"အလိုက်မသိသော ယောက္ခမ"

အပိုင်း (၁)

ရွာဦးကျောင်းက ဆည်းလည်းသံ သဲ့သဲ့က ညနေခင်း လေရူးနဲ့အတူ မျောပါလာတယ်။ ရွာကို ပြန်ရောက်နေတာ တစ်လနီးပါး ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း လှမ်းမြင်နေရတဲ့ လယ်ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးဟာ ကျွန်မရဲ့ စိတ်အစဉ်ကို ငြိမ်းချမ်းမှု မပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ထင်းမီး စိုက်နေတဲ့ အမေ့ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတဲ့ သက်ပြင်းကို မနည်းမျိုချလိုက်ရတယ်။

"သမီး... ဟင်းအိုးထဲ ဆားခတ်လိုက်ဦး။ ပြီးရင် ညည်းအဖေအတွက် ရေနွေးကြမ်းလေး အဆင်သင့်ပြင်ထားလိုက်၊ တောကပြန်လာရင် သောက်ရအောင်"

အမေ့ရဲ့ အသံက အရင်ကထက် ပိုပြီး အိုစာနေသလိုပဲ။ အရင်ကတော့ ကျွန်မက မြို့က စက်ရုံမှာ ယောက်ျားဖြစ်သူ ကိုမင်းနိုင်နဲ့အတူ အလုပ်လုပ်ပြီး မိဘတွေကို တစ်လတစ်ခါ ပိုက်ဆံမှန်မှန် ပြန်ပို့နိုင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ကျန်းမာရေးကြောင့် အလုပ်နားပြီး ရွာကို ခေတ္တပြန်နားနေရတဲ့ အချိန်။ ကိုမင်းနိုင်ကတော့ ကျွန်မ မိဘတွေပိုင်တဲ့ လယ်လုပ်ငန်းနဲ့ ပဲခင်းတွေထဲမှာ အလုပ်သမားခေါင်းဆောင်အဖြစ် ကျန်ခဲ့ပြီး အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေရရှာတယ်။ အမှန်တော့ အခုကျွန်မတို့ စားသောက်နေတာ၊ လောလောဆယ် သုံးစွဲနေတာတွေအားလုံးဟာ အသက်ကြီးပြီဖြစ်တဲ့ ကျွန်မအဖေရဲ့ ချွေးနည်းစာ လုပ်စာတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

တီ... တီ...

လက်ထဲက ဖုန်းတုန်ခါသံကြောင့် စိတ်ကူးတွေ ပျက်ပြယ်သွားပြီး ကြည့်လိုက်တော့ ယောက္ခမဖြစ်သူ ဒေါ်စိန်ထွားဆီက။ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ တုန်သွားရတယ်။ ဒီလထဲမှာတင် ဒါဟာ (၃) ကြိမ်မြောက် ရှိပြီ။

"ဟယ်လို... အမေ ပြောပါ"

ကျွန်မ အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းပြီး ထူးလိုက်တယ်။

"အေး... သမီး။ အမေ ရွာက ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ အလှူတစ်ခု လုပ်မလို့။ အလှူငွေက လိုနေလို့လေ။ မင်းနိုင်ဆီ ဖုန်းဆက်တော့ သူက လိုင်းမမိဘူး ပြောတယ်။ အဲ့ဒါ ညည်းဆီမှာ အရေးပေါ် သုံးသောင်းလောက် ရှိရင် လွှဲပေးပါဦး။ နောက် ၁၅ ရက်နေရင်လည်း အမေ့ခါးနာလို့ ဆေးခန်းပြရဦးမယ်"

တစ်ဖက်က ထွက်လာတဲ့ အသံက အေးအေးလူလူပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအသံနောက်ကွယ်က လိမ်ညာမှုတွေကို ကျွန်မ ကောင်းကောင်းသိနေတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်ကလည်း မောင်လေး ကျောင်းလခဆိုပြီး တောင်းသွားသေးတာ။ အရင်က ကိုယ်တွေ အလုပ်အဆင်ပြေတုန်းကတော့ လိုလေသေးမရှိ ပေးခဲ့ပေမဲ့၊ အခု ကိုယ်တိုင်လည်း အလုပ်မလုပ်နိုင်၊ အဖေ့လုပ်စာကို ထိုင်စားနေရတဲ့အချိန်မှာ ဒီလို ဆက်တိုက်လိမ်တောင်းနေတာဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းစွပ်ထားသလို ခံစားရစေပါတယ်။

"အမေ... သမီး အခု..."

