"သူများကြောင့်ရတဲ့ကျွန်တော့်မိန်းမကိုယ်ဝန်"

အခန်း (၁) 

လူတွေက ပြောလေ့ရှိကြတယ်၊ ပင်လယ်ပြင်က ပြန်လာတဲ့ သင်္ဘောသားတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ခွင်ဟာ ကျောက်ဆောင်လို ခိုင်မာပြီး ဘယ်လို မုန်တိုင်းမျိုးကိုမဆို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်တယ်တဲ့။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့ဖူးတာ။ ဇနီးသည် ‘နဒီ’ နဲ့ လက်ထပ်ပြီးတဲ့နောက်၊ ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို လုံးဝကျောခိုင်းပြီး ကုန်းပေါ်မှာပဲ အခြေချဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာဟာ မိသားစုကို အချိန်အပြည့်ပေးချင်လို့ပါ။ အခုဆို ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထောင်သက် တစ်နှစ်ကျော်ခဲ့ပြီ၊ ရင်သွေးလေးကလည်း ငါးလအရွယ် ရောက်နေပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ အပြင်ပန်းက ကြည့်ရင် သာယာလှပနေတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ကလေးထဲမှာ အက်ကြောင်းတစ်ခု စတင်နေပြီဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြဘူး။

အစကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ စနောက်သံတွေကနေ စတာပါ။ တစ်ရက်တော့ မိသားစုစုံညီ ထမင်းဝိုင်းတစ်ခုမှာ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူက ကလေးကို ချီပြီး တဟားဟား ရယ်ရင်း ပြောလာတယ်။

"ဟေ့လူ... မင်းက မျိုးမအောင်ဘူး ထင်တယ်၊ ကလေးက မင်းနဲ့ တစ်စက်မှ မတူဘူး။ မင်းက အသားဖြူဖြူ၊ ဆံပင်အဖြောင့်ကြီးနဲ့၊ ကလေးက ကျတော့ ဆံပင်က ကွေးကွေးကောက်ကောက်၊ အသားက ညိုညိုလေး"

ဘေးကလူတွေကလည်း ဝိုင်းရယ်ကြတယ်။ နဒီ့ကို ကြည့်လိုက်တော့လည်း သူမက အသားဖြူပြီး ဆံပင်ဖြောင့်စင်းသူပဲ။ ကလေးက မိခင်နဲ့လည်း မတူဘူးလို့ အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း ပြောကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ နဒီ့ရဲ့ မျက်နှာက ဖြတ်ကနဲ ပျက်သွားတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မွေးကင်းစကလေးဆိုတာ ပြောင်းလဲတတ်တာပဲလို့ တွေးပြီး ကျွန်တော် ဥပေက္ခာပြုခဲ့ပါတယ်။

တကယ့် မုန်တိုင်းအစကတော့ နဒီ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းမလေး အိမ်ကစားရင်း အရွှန်းဖောက်လိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းပဲ။

"နဒီ... တကယ်လို့များ ‘M’ နဲ့ သွားတူနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ဟားဟား"

‘M’ ဆိုတဲ့ အမည်နာမက ကျွန်တော့်နားထဲကို အပ်တစ်ချောင်းလို စိုက်ဝင်သွားတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ နဒီကြားမှာ အတိတ်က ရည်းစားဟောင်းတွေအကြောင်း ဘယ်တုန်းကမှ ထည့်မပြောဖြစ်ခဲ့ကြဘူး။ အတိတ်က အတိတ်ပဲမို့ မလိုအပ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစကားဝိုင်းအပြီးမှာ နဒီ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ထူးဆန်းလွန်းလှတယ်။ သူမက အဲဒီစကားကို အကြီးအကျယ် စိတ်ဆိုးပြပြီး "ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက အပိုတွေ လျှောက်ပြောနေတာ၊ နားငြီးတယ်၊ အိမ်ပြောင်းကြရအောင်" လို့ ချက်ချင်းကြီး ဇွတ်ပူဆာတော့တာပဲ။

"ကိုယ့်မှာ အပြစ်မရှိရင် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်ဆိုးပြီး အိမ်ပြောင်းချင်ရတာလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ ယောက်ျားသိစိတ်ထဲမှာ သံသယအဖြစ် စတင်အမြစ်တွယ်ခဲ့ပါတော့တယ်။

