"အတင့်ရဲလွန်းသော မယားငယ်"

အခန်း (၁) 

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ၏ တိတ်ဆိတ်မှုသည် ခြောက်ကပ်လွန်းလှသည်။ အဒေါ်ဖြစ်သူ ဒေါ်သက်ထား၏ အခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေရင်း မိုးနှင်းတစ်ယောက် ရင်ဘတ်ထဲက တင်းကျပ်လာသည်။ အခန်းမီးမှိန်မှိန်အောက်တွင် ဒေါ်သက်ထားသည် ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ အိပ်ရာထောင့်လေးတွင် ကျုံ့ကျုံ့လေး ထိုင်နေရှာသည်။ သူမ၏ ပိန်လှီသော ပုခုံးနှစ်ဖက်သည် ခပ်မှန်မှန် တုန်ရီနေသော်လည်း အသံတစ်ခုမှ ထွက်မလာခဲ့။ သူတစ်ပါးကြားမည်ကို စိုးရိမ်၍ လက်ဝါးဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ရှိုက်ငိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၁၀ နှစ်ကျော်၊ မကပါဘူး... ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမက ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော ဤအသံတိတ်ငိုရှိုက်သံများကို ဒေါ်သက်ထား တစ်ယောက်တည်း အမှောင်ထဲတွင် ဝါးမြိုလာခဲ့ရသည်။

"အဒေါ်..." မိုးနှင်း ခြေသံဖွဖွဖြင့် လျှောက်သွားပြီး ဒေါ်သက်ထား၏ ပိန်ချောင်နေသော လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဒေါ်သက်ထားက မျက်ရည်စိုရွှဲနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မော့ကြည့်သည်။ ထိုမျက်ဝန်းများတွင် နာကျင်မှု၊ စိတ်ပျက်မှုနှင့် အားကိုးရာမဲ့မှုတို့က အနှစ်တစ်ရာစာလောက် နက်ရှိုင်းနေသည်။ "မိုးနှင်း... အဒေါ် ရင်ဘတ်ထဲမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မလိုပဲ ကွယ်။ သူတို့... သူတို့ ဒီနေ့ ငါ့အိမ်ထဲအထိ ဝင်လာကြတယ်" လို့ ပြောရင်း ဒေါ်သက်ထား၏ အသံများ တုန်ယင်နေသည်။

ဒေါ်သက်ထားသည် မိဘဆွေမျိုး မရှိရှာဘဲ တစ်ကိုယ်တည်းအထီးကျန် ဘဝမှ ဦးနေလင်းနှင့် အိမ်ထောင်ကျခဲ့သူဖြစ်သည်။ အနေအေးပြီး သဘောထားပြည့်လွန်းသော အဒေါ်သည် အိမ်ထောင်ရေးမပြိုကွဲရန်၊ သားသမီးမျက်နှာကို ငဲ့ကာ သိလျက်နှင့် မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ အရာရာကို လွှတ်ထားခဲ့သည်။ ထိုအသည်းနှလုံးမရှိသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဦးနေလင်းကမူ သူမ၏ အားနည်းချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ထိုမိန်းမကို အိမ်ပေါ်အထိ ခေါ်လာရဲခဲ့သည်။ ထိုမိန်းမသည် အသက် ၁၃ နှစ် ကျောင်းသူဘဝကတည်းက ဦးနေလင်းနောက်သို့ လိုက်ခဲ့ပြီး ယခု အသက် ၂၀ ကျော်အထိ သူတစ်ပါးအိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးနေသည့် ဘဏ်ဝန်ထမ်း မစန္ဒာ ဆိုသည့် မိန်းမ ဖြစ်သည်။

"သူတို့က အဒေါ့်ကို လူညံ့တစ်ယောက်လို သတ်မှတ်ပြီး ပိုအတင့်ရဲလာတာ။ ဒီနေ့ သားနဲ့သမီးကိုပါ ခေါ်ပြီး မိတ်ဆက်ပေးတယ်တဲ့။ ငါ့ရင်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံလိုက်ရသလိုပဲ" ဒေါ်သက်ထားက ရင်ဘတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ငိုကြွေးလေသည်။ တစ်ဘဝလုံး ပုံအောချစ်ခဲ့ရသော လင်ယောက်ျားက အခြားမိန်းမတစ်ယောက်ကို လက်ဆွဲပြီး ကိုယ့်အိမ်ထဲ ဝင်လာသည့် မြင်ကွင်းသည် ဒေါ်သက်ထားအတွက်တော့ သေဒဏ်ချမှတ်ခံရသလိုပင် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၂) 