ကျွန်မ စကားမဆုံးသေးခင်မှာပဲ ဖုန်းက ချသွားခဲ့ပြီ။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာမိတယ်။ သူတို့က သူတို့သား ကိုမင်းနိုင် ရှာကျွေးလို့ ကျွန်မတို့မိသားစု ထိုင်စားနေတယ်လို့ ထင်နေကြတာလား။ တကယ့် အမှန်တရားကို သူတို့ မသိကြလေရော့သလား။

အပိုင်း (၂) 

နောက်တစ်ပတ်ရဲ့ ပိတ်ရက် ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကိုမင်းနိုင် အလုပ်နားလို့ ရွာကို ခဏပြန်ရောက်လာတယ်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသား အဝေးမှာ ခွဲနေရလို့ လွမ်းရတဲ့စိတ်ထက်၊ ကြားထဲက ဖိစီးမှုတွေကြောင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖို့တောင် အားယူနေရတယ်။ ညစာစားပြီး အခန်းထဲ ရောက်တော့ ကျွန်မ စကားစလိုက်တယ်။

"ကိုမင်းနိုင်... ရှင့်အမေ ဖုန်းဆက်သေးလား"

ကိုမင်းနိုင်က ခေါင်းအသာငြိမ့်ရင်း သက်ပြင်းချတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေက အထိုင်းအထည်။

"ဆက်တယ် မိန်းမ... အမေက တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခု အကြောင်းပြပြီး ပိုက်ဆံတောင်းနေတာ။ အခုလည်း ရွာက အိမ်ခမိုးမိုးမလို့တဲ့။ ကိုယ်လည်း ဘယ်လိုပြောရမှန်း မသိဘူး။ မင်း သိတဲ့အတိုင်း ကိုယ်အခုလုပ်နေတဲ့ အလုပ်က မင်းအဖေရဲ့ လယ်ထဲမှာပဲလေ။ ကိုယ့်လစာက လကုန်မှရမှာ။ အခုက ကြိုထုတ်ဖို့ကျတော့လည်း ယောက္ခမမျက်နှာ ရှိသေးတယ်"

ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗောက်ခနဲ ဒေါသက ထတောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ယောက်ျားဖြစ်သူကို ငဲ့ညှာလို့ အသံကို နှိမ့်လိုက်ရတယ်။

"ရှင် သိလား ကိုမင်းနိုင်။ ရှင့်အမေက ကျွန်မဆီကိုလည်း ၁၅ ရက်တစ်ခါ ဖုန်းဆက်ပြီး လိမ်တောင်းနေတာ။ အဖေနေမကောင်းဘူး၊ အမေ ဆေးခန်းပြရမယ်၊ အလှူလုပ်မယ်နဲ့။ အရင်က ကျွန်မတို့ အလုပ်လုပ်တုန်းက လတိုင်း ပေးခဲ့တာပဲ။ အခု ကျွန်မ အလုပ်မလုပ်ရသေးဘူး။ ရှင့်ကိုလည်း အဖေက အလုပ်ပေးထားတာ။ အခု ကျွန်မတို့ စားနေတာတောင် အဖေ့လုပ်စာ။ ဒါကို ရှင့်မိဘတွေက ရှင်ပဲ ရှာကျွေးနေပြီး ကျွန်မတို့ မိသားစုက ထိုင်စားနေတယ် ထင်နေတာလား"

ကိုမင်းနိုင် ခေါင်းငုံ့သွားတယ်။ သူလည်း သူ့မိဘတွေရဲ့ အပြုအမူကို ရှက်နေရှာမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားကို ရိုးရိုးသားသား ဖွင့်ပြောဖို့ကျတော့လည်း မိဘအပေါ် ပြစ်မှားရာကျမှာ ကြောက်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာကို ကျွန်မ မြင်နေရတယ်။

"ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ် မိန်းမရာ... အမေတို့ကို ကိုယ်ပြောပြပါ့မယ်"

"မပြောနဲ့ ကိုမင်းနိုင်... ရှင့်ဘက်က ပြောရင် ရှင့်မိဘတွေက ကျွန်မကပဲ ကြားထဲက ကုန်းချောတယ် ထင်လိမ့်မယ်။ ဒီကိစ္စကို ကျွန်မပဲ ပညာသားပါပါ ဖြေရှင်းမယ်။ သူတို့လည်း သိက္ခာမပျက်၊ ကျွန်မတို့လည်း နောက်နောင် မလိမ်ရဲအောင် အချိန်တန်ရင် အမှန်တရားကို သူတို့ မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်စေရမယ်"

အဲ့ဒီညက အခန်းအပြင်ဘက်က လေတိုးသံတွေဟာ ကျွန်မတို့ ဇနီးမောင်နှံရဲ့ ရင်ထဲက သောကလှိုင်းတွေလိုပဲ ပြင်းထန်နေခဲ့ပါတယ်။

အပိုင်း (၃) 

နောက်ရက် အဖေ တောကအပြန်မှာတော့ မျက်နှာက ပျက်နေတယ်။ အဖေ့လက်ထဲမှာ ဆေးအိတ်တစ်အိတ် ပါတယ်။ သွေးတိုးရောဂါအပြင် အဆစ်အမြစ်ရောင်တဲ့ ဝေဒနာက အဖေ့ကို နှိပ်စက်နေတာ ကြာပြီ။ ဒါပေမဲ့ သမီးနဲ့ သမက်ကို လုပ်ကျွေးချင်တဲ့စိတ်၊ မိသားစုကို ဦးဆောင်ချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ အဖေက အနာခံပြီး လယ်ထဲ ဆင်းနေရတာ။

"အဖေ... နေမကောင်းဘူးလား။ သမီး နှိပ်ပေးမယ်"

ကျွန်မ အဖေ့အနားကို သွားပြီး ခြေထောက်တွေကို ဆုပ်နယ်ပေးမိတယ်။

အဖေက ပြုံးရင်း ကျွန်မခေါင်းကို ပွတ်တယ်။ "မပူပါနဲ့ သမီးရယ်။ အဖေ အကောင်းသား။ ဒီလ ပဲရောင်းရတဲ့ ပိုက်ဆံထဲက သမီးတို့ ဇနီးမောင်နှံ သုံးဖို့ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ထည့်ထားပေးတယ်။ မင်းနိုင်လည်း အလုပ်ကြိုးစားရှာပါတယ်။ သူ့ခမျာလည်း ယောက္ခမအိမ်မှာ အားနာရှာမှာပေါ့"

အဖေ့ရဲ့ စကားလုံးတိုင်းက ကျွန်မနှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းသလိုပဲ။ အဖေက ကိုယ့်သားသမီးတင်မကဘဲ သမက်ကိုပါ သားအရင်းလို သဘောထားပြီး ငဲ့ညှာပေးနေတာ။ ဒါကို တစ်ဖက်က ယောက်ခမတွေကတော့ တစ်ခုခုဆို လိမ်ညာပြီး ပိုက်ဆံကို လောဘတကြီး တောင်းနေကြတာ တွေးမိတိုင်း ရင်ထဲမှာ ခါးသီးလွန်းလှတယ်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ခြံဝင်းထဲကို ဖုန်းသံ ထပ်မြည်လာပြန်တယ်။ ဒေါ်စိန်ထွားဆီကပဲ။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ပေါ် ထွက်ထိုင်လိုက်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ အဖေနဲ့ အမေလည်း ကြားအောင် ဖုန်းကို Loudspeaker (စပီကာ) ဖွင့်လိုက်မိတယ်။

