"အိမ်​ထောင်သည်အမျိုးသမီးဘဝ"

အခန်း (၁) 

ညနေဆည်းဆာသည် ကျေးလက်နှင့် မြို့ပြစပ်ကြားက ထိုအိမ်ကလေးပေါ်သို့ သွေးရောင်ပြေးနေသော ကောင်းကင်ပြာကြီးကို အုပ်မိုးလျက် ကျဆင်းလာသည်။ အိမ်နောက်ဖေး ချက်ပြုတ်ရာ တဲအိုပျက်ကလေးထဲတွင် မီးခိုးနံ့တို့ ကလူလှည်းနေ၏။ သီတာ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတလုံးလုံးဖြင့် ယောက်ျားဖောင်သဏ္ဌာန် ထင်းတုံးကြီးကို ပုဆိန်ဖြင့် အားစိုက်ခွဲနေရသည်။ တချက်တချက် ပုဆိန်ပေါက်လိုက်တိုင်း လက်ဖဝါးထဲမှ အရည်ကြည်ဖုလေးများ ပေါက်ထွက်မတတ် နာကျင်လှသော်လည်း သူမ မနားဝံ့။ မနက်ဖြန်အတွက် ထင်းဝက်ဝံများကို ယနေ့ညအပြီး ခွေထားရမည်။ ဝက်ခြံထဲမှ ဝက်ငါးကောင်၏ တစာစာအော်သံ၊ အိမ်ရှေ့ရေတွင်းမှ ရေခပ်ရသည့်အရှိန်ကြောင့် ခါးက ဆစ်ခနဲ ဆစ်ခနဲ နာကျင်နေသည်။

"ဟင်းဖိုးက ဒီနေ့လည်း အကြွေးပဲ...။ သူကတော့ ဆိုင်ကပြန်လာရင် ပြီးပြီ..."

သီတာ သက်ပြင်းကို ခါးသက်စွာ ချလိုက်မိသည်။ လွန်ခဲ့သော တနှစ်က ဤလူကိုပဲ မိမိထက် အသက်နှစ်နှစ်ကြီး၍ လူလားမြောက်သည်၊ အားကိုးရသည်ဆိုကာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူဂုဏ်တန် အသိုင်းအဝိုင်းများ၏ တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းပယ်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူထံ အတင်းတောင်းခိုင်းကာ ယူခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုကို က ဝပ်ရှော့ပိုင်ရှင် တယောက်။ သို့သော် အိမ်ထောင်ကျပြီးကတည်းက သီတာ့အတွက် အိမ်ထောင်ရေးဟူသည် နွေးထွေးမှုထက် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျွန်ပြုခံရမှု သက်သက်သာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ချောက်ခနဲ... ဆိုင်ကယ်ရပ်သံနှင့်အတူ ညစ်ပေနေသော ကတ္တရာစေးနံ့၊ စက်ဆီနံ့များ ကပ်ပါလာသည့် မင်းသူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူက ဆိုင်ကယ်သော့ကို စားပွဲပေါ် ပစ်တင်ရင်း ကုတင်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်သည်။

"သီတာ... ရေခပ်ပြီးပြီလား။ ညစာ ဘာချက်လဲ"

"ချက်ပြီးပြီ ကိုကို။ ဟင်းဖိုးကတော့ ဒေါ်လေးစိန်ဆီမှာ ဒီနေ့လည်း အကြွေးပဲ မှတ်ခဲ့ရတယ်"

မင်းသူက မျက်မှောင်ကုပ်ကာ မျက်နှာလွှဲသွားသည်။ သူသည် အိမ်ထောင်ဦးစီး ဖြစ်သော်လည်း ပိုက်ဆံကို သီတာ့လက်ထဲ တခါမျှ အပ်နှံခြင်းမရှိ။ ဟင်းဖိုးကိုပင် တခါတလေမှ ကြွေးဆပ်သလို ပေးတတ်သည်။

"မင်းကလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ နောက်မှ ငါရှင်းလိုက်မယ်။ လာစမ်းပါဦး... ဒီမှာ တကိုယ်လုံး ညောင်းကိုက်နေတာပဲ။ ဝပ်ရှော့မှာ ကားအောက်ဝင်ရတာ ခါးကျိုးမတတ်ပဲ။ လာ... နှိပ်ပေးစမ်း"

သီတာ့ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ည ရောက်လာချေပြီ။ သူမအတွက် အကြောက်ဆုံး အချိန်သည် ဤညဉ့်ဦးယံပင် ဖြစ်တော့သည်။

အခန်း (၂) 

အိမ်မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်တွင် မင်းသူက မှောက်ခုံအိပ်နေပြီး သီတာက သူ့ကျောပြင်ကြီးကို အားစိုက်၍ နှိပ်ပေးနေရသည်။ လွန်ခဲ့သော တနှစ်လုံးလုံး ညတိုင်း ဤသို့ ခြေလက်အကုန် နှိပ်ပေးခဲ့ရသည်။ တရက်မျှ မနှိပ်ပေးနိုင်လျှင် သို့မဟုတ် ပင်ပန်း၍ ငြင်းဆန်လျှင် မင်းသူက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် စကားမပြောဘဲ မျက်နှာသေဖြင့် ရက်ပေါင်းများစွာ ဒဏ်ခတ်တတ်သည်။ ထိုအခါတိုင်း သီတာကသာ ဒူးထောက်၍ အလျှော့ပေးခဲ့ရစမြဲ။

"ကိုကို... သီတာ အလုပ်တခုခု ရှာလုပ်ရင် ကောင်းမလားလို့။ ဟိုဘက်လမ်းက စက်ချုပ်ဆိုင်မှာ လူလိုတယ်ပြောတယ်၊ သီတာလည်း အိမ်မှာ ဝက်မွေးရုံတင်မကဘဲ ဝင်ငွေလေး တဖက်တလမ်းက..."

"တော်စမ်း... သီတာ!"

မင်းသူက ဝုန်းခနဲ ထထိုင်ကာ သီတာ့ကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်သည်။ အသံက ဟိန်းထွက်သွား၏။

"မိန်းမတွေ ပိုက်ဆံရှာနိုင်ရင် ယောက်ျားကို လူလို့မထင်တော့တာ ငါအသိဆုံး။ မင်းက ငါ့ကို အထင်မသေးချင်လို့ ပိုက်ဆံရှာချင်တာလား။ အိမ်မှာနေပြီး လင်ယောက်ျားကို လုပ်ကျွေးတာ မင်းအလုပ်ပဲ။ ဧည့်စာရင်းတိုင်တာကအစ အိမ်မှုကိစ္စ အကုန်လုံး မင်းလုပ်ရမှာ။ ငါက အပြင်မှာ ပိုက်ဆံရှာနေတာလေ"

သီတာ့ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ သူ ရှာသောပိုက်ဆံသည် အိမ်ထဲသို့ စီးဝင်မလာဘဲ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသနည်း။ အိမ်ထောင်ကျကတည်းက မွေးမြူရေးဝက် ငါးကောင်ကို ရေတိုက်၊ အစာကျွေး၊ ထင်းခွေ၊ ရေခပ် အကုန်လုံးကို သီတာ တယောက်တည်း မိန်းမသားအင်အားဖြင့် ရုန်းကန်နေရသော်လည်း မင်းသူ့မျက်လုံးထဲတွင် အိမ်၌ အချောင်နေသည်ဟုသာ မြင်နေသည်။ နေရာတကာတွင် သူ့စိတ်၊ သူ့အတ္တသာ အဓိက။ သီတာ့တွင် ဆန္ဒဟူ၍ ရှိခွင့်မပေးခဲ့။

"ကိုကို့ စိတ်ကလည်း အမြဲတမ်း ကိုကိုဖြစ်ချင်တာပဲ... သီတာ့ဘက်ကိုလည်း စိတ်ရှည်ပေးပါဦး"

"ငါ့စိတ်က ဒီအတိုင်းပဲ။ မကြိုက်ရင်လည်း မတတ်နိုင်ဘူး။ ကဲ... ဆက်နှိပ်စမ်း။ စကားများမနေနဲ့"

သူမသည် စက်ရုပ်တရုပ်ကဲ့သို့ လက်ချောင်းလေးများကို အားယူကာ ညစ်ပေသော ယောက်ျားတယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထပ်မံရွေ့လျားရပြန်သည်။ ညဉ့်နက်လေ၊ စိတ်မွန်းကြပ်မှုက အသက်ရှူရခက်စေလေ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

အခန်း (၃) 

ယနေ့သည် မင်းသူ၏ မွေးနေ့ဖြစ်သည်။ သီတာ့လက်ထဲတွင် ဆန်ဖိုးနှင့် ဝက်စာဖိုးကလွဲ၍ အပိုပိုက်ဆံ တပြားမှမရှိ။ ထို့ကြောင့် မွေးနေ့လက်ဆောင်အဖြစ် အဝတ်အစားသစ် သို့မဟုတ် ကိတ်မုန့်ကလေးတောင် မဝယ်ပေးနိုင်ခဲ့ချေ။ နေ့လယ်က ထင်းရှာ ထင်းခွေရသည့်အရှိန်ကြောင့် သီတာ့ တကိုယ်လုံး ဆစ်ခနဲ ဆစ်ခနဲ ကိုင်ဆိုးကာ ဖျားချင်သလို ဖြစ်နေသည်။

ညစာစားပြီးသောအခါ မင်းသူက အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲရင်း သီတာ့ကို ကြည့်သည်။

"သီတာ... ဒီနေ့ ငါ့မွေးနေ့နော်။ မင်း ငါ့ကို ဘာလက်ဆောင်ပေးမှာလဲ"

"ကိုကို... သီတာ့မှာ ပိုက်ဆံမှ မရှိတာ။ တောင်းပန်ပါတယ်နော်"

မင်းသူက ခပ်ပြုံးပြုံး လုပ်လိုက်သော်လည်း မျက်လုံးများက အေးစက်နေသည်။

"ရပါတယ်... ပိုက်ဆံမရှိရင်လည်း လက်ဆောင်အနေနဲ့ ဒီည ငါ့ကို အဝအပြဲ နှိပ်ပေး။ ခါးတွေကော၊ ခြေထောက်တွေကော နှိပ်စမ်းပါဦး"

သီတာ သက်ပြင်းကို အသာအယာမျိုချရင်း ကုတင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း တကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲနေရသည့်ကြားမှ ယောကျ်ားဖြစ်သူ စိတ်ချမ်းသာစေရန် အားစိုက်၍ နှိပ်ပေးရှာသည်။ မိနစ်သုံးဆယ်... တနာရီ...။ လက်ချောင်းလေးများ တုန်ယင်လာသည်။ မင်းသူ့ထံမှ ဟောက်သံ ခပ်တိုးတိုး ထွက်လာ၏။ သူ အိပ်ပျော်သွားချေပြီ။

"တော်ပါပြီ... သူလည်း အိပ်ပျော်သွားပြီပဲ။ ငါလည်း နားပါရစေတော့..."

သီတာ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် နှိပ်ပေးခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ ဘေးနားတွင် လဲလျောင်း၍ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်မိသည်။ သို့သော် ငါးမိနစ်မျှသာ ရှိသေးမည်...။

"ဟေ့! မင်း ဘာလို့ ရပ်လိုက်တာလဲ!"

မင်းသူက ဝုန်းခနဲ ထထိုင်ကာ သီတာ့ပခုံးကို လှုပ်ခါလိုက်သည်။ သူက အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေ၏။

"ကိုကို... ကိုကိုအိပ်ပျော်သွားလို့ သီတာလည်း ပင်ပန်းလို့ နားလိုက်တာပါ။ သီတာ တကိုယ်လုံးလည်း ကိုက်ခဲနေလို့ပါ"

"ဆင်ခြေမပေးနဲ့! မင်း ငါ့ကို လူရာမသွင်းတာ။ ငါက ပိုက်ဆံမရှာနိုင်လို့၊ မင်းကို လက်ဆောင်အကောင်းစားတွေ မဆင်နိုင်လို့ မင်းက ငါ့ကို အထင်သေးပြီး နှိပ်တောင် မနှိပ်ပေးချင်တော့ဘူးမလား။ အေးလေ... ငါက ဆင်းရဲတဲ့ ဝပ်ရှော့သမားကိုး!"

အခန်း (၄) 

မင်းသူ၏ စကားလုံးများသည် သီတာ့ရင်ဝကို တူနှင့် ထုရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်လှသည်။

"ကိုကို... သီတာ ပိုက်ဆံကြောင့် တခါမှ ကိုကို့ကို မပြောဖူးဘူးနော်။ ကိုကို့အပေါ် ကောင်းတဲ့လူတွေထက် ကိုကို့ကိုပဲ သီတာ ရွေးခဲ့တာလေ။ ဘာလို့ အခုလို စွပ်စွဲရတာလဲ"

"မင်း နှုတ်ကမပြောပေမယ့် မင်းအပြုအမူက သက်သေပြနေတာပဲ။ ညတိုင်း နှိပ်ပေးရတာကို မျက်နှာက ပုတ်သိုးနေတာပဲ။ ယောက်ျားတယောက်ကို ပြုစုရတာ မင်းအတွက် ဒီလောက်တောင် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေရလား။ မင်း အိမ်မှာ အလကားနေပြီး ဝက်မွေးတာလေး၊ အိမ်မှုကိစ္စလေး လုပ်တာ ဘာပင်ပန်းလို့လဲ"

သီတာ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ နံရံကို မှီပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိသည်။ စိတ်ပျက်စရာ၊ မွန်းကြပ်စရာ ကောင်းလှသော ညဉ့်သန်းခေါင်ယံ။ သူမ ရွေးချယ်ခဲ့သော အိမ်ထောင်ရေးသည် ဤမျှအထိ သွေးအေးပြီး ရက်စက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့မိ။ သူသည် မိမိ၏ ပင်ပန်းမှုကို တချက်ကလေးမျှ မစာနာဘဲ မိမိကိုယ်မိမိ သိမ်ငယ်စိတ်ဖြင့် သီတာ့ကို အမြဲတမ်း ပြန်လည်အော်ဟစ် နှိပ်စက်တတ်သည်။

"ဒီမှာ သီတာ... ပြီးတာတွေ ပြီးပြီ။ အခု အမေတို့ကလည်း မြေးလိုချင်နေပြီ။ ငါတို့ ကလေးယူရအောင်။ မင်း ကလေးရရင် အိမ်မှာ အလုပ်လည်း ရှုပ်သွားပြီး ဒီလို စိတ်ကူးပေါက်ရာတွေ တွေးမနေတော့ဘူး"

မင်းသူက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သီတာ့လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းဆွဲသည်။ သီတာ့တကိုယ်လုံး ကြက်သီးများ ထသွားရသည်။ ယခင်က ချစ်လှစွာသော ကိုကို့အနားတွင် နေရသည်မှာ ယခုတော့ နရကတွင်းသို့ ရောက်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ည ရောက်တိုင်း နှိပ်ပေးရမည့်အရေး၊ သူ့စိတ်ကို အမြဲတမ်း ဦးစားပေးရမည့်အရေးကို တွေးရင်း ညရောက်မှာကိုပင် သွေးပျက်အောင် ကြောက်လန့်နေမိပြီ ဖြစ်သည်။

"ကလေး...?"

သီတာ စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာဖြင့် မင်းသူ့လက်ကို ရုန်းထွက်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေ၊ ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသားနှင့် သူမ မည်သို့မျှ ကလေးမယူနိုင်ပါ။

အခန်း (၅) 

မိုးသောက်ယံ အလင်းတန်းကလေး အိမ်ပြတင်းပေါက်မှ ဖြာကျလာသည်။ မင်းသူကတော့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေဆဲ။

သီတာ အထုပ်တထုပ်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ အိတ်ထဲတွင် သူမ၏ အဝတ်အစား အနည်းငယ် ရှိသည်။ နှလုံးသားတခုလုံး ကြေမွပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဦးနှောက်ကမူ ရှင်းလင်းစွာ အမိန့်ပေးနေသည်။

'ငါ ဒီမှာ ဆက်နေရင် ငါ့ဘဝ သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်။ ငါ့အမှားကို ငါသိပြီ။ ကိုယ့်အပေါ် ကောင်းမယ့်သူထက်၊ ကိုယ့်အတ္တကိုပဲ ရှေ့တန်းတင်တတ်တဲ့သူကို ယူခဲ့မိတာ ငါ့အမှားပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမှားထဲမှာ ဘဝတခုလုံးကို နစ်မြုပ်မခံနိုင်တော့ဘူး'

သူမ အိမ်တံခါးကို အသာအယာ ဖွင့်လိုက်သည်။ လတ်ဆတ်သော နံနက်ခင်း လေပြေက သီတာ့မျက်နှာကို လာရောက်ထိတွေ့သည်။ သီတာ အိမ်ပြင်ကို ခြေလှမ်းတလှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများ၊ ညတိုင်း နှိပ်ပေးရခြင်းဟူသော ကျွန်ပြုမှုများ၊ စိတ်မွန်းကြပ်မှု တံတိုင်းများကို ဤအိမ်ကလေးထဲတွင် ထားရစ်ခဲ့တော့မည်။

မိန်းမသားတယောက်၏ တန်ဖိုးသည် လင်ယောက်ျား၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင်သာ ရှိရမည်ဟူသော အယူအဆကို သီတာ စိန်ခေါ်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းခွဲသည် ခါးသီးနိုင်သော်လည်း၊ လွတ်လပ်မှု၏ အရသာကတော့ ချိုမြိန်နေမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။