အခန်း (၁)
နှင်းဆီနွမ်းတစ်ပွင့်လို ညှိုးခြောက်နေတဲ့ အိမ်အိုကြီးရဲ့ ခေါင်မိုးပေါ်ကို တိမ်မည်းတွေ အုပ်ဆိုင်းလာတယ်။ တစ်နေကုန် ရုံးမှာ ဖိုင်တွဲတွေ၊ စာရင်းဇယားတွေနဲ့ လုံးပန်းပြီး စိတ်ရောလူပါ နွမ်းလျစွာ အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့ ဝေဝေ ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အိမ်တံခါးဝကို လှမ်းမြင်ရုံနဲ့တင် လေးလံတဲ့ အခိုးအငွေ့တွေက လည်ချောင်းဝမှာ တစ်ဆို့လာခဲ့ပြီ။ မိဘနှစ်ပါး ကွယ်လွန်သွားခဲ့တာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု နီးပါးရှိပြီဖြစ်ပေမယ့် ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ မောင်နှမတွေကြားက သံယောဇဉ်ဟာ နွေးထွေးမှုထက် အေးစက်စက် တာဝန်ဝတ္တရားတွေနဲ့ပဲ ဖွဲ့စည်းထားသလို။
ဝေဝေက အိမ်မှာ အငယ်ဆုံး။ ဒါပေမဲ့ အငယ်ဆုံးဆိုတဲ့ အခွင့်အရေးကို သူမ တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရဘူး။ လစာထုတ်ရက်ဆိုရင် အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်မလတ်တို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူမရဲ့ လက်အိတ်ကပ်ဆီမှာပဲ ရောက်နေတတ်ကြတယ်။
မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဒယ်အိုးဟောင်းတစ်လုံးကို ဆီမပါဘဲ လှော်နေသံလို တကျိကျိနဲ့ အစ်မလတ်ရဲ့ ညည်းတွားသံက စထွက်လာတယ်။
"နင့်လစာက ဒီလလည်း ဒီလောက်ပဲလား ဝေဝေ။ ဆန်ဈေး၊ ဆီဈေးတွေက တက်နေတာ၊ နင့်အစ်ကိုကြီး ဆေးဖိုးလည်း ရှိသေးတယ်။ ညည်းက အငယ်ဆုံးဖြစ်ပြီး အိမ်ကို ဒီထက်ပိုမရှာပေးနိုင်ဘူးလား"
ဝေဝေ သက်ပြင်းကို အသာချရင်း လက်ထဲက ရုံးအိတ်ကို ကုတင်စွန်းမှာ တင်လိုက်တယ်။ သူမ ဝင်ငွေရဲ့ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းဟာ ဒီအိမ်ထဲကိုပဲ စီးဝင်နေတာ ဆယ်နှစ်ရှိပြီ။ ကိုယ့်အတွက် နှုတ်ခမ်းနီတစ်ချောင်း၊ အကျီ င်္အသစ်တစ်ထည်တောင် မဝယ်ရဲခဲ့တဲ့ ဘဝ။
"အစ်မလတ်... ညီမလည်း ရှိတာအကုန် ပုံပေးထားတာပဲ။ ညီမအတွက် ဘာမှမကျန်ဘူး"
"မကျန်လည်း ဘာဖြစ်လဲ။ မိဘမရှိတော့တဲ့နောက် နင့်ကို ငါတို့ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ခဲ့တာ မမေ့နဲ့။ အခုတော့ ညည်းက အတောင်အလက်စုံချင်နေပြီပေါ့လေ"
အစ်ကိုကြီးကလည်း ဧည့်ခန်း ကုလားထိုင်အိုကြီးပေါ်ကနေ ဆေးလိပ်ငွေ့တွေကို မှုတ်ထုတ်ရင်း ဝင်ပြောတယ်။ မျက်လုံးတွေက ဒေါသနဲ့ စိုးရိမ်စိတ် ရောပြွမ်းနေပုံပဲ။
"ကြားတယ်... ဝေဝေ။ နင် အိမ်ထောင်ပြုတော့မယ်ဆို။ ဟိုကောင်က ဘာမို့လို့လဲ။ နင် အိမ်ထောင်ပြုသွားရင် ဒီအိမ်ကို ဘယ်သူရှာကျွေးမလဲ။ နင့်ဘဝရှေ့ရေးကိုပဲ နင်ကြည့်ပြီး ငါတို့ကို ပစ်ထားခဲ့တော့မလို့လား။ မဖြစ်နိုင်တာ... ငါတို့ သေတောင် ခွင့်မပြုဘူး"
ထိုစကားလုံးတွေက ဝေဝေ့ရင်ဘတ်ကို လှံနဲ့ထိုးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ မိသားစုဆိုတာ တစ်ယောက်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို တစ်ယောက်က ဝမ်းမြောက်ပေးရမယ့်နေရာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုတော့ သူမဟာ သူတို့အတွက် ငွေရှာပေးတဲ့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်မျှသာ ဖြစ်နေပါလားဆိုတဲ့ အသိက နှလုံးသားကို အေးစက်သွားစေခဲ့တယ်။
အခန်း (၂)
ညနေခင်းရဲ့ လေအေးတွေက မိုးဖွဲလေးတွေကို သယ်ဆောင်လာတယ်။ ဝေဝေ တစ်ယောက် လမ်းထိပ်က ကော်ဖီဆိုင်လေးရဲ့ ထောင့်စွန်းဝိုင်းမှာ ထိုင်ရင်း လက်ဖဝါးချင်း ပွတ်နေမိတယ်။ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်နေတာကတော့ သူမကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ အမြဲနားလည်ပေးခဲ့တဲ့ ချစ်သူ သီဟ။
သီဟရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဝေဝေ့ရဲ့ ညှိုးငယ်နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး စိုးရိမ်စိတ်တွေ အထိုင်းအမှိုင်း ဖြစ်နေရှာတယ်။ သူက ဝေဝေ့လက်ကလေးကို အုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း ညင်သာစွာ မေးလိုက်တယ်။
"ဝေ... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်။ အိမ်ကကိစ္စတွေ အဆင်မပြေပြန်ဘူးလား။ ကိုယ့်ကို ပြောပြလေ"
ဝေဝေ သီဟရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ လက်ဖဝါးကို ခံစားရင်း မျက်ရည်တွေက ဝဲတက်လာတယ်။ တစ်ဖက်မှာ မိမိကို တစ်သက်လုံး ချစ်ချစ်ခင်ခင်နဲ့ လက်တွဲသွားမယ့်သူ၊ အိမ်ထောင်တစ်ခု ထူထောင်ပြီး ဘဝသစ်စချင်တဲ့ အိပ်မက်။ နောက်တစ်ဖက်မှာတော့ ရုန်းထွက်ရခက်တဲ့ မိသားစုရဲ့ သံခြေကျင်းကြီး။
"သီဟ... ကိုယ့်ကို စိတ်ပျက်သွားမလားမသိဘူး။ အိမ်က... အိမ်က ဝေတို့ လက်ထပ်မယ့်ကိစ္စကို ကန့်ကွက်နေကြတယ်"
သီဟရဲ့ မျက်နှာ ပျက်သွားပေမယ့် သူ ချက်ချင်း စိတ်ကို ထိန်းလိုက်တယ်။ "ဘာလို့လဲ ဝေ။ ကိုယ် ဘာတွေ လိုအပ်နေလို့လဲ။ ကိုယ် ရိုးရိုးသားသား အလုပ်လုပ်တယ်၊ ဝေ့ကိုလည်း သစ္စာရှိရှိ လုပ်ကျွေးမှာပါ။ အိမ်ကို သွားပြောပေးရမလား"
"မဟုတ်ဘူး သီဟ... သီဟကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က... ဝေ အိမ်ကနေ ထွက်သွားရင် အိမ်တွင်း စားဝတ်နေရေး ခက်ခဲသွားမှာကို စိုးရိမ်နေကြတာ။ ဝေ့ကို အိမ်ရဲ့ ငွေရှာတူးစင်လို သဘောထားနေကြတာ..." စကားအဆုံးမှာ ဝေဝေ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိတယ်။
ကော်ဖီဆိုင် မှန်ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ မိုးတွေက ပိုသဲလာတယ်။ ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားသလိုမျိုး၊ သူမ လျှောက်ရမယ့် လမ်းဟာ ဘယ်လောက်တောင် ကြမ်းတမ်းလိုက်ဦးမလဲ။ သီဟကတော့ ဝေဝေ့ရဲ့ ပုခုံးလေးကို ဖျစ်ညှစ်ရင်း "ကိုယ်တို့ အတူတူ ရင်ဆိုင်ကြမယ် ဝေ။ ကိုယ် ဝေ့ကို လက်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ နှစ်သိမ့်နေရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝေဝေ့ရင်ထဲက ကြောက်ရွံ့မှုတွေကတော့ မိုးပေါက်တွေလိုပဲ တဖျောက်ဖျောက် တိုးပွားနေဆဲ။
အခန်း (၃)
ရက်အနည်းငယ် ကြာလာပေမယ့် အိမ်တွင်းက တင်းမာမှုတွေက လျော့မသွားဘဲ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း စကားမပြောဘဲ အေးစက်စက် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရတဲ့ ဒဏ်က ဝေဝေ့ကို ရူးမတတ် ခံစားရစေတယ်။ တစ်ညမှာတော့ ထမင်းဝိုင်းမှာ တိုက်ပွဲက အဆုံးစွန်ထိ ပေါက်ကွဲခဲ့ရတယ်။
"ညည်း တကယ်ပဲ အဲဒီကောင်နောက် လိုက်သွားတော့မလို့လား ဝေဝေ" အစ်မလတ်က ထမင်းပန်းကန်ကို စောင့်ချရင်း အသံစာစာနဲ့ စိန်ခေါ်တယ်။
"အစ်မလတ်... ညီမလည်း ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုလုံး အိမ်အတွက် လုပ်ပေးခဲ့ပြီးပြီလေ။ ညီမ အသက်လည်း ရလာပြီ၊ ကိုယ့်ဘဝရှေ့ရေးကိုလည်း စဉ်းစားရဦးမယ်မဟုတ်ဘူးလား။ ညီမမှာ ပျော်ရွှင်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူးလား" ဝေဝေ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အသံကိုမြှင့်ပြီး ပြန်ပြောမိတယ်။
"နင့်မှာ အတ္တတွေ အရမ်းကြီးနေပါလား ဝေဝေ။ အဖေနဲ့အမေ သေသွားတုန်းက နင့်ကို ဘယ်သူတွေ လုပ်ကျွေးခဲ့တာလဲ" အစ်ကိုကြီးက စားပွဲခုံကို လက်ဝါးနဲ့ ရိုက်လိုက်ပြီး အော်တယ်။
"လုပ်ကျွေးခဲ့တယ်? အဖေနဲ့အမေ ဆုံးတုန်းက ညီမ အထက်တန်းအောင်ခါစပဲ ရှိသေးတာ။ အစ်ကိုကြီးတို့ အလုပ်မလုပ်ဘဲ နေနေလို့ ညီမ ကျောင်းဆက်မတက်ရဘဲ ကုမ္ပဏီမှာ အောက်ခြေဝန်ထမ်း ချက်ချင်း ဝင်လုပ်ခဲ့ရတာလေ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ဒီနေ့အထိ အိမ်ရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်မှန်သမျှ ညီမ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ညီမ ပေးဆပ်ခဲ့တာတွေ မလောက်သေးဘူးလား။"
မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို တားမနိုင်ဆီးမရ စီးကျလာတယ်။ ဆယ်နှစ်တာလုံးလုံး ရင်ထဲမှာ မျိုသိပ်ထားခဲ့ရတဲ့ နာကျင်မှုတွေ၊ မတရားမှုတွေဟာ ဝါကျအနည်းငယ် အဖြစ်နဲ့ အပြင်ကို ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ပြီ။
အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်မလတ်တို့ ခဏတာ ဆွံ့အသွားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့မျက်နှာမှာ နောင်တအရိပ်အယောင် မရှိဘဲ ပိုလို့တောင် ရန်လိုတဲ့ အကြည့်တွေ ဖြစ်လာတယ်။ အိမ်ရဲ့ ထောင့်စွန်းတွေက အမှောင်ထုက သူမကို ဝါးမြိုတော့မလို ခြိမ်းခြောက်နေသယောင်။
အခန်း (၄)
အိမ်က အခြေအနေတွေဟာ ပိုဆိုးလာတဲ့အတွက် ဝေဝေ သီဟနဲ့ ပြန်တွေ့တဲ့အခါ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ချစ်သူကို လိမ်ညာထားလို့ မရဘူး၊ ကိုယ့်ရဲ့ အရှုပ်အထွေးတွေကို သူပါ လိုက်ခံစားရမှာကိုလည်း အားနာပေမယ့် ဒါဟာ အမှန်တရားပဲလေ။
"သီဟ... ဝေ့အိမ်က အခြေအနေတွေက တဖြည်းဖြည်း ပိုဆိုးလာတယ်။ အစ်ကိုကြီးတို့က ဝေ့ကို လုံးဝ ပေးမစားနိုင်ဘူး ပြောနေကြတယ်။ ဝေ... ဝေ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ။ သီဟကိုလည်း အားနာတယ်။ သီဟသာ ဝေ့နေရာမှာဆိုရင် ဘာလုပ်မလဲဟင်"
သီဟက ဝေဝေ့ကို စူးစိုက်ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ စိတ်ပျက်ရိပ်တွေ မဟုတ်ဘဲ နက်ရှိုင်းတဲ့ ကရုဏာနဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေကိုသာ ဝေဝေ မြင်တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက ဝေဝေ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
"ဝေ... ကိုယ် ဝေ့ကို ချစ်တာ ဝေ့ရဲ့ မိသားစု အခြေအနေတွေကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ ဝေ ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ချစ်တာ။ ဝေ့အိမ်ကလူတွေက ဝေ့အပေါ် မတရားတာ ကိုယ်သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဝေ့မောင်နှမတွေ ဖြစ်နေလို့ ကိုယ်က ဝင်ပြီး ရန်ဖြစ်လို့မရဘူး။ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်... ဝေ ကိုယ့်ကို ယုံကြည်ရမယ်"
"ဝေ ဘာလုပ်ရမလဲ သီဟ"
"ဝေ အိမ်ကို နိုင်သလောက် ဆက်ကူညီပါ။ ဒါပေမဲ့ အားလုံးကို ပုံအောမပေးပါနဲ့တော့။ ကိုယ်တို့ အိမ်ထောင်ပြုမယ့် အစီအစဉ်ကို မဖျက်ဘူး။ ဝေ့အိမ်က သဘောမတူရင်တောင် ကိုယ်တို့ တရားဝင် လက်ထပ်ကြမယ်။ ဝေ့ဘဝကို အမှောင်ထဲမှာ အမြဲ အပိတ်လှောင်မခံထားပါနဲ့တော့။ ကိုယ် ဝေ့အတွက် အလင်းရောင် ဖြစ်ပေးမယ်"
သီဟရဲ့ စကားလုံးတွေက ဝေဝေ့ရဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ နှလုံးသားမြေလွှာပေါ်ကို ကျရောက်လာတဲ့ မိုးရေစက်တွေလိုပဲ။ သူမ ရင်ထဲမှာ ခွန်အားအသစ်တွေ ဖြစ်တည်လာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ မိသားစုဆိုတဲ့ အမည်ခံအောက်က အမြတ်ထုတ်မှုကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ငြင်းပယ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီဆိုတာ သူမ သဘောပေါက်လိုက်ပြီ။
အခန်း (၅)
မိုးလင်းစ အရုဏ်ဦးရဲ့ လေပြေက အေးမြလှတယ်။ ဝေဝေ အဝတ်အထည်အချို့ ထည့်ထားတဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်လေးကို ဆွဲပြီး ကုတင်ပေါ်က ထလိုက်တယ်။ ဒီနေ့ဟာ သူမ ဘဝရဲ့ အလှည့်အပြောင်း နေ့တစ်နေ့။
ဧည့်ခန်းထဲမှာ အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်မလတ်တို့က နိုးနေကြပြီ။ ဝေဝေ့လက်ထဲက အိတ်ကို မြင်တော့ အစ်မလတ်က အလန့်တကြား ထအော်တယ်။
"ဝေဝေ... နင် ဘာလုပ်မလို့လဲ။ အိတ်ဆွဲပြီး ဘယ်လဲ"
ဝေဝေ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်တယ်။ မျက်နှာကတော့ အရင်လို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်နေပြီ။
"ညီမ သီဟနဲ့ လက်ထပ်တော့မယ် အစ်မလတ်။ ဒီနေ့ပဲ တရားရုံးမှာ လက်မှတ်ထိုးကြမှာ။ ပြီးရင် ညီမတို့ ငှားထားတဲ့ အိမ်လေးကို ပြောင်းတော့မယ်"
"နင်... နင် ငါတို့ကို ပစ်သွားတာပေါ့။ နင် ယုတ်မာလှချည်လား" အစ်ကိုကြီးက ဒေါသတကြီး ထအော်တယ်။
"ညီမ မယုတ်မာပါဘူး။ ညီမ ရှာကျွေးခဲ့တာ ဆယ်နှစ်ရှိပြီ။ ညီမ တာဝန်ကျေခဲ့ပါပြီ။ အခုလည်း အိမ်အတွက် လစဉ် လိုအပ်တဲ့ ဆန်နဲ့ ဆီဖိုးကိုတော့ ညီမ တတ်နိုင်သလောက် ပို့ပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ညီမရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကိုတော့ အိမ်အတွက် အဆုံးရှုံးမခံနိုင်တော့ဘူး။ အစ်ကိုကြီးတို့လည်း ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်ဖို့ ကြိုးစားကြပါတော့"
ဝေဝေ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ အိမ်ကြီးထဲကနေ လှမ်းထွက်လာခဲ့တယ်။ အနောက်ကနေ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဆဲဆိုသံတွေ၊ အော်ဟစ်သံတွေဟာ သူမရဲ့ နားထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဖျော့သွားခဲ့တယ်။
အိမ်တံခါးဝကနေ လှမ်းထွက်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ လမ်းထိပ်မှာ ဆိုင်ကယ်လေးနဲ့ စောင့်နေတဲ့ သီဟကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။ သီဟရဲ့ မျက်နှာမှာ နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေတယ်။ နေရောင်ခြည်နုနုလေးတွေက ဝေဝေ့မျက်နှာပေါ်ကို ကျရောက်လာပြီး သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လွတ်လပ်ခြင်းရဲ့ အရသာကို အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်ရတယ်။
အတိတ်က အမှောင်ထုတွေဟာ အနောက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ အခုတော့... သူမရှေ့မှာ လှပတဲ့ ဘဝသစ်ရဲ့ အရုဏ်ဦးက ဆီးကြိုနေလေရဲ့။