"သမီး... အမေပြောတာ သေချာနားထောင်ဦး။ အိမ်က နွားမကြီး အစာမှားပြီး သေတော့မလို့ ဖြစ်နေလို့။ တိရစ္ဆာန်ဆေးကုဆရာဝန် ခေါ်ရမှာမလို့ အခုချက်ချင်း ငါးသောင်းလောက် လွှဲပေးပါဦး။ ညည်းတို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံရှိတာ အမေသိပါတယ်။ မင်းနိုင်က အလုပ်လုပ်နေတာပဲဥစ္စာ"

အမေ့ရဲ့ အသံနောက်ကွယ်မှာ တီဗီသံတွေ၊ ရယ်မောသံတွေ ကြားနေရတယ်။ နွားမကြီး သေလုမျောပါး ဖြစ်နေတဲ့ အိမ်ရဲ့ လက္ခဏာ လုံးဝမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကလေးတောင် သိနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မ ဘေးကို ကြည့်လိုက်တော့ အမေက မျက်မှောင်ကုတ်သွားပြီး အဖေကတော့ စိတ်မကောင်းတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ခေါင်းကို ခါယမ်းနေရှာတယ်။

အပိုင်း (၄) 

ကျွန်မ စိတ်ကို အေးအေးထားပြီး ဖုန်းထဲကို ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ တည်ငြိမ်ပြီး လေးနက်တဲ့ အသံနဲ့ပေါ့။

"ဩော်... အမေ။ နွားမကြီး ဖြစ်ရရှာလေ။ စိတ်မကောင်းလိုက်တာ အမေရယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေ... သမီး အခု လောလောဆယ် ပိုက်ဆံ လုံးဝ လွှဲပေးလို့ မရသေးဘူးရှင့်"

"ဟယ်... ဘာလို့လဲ သမီးရဲ့။ မင်းနိုင် လစာရပြီ မဟုတ်လား။ ညည်းတို့က အဖေအိမ်မှာ ကပ်စားနေတာပဲဥစ္စာ၊ ပိုက်ဆံက ဘယ်ရောက်သွားလို့လဲ"

တစ်ဖက်က အသံက ချက်ချင်းဆိုသလို မာထန်သွားတယ်။ စကားလုံးတွေက ရိုင်းစိုင်းလွန်းလို့ ကျွန်မ လက်တွေတောင် တုန်လာတယ်။

"ဒီလိုရှိတယ် အမေ... အမေ ထင်သလို ကိုမင်းနိုင်က သမီးတို့ကို လုပ်ကျွေးနေတာ မဟုတ်ဘူးရှင့်။ ကိုမင်းနိုင် အခု ရနေတဲ့ လစာဆိုတာ သမီးအဖေရဲ့ လယ်ထဲမှာ နေ့စားအလုပ်သမားအဖြစ် လုပ်လို့ သမီးအဖေက ပေးထားတဲ့ ချွေးနည်းစာပါ။ သမီးတို့ အခု စားနေသောက်နေတာတွေကလည်း သမီးအဖေရဲ့ လုပ်စာတွေပါ။ ကိုမင်းနိုင်က သူ့လစာထဲက အမေတို့ကို လတိုင်း မှန်မှန် ပို့ပေးနေတာပါ။ အခု ကိုမင်းနိုင်မှာလည်း ပိုက်ဆံ တစ်ပြားမှ မကျန်တော့ဘူး အမေ"

ဖုန်းတစ်ဖက်က တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ ကျွန်မ စကားကို ဆက်လိုက်တယ်။ ပိုပြီး ပညာသားပါပါနဲ့ ရင်ထဲထိအောင်ပေါ့။

