"ဝေခွဲမရတဲ့ အဝေးရောက်အိမ်ထောင်ရေး"

## အခန်း (၁) - ဆည်းဆာရိပ်က အေးစက်စက် အိမ်မက်

ညနေခင်း နေဝင်ဖျိုးဖျအချိန်ဆိုလျှင် သီတာ့စိတ်တွေ လေးလံထိုင်းမှိုင်းလာစမြဲ။ ဟင်္သာတမြို့စွန်က ခြံဝင်းကျယ်ကြီးထဲမှာ လေတိုးသံကလွဲရင် တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည်။ အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာ ကလေးနှစ်ယောက် ကစားနေကြသော်လည်း ထိုအသံများသည် သီတာ့ဆီသို့ တိုးမပေါက်နိုင်ခဲ့။ သီတာ့လက်ထဲတွင် ကော်ဖီခွက်ကလေးက အေးစက်နေပြီ။ အသက် ၃၉ နှစ်ဆိုသည့် အရွယ်က ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ရင်ထဲက အထီးကျန်ဝေဒနာကတော့ ကလေးငယ်တစ်ယောက်လို တငိုငိုတယိုယို။

အိမ်ထောင်သက် တရားဝင် ၁၀ နှစ်ကျော်။ သို့သော် လင်ပွားဇနီး သမုတ်ပြီး အတူတူနေခဲ့ရသည့် အချိန်က တစ်နှစ်နှင့် နှစ်လသာ။ ကျန်သည့်အချိန်အားလုံးသည် မလေးရှားနိုင်ငံဆိုသည့် မြေခြားအရပ်နှင့် ဧရာဝတီမြစ်ဝှမ်းက မြို့ငယ်လေးကြားတွင် ကီလိုမီတာပေါင်းများစွာ ခြားနေခဲ့သည်။ ကိုဗစ်ကပ်ရောဂါ စတင်ကတည်းကဆိုလျှင် ယခုဆို ၇ နှစ်ထဲထဲသို့ ချဉ်းနင်းဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ။ သူ အိမ်ပြန်မလာသည်မှာ ၇ နှစ်။

"မေမေ... ဖေဖေ့ဆီက ဖုန်းလာရင် သမီးကို ပေးပြောဦးနော်"

သမီးအငယ်မလေးက ပြေးလာပြီး သီတာ့ထမီစကို ဆွဲကာ ပူဆာသည်။ သီတာ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း ရင်ထဲမှာတော့ အဆိပ်ရည်တစ်ခွက်ကို မျိုချလိုက်ရသလို ခါးသက်သွားသည်။ ယောကျာ်းဖြစ်သူ သီဟသည် မလေးရှားတွင် တရားဝင်စာအုပ်၊ အလုပ်အကိုင် အတည်တကျရှိသူ။ နိုင်ငံရေး ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများကြောင့် ပြန်မလာနိုင်ဟု အကြောင်းပြသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်က နိုင်ငံရေးလုပ်သူမဟုတ်မှန်း သီတာ သိသည်။ အစကတော့ နယ်မြေမငြိမ်မသက်မှုကြောင့် မပြန်လာခိုင်းဘဲ စိုးရိမ်ခဲ့ရသော်လည်း၊ ယခုမူ ထိုစိုးရိမ်စိတ်များက သံသယနှင့် စိတ်နာခြင်းအဖြစ်သို့ အသွင်ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီ။

"ငွေ..." သီတာ ညည်းတွားမိသည်။ သီဟက အမြဲပြောတတ်သည်။ *“မိသားစုရှေ့ရေးအတွက် စုရမယ် သီတာ... ငါတို့အသက်ကြီးလာရင် ဘာနဲ့စားမလဲ”* တဲ့။

