"မာယာများတဲ့မိန်းမ"

အခန်း (၁) 

ညသည် လေးလံထိုင်းမှိုင်းသော အမည်းရောင်ကတ္တီပါစကြီးတစ်ခုလို မြို့ပြတစ်ခုလုံးကို အုပ်မိုးထားသည်။ လမ်းမီးတိုင်အချို့၏ ဝါကျင်ကျင်အလင်းရောင်သည် လမ်းဘေးရှိ ရေအိုင်ငယ်များထဲတွင် တုန်ရီစွာ ထင်ဟပ်နေ၏။ ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးထဲက ဖုန်းမျက်နှာပြင်သည် တုန်ခါနေပြီး တစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ တုန်ရီရှိုက်မောလျက်ရှိသည်။

"သူ... သူ ကျွန်မကို ထပ်ပြီး လက်ပါပြန်ပြီ... ကျွန်မ ဒီနေရာကနေ ထွက်ပြေးချင်တယ်... တကယ်ပဲ သေတော့မလို ခံစားရတယ်..."

သံယောဇဉ်နှင့် သနားဂရုဏာသည် ကမ္ဘာဦးကတည်းက လူသားတို့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့သော အဆိပ်သင့် ပျားရည်များ ဖြစ်သည်။ ဆံပင်တိုတို၊ မျက်ဝန်းဝိုင်းဝိုင်းနှင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည့် ထိုမိန်းကလေး—မြတ်နိုး။ သူမနှင့် စတင်သိကျွမ်းစဉ်ကတည်းက သူမတွင် လေးနှစ်နီးပါး အတူနေထိုင်ခဲ့သည့် ချစ်သူကောင်လေးတစ်ယောက် ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်ကြောင်း သူမကိုယ်တိုင် ဖွင့်ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအချစ်သည် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော သာယာမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ နာကျင်ခြင်း၊ အော်ဟစ်ခြင်းနှင့် ရိုက်နှက်ခြင်းတို့ ပြည့်နှက်နေသည့် ငရဲခန်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်တဲ့။ အေးအေးဆေးဆေး လမ်းခွဲဖို့ ပြောတိုင်းလည်း ထိုကောင်လေးက လုံးဝခွင့်မပြုဘဲ အကြမ်းဖက်လေ့ရှိကြောင်း သူမက ငိုယိုကာ ရင်ဖွင့်ခဲ့သည်။

"ကျွန်မကို လာခေါ်ပေးပါ..." ဟူသော ထိုတစ်လုံးတည်းသော တောင်းဆိုချက်က ကျွန်တော့်ရင်ထဲကို လှံတစ်စင်းလို စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ကျွန်တော် ဘာကိုမှ တွေဝေမနေခဲ့ပါ။ လူသားချင်းစာနာမှုလော၊ သို့မဟုတ် ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် မြစ်ဖျားခံနေသော အချစ်ကြောင့်လော မဝေခွဲနိုင်သော်လည်း ကားစက်ကို ချက်ချင်းနှိုးကာ သူမရှိရာ မြို့ပြအစွန်အဖျားသို့ အပြင်းမောင်းနှင်ခဲ့သည်။ မှောင်မိုက်သော လမ်းကြားလေးတစ်ခု၏ ထောင့်တွင် အဝတ်အစားအချို့ ထည့်ထားသည့် အိတ်အမည်းလေးကို ပွေ့ပိုက်ကာ တုန်တုန်ရီရီ ရပ်နေသော မြတ်နိုးကို တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်တော့်နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ကြေမွသွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်စီးကြောင်းများနှင့်အတူ ညိုမည်းနေသော ဒဏ်ရာတစ်ခုက ထင်ရှားနေ၏။

"စိတ်ချ... ကိုယ် မင်းကို ဘေးကင်းတဲ့နေရာ ရောက်အောင် ခေါ်သွားပေးမယ်"