အခန်း (၂) 

သံသယတွေရဲ့ တွန်းအားကြောင့်ပဲ ကျွန်တော်တို့ဟာ နဒီ့ရဲ့ မိသားစု၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဝေးရာ အရပ်တစ်ခုမှာ အိမ်အသစ်တစ်လုံး ရှာခဲ့ကြတယ်။ အိမ်ဟောင်းက ပစ္စည်းတွေကို သူများလက်ထဲ မအပ်ချင်တာမို့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ တစ်ထုပ်ချင်း သယ်ယူခဲ့တာပါ။ ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံးနီးပါး သယ်ပြီးလို့ အိမ်ခန်းအိုကြီးထဲမှာ ဘီရိုဟောင်းကြီးတစ်လုံးပဲ ကျန်တော့တဲ့အချိန်။

ဘီရိုကြီးက နံရံနဲ့ ကပ်နေတာမို့ တော်ရုံဆို ဘာမှမမြင်နိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ဂျိနဲ ဂျိနဲနဲ့ ရှေ့ကို ဆွဲတိုးလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဘီရိုရဲ့ နောက်ကျောဘက် နံရံကြားကနေ အောက်ကို ဝုန်းကနဲ ပြုတ်ကျလာတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိတယ်။ စာအုပ်အမည်းလေးတစ်အုပ်...။ ဖုန်တွေ ပေကျံနေတဲ့ အဲဒီစာအုပ်ကို ကောက်ယူပြီး ခါလိုက်တော့ အဲဒါဟာ နဒီ ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ်က ရေးခဲ့တဲ့ နေ့စဉ်မှတ်တမ်း (Journal) စာအုပ်လေး ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

စာအုပ်ကို လှန်ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေ မြန်လာတယ်။ အထဲမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိမရှိ စစ်ဆေးတဲ့ ကိရိယာ (Pregnancy Test Stick) လေးကို တိပ်နဲ့ကပ်ထားတယ်၊ Ultrasound ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်မှန်ပုံတွေ၊ နေ့စွဲတွေနဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်တုန်းက ခံစားချက်တွေကို အသေးစိတ် လက်ရေးလှလှလေးနဲ့ ရေးထားတာ။ ဒါပေမဲ့... စာမျက်နှာတစ်ခုရဲ့ ရက်စွဲကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး လည်ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

“ဒီနေ့မနက် ကိုယ်ဝန်စစ်ကြည့်တော့ နှစ်ကြောင်းပြတယ်။ ရင်တွေ တုန်လိုက်တာ။ မွန်းလွဲပိုင်းကျတော့ ‘သူ့ (Partner)’ ဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး အကြောင်းကြားလိုက်တယ်...”

ကျွန်တော် ရက်စွဲကို ပြန်တွက်ကြည့်တယ်။ အဲဒီရက်စွဲဟာ ကျွန်တော်တို့ လက်မထပ်ခင်၊ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ အတိအကျ တစ်လအလို ရက်စွဲဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ နဒီ ကျွန်တော့်ကို ကိုယ်ဝန်ရှိပြီလို့ အသိပေးခဲ့တုန်းက အခြေအနေကို ပြန်တွေးမိတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် အိပ်ခန်းထဲမှာ ရှိနေတာကို သူမက အိမ်သာထဲ လာခဲ့ဖို့ လှမ်းခေါ်တယ်။ ပြီးတော့ ရေချိုးခန်းထဲမှာပဲ Pregnancy Test ကို ပြပြီး အံ့သြဝမ်းသာဖြစ်ပြခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကလည်း အပျော်လွန်ပြီး အဲဒီမြင်ကွင်းကို ဗီဒီယိုတောင် ရိုက်ထားခဲ့သေးတာ။

ကျွန်တော် သိထားတာကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကလေးဟာ ဟန်းနီးမွန်း (မင်္ဂလာဦးည) ကရတဲ့ ကလေးလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားက မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ တစ်လအလိုကတည်းက သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေခဲ့တာ။ မင်္ဂလာပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေရတဲ့ အဲဒီလတွေတုန်းက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေလို့ အတူမနေဖြစ်ခဲ့ကြတာကို ကျွန်တော် သေသေချာချာ မှတ်မိနေတယ်။ ဒါဆို... အဲဒီ ကိုယ်ဝန်က ဘယ်သူ့ဆီကလဲ?