သီတာသည် မာနကြီးသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သလို ငွေကိုလည်း မမက်မောခဲ့ဖူးပါ။ သီဟ့ကို "ပိုက်ဆံပို့ပါ" ဟု တစ်ခါမျှ မတောင်းဆိုခဲ့ဖူးချေ။ သူကသာ သူ့အသိစိတ်နှင့်သူ လိုမည်ထင်လျှင် ပို့ပေးတတ်ပြီး၊ "လိုရင်ပြော၊ ပို့ပေးမယ်" ဟု အမြဲတစေ ဝတ္တရားကျေပြတတ်သည်။ သို့သော် အိမ်ထောင်တစ်ခုကို ငွေအင်္ဂါစုံရုံနှင့် တည်ဆောက်၍ ရပါသလော။ မိသားစုကို တကွဲတပြားစီ ဖြစ်စေသည့် ထိုငွေစက္ကူတွေကို သီတာ စိတ်နာလှသည်။

လေပြင်းတစ်ချက်အဝှေ့တွင် အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်အိုကြီးက သစ်ရွက်ခြောက်အချို့ ကြွေကျလာသည်။ ထိုသစ်ရွက်ခြောက်များကဲ့သို့ပင် သီတာ့၏ နုပျိုမှုနှင့် အိမ်ထောင်ရေး သစ္စာတရားတို့သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ခြောက်သွေ့ကြွေလွင့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရကာ ရင်ထဲတွင် မွန်းကြပ်မှုက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်လာခဲ့တော့သည်။

## အခန်း (၂)

ည ၉ နာရီခွဲ။ ကလေးနှစ်ယောက် အိပ်ပျော်သွားချိန်တွင် ဖုန်းမျက်နှာပြင်က လင်းကနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဗိုက်ဗာ (Viber) သံ မြည်လာသည်။ မြင်နေကျ နာမည်နှင့် ပရိုဖိုင်ပုံစံ။ သီတာ ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းကို အသာချကာ ကိုင်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို သီတာ... ကလေးတွေ အိပ်ပြီလား"

ဖုန်းထဲက ထွက်လာသည့် သီဟ့အသံသည် တည်ငြိမ်လွန်းသည်။ မလေးရှားက ပတ်ဝန်းကျင်သံအချို့ ဖြတ်သန်းခိုးဝင်လာသည်။ စက်ရုံသံလား၊ ကားသံလား မသဲကွဲ။

"အိပ်ပြီ။ ဒီနေ့ စောစောအိပ်ကြတယ်" သီတာ့အသံက အေးစက်နေသည်။

"အေး... ဟိုဘက်မှာ စစ်ရေးအခြေအနေတွေ ဘယ်လိုလဲ။ သတိထားနေကြနော်။ ပိုက်ဆံ လိုသေးလား၊ အဝတ်အထည်ဖြစ်ဖြစ်၊ ကလေးကျောင်းလခဖြစ်ဖြစ် လိုရင် အားမနာနဲ့ ပြော။ ငါချက်ချင်းလွှဲပေးမယ်"

ထိုစကားလုံးများ။ ၇ နှစ်လုံးလုံး သီတာ နားဆူအောင် ကြားခဲ့ရသည့် "ပိုက်ဆံလိုလား" ဆိုသည့် မေးခွန်း။ သီတာ့ရင်ထဲတွင် ဒေါသနှင့် နာကျင်မှုတို့ ဒွန်တွဲကာ ပေါက်ကွဲချင်လာသည်။

"ကိုသီဟ... ရှင် ပြန်လာဖို့ အစီအစဉ် တကယ်ပဲ မရှိတော့ဘူးလား။ ၇ နှစ်ရှိပြီနော်။ ရှင်က အဲ့ဒီက ပတ်ဝန်းကျင်မှာပဲ နေသားကျသွားပြီလား"

ဖုန်းလိုင်းတစ်ခုလုံး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် သီဟ၏ သက်ပြင်းချသံကို ကြားရသည်။

"သီတာရယ်... ငါက အပျော်နေနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကလေးတွေ ရှေ့ရေးအတွက် ရုန်းကန်နေတာပါ။ ခုပြန်လာရင် အလုပ်အကိုင်က ဘာရှိမှာလဲ။ အေးအေးဆေးဆေး စုမိဆောင်းမိမှ ပြန်လာတာ ကောင်းပါတယ်။ မင်းလည်း အသက် ၃၉ ရှိပြီ၊ ငါလည်း ၄၄ ထဲ ရောက်နေပြီ။ ငါတို့ နောက်ဆုံးအချိန်ထိ အဆင်ပြေအောင် အခုပင်ပန်းခံရမှာပေါ့"

"ရှေ့ရေး... ရှေ့ရေး... ရှင် အမြဲတမ်း ရှေ့ရေးပဲ ပြောနေတာ။ အခု ပစ္စုပ္ပန်မှာ ကလေးတွေရော၊ ကျွန်မရော ဘယ်လောက် အထီးကျန်လဲ ရှင်သိလား။ ကျွန်မ ရှင့်ပိုက်ဆံတွေကို မမက်ဘူး။ ကျွန်မတို့ မိသားစု တူတူနေရဖို့ပဲ လိုချင်တာ။ ရှင့်သဘောနဲ့ရှင် ဆက်နေဦးမယ်ဆိုရင်တော့..." သီတာ စကားကို ရပ်လိုက်သည်။

"သီတာ... မင်း ဘာဖြစ်ချင်လို့လဲ"

"ကျွန်မတို့ တရားဝင် ကွာရှင်းကြမလား ကိုသီဟ"

ထိုစကားကို ပြောလိုက်မိချိန်တွင် သီတာ့ရင်ထဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည်။ ဖုန်းအောက်က သီဟသည် အံ့သြသွားပုံရသော်လည်း စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိ။ အေးစက်စက်နှင့်ပင် ငြင်းဆိုသည်။ ထိုအေးစက်မှုကပဲ သီတာ့ကို ပို၍ ရူးသွပ်စေခဲ့သည်။

## အခန်း (၃)

ကွာရှင်းစကား ပြောပြီးကတည်းက သီတာ့စိတ်တွေ ယိမ်းယိုင်လာသည်။ အိပ်မပျော်သော ညပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းရင်း အမှောင်ထဲတွင် အတွေးဆိုးများက ပင့်ကူအိမ်လို ငြိတွယ်လာခဲ့သည်။

ယောကျာ်းတွေရဲ့ သဘာဝ... ၇ နှစ်လုံးလုံး မိန်းမမပါဘဲ တစ်ယောက်တည်း နေနိုင်ပါ့မလား။ သူစိမ်းမြေ၊ သူစိမ်းရေမှာ သီဟ့နောက်ကွယ်က ဘာတွေရှိနေမလဲ။ အခြားအမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ နေသားကျနေပြီလား။ ထိုအတွေး ဝင်လာတိုင်း သီတာ့တစ်ကိုယ်လုံး ရွံရှာစိတ်ကြောင့် တုန်ယင်လာရသည်။

တစ်နေ့တွင် သီတာ မှန်တင်ခုံရှေ့၌ ထိုင်ရင်း မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်ကြည့်မိသည်။ အသက် ၃၉ နှစ်။ မျက်ဝန်းအောက်တွင် အထီးကျန်မှုကြောင့် ဖြစ်လာသည့် ကွင်းညိုညိုများ၊ ပါးပြင်ပေါ်က တင်းတိပ်အချို့။ နိုင်ငံခြားမှာ သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်နှင့် စမတ်ကျနေမည့် သီဟ့ရုပ်သွင်ကို တွေးမိရင်း ရင်ထဲတွင် ခါးသီးလာသည်။

"သူ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ယောက်နဲ့သာ..."

