊ အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ မမြင်နိုင်တဲ့ ရာဂတွေ၊ လိုအင်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်အမှန်ကို ဖွင့်ပြလိုက်ရင် မိန်းမတွေ ကြောက်လို့ ကြက်သီးတဖျန်းဖျန်း ထသွားလိမ့်မယ်"
စကားတွေ ငြင်းခုံရင်း ကာလသားတွေ အခြေအနေ တင်းမာလာပြီး တုတ်ဆွဲ မဲဆွဲ ဖြစ်မလိုအချိန်မှာပဲ သပြေကုန်းရွာရဲ့ အသက်အကြီးဆုံး အဘိုးတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ "ဘိုးရွှေ" က ခရေပင်ကြီးအောက်က ထန်းရွက်ခြောက်ကြီးကို တုတ်နဲ့ ဘုန်းခနဲ ရိုက်ချလိုက်ပါတော့တယ်။
အခန်း (၂)
"ဟေ့ကောင်တွေ... မင်းတို့ အားလုံး အရူးတွေချည်းပဲ။ ဘယ်ကောင်မှ အသုံးမကျဘူး"
ဘိုးရွှေရဲ့ အော်သံကြောင့် ကာလသားတွေ အားလုံး လန့်ဖျပ်သွားပြီး ငြိမ်ကျသွားကြပါတယ်။
"လူဆိုတာ အတွေးနဲ့ပဲ ဘဝကို စိတ်ကူးယဉ် တည်ဆောက်လို့ မရဘူးကွ။ အထူးသဖြင့် ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမ ပေါင်းသင်းတဲ့နေရာမှာ အတွေးနဲ့ လက်တွေ့ အတွေ့ဟာ တက်တက်စင်အောင် လွဲမှားတတ်တယ်။ အဲဒါ ငါ့ကိုယ်တွေ့ပဲ"
"လုပ်စမ်းပါဦး အဘိုးရွှေရ... ကျုပ်တို့ကို သင်ခန်းစာရအောင် ပြောပြပါဦး" လို့ အေးမောင်က တောင်းဆိုလိုက်ပါတယ်။
ဘိုးရွှေက သူ့လွယ်အိတ်ထဲက ဆေးပေါ့လိပ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး မီးညှိရင်း အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်း သတိရနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ပြောပြပါတော့တယ်။
"ဒီအဖြစ်အပျက်က ငါ ခုနစ်နှစ်သားလောက်က ဖြစ်ခဲ့တာကွ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၅၀ ကျော်ပေါ့။ ငါ့မှာ ငယ်ငယ်ကတည်းက မိခင် မရှိတော့ အဘနဲ့ပဲ နေခဲ့ရတယ်။ ငါ့အဘမှာ အသက်ထက်ချစ်ရတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ သူ့နာမည်က 'ဦးထွန်းရင်' တဲ့။ ဦးထွန်းရင်က ငါ့အဘကို ချစ်သလို ငါ့ကိုလည်း သူ့သားအရင်းလို တွယ်တာတယ်။
တစ်နေ့တော့ ဦးထွန်းရင်က ငါ့အဘဆီ ရောက်လာပြီး... 'လှမောင်ရာ... ငါနဲ့ မြသန်းကိုသူ့မိဘတွေက တင့်တောင်းတင့်တယ် လက်ထပ်စေချင်တယ်။ ငါ့မှာက ပိုက်ဆံမရှိတော့ ရွှေဘိုဘက်က ရွှေတွင်းတွေကို တက်ပြီး ငွေရှာမလို့ကွာ' လို့ ပြောပြတယ်။
ငါ့အဘကလည်း သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို လောဘမကြီးဖို့နဲ့ ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ဖို့ သေချာ မှာလိုက်တာပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ ဦးထွန်းရင် ရွှေတောတက်သွားခဲ့တယ်။ သူ မရှိတဲ့အချိန်မှာ ချစ်သူ မမြသန်းဟာ ငါတို့အိမ်ကို နေ့စဉ်လာပြီး ငိုယိုပြီး မျှော်နေခဲ့တာပေါ့။ သုံးလလောက်ကြာတော့ ဦးထွန်းရင်ဆီက စာတစ်စောင် ရောက်လာတယ်။ အလုပ်အဆင်ပြေကြောင်း၊ ကျန်းမာကြောင်းနဲ့ ပိုက်ဆံရရင် ဆက်ဆက် ပြန်လာခဲ့မယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပေါ့။
အဲဒီစာ ရောက်ပြီးတဲ့နောက်... တစ်နှစ်ကျော် တာတောင် ဦးထွန်းရင်ဆီက စာ လုံးဝ မလာတော့ဘူးကွ။
မမြသန်းဆိုရင် နေ့တိုင်း မျက်ရည်နဲ့ မျက်ခွက်ပေါ့။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ့အဘလည်း သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ အတွက် စိတ်ပူလွန်းလို့ ရွှေတောကို လိုက်သွားဖို့ ပြင်ဆင်တော့တာပဲ။ အဲဒီလို လိုက်ခါနီးမှာပဲ အံ့ဩစရာကောင်းစွာနဲ့ ဦးထွန်းရင်ဆီက စာတစ်စောင် ရောက်လာခဲ့တယ်"
ဘိုးရွှေက စကားကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး ဆေးလိပ်ကို တပြင်းချဖွာလိုက်ပါတယ်။
အခန်း (၃) - ဘဝကို ရိုက်ချလိုက်သော အမှန်တရား
"အဘိုးရွှေ... စာထဲမှာ ဘာတွေ ပါလဲဗျ" လို့ မောင်ချိုက စိတ်လောစွာနဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်။
ဘိုးရွှေက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချရင်း ဆက်ပြောပြပါတယ်...