ဧည့်ခန်းထဲတွင် အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ် မင်းခန့်တစ်ယောက် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ ထိုင်နေသည်။ သူ၏ လက်သီးနှစ်ဖက်သည် ဖြူလျော့နေအောင် တင်းတင်းဆုပ်ထားလျက် ရှိသည်။ ကျောင်းတွင်၊ အပေါင်းအသင်းများကြားတွင် "မင်းအဖေက ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို ကားနဲ့ လိုက်ပို့နေတာ မြင်တယ်" ၊ "မင်းအဖေမှာ မယားငယ်ရှိတယ်" ဆိုသည့် ဝိုင်းလှောင်သံများက မင်းခန့်၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်အတွက် ယင်းသည် သိက္ခာချခံရခြင်းနှင့် သိမ်ငယ်ခြင်းတို့၏ အထွတ်အထိပ်ပင်။

"မောင်လေး... စိတ်ကို လျှော့ပါဦး" မိုးနှင်းက သူ့အနားတွင် ဝင်ထိုင်ပြီး ဖျောင်းဖျသည်။

"ကျွန်တော် မခံနိုင်တော့ဘူး မမိုးနှင်း!" မင်းခန့်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ "အဖေက အပြင်မှာ လုပ်ငန်းတွေအများကြီးနဲ့ လူသိများတဲ့သူ ဖြစ်ပြီး ဘာလို့ ဒီလောက် အရှက်မရှိတာလဲ။ ဟိုမိန်းမကရော ဘဏ်မှာ အလုပ်လုပ်ပြီး ဘာလို့ ဒီလောက် အရှက်မဲ့တာလဲ။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေကြားမှာ ခေါင်းမဖော်ရဲတော့ဘူး။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အဲ့ဒီ မယားငယ်မကို သွားသတ်ပစ်မယ်!"

မင်းခန့်က စားပွဲပေါ်က သစ်သီးလှီးဓားကို ဆွဲယူကာ အိမ်ပြင်သို့ ပြေးထွက်ရန် ပြင်သည်။ စိတ်ဒဏ်ရာနှင့် ဒေါသတို့ ပေါင်းစပ်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်ကို လူသတ်သမားဖြစ်အောင် တွန်းပို့နေသည့် မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။

"မင်းခန့်! အေးအေးဆေးဆေး နေစမ်း!" ဒေါ်သက်ထားက အခန်းထဲက ပြေးထွက်လာပြီး သားဖြစ်သူကို ဖက်ကာ တားဆီးရသည်။ "မင်း တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် အမေ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... အမေ့မှာ မင်းတို့ပဲ ရှိတာပါ" မိခင်ဖြစ်သူ၏ ငိုယိုတောင်းပန်သံကြောင့် မင်းခန့် လက်ထဲမှ ဓားသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အသံမြည်ကာ ကျသွားသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲက မုန်းတီးမှုမီးတောက်များကမူ ငြိမ်းသတ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် တောက်လောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၃)

ထိုစဉ် အသက် ၅ နှစ်အရွယ် သမီးငယ်လေး သုသုသည် ကစားစရာအရုပ်မလေးကို ပွေ့ချီကာ အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာသည်။ ကလေးငယ်သည် လူကြီးများ၏ တင်းမာနေသော လေထုကို မသိရှာပေ။

"မေမေ... သမီးကို စန္ဒာမမက ဒီအရုပ်လေး ပေးလိုက်တာ။ စန္ဒာမမက သမီးကို မုန့်လည်းကျွေးတယ်၊ အရမ်း သဘောကောင်းတာပဲ။ ဖေဖေက သမီးကို စန္ဒာမမတို့ အိမ်ခေါ်သွားတာ" သုသု၏ အပြစ်ကင်းစင်လှသော စကားသံလေးသည် အခန်းထဲက လူတိုင်း၏ ရင်ဝကို အပ်နှင့် ဆွတ်လိုက်သလို နာကျင်စေသည်။

ဦးနေလင်းသည် သမီးငယ်လေးကိုပါ ထိုမယားငယ်၏အိမ်သို့ ခေါ်သွားပြီး မိသားစုတစ်ခုလို ဝင်ထွက်သွားလာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကလေးငယ်ကမူ ဘာမှမသိဘဲ ထိုမိန်းမကို မမဟူ၍ ခင်မင်တွယ်တာနေရှာသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဒေါ်သက်ထား၏ ရင်ထဲတွင် သွေးချင်းချင်းနီအောင် နာကျင်ရသည်။ မိမိမွေးထားသော သမီးလေးက မိမိ၏ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးသည့် မိန်းမကို ချစ်ခင်နေရသည်မှာ မိခင်တစ်ယောက်အတွက် အဆိုးဝါးဆုံးသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုပင်။