ကျွန်တော် သူမကို ကားပေါ်သို့ တင်ကာ ထိုငရဲတွင်းမှ ဝေးရာသို့ မောင်းနှင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြို့သစ်တစ်ခု၏ အေးချမ်းသော ရပ်ကွက်လေးတစ်ခုတွင် သူမအတွက် နေရာသစ် ရှာဖွေပေးခဲ့ပြီး မကြာခင်မှာပင် သူမ လိုလားသော အလုပ်အကိုင်အသစ်တစ်ခုကိုလည်း ရရှိသွားခဲ့သည်။ သူမ ဘဝသစ်တွင် အဆင်ပြေသွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ကျွန်တော် စိတ်အေးလက်အေး နေထိုင်နေစဉ် တစ်နေ့တွင် သူမထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ရောက်လာသည်။

"ကိုယ့်ကို မြတ်နိုးဆီ လာခဲ့စေချင်တယ်... အတူတူ ဖြတ်သန်းကြရအောင်"

ထိုဖိတ်ခေါ်မှုသည် ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အမှားဆုံးနှင့် အချိုမြိန်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော် သူမရှိရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် တစ်အိမ်တည်း အတူတူ နေထိုင်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်အထိ... ကျွန်တော့်ဘက်က ကြည့်လျှင် အရာအားလုံးသည် လှပသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အတိတ်က နာကျင်မှုများကို မေ့ဖျောက်ပြီး ကျွန်တော့်အချစ်ရိပ်တွင် ခိုလှုံတော့မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကြီးမားလှသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို သူမ ရင်ဘတ်ထဲတွင် သော့ခတ်သိမ်းဆည်းထားမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ရိုး အမှန်ပင်။

အခန်း (၂) 

နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဖျန်းပက်နေသော်လည်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင်မူ မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များက စတင်အုံ့မှိုင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

အတူနေသက်တမ်း ရောက်လာသော်လည်း မြတ်နိုးသည် ထိုအဝေးက ကောင်လေးနှင့် အဆက်အသွယ် လုံးဝမပြတ်ခဲ့ပါ။ ထူးဆန်းသည်မှာ သူမသည် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများကို ကျွန်တော့်ရှေ့တွင်ပင် ပေါ်ပေါ်တင်တင်ကြီး ပြောဆိုတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လင်းကနဲ ဖြစ်သွားသည့် မက်ဆေ့ခ်ျများ၌ ထိုကောင်လေး၏ နာမည်ကို မြင်ရတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ဝကို တူနှင့် အထုခံရသလို ခံစားရသည်။

"မြတ်နိုး... သူနဲ့က ဘာလို့ အခုထိ စကားတွေ ပြောနေရသေးတာလဲ" ကျွန်တော် စိတ်ကို ထိန်းကာ မေးမိသည်။

မြတ်နိုးက ဖုန်းကို ရင်ဘတ်တွင် အသာကပ်ရင်း သက်ပြင်းချသည်။ "ကိုရယ်... မြတ်နိုးတို့ အရင်က ဝယ်ထားတဲ့ အိမ်ဝိုင်းစု ရှိတယ်လေ။ အဲဒီမြေကွက်က သူ့နာမည်နဲ့ ဖြစ်နေလို့။ အခု အဲဒါကို ရောင်းပြီး တစ်ယောက်တစ်ဝက် ခွဲယူဖို့ ညှိနေရတာပါ။ ပြီးတော့... မြတ်နိုးက လူတွေကြားထဲမှာ တစ်ယောက်နဲ့ လမ်းခွဲပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းကြီး နောက်တစ်ယောက်နဲ့ ပေါ်တင်တွဲပြတဲ့ မိန်းကလေးမျိုး အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် သုံးလလောက်တော့ အချိန်ပေးပါနော်"

သူမ၏ စကားလုံးများသည် ယုတ္တိတန်သလိုလိုနှင့် ကျွန်တော့်ကို ချုပ်နှောင်ထားသည်။ ကျွန်တော် မျိုသိပ်ပြီး လက်ခံခဲ့သည်။ သို့သော် ရင်ထဲက သံသယက မီးခိုးကြွက်လျှောက် ထွက်လာသဖြင့် တုန်ရီသော အသံဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။

"မင်း... သူနဲ့ တရားဝင် လက်ထပ်ထားတာမျိုးတော့ မရှိပါဘူးနော်?"