"စာထဲမှာ ပါတာကတော့... ဦးထွန်းရင်ဟာ ရွှေကျင်းထဲ ဆင်းအလုပ်လုပ်ရင်း ကျင်းပြိုကျလို့ မြေပိသွားခဲ့တယ်တဲ့။ ဘဝတူ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက မရမက တူးဖော် ကယ်ထုတ်လိုက်လို့ အသက်မသေခဲ့ပေမဲ့ မြို့ပေါ် ဆေးရုံမှာ (၆) လလောက် ကုသလိုက်ရတယ်။ အခု ဆေးရုံက ဆင်းရတော့မှာမို့ ငါ့အဘကို လာခေါ်ဖို့ စာရေးလိုက်တာပဲ။
ငါ့အဘလည်း မမြသန်းကို အကြောင်းကြားပြီး မြို့ပေါ် ဆေးရုံကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ဦးထွန်းရင် ရွာကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ... အားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြရတယ်။ ချိုင်းထောက်ကို အားပြုပြီး လျှောက်နေရတဲ့ ဒုက္ခိတဘဝ ရောက်သွားခဲ့ပြီလေ။ မမြသန်းဆိုရင် ဦးထွန်းရင်ကို ဖက်ပြီး ငိုလိုက်တာမှ မအั้นနိုင်ဘူး။
'အစ်ကိုရယ်... ခင်မှုံကြောင့် ခုလို ဖြစ်ရတာပါ' (မမြသန်းက ငိုရင်း ပြောတာပေါ့)
'မဟုတ်ပါဘူး ညီမရယ်... အစ်ကို့ ကံအကြောင်းမလှလို့ပါ'
'မဟုတ်ဘူး အစ်ကို... အစ်ကိုသာ မသွားခဲ့ရင် ခုလို မဖြစ်ဘူး။ ညီမ အစ်ကို့ကို လက်ထပ်မယ်'
မမြသန်းက အတင်း လက်ထပ်မယ်လို့ ပြောတော့ ဦးထွန်းရင်က ခေါင်းကို ခတ်ကြမ်းကြမ်း ယမ်းလိုက်ပြီး...
'မဖြစ်နိုင်ပါဘူး ညီမရယ်... အစ်ကို့မှာ ဒုက္ခိတ ဖြစ်ရုံတင် မကပါဘူး၊ ယောက်ျားဘဝကိုတောင် ခံယူလို့ မရတော့ပါဘူး။ အစ်ကိုဟာ ယောက်ျား မပီသတော့ပါဘူးကွယ်' လို့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ပြောရှာတယ်။
'အစ်ကို ပြောတာ ခင်မှုံ နားမလည်ဘူး'
ဒီတော့ ဦးထွန်းရင်က မျက်ရည်တွေ တွေတွေကျရင်း ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောလိုက်တယ်...
'ဆေးရုံပေါ်မှာ... အစ်ကို့ရဲ့ အင်္ဂါဇာတ်ကို ဖြတ်ထုတ်လိုက်ရတယ် ညီမရယ်... အစ်ကို့မှာ ယောက်ျားအင်္ဂါ မရှိတော့ဘူး'
အဲဒီစကားကို ကြားတော့ မမြသန်းက မျက်ရည်တွေကြားကနေ...
'အစ်ကိုရယ်... ခင်မှုံ အစ်ကို့ကို ချစ်တာ ကိလေသာ ရာဂတွေ မပါဘဲ ဖြူဖြူစင်စင် မြတ်မြတ်နိုးနိုး ချစ်တာပါ။ ဒီအတွက်ကြောင့်တော့ ခင်မှုံကို မငြင်းပါနဲ့နော်' လို့ ဆိုပြီး မိဘတွေကို အတိုက်အခံလုပ်ကာ ဦးထွန်းရင်ကို လက်ထပ်ခဲ့ပါတော့တယ်။
အဲဒီအချိန်တုန်းက မမြသန်းရဲ့ အတွေးမှာတော့ အချစ်ဟာ သန့်ရှင်းတယ်၊ ကိလေသာ မလိုဘူးလို့ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့တာပေါ့ကွာ..."
အခန်း (၄)
ဘိုးရွှေက ဆေးလိပ်ပြာကို ခါထုတ်ရင်း စကားကို ဆက်လိုက်ပါတယ်။
"ဦးထွန်းရင်ဟာ ရွှေတောက ရလာတဲ့ လျှော်ကြေးငွေလေးတွေနဲ့ လယ် သုံးဧကနဲ့ နွားတစ်ယှဉ်း ဝယ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လယ်ကူလုပ်ဖို့အတွက် 'မောင်ပြုံး' ဆိုတဲ့ ၁၈ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို စူရုရင်းငှားအဖြစ် ခေါ်ထားလိုက်တယ်။ မောင်ပြုံးက ဖင်ပေါ့တယ်၊ သွက်လက်တယ်၊ အလုပ်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် လုပ်တတ်တော့ ဦးထွန်းရင်နဲ့ မမြသန်းတို့က သူ့ကို သားတစ်ယောက်၊ မောင်တစ်ယောက်လို ယုံကြည် အားကိုးကြတာပေါ့။
ဦးထွန်းရင်က ဒုက္ခိတဆိုတော့ အိမ်မှာပဲ နေရပြီး တောထဲတောင်ထဲ လယ်လုပ်ငန်းတွေကို မမြသန်းနဲ့ မောင်ပြုံးတို့ပဲ သွားလုပ်ကြရတာ။
ဒီလိုနဲ့ နေလာလိုက်တာ တစ်နေ့ ညနေစာ စားချိန်မှာ ဦးထွန်းရင် ငါတို့အိမ်ကို ရောက်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာက သွေးမရှိတော့သလို ဖြူဖျော့နေပြီး အံကြိတ်ထားတယ်ကွ။ ငါ့အဘက ထမင်းစားဖို့ ခေါ်တော့လည်း မစားဘူး။ ထမင်းစားပြီးတော့ ဦးထွန်းရင်က ငါ့အဘကို မျက်ရည်တွေ စီးကျရင်း ပြောပြတယ်။
'လှမောင်ရာ... ငါ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူးကွာ။ မြသန်း ငါ့ကို သစ္စာဖောက်သွားပြီ'
ငါ့အဘလည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး 'ဟာ... မင်း ထင်လို့ပါ ကြင်မောင်ရာ၊ မမြသန်းက မင်းအပေါ် ဘယ်လောက် ချစ်တာလဲ' လို့ ပြန်ပြောတော့ ဦးထွန်းရင်က သူ့အိတ်ကပ်ထဲက ပရိသန္ဓေတားဆေးတွေနဲ့ တောအရက်ပုလင်းကို ထုတ်ပြလိုက်တယ်။
'ဒီမှာ ကြည့်လိုက် လှမောင်... ငါလို ဒုက္ခိတတစ်ယောက်အတွက် ဒီဆေးတွေ မလိုဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက် လယ်တဲမှာ လွန်လွန်ကျူးကျူး ဖောက်ပြန်နေကြတာ ကြာပြီကွ'
ဦးထွန်းရင် ဘာကြောင့် အဲဒီလို သိလဲဆိုတာ ငါ နောက်မှ သိရတယ်။ တစ်ညက ဦးထွန်းရင်ဟာ အိမ်ပေါ်ကို ဒူးနဲ့ လေးဖက်ထောက် တက်သွားပြီး မမြသန်းနဲ့ မောင်ပြုံးတို့ ချစ်ပလူးနေတာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရတာတဲ့ကွာ။
မိန်းမတစ်ယောက်ဟာ အစကတော့ 'ရာဂမလိုဘူး၊ အချစ်ပဲ လိုတယ်' လို့ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ပေမဲ့ လက်တွေ့ အတွေ့အထိနဲ့ ဆုံတဲ့အခါ တဏှာရဲ့ စေခိုင်းမှုကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ ဖောက်ပြန်သွားခဲ့တာပေါ့။
ဦးထွန်းရင်ဟာ ဒေါသတွေ၊ ဝမ်းနည်းမှုတွေနဲ့ အံကို ကြိတ်ထားပြီး 'ငါ့ကို သစ္စာဖောက်တဲ့ မိန်းမနဲ့ ကောက်ကျစ်တဲ့ ကောင်ကို ငါ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး' လို့ ပြောပြီး အိမ်ကို ပြန်သွားခဲ့တယ်"
အခန်း (၅)
"နောက် သုံးရက်လောက် ကြာတော့... မနက်စောစောကြီး ဦးထွန်းရင် ငါတို့အိမ်ကို ရောက်လာပြန်တယ်။ အဲဒီနေ့က ဦးထွန်းရင်ကို ကြည့်ရတာ ဆံပင်တွေကို ဆီရွှဲအောင် လိမ်း၊ အင်္ကျီအဖြူ စိုက်စိုက်ဝတ်လို့ သန့်ပြန့်နေတာပဲကွ။
'လှမောင်... သူငယ်ချင်း၊ ဒီမနက် ငါ ကုသိုလ်နဲ့ အကုသိုလ်ကို တပြိုင်တည်း လုပ်ခဲ့တယ်ကွ'
'ဟ... မင်းဟာက ဆန်းလှချည်လား ကြင်မောင်ရ၊ ပြောစမ်းပါဦး'
'ငါ ဒီနေ့မနက် အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲ ချက်ပြီး ဘုရားမှာ သေချာ ဆွမ်းကပ်ခဲ့တယ်ကွ။ တောင်းချင်တဲ့ ဆုကိုလည်း တောင်းခဲ့တယ်'
'ကောင်းတာပေါ့ကွာ... ဒါနဲ့ အကုသိုလ်ဆိုတာကရော'
ဦးထွန်းရင်က ငါ့အဘရဲ့ လက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလာတယ်...
'ငါ မင်းအပေါ်မှာ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်ရှိရင် ခွင့်လွှတ်ပါ သူငယ်ချင်းရာ... နောက်ဘဝဆိုတာ ရှိရင် မင်းလို သူငယ်ချင်းမျိုးနဲ့ပဲ ပြန်ဆုံချင်တယ်။ အေး... အကုသိုလ်ဆိုတာကတော့ ဘုရားမှာ ဆွမ်းကပ်ပြီးတာနဲ့ မမြသန်းနဲ့ မောင်ပြုံးတို့ကို ခေါက်ဆွဲကျွေးခဲ့တယ်ကွ။ ပြီးတော့မှ မင်းဆီ ငါ လာခဲ့တာ'
ပြောပြီးတာနဲ့ ဦးထွန်းရင်က အိတ်ကပ်ထဲက ဆေးမြစ်တိုလေး တစ်ခုကို ထုတ်ပြတယ်။
'ဒါဟာ ရွှေတောက ဆရာကြီး ပေးလိုက်တဲ့ "ခြေရာပျောက်" ဆိုတဲ့ အဆိပ်ဆေးမြစ်ပဲကွ။ ဆင်တစ်ကောင်ပင် စားမိရင် တုံးခနဲ သေနိုင်တယ်၊ ဘာ အဆိပ်မှန်း သဲလွန်စ ရှာမရဘူး။ ငါ... အဲဒီဆေးကို ခေါက်ဆွဲထဲ ထည့်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို ငရဲပြည် ပို့ပေးခဲ့ပြီ'
'ဟာ... ကြင်မောင်၊ မင်း... မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ'
ငါ့အဘ အံ့အားသင့်ပြီး ထအော်ချိန်မှာပဲ ဦးထွန်းရင်က အရူးတစ်ယောက်လို တဟားဟား အော်ရယ်လိုက်ပြီး...
'ငါ သွားပြီ လှမောင်... ဖိုးရွှေ လိမ္မာရစ်နော်' လို့ ပြောရင်း လက်ထဲက အဆိပ်ဆေးမြစ်ကို ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်တော့တာပဲကွာ..."
ဘိုးရွှေက စကားကို ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်က မျက်ရည်တွေကို တဘက်ဟောင်းကြီးနဲ့ သုတ်လိုက်ပါတယ်။ ခရေပင်အောက်က ကာလသားတွေ အားလုံးလည်း စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ ငြိမ်သက်သွားကြပါတော့တယ်။
"ဒါကြောင့် ကာလသားတွေ... မိန်းမနဲ့ ယောက်ျား ပေါင်းသင်းတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ဘယ်တော့မှ စိတ်ကူးယဉ် အတွေးတွေနဲ့ချည်း မတည်ဆောက်ကြနဲ့။ အတွေးနဲ့ လက်တွေ့ အတွေ့ ဆုံတဲ့အခါ နောင်တတွေ၊ ဝမ်းနည်းစရာတွေပဲ ကြုံရတတ်တယ်ကွ"
ဘိုးရွှေဟာ စကားဆုံးတာနဲ့ သူ့လွယ်အိတ်ကြီးကို လွယ်ပြီး ခရေပင်အောက်ကနေ ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန် ထွက်ခွာသွားပါတော့တယ်။