အခန်း (၃) 

ထိုနေ့ညက အိမ်အသစ်ရဲ့ ဧည့်ခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ လေထုက ခဲဆွဲထားသလို လေးလံလွန်းနေခဲ့တယ်။ နဒီက ကလေးကို သိပ်ပြီး အိပ်ခန်းထဲက ထွက်လာချိန်မှာ ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းစားပွဲပေါ်ကို အဲဒီမှတ်တမ်းစာအုပ်လေး တင်လိုက်တယ်။ စာအုပ်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ခဏမှာ နဒီ့မျက်နှာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားပြီး ခြေလှမ်းတွေ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားတာကို ကျွန်တော် အမှောင်ထဲမှာတောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတယ်။

"ဒါ ဘာလဲ နဒီ..." ကျွန်တော့်အသံက အေးစက်လွန်းလို့ ကိုယ့်ဘာကိုယ်တောင် လန့်သွားတယ်။

နဒီက စကားမပြောနိုင်ဘဲ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချနေတယ်။ "ကို... ကိုကြီး... ဒါက..."

"မင်္ဂလာမဆောင်ခင် တစ်လအလိုမှာ မင်းမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။ ငါနဲ့လည်း အတူမနေရသေးဘူး။ မင်း ဖုန်းဆက်အကြောင်းကြားခဲ့တဲ့ ‘Partner’ ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ ‘M’ ဆိုတဲ့ မင်းရဲ့ ရည်းစားဟောင်းလား"

နဒီက ဒူးထောက်ကျလာပြီး ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို ဖက်ငိုပါတော့တယ်။ သူမ ဖွင့်ဟဝန်ခံချက်တွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ တုံးတိတုံးတိ မွှန်းနေသလိုပဲ။

"ညီမ မှားခဲ့ပါတယ် ကိုကြီးရယ်။ မင်္ဂလာဆောင်ခါနီးမှာ အတိတ်ကို အပြတ်ဖြတ် (Closure) ဖို့အတွက် သူ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် သွားတွေ့ခဲ့တာပါ။ အဲဒီနေ့က ညီမတို့ နှစ်ယောက်လုံး မူးပြီး အမှားလုပ်မိသွားကြတာ။ တစ်ကြိမ်တည်းပါ ကိုကြီးရယ်... တကယ် တစ်ကြိမ်တည်းပါ။ အဲဒီယောကျာ်းလည်း ကလေးအကြောင်း ဘာမှမသိဘူး။ ညီမ ကြောက်လို့... ကိုကြီးကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်လို့ မင်္ဂလာဦးညကျမှ ကလေးရသလိုမျိုး လိမ်ညာခဲ့မိတာပါ"

သူမက မူးပြီး အမှားလုပ်မိတာပါလို့ ဆင်ခြေပေးပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ မယုံနိုင်တော့ဘူး။ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ တစ်လအလို၊ ကျွန်တော်ကတော့ သူမနဲ့ ဘဝသစ်စရတော့မယ်ဆိုပြီး ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ မင်္ဂလာခန်းမတွေ၊ ဖိတ်စာတွေ လိုက်လုပ်နေတဲ့အချိန်... သူမကတော့ သူ့ရည်းစားဟောင်းနဲ့ သွားတွေ့ဖို့၊ အတူအိပ်ဖို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့တာလား။ ဒါဟာ တစ်ကြိမ်တည်း ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား... အကြိမ်ကြိမ် ခိုးတွေ့ခဲ့ကြတာလား။ အတွေးတွေက ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ကို ပေါက်ကွဲမတတ် ညှဉ်းပန်းနေခဲ့တယ်။

အခန်း (၄) 

သူမကို ကြည့်ရတာ ရွံရှာစိတ်နဲ့ နာကျင်မှုတွေ ဒွန်တွဲနေပေမဲ့ ရင်ထဲက အသည်းနှလုံးကို အရှိန်အဝါးဆုံး လှုပ်ခါပစ်လိုက်တာကတော့ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ငါးလအရွယ် သားလေးရဲ့ မျက်နှာပါပဲ။ နဒီ့ရဲ့ ဖွင့်ဟချက်အပြီးမှာ ကျွန်တော် ကလေးရဲ့ ပုခက်ဘေးကို သွားရပ်မိတယ်။