"အမေ သမီးတို့ကို လိုချင်လို့ တောင်းတယ်ဆိုရင် သမီးတို့ တတ်နိုင်သလောက် ပေးချင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေ ခါးနာတယ်ဆိုပြီး နောက်ရက်ကျ ရွာကပွဲမှာ ကပြနေတာတွေ၊ အိမ်မိုးမလို့ဆိုပြီး ဖဲဝိုင်းထဲ ရောက်နေတာတွေကို ရွာကလူတွေ သမီးဆီ ဖုန်းဆက်ပြောလို့ သမီး အကုန်သိနေပါတယ် အမေ။ သမီးတို့ မိဘတွေက အသက်ကြီးတဲ့အထိ သမီးတို့ ဇနီးမောင်နှံကို ငဲ့ညှာပြီး လုပ်ကျွေးနေတာပါ။ အမေတို့ဘက်ကလည်း သမီးတို့ မျက်နှာကို မငဲ့ရင်တောင်၊ သားအရင်းဖြစ်တဲ့ ကိုမင်းနိုင်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ညှာပေးစေချင်ပါတယ်"

ကျွန်မရဲ့ စကားအဆုံးမှာ ဖုန်းတစ်ဖက်က ဘာသံမှ ထွက်မလာတော့ဘဲ ဝုန်းခနဲ လိုင်းကျသွားခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာတော့ လေထုက ငြိမ်သက်သွားပြီး အဖေက ကျွန်မကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းအသာချရင်း... "သမီးရယ်... ပြောလိုက်တာလည်း ကောင်းပါတယ်။ ဒါမှ သူတို့လည်း ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ် သိမှာပေါ့" လို့ ညင်သာစွာ ပြောရှာတယ်။

အပိုင်း (၅) 

အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး (၁၅) ရက်မကလို့ တစ်လကျော်တဲ့အထိ ဒေါ်စိန်ထွားဆီက ဖုန်းလုံးဝ ဝင်မလာတော့ပါဘူး။ ကိုမင်းနိုင်ဆီကိုလည်း အကြောင်းမဲ့ ငွေတောင်းတာမျိုးတွေ လုံးဝ မလုပ်တော့ဘူး။ အမှန်တရားကို ပညာသားပါပါနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖွင့်ချလိုက်တဲ့အခါ၊ သူတို့ရဲ့ လိမ်ညာမှုတွေဟာ နေရောင်အောက်က ဆီးနှင်းတွေလိုပဲ အရည်ပျော်သွားခဲ့ရတာပေါ့။

ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ ကိုမင်းနိုင်က အိမ်ကို ပိုက်ဆံအိတ်လေး တစ်အိတ် ယူလာတယ်။

"မိန်းမ... ဒါ အမေတို့ဆီက။ အမေက ဒီလထဲမှာ ရွာက ပဲခင်းက ပိုက်ဆံရလို့တဲ့။ အရင်က ငါ့ဆီက ယူထားတာတွေ ရှိလို့ဆိုပြီး အခု ပြန်ပေးလိုက်တာ။ ပြီးတော့ မင်းကိုလည်း အားနာတယ်လို့ ပြောခိုင်းလိုက်တယ်"

ကျွန်မ ပိုက်ဆံအိတ်လေးကို ကြည့်ရင်း ပြုံးမိပါတယ်။ ငွေကြေးပမာဏထက် သူတို့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားတာ၊ ကိုယ့်ကို ရိုသေခန့်ညားလာတာက ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိပါတယ်။

ညနေခင်း နေဝင်ချိန်မှာ ကျွန်မနဲ့ ကိုမင်းနိုင် အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်မှာ အတူထိုင်ရင်း ရေနွေးကြမ်း သောက်နေမိတယ်။ အဝေးက လယ်ကွင်းပြင်ကြီးက အရင်ကထက် ပိုပြီး စိမ်းစိုလှပနေသလိုပဲ။ မိသားစုတစ်ခုမှာ ငွေကြေးထက် အရေးကြီးတာဟာ အပြန်အလှန် လေးစားမှုနဲ့ အမှန်တရားကို တန်ဖိုးထားခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

လိမ်ညာခြင်းနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ တောင်းဆိုမှုတွေဟာ အချိန်တစ်ခုမှာ ပြိုလဲသွားမှာဖြစ်ပြီး၊ ရိုးသားခြင်းနဲ့ ပညာသားပါပါ တုံ့ပြန်မှုကသာ လောကဓံကို အောင်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော လက်နက် ဖြစ်ပါတော့တယ်။

--- ပြီးပါပြီ ---