ထိုမေးခွန်းကို ကြားလျှင်ကြားချင်း မြတ်နိုး၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သူမသည် စိတ်ကောက်ကာ ခေါင်းအုံးကို ကောက်ကိုင်ပြီး ကျောခိုင်းသွားခဲ့သည်။ "ကိုက မြတ်နိုးကို ဘယ်လိုလူအောက်မေ့နေတာလဲ။ လက်ထပ်ထားရင် ကိုယ်နဲ့ ဒီလိုလာနေပါ့မလား။ မြတ်နိုးမှာ အဲလောက်အထိ ယုတ်မာတဲ့ စိတ်မရှိဘူး!"

သူမ၏ နာကျင်ဟန် သရုပ်ဆောင်မှုကြောင့် ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် မခံစားနိုင်လွန်းသဖြင့် "ဒါဆိုလည်း အဲဒီအိမ်ဝိုင်းကို မက်မနေပါနဲ့တော့။ ပိုက်ဆံတွေ အဆုံးရှုံးခံလိုက်ပြီး သူနဲ့ အဆက်အသွယ် လုံးဝ ဖြတ်လိုက်ပါတော့လား" ဟု ပြောမိသောအခါ သူမက ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကုတ်လျက် ငြင်းဆိုပြန်သည်။

"မရဘူးကို... အဲဒီပိုက်ဆံက အများကြီးပဲ။ မြတ်နိုး နှမြောတယ်။ ရအောင် ပြန်ယူမှာမို့ အချိန်ခဏလေးပဲ စောင့်ပေးပါ"

ငွေကြေးလော၊ သံယောဇဉ်လော၊ သို့မဟုတ် ကျွန်တော့်ကို အသုံးချနေခြင်းလော။ ကျွန်တော် ဝေခွဲမရတော့ပါ။ ဆန်းကြယ်လှသော စိတ်ပညာတစ်ခုဖြင့် သူမသည် ကျွန်တော့်ကို ကစားကွင်းတစ်ခုထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သည်။

အခန်း (၃) 

တစ်နေ့တွင် ကျွန်တော်တို့ အတူတူ အလုပ်လုပ်ကိုင်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် မနီးမဝေးသော နေရာတစ်ခုသို့ ထိုကောင်လေး ရောက်ရှိလာသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုကောင်လေးကို သူမကိုယ်တိုင် ဖုန်းဆက်ကာ အရောက်ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်မှန်း သူမ ခေါ်ချပြီးမှ ကျွန်တော် သိလိုက်ရခြင်းပင်။

"သူ နေမကောင်းဘူးတဲ့... သေလုမျောပါး ဖြစ်နေတာမို့ မြတ်နိုး ခဏသွားတွေ့ရမယ်"

သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ အထိုင်းအမှိုင်း တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်တော့် နှလုံးသားသည် ဆားနဲ့ ပက်သလို နာကျင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယောကျာ်းပီသစွာဖြင့်၊ သနားစိတ်ဖြင့် ကျွန်တော် ခွင့်ပြုခဲ့ရပြန်သည်။ အခြေအနေများသည် ပို၍ ပို၍ ရှုပ်ထွေးလာခဲ့သည်။

ကျွန်တော့်ဘက်ကလည်း လူသိရှင်ကြား နေရာတစ်ခုကို လိုလားမိသည်။ တစ်ညတွင် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် အတူတူတွဲရိုက်ထားသည့် စုံတွဲပုံ (Couple Photo) လေးတစ်ခုကို လူမှုကွန်ရက် (Social Media) ပေါ်သို့ တင်လိုက်မိသည်။ မိနစ်ပိုင်းမျှပင်မကြာ၊ မြတ်နိုးထံမှ ဖုန်းဒေါသတကြီး ဝင်လာသည်။

"ကို... အဲဒီပုံကို အခုချက်ချင်း ဖြုတ်ချပေးပါ။ မြတ်နိုးက ဖောက်ပြန်တဲ့ မိန်းကလေးမျိုးလို့ လူတွေအထင်မခံနိုင်ဘူး။ စိတ်ကောက်တာ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ် ဖြုတ်ပေးပါ!"

"ဖောက်ပြန်တယ်" ဟူသော စကားလုံးက ကျွန်တော့်နားထဲတွင် ဗုံးပေါက်ကွဲသလို မြည်ဟည်းသွားသည်။ သူမသည် အဘယ်ကြောင့် ထိုစကားလုံးကို သုံးရသနည်း။ ကျွန်တော် သည်းမခံနိုင်တော့ပါ။ မရေရာမှုများ၊ လိမ်ညာမှုများ၏ နောက်ကွယ်က အမှန်တရားကို သိရှိရန်အတွက် ထိုကောင်လေးရှိရာသို့ ကျွန်တော် တိုက်ရိုက် သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့တော့သည်။

ထိုကောင်လေးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ရချိန်တွင် ကျွန်တော် မျှော်လင့်မထားသော ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခုက စောင့်ကြိုနေခဲ့သည်။ ထိုကောင်လေးက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် အိတ်ထဲမှ စာရွက်စာတမ်းအချို့ကို ထုတ်ပြသည်။ ၎င်းမှာ တရားဝင် အိမ်ထောင်ရေး ကွာရှင်းထားခြင်းမရှိသည့် လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်း သက်သေခံလက်မှတ် ဖြစ်နေသည်။

ကျွန်တော် ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်သွားခဲ့သည်။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ ကျွန်တော် နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း မြတ်နိုးကို ထိုလက်မှတ်အကြောင်း အကျိုးအကြောင်း မေးမြန်းမိတော့သည်။ သူမသည် ငိုယိုလျက် ဆင်ခြေပေးရှာသည်။

"မြတ်နိုး တကယ်မသိလို့ပါကိုရယ်... အဲဒါက တရားဝင်မှန်း မြတ်နိုးမသိဘူး။ ငယ်တုန်းကမို့ ဘာမှမသိဘဲ သူလက်မှတ်ထိုးခိုင်းတာကို လိုက်ထိုးမိလိုက်တာပါ..."

အသက် ၂၀ ကျော် အရွယ်ရောက်ပြီးသား မိန်းကလေးတစ်ယောက်က လက်ထပ်လက်မှတ်ကို မသိဘဲ ထိုးခဲ့သည်ဟူသော စကားကို ကလေးပင် ယုံနိုင်စရာမရှိသော်လည်း၊ အချစ်ကန်းနေသော ကျွန်တော်ကတော့ ထိုဒဏ်ရာကိုလည်း ခွင့်လွှတ်ခြင်းဟူသော ဆေးဖြင့် ထပ်မံ ကုသပေးခဲ့မိပြန်သည်။

အခန်း (၄) 

"ဒါဆိုရင်လည်း တရားရုံးမှာ ကွာရှင်းဖို့ လုပ်ကြစို့... ကိုယ် အကုန်ကူညီမယ်" ကျွန်တော် အကြံပေးခဲ့သည်။

သို့သော် မြတ်နိုးက ခေါင်းခါပြန်သည်။ "မရဘူးကို... အဲဒီကောင်လေးက မြတ်နိုးက အကောင့်တွေ အကုန် Block လိုက်ရင် ဘေးက အသိတွေ၊ မိဘတွေဆီအထိ လိုက်ဆက်သွယ်ပြီး အမျိုးမျိုး နှောင့်ယှက်တာ။ ဒါကြောင့် မြတ်နိုးက သူ့ကို အလိုက်သင့်လေး ပြန်ပြောပေးနေရတာပါ"

"သူက မင်းကို လက်ပါတတ်တဲ့လူပဲ။ အတူမနေနိုင်တော့ကြောင်း၊ ထပ်ပြီး နှောင့်ယှက်ရင် ဥပဒေအရ အရေးယူမှာဖြစ်ကြောင်း Social Media ပေါ်မှာ ပေါ်တင် Post တင်လိုက်ပါလား" ဟု ကျွန်တော် ထပ်မံ တိုက်တွန်းမိသည်။

"မလုပ်ချင်ဘူး... မြတ်နိုး အရှက်ကွဲမှာ စိုးလို့" ဟု သူမက ငြင်းဆိုသည်။

"မင်းမှာ သူ လက်ပါခဲ့တဲ့ သက်သေတွေ ရှိတယ်ဆို။ အဲဒီသက်သေနဲ့ တရားရုံးမှာ ကွာလိုမှု လျှောက်လိုက်ရင် ပြီးနေတာပဲကို"

သူမသည် ကျွန်တော့်အကြံဉာဏ်တိုင်းကို အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုးဖြင့် ပယ်ချခဲ့သည်။ "သူတို့ အေးဆေး ပြီးသွားမှာပါ" ဟူသော စကားတစ်လုံးဖြင့် ထိုကောင်လေးနှင့် အဆက်အသွယ်ကို လုံးဝ မပြတ်ဘဲ ဆက်သွယ်မြဲ ဆက်သွယ်နေခဲ့သည်။

ယခုဆိုလျှင် ကျွန်တော်တို့ အတူနေလာခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ကျော်၊ နှစ်နှစ်ထဲသို့ပင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခြေအနေများက တိုးတက်မလာဘဲ ပို၍ ဆိုးဝါးလာခဲ့သည်။ ထိုကောင်လေးဘက်က ဖုန်းဆက်ပြီး ပြဿနာရှာတိုင်း မြတ်နိုးသည် ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် ငိုလိုက်၊ ရယ်လိုက်နှင့် စိတ္တဇဝေဒနာရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူတတ်လာသည်။ ထိုအရာများက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားက ဆက်ဆံရေးကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်လာစေသည်။

ကျွန်တော်က စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် "မြတ်နိုး... အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု မေးမိသည့်အခါတိုင်း သူမက ဒေါသတကြီး ပြန်အော်တတ်သည်။ "ကိုကလည်း... မြတ်နိုး ပင်ပန်းနေတာကို မြင်ရက်နဲ့ ဘာလို့ လာပြီး ပြဿနာရှာနေရတာလဲ!"

ကျွန်တော်သည် သနားစရာ ကူညီပေးသူ ဘဝမှ ချက်ချင်းပင် ပြဿနာရှာသူ အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် အတူရှိနေသည့် အချိန်တိုင်းတွင် သူမသည် ဖုန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေတတ်ပြီး၊ ကျွန်တော် သိရှိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဖုန်းထဲက Application အားလုံးကို App Lock များ ခတ်ထားခဲ့သည်။

တစ်ခါက ကျွန်တော် ဖုန်းကို အမိအရ ယူကြည့်မိချိန်တွင် အံ့သြတုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူမ၏ ဖုန်းထဲတွင် ထိုကောင်လေးနှင့် အတူရိုက်ခဲ့ဖူးသော ပုံဟောင်းများ၊ အမှတ်တရများ လုံးဝ ပျက်မသွားသေးဘဲ သိမ်းဆည်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဘာလို့ ဒီပုံတွေကို မဖျက်ရသေးတာလဲ မြတ်နိုး"

သူမ ပေးသော အဖြေက ကျွန်တော့် နှလုံးသားကို ဆွဲလှီးလိုက်သလိုပင်။ "ပုံတွေက အများကြီးမို့လို့ ဖျက်ဖို့ အချိန်မရှိဘူးလေ" တဲ့။ တစ်နေ့ ၂၄ နာရီ ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်နေသော လူတစ်ယောက်က ပုံဖျက်ရန် အချိန်မရှိဟု ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ကျွန်တော်နှင့် စိတ်ကောက်သည့် အခါတိုင်းတွင် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် အတူရိုက်ထားသည့် ပုံများကို မိနစ်ပိုင်းအတွင်း အကုန်လိုက်ဖျက်တတ်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ထိုစကားကို ပြောလာခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်း (၅) 

လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းက မြတ်နိုးက ကျွန်တော့်ကို မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ပြောပြလာပြန်သည်။ "အဲဒီကောင်လေးက မြတ်နိုးကို ကွာရှင်းမပေးနိုင်ဘူးတဲ့။ လက်မှတ် လိုချင်ရင် ကိုယ်တိုင်လာယူဖို့ ပြောနေတယ်။ အခုမှပဲ မြတ်နိုး တရားရုံးမှာ ကွာလိုမှု လျှောက်ရင်ကောင်းမလား၊ လိုင်းပေါ်တင်ရမလား စဉ်းစားတော့မယ်..."

သူမ၏ နှုတ်မှ ထိုသို့ ပြောနေသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ထိုကောင်လေးနှင့် အဆက်အသွယ်က ယနေ့တိုင် မပြတ်သေးပါ။ ကျွန်တော် ပို၍ နာကျင်ရသည်မှာ ထိုကောင်လေး၏ လူမှုကွန်ရက် အကောင့် Profile ကာဗာ (Cover Photo) တွင် မြတ်နိုးနှင့် သူတို့နှစ်ယောက် ဖက်လဲတကင်း ရှိနေသည့် ပုံကြီးကို ပေါ်တင်ကြီး တင်ထားဆဲ ဖြစ်ခြင်းပင်။

ကျွန်တော် သဘောပေါက်လိုက်ပါပြီ။ မြတ်နိုးသည် ထိုကောင်လေး၏ အကြမ်းဖက်မှုမှ ထွက်ပြေးချင်သည်ဆိုခြင်းမှာ ကျွန်တော့်ကို ကယ်ဆယ်ရေးသမားအဖြစ် အသုံးချရန် အကွက်ချခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမသည် ထိုကောင်လေးကို လုံးဝ လက်မလွှတ်နိုင်သေးသလို၊ ကျွန်တော့်ထံမှ ရရှိသော ဂရုစိုက်မှု၊ အစစအရာရာ ဖြည့်ဆည်းပေးမှုများကိုလည်း မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘဲ ခြေနှစ်ဖက်လုံးကို လှေနှစ်စင်းပေါ်တွင် ခွနင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် နောက်ဆုတ်ချင်ပါပြီ။ ဤအဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေသော ရုန်းကန်မှု (Toxic Relationship) ကြီးထဲတွင် ကျွန်တော့်ဘဝ၊ ကျွန်တော့်ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် စိတ်ချမ်းသာမှုများ အားလုံး စတေးခဲ့ရပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်... တစ်ခါတစ်ရံတွင် "သူမခမျာလည်း တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေရရှာတာပါ" ဟု တွေးမိကာ စိတ်တွေ ပြန်လျော့ပြီး ခွင့်လွှတ်မိပြန်သည်။

ရှေ့ဆက်ရမလို၊ နောက်ဆုတ်ရမလို ဘာလုပ်ရမှန်း လုံးဝ မသိတော့ပါ။ အချစ်ဆိုသော သံယောဇဉ်ကြိုးက ရင်ဘတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ထားသဖြင့် မေ့ပစ်ဖို့က တကယ်ကို ခက်ခဲလွန်းလှသည်ဗျာ...။

မိန်းကလေးတို့၏ စိတ်ပညာသည် တစ်ခါတစ်ရံ အံ့သြဖွယ် ကောင်းလွန်းလှသည်။ ကျွန်တော် ပတ်သက်မိသည့် မိန်းကလေး၏ ဖြေရှင်းပုံက တစ်ခုခု မဟုတ်ဘဲ အစစအရာရာ အကုန်လုံးကို မှားယွင်းနေသလား သို့မဟုတ် ကျွန်တော့်ကိုပဲ တမင် လှည့်စားနေတာလား။ ကျွန်တော့်လို အဖြစ်မျိုး ကြုံဖူးကြတဲ့သူများ ရှိရင်... သို့မဟုတ် မိန်းကလေးတွေ ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ကြုံလာရရင် တကယ်ပဲ ဘယ်လို ဖြေရှင်းတတ်ကြလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို လမ်းပြပေးကြပါဦးဗျာ...။