ကလေးရဲ့ အိပ်ပျော်နေတဲ့ မျက်နှာလေးကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက နဒီ့သူငယ်ချင်း ပြခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ ရည်းစားဟောင်း ‘M’ ရဲ့ ဓာတ်ပုံနဲ့ ကလေးရဲ့ မျက်နှာက ထပ်တူကျနေတာကို ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် မြင်လိုက်ရတယ်။ လိပ်ပြာလိပ်ခဲ ဆံပင်ကောက်ကောက်လေးတွေ၊ ညိုမှိုင်းတဲ့ အသားအရေ...။

"ငါ့သွေး တစ်စက်မှ မပါတဲ့... ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့ ယောကျာ်းရဲ့ ကလေး..."

အတိတ်က ကလေးကို ချီပြီး "ဖေဖေ... ဖေဖေ" လို့ ကျီစယ်ခဲ့ဖူးတဲ့ အချိန်တွေကို ပြန်တွေးမိတော့ ရင်ထဲမှာ အန်ချပစ်ချင်လောက်အောင် ဆို့နင့်လာတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ကလေးအတွက် ဖခင်ကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်ရှိနေပေးချင်ပါတယ်။ ကလေးမှာ ဘာအပြစ်မှ မရှိတာကိုလည်း သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကလေးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်မိတိုင်း၊ သူ့အဖေအရင်းရဲ့ ပုံရိပ်ကို မြင်ရတိုင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ယောက်ျားမာနနဲ့ အားအင်တွေဟာ သဲထဲရေသွန်သလို ခမ်းခြောက်သွားရတယ်။

ကျွန်တော် မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့တဲ့ နေ့ရက်တွေ၊ ပင်လယ်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ၊ နဒီ့အပေါ် ထားခဲ့တဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာတွေဟာ ပြက်လုံးတစ်ခုလို ဖြစ်သွားရတာကို တွေးပြီး တစ်ညလုံး အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ငိုနေခဲ့မိတယ်။

အခန်း (၅) 

အခုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ လင်မယားကြားက ဒီအိမ်တွင်းရေး ပြဿနာကို မိသားစုနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ တစ်ယောက်မှ မသိကြသေးပါဘူး။ ကျွန်တော်က ကိုယ့်အကြောင်းဆို သိပ်မပြောဘဲ လျှို့ဝှက်တတ်တဲ့သူမို့ ရင်ဖွင့်စရာနေရာမရှိဘဲ ဒီအတိုင်း အိတ်သွန်ဖာမှောက် ရင်ဖွင့်လိုက်ရတာပါ။

နဒီကတော့ နေ့တိုင်း ငိုယိုပြီး တောင်းပန်နေရှာတယ်။ အတိတ်က ယောကျာ်းအပေါ် ဘာသံယောဇဉ်မှ မရှိတော့ဘူးလို့ ကျိန်တွားနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သစ္စာရှိမှုဆိုတာ မှန်တစ်ချပ်လိုပဲ။ တစ်ကြိမ် ကွဲအက်သွားပြီးရင် ဘယ်လောက်ပဲ ပြန်ကပ်ကပ် အက်ကြောင်းကတော့ ထင်ကျန်နေမှာပဲ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော် ဘာဆက်လုပ်သင့်လဲ...။

ဒီအိမ်ထောင်ရေးကို ချက်ချင်းပဲ အဆုံးသတ်လိုက်ရမလား။ ဒါမှမဟုတ် ကလေးရဲ့ မျက်နှာကို ငဲ့ညှာပြီး၊ နဒီ့ရဲ့ နောင်တကို အခွင့်အရေးပေးရင်း ဒီဆူးခင်းလမ်းကို ဆက်လျှောက်ရမလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားကတော့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ သွေးချင်းချင်းနီလို့... ဘယ်လမ်းကို ရွေးရမှန်း မသိအောင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေရပါတယ်။ စာဖတ်သူတို့သာ ကျွန်တော့်နေရာမှာဆိုရင်ကော... ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲဗျာ။