"ဦးရဲ့အပျော်မယား"

အခန်း (၁) 

"မင်းရဲ့ တစ်လတာ သက်တမ်းရှိတဲ့ ဘဝကို ငါ့ဆီမှာ ပေါင်နှံရမယ် သက်လျာ..."

နံနက်ခင်း၏ မြူနှင်းစများကြားတွင် မိခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာသည် ရော်ရွက်ဝါတစ်ရွက်ကဲ့သို့ ခြောက်သွေ့နွမ်းလျနေသည်။ အိမ်ရှေ့တွင် ဆိုက်ရောက်နေသော အနက်ရောင် ဇိမ်ခံကားကြီးသည် မိသားစု၏ ကံကြမ္မာကို ဝါးမြိုရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းလှ၏။ သက်လျာသည် အဝတ်အစားအနည်းငယ်သာ ပါသော လက်ဆွဲအိတ်လေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း သက်ပြင်းကို ခပ်ဖွဖွချလိုက်သည်။

"သမီးလေး... အကုန်လုံး ထုပ်ပိုးပြီးပြီလား တွေးလှချည်လား" မိခင်၏ အသံသည် တုန်ရီနေသော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ အားတင်းထားသည့် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဆင်မြန်းထားရှာသည်။

"ဟုတ်... ပြီးပါပြီ မေမေ။ သမီး အခုပဲ ဆင်းလာခဲ့ပါ့မယ်" သက်လျာသည် မိခင်၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခြေဖမိုးကို ဦးတိုက်ကန်တော့လိုက်သည်။ မျက်ရည်တစ်စက်သည် အေးစက်သော ကြမ်းပြင်ထက်သို့ တောက်ခနဲ အသံမြည်ကာ ကျဆင်းသွားသော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ မမြင်အောင် အမြန်သုတ်လိုက်ရ၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့ မေမေရဲ့... သမီး အလုပ်ကိစ္စတွေပြီးရင် အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့မှာပေါ့။ သူဌေးက ငွေကြိုထုတ်ပေးထားလို့ ဖေဖေ့ရဲ့ ဆေးရုံစရိတ်နဲ့ ဘိုးဘိုး ဖွားဖွားတို့ စားဖို့အတွက် မပူရတော့ဘူး။ မေမေလည်း ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်နော်"

အသက် ၁၈ နှစ်ဆိုသည့် အရွယ်သည် လှပသော အိပ်မက်များကို ပုံဖော်ရမည့် အရွယ်ဖြစ်သော်လည်း သက်လျာ့အတွက်မူ ကမ္ဘာမြေ၏ အလေးချိန်ထက် ပိုမိုလေးလံသော မိသားစုဝန်ထုပ်ကို ပခုံးပေါ် တင်ထားရသည့် အရွယ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကင်မရာရှေ့တွင် တောက်ပနေသော ဆယ်လီမလေးတစ်ယောက်၏ နောက်ကွယ်၌ မသေရုံတမယ် အသက်ဆက်နေရသော ဖခင်နှင့် စားဝတ်နေရေး ကျပ်တည်းမှုများက သူမကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အသက်ရှူကျပ်စေခဲ့သည်။

ထိုအကျပ်အတည်းများကြားမှ လွတ်မြောက်ရာ လမ်းစအဖြစ် ငွေကြေးနှင့် ဩဇာအာဏာကို စွန်ပလွံသီးလို ခြွေနိုင်သည့် စပွန်ဆာသူဌေးကြီး ဦးမင်းဗညား ဆိုသည့် လူပျိုကြီးနှင့် ဆုံတွေ့ခွင့်ရခဲ့သည်။ တစ်လလျှင် သိန်း ၁၀၀၀ ဆိုသည့် ပမာဏသည် သူမမိသားစုကို သေတွင်းမှ ဆွဲထုတ်နိုင်သော်လည်း၊ သူမ၏ သိက္ခာနှင့် ဗဟိဒ္ဓိအလှကိုမူ ပြာဖြစ်စေမည့် စာချုပ်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မိခင်ကိုမူ ခရီးဝေးအလုပ်သွားရသည်ဟုသာ လိမ်ညာကာ သူမသည် ကံကြမ္မာဆိုး၏ လက်တွင်းသို့ သက်ဆင်းသွားခဲ့ရလေသည်။

အခန်း (၂) 

ရုံးခန်းကျယ်ကြီး၏ အမှောင်ရိပ်ကျနေသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဦးမင်းဗညားသည် စီးကရက်မီးခိုးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှုတ်ထုတ်နေသည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်စာတမ်းများထက် ထိုညတွင် ပိုင်ဆိုင်ရတော့မည့် သက်လျာဆိုသည့် ကောင်မလေး၏ မျက်နှာက အာရုံထဲတွင် ပိုမိုထင်ရှားနေ၏။ သူသည် အသက်အရွယ်ရလာသော်လည်း ယောက်ျားရင့်မာတစ်ယောက်၏ ဆွဲဆောင်မှုနှင့် ညှို့ဓာတ်အပြည့်ရှိသူ ဖြစ်သည်။

"တစ်လ... အပျော်မယား... သိန်း ၁၀၀၀" သူ့နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ရေရွတ်လိုက်သော စကားလုံးများသည် အေးစက်လှသည်။

သူမကို လမ်းဘေး ပန်းဆိုင်လေးတစ်ခုတွင် ပန်းရောင်းနေစဉ်က စတင်သတိထားမိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး နုနယ်လှပလွန်းသော သက်လျာ၏ အလှသည် စီးပွားရေးလောကတွင် ကျင်လည်ပြီး မိန်းမပေါင်းစုံကို ရိုးအီနေသည့် မင်းဗညား၏ ရင်ကို ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်စေခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် TikTok ပေါ်တွင် နာမည်ကြီးစပြုနေသည့် ဆယ်လီပေါက်စလေး ဖြစ်မှန်း သိခဲ့ရပြီး၊ သူမ၏ မိသားစု ငွေကြေးကျပ်တည်းမှုအကြောင်းကို စုံစမ်းသိရှိခဲ့ရသည်။

"ငွေနောက်ကို လိုက်ချင်တဲ့ ငှက်ငယ်လေးပေါ့..." မင်းဗညားက တစ်ချက်ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် လိုချင်တာကို ငွေနှင့်ပေါက်၍ အပိုင်သိမ်းတတ်သူ ဖြစ်သည်။ စာချုပ်အရ သူမသည် သူ၏ စံအိမ်ကြီးတွင် တစ်လတာ နေထိုင်ပြီး သူ၏ ဆန္ဒမှန်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမည်။ ဒီညသည် သူ ကာလရှည်ကြာ တပ်မက်ခဲ့ရသော ပန်းဦးကို ခြွေရမည့် ညပင် ဖြစ်တော့သည်။

အခန်း (၃) 

မှောင်ပျိုးစပြုနေသည့် ဇိမ်ခံစံအိမ်ကြီး၏ အိပ်ခန်းကျယ်ကြီးသည် တိတ်ဆိတ်လွန်းသဖြင့် သက်လျာ၏ ရင်ခုန်သံသည် ဒိတ်ဒိတ်တိုးကာ အပြင်သို့ပင် ထွက်လာမတတ် ခံစားရသည်။ အခန်းတွင်း ဆင်ယင်ထားသော ပရိဘောဂများနှင့် လိုက်ဖက်စွာပင် သက်လျာသည် ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဖြူရောင် ဂါဝန်ပါးပါးလေးအောက်တွင် တုန်ရီနေရှာသည်။

ကလစ်...

တံခါးပွင့်သံနှင့်အတူ ဝင်လာသော မင်းဗညားကြောင့် အခန်းတွင်းရှိ လေထုသည် ချက်ချင်းဆိုသလို လေးလံမွန်းကျပ်သွားသည်။ ယောက်ျားရင့်မာတစ်ယောက်၏ အရှိန်အဝါနှင့် သင်းပျံ့သော ရေမွှေးနံ့၊ သီလကင်းမဲ့သော အရက်နံ့တို့က သက်လျာ၏ အာရုံများကို ထုံမွှမ်းသွားစေ၏။ မင်းဗညား၏ စူးရှသော အကြည့်များသည် သက်လျာ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ခြုံငုံကြည့်ရှုနေပြီး တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

"မင်းလိုချင်တဲ့ ငွေတွေကို ငါ အခုပဲ မင်းဘဏ်အကောင့်ထဲ လွှဲပေးလိုက်ပြီ သက်လျာ... အခုကစပြီး မင်းက ငါ့အပိုင်ပဲ"

ထိုအမိန့်ပေးသံကြောင့် သက်လျာ၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ဒွန်တွဲသွားသည်။ သို့သော် သူမတွင် နောက်ဆုတ်ပိုင်ခွင့် မရှိတော့ပြီ။ သူမသည် မိသားစုအတွက် ခန္ဓာကိုယ်ကို စတေးရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

အခန်း (၄)

ကုတင်ဖြူကြီး၏ အစွန်းတွင် ထိုင်နေသော သက်လျာ့အနားသို့ မင်းဗညား တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာသည်။ သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီနှင့် ရှပ်အင်္ကျီကြယ်သီးများကို တစ်လုံးချင်း ဖြုတ်နေသည့် အပြုအမူက သက်လျာကို အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်စေ၏။

"သက်လျာ..." သူမ၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သော သူ၏ အသံသည် နက်ရှိုင်းလှသည်။

"ရှင်..." သက်လျာ မော့အကြည့်တွင် မင်းဗညား၏ သန်မာသော လက်ချောင်းများက သူမ၏ နူးညံ့သော မေးစေ့လေးကို ဆတ်ခနဲ ဆွဲမော့လိုက်သည်။ သူ၏ လက်မကြီးဖြင့် သက်လျာ၏ ဆေးမခြယ်ဘဲ သဘာဝအတိုင်း နီမြန်းနေသည့် နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပွတ်သပ်လိုက်ရာ နှင်းဆီပွင့်ဖတ်လေးကဲ့သို့ ဖူးအိသွားသည်။

မင်းဗညားသည် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပြင်းပြပြီး ရမ္မက်ဆန်သော အနမ်းတို့ဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံကို စတင်သိမ်းပိုက်လိုက်သည်။ ပြင်းရှသော အနမ်းများကြားတွင် သက်လျာ၏ လက်ကလေးကို ဆွဲယူကာ သူ၏ ဘောင်းဘီခါးပတ်ပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်ရာ သက်လျာသည် ကြောက်ရွံ့မှုများကြားမှပင် အလိုက်သင့် ခါးပတ်ကို ဖြုတ်ပေးကာ ဇစ်ကို ဆွဲချပေးလိုက်မိသည်။

အစပိုင်းတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နာခံမှုသက်သက်သာ ရှိခဲ့သော်လည်း မင်းဗညား၏ ကျွမ်းကျင်ပြီး ပြင်းရှသော အထိအတွေ့များ၊ အလိုလိုက်မှုများအောက်တွင် ဆယ်ကျော်သက် မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ သဘာဝအရ သက်လျာသည် ရမ္မက်လှိုင်းတံပိုးကြားတွင် မျောပါသွားခဲ့ရလေသည်။

အခန်း (၅) 

သန်းခေါင်ယံအချိန်...။ ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းတစ်ခု ပြီးဆုံးသွားသည့်အလား အခန်းတွင်း၌ လေသက်ပြင်းသံအချို့သာ ကြွင်းကျန်ရစ်သည်။ မင်းဗညားသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် နွမ်းလျစွာ အိပ်ပျော်နေသော သက်လျာ၏ မျက်နှာလေးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်တောင်ကွေးကွေးလေးများတွင် မျက်ရည်စအချို့ ကပ်ငြိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ထိုမျက်နှာလေးသည် အပြစ်ကင်းစင်လွန်းလှသည်။ မိန်းမပေါင်းစုံကို ကစားခဲ့ဖူးသော မင်းဗညား၏ ရင်ထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် "မြတ်နိုးခြင်း" ဆိုသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ကူးစက်လာခဲ့သည်။

သက်လျာသည်လည်း နိုးတစ်ဝက်ဖြင့် သူမကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားသော ကာကွယ်မှုအပြည့်ရှိသည့် ရင်ခွင်ကြီးကို ခံစားမိသည်။ သူသည် ငွေနှင့် ဝယ်ထားသော အရှင်သခင်ဖြစ်သော်လည်း၊ ကြမ်းတမ်းမှုနောက်ကွယ်မှ နူးညံ့သော ကြင်နာမှုများက သက်လျာ၏ နှလုံးသားတံခါးကို ခေါက်နေခဲ့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးကြားတွင် "စပွန်ဆာနှင့် အပျော်မယား" ဆိုသည့် စည်းကမ်းချက်များ၊ ငွေကြေးအပေးအယူများ ရှိနေသော်လည်း တစ်ညတာ၏ အထိအတွေ့အပြီးတွင် ထိုစည်းများသည် တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာခဲ့သည်။ ငွေဖြင့် စတင်ခဲ့သော ပတ်သက်မှုသည် နှောင်ကြိုးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲဦးမည်လား... သို့မဟုတ် တစ်လပြည့်လျှင် လွင့်စင်သွားမည့် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်နေမည်လော...။

အမှောင်ထုထဲတွင် နှစ်ယောက်လုံး သိလိုက်ကြသည်မှာ... သူတို့နှစ်ဦးလုံး တားမြစ်ထားသော သံယောဇဉ်လှိုင်းထဲသို့ သတိလက်လွတ် နစ်မွန်းသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ကြောင်းသာ...။