"သုသု... သမီး အခန်းထဲ သွားကစားနော်" မိုးနှင်းက ကလေးငယ်ကို ချော့မော့ပြီး အခန်းထဲလွှတ်လိုက်ရသည်။

"ကြည့်စမ်း မိုးနှင်း... သူတို့ ငါ့ကို ဘယ်လောက်တောင် စော်ကားနေလဲဆိုတာ" ဒေါ်သက်ထားက တုန်ရီသော အသံဖြင့် ပြောသည်။ "ငါ့သမီးလေးကိုပါ အသုံးချပြီး ငါ့ကို လူးပါးဝနေကြတာ။ ငါ့မှာ မိဘဆွေမျိုးလည်း မရှိတော့ ငါ့ကို ဥပဒေကြောင်းအရလည်း ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာ။ ကွာရှင်းမယ်ဆိုရင်တောင် 'မင်းကို ရော်ကြေးတစ်ပြားမှ မပေးနိုင်ဘူး၊ တတ်နိုင်တဲ့နေရာ သွားတိုင်' လို့ နေလင်းက ငါ့ကို အပြတ်ပြောထားတယ်"

ဦးနေလင်းသည် ဒေါ်သက်ထားတွင် ဆွေမျိုးအသိုင်းအဝိုင်းမရှိ၊ အားကိုးရာမဲ့ဖြစ်နေသည်ကို သိသဖြင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အနိုင်ကျင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဥပဒေ၏ အကာအကွယ်ကို မယူနိုင်လောက်အောင် ဒေါ်သက်ထားကို စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖြိုခွဲထားခဲ့သည်။

အခန်း (၄) 

"အဒေါ်... သမီး မခံနိုင်တော့ဘူး။ သူတို့ အခုလို အတင့်ရဲနေတာ အဒေါ်က ငြိမ်ခံနေလို့ပဲ" မိုးနှင်းက ဒေါ်သက်ထား၏ ပုခုံးကို ကိုင်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို လူမှုပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကော၊ သူတို့အလုပ်ခွင်မှာပါ အရှက်ကွဲသွားအောင် သမီး လုပ်ပစ်မယ်။ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်ပေါ်မှာ သူတို့အကြောင်းတွေ အကုန်ချပြပြီး ပညာပေးမယ်။ ဦးနေလင်းရဲ့ စီးပွားရေးနဲ့ ဟိုမိန်းမရဲ့ ဘဏ်အလုပ်ပါ ပြုတ်သွားအောင် သမီး လုပ်ပေးမယ်။ အဒေါ် သဘောတူလား"

ဒေါ်သက်ထားသည် ခဏမျှ တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းကို အသည်းအသန် ခါယမ်းလိုက်သည်။ "မလုပ်ပါနဲ့ မိုးနှင်းရယ်... အဒေါ် တောင်းပန်ပါတယ်။ အဒေါ်ကတော့ ခံရတာ ကြာပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့လိုတွေလုပ်ရင် သားနဲ့သမီးရဲ့ မျက်နှာတွေပါ လူမှုကွန်ရက်ပေါ် ပါကုန်လိမ့်မယ်။ သားက အခုတောင် ကျောင်းမှာ မျက်နှာမပြရဲတာ၊ အဲ့လိုသာ ဖြစ်ပျက်ကုန်ရင် သားလေး စိတ်ဒဏ်ရာနဲ့ တစ်ခုခု လုပ်မိသွားလိမ့်မယ်။ အဒေါ့် သားသမီးတွေ ထိခိုက်မှာကို အဒေါ် အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး"

မိခင်တစ်ယောက်၏ မေတ္တာသည် အတ္တထက် ကြီးမားလှသည်။ မိမိကို စော်ကားနေသော လင်နှင့် မယားငယ်ကို ကလဲ့စားချေချင်သော်လည်း မိမိရင်သွေးများ၏ အနာဂတ် ညှိုးမှိန်သွားမည်ကို မလိုလားပေ။

"ဒါဆို အဒေါ် ဘာလုပ်မှာလဲ။ ဒီအတိုင်းပဲ ငုံ့ခံနေတော့မှာလား" မိုးနှင်း မကျေမနပ် ဖြစ်မိသည်။

"မိုးနှင်း... ဗေဒင်တွေ၊ ယတြာတွေနဲ့ရော လုပ်လို့ရမလားဟင်။ သူတို့နှစ်ယောက် ကွဲသွားအောင်၊ ငါ့ယောက်ျား ငါ့ဆီ ပြန်လှည့်လာအောင် ယတြာခြေတာမျိုး ဖြစ်ဖြစ်၊ အောက်လမ်းနည်းနဲ့ ဖြစ်ဖြစ် လုပ်လို့ရမလား။ အဒေါ် တခါမှတော့ မလုပ်ဖူးဘူး... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဒေါ် လမ်းပျောက်နေလို့ပါ" ဒေါ်သက်ထား၏ စကားကြောင့် မိုးနှင်း ရင်ထဲတွင် ပို၍ သနားစိတ် ပွားရသည်။ အားကိုးရာမဲ့လွန်း၍ သိပ္ပံနည်းမကျသော၊ မရေရာသော နည်းလမ်းများကိုပါ အဒေါ်ဖြစ်သူ ရှာကြံနေရရှာပြီ။

အခန်း (၅) 

"အဒေါ်... ဗေဒင်ယတြာတွေက အဒေါ့်အိမ်ထောင်ရေးကို တကယ်မကယ်တင်နိုင်ပါဘူး" မိုးနှင်းက ဒေါ်သက်ထား၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ မျက်လုံးချင်း ဆုံကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အဒေါ့်မှာ ဥပဒေဆိုတဲ့ အားကိုးစရာ ရှိပါတယ်။ ဆွေမျိုးမရှိပေမယ့် သမီး ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ အမျိုးသမီးအခွင့်အရေး ကာကွယ်ပေးတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေ ရှိပါတယ်။ ယောက်ျားဖြစ်သူက ရော်ကြေးမပေးဘူးလို့ ပြောရုံနဲ့ မပေးဘဲ နေလို့မရပါဘူး။ တရားဥပဒေအရ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ခွဲဝေယူလို့ရတယ်။ ဟိုမိန်းမကိုလည်း လင်ပွားမှု (သို့) အိမ်ထောင်ရေးဖျက်ဆီးမှုနဲ့ တရားစွဲပြီး ဘဏ်ကနေ အလုပ်ထုတ်ခံရအောင် ဥပဒေအတိုင်း လုပ်လို့ရပါတယ်"

ဒေါ်သက်ထားသည် မိုးနှင်း၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း မျက်ရည်များကြားမှ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်တောက်လာသည်။ သားဖြစ်သူ မင်းခန့်ကလည်း ဘေးကနေ "မေမေ... ကျွန်တော် အဖေ့ဆီက ပိုက်ဆံတွေ မလိုချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မေမေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ သိက္ခာရှိရှိ နေချင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဥပဒေနဲ့ပဲ ရင်ဆိုင်ကြရအောင်" ဟု ဝင်ပြောသည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကြာ ပိတ်မိနေခဲ့သော ဒေါ်သက်ထားသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ မိမိ၏ အားနာမှု၊ သည်းခံမှုများသည် ထိုသူများကို အတင့်ရဲစေခဲ့မှန်း သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ။ သားသမီးများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူမကိုယ်တိုင် သန်မာမှဖြစ်မည်။

"ကောင်းပြီ... မိုးနှင်း။ အဒေါ် ဒီတစ်ခါတော့ မငိုတော့ဘူး။ ဥပဒေအတိုင်းပဲ သွားကြစို့။ ငါ့ရဲ့ သိက္ခာနဲ့ ငါ့သားသမီးတွေရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ငါ ထရပ်ရမယ်"

နံနက်ခင်း၏ ပထမဆုံး နေရောင်ခြည်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ ဖြာကျလာသည်။ ဒေါ်သက်ထား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ ခြောက်သွေ့သွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ဘယ်သောအခါမှ အနိုင်ကျင့်မခံတော့မည့် မိခင်တစ်ယောက်၏ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက် ရိပ်ယောင်များ ယှက်သန်းနေတော့သည်။ သူတစ်ပါး အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော မိန်းမနှင့် တာဝန်မဲ့သော ယောက်ျားအတွက် တရားဥပဒေ၏ ကံကြမ္မာမုန်တိုင်းသည် အဝေးတွင် စတင်၍ လှိုင်းထနေလေပြီ။