တွေးမိရုံတင်ရှိသေး၊ သီတာ့အော့အန်ချင်စိတ်က ထိန်းမရအောင် ဖြစ်လာသည်။ တစ်ချိန်က ချစ်ခဲ့ရသည့် လင်ယောကျာ်း၏ အသံကိုပင် မကြားချင်တော့သလို၊ သူ့ရုပ်ကိုလည်း မြင်ရုံနှင့် ရွံရှာလှည့်ထွက်ပစ်ချင်လောက်အောင် စိတ်က ဒဏ်ရာရနေပြီ။

မောင်နှမသားချင်း အစ်မဖြစ်သူက အိမ်ကို လာလည်သည့်နေ့တွင် သီတာ ရင်ဖွင့်မိသည်။

"အစ်မရယ်... ညီမ ရူးတော့မယ်။ သူ အဲ့ဒီမှာ တခြားမိန်းမနဲ့ နေနေတယ်လို့ပဲ စိတ်ထဲ ထင်နေမိတယ်။ အဲ့လိုသာဆိုရင်တော့ ညီမ သူ့ကို ရုပ်တောင် မမြင်ချင်တော့ဘူး။ အရမ်းရွံဖို့ကောင်းတယ်"

အစ်မဖြစ်သူက သီတာ့ပခုံးကို ပွတ်ရင်း သက်ပြင်းချသည်။

"သီတာရယ်... ညည်းစိတ်တွေ ပင်ပန်းနေလို့ပါ။ ယောက်ျားတွေက အဝေးမှာ ကြာရင်တော့ ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်မှာ ပျော်သွားတတ်တာ သဘာဝပဲ။ ဒါပေမဲ့ သီဟက ပိုက်ဆံလည်း မှန်မှန်ပို့တယ်၊ ကလေးတွေလည်း ပစ်မထားဘူးလေ။ ညည်း စိတ်အေးအေးထားပါဦး"

"အစ်မကလည်း ပိုက်ဆံပဲ ကြည့်ပြောနေတာပဲ။ ညီမ နောက်ယောက်ျားယူချင်လို့ လုံးဝမဟုတ်ဘူး။ ဒီအတိုင်း စိတ်ကုန်တာ။ တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်သန်းရတဲ့ သောကတွေ၊ သံသယတွေနဲ့တင် ညီမ ပင်ပန်းလွန်းလို့ သေချာပေါက် ကွာပစ်ချင်တာ" ဟု သီတာ မျက်ရည်များ စီးကျရင်း အော်ဟစ်မိတော့သည်။

## အခန်း (၄) 

ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ သီဟ့ဆီက ဗီဒီယိုကောလ် (Video Call) ဝင်လာသည်။ သီတာ ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး ကိုင်ရမလား၊ မကိုင်ရမလား ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။ သမီးကြီးက ပြေးကိုင်လိုက်သဖြင့် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သီဟ့မျက်နှာ ပေါ်လာသည်။

သူ့မျက်နှာက အရင်ကထက်စာလျှင် ရင့်ကျက်လာပြီး ဝင်းဖန်နေသည်။ မလေးရှားက အခန်းသန့်သန့်လေးတစ်ခု၏ နောက်ခံကို မြင်ရသည်။ ကလေးတွေက ဖေဖေနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေကြသော်လည်း သီတာကတော့ အဝေးကနေပဲ ကျောခိုင်းရပ်နေခဲ့သည်။ သီဟ့မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရုံနှင့် ရင်ထဲတွင် မီးစနှင့် ထိုးသလို ခံစားရသည်။

"သီတာ... ဖုန်းလေး ခဏလာကိုင်ပါဦး" သီဟက လှမ်းခေါ်သည်။

သီတာ ဖုန်းရှေ့ကို မချင့်မရဲ တိုးသွားလိုက်သည်။ မျက်နှာကတော့ တင်းမာလျက်။

"မင်း စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲလား။ ငါ တကယ်ပြောတာပါ... ငါ့မှာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ အလုပ်တစ်ခုပဲ လုပ်နေတာ။ မင်း တွေးချင်သလို တွေးပြီး ငါ့ကို မရွံပါနဲ့။ ငါတို့ မိသားစု နောင်ရေးအတွက်ပဲ ကြည့်ပေးပါ" သီဟ့အသံတွင် စိတ်ပျက်အားလျော့မှုအချို့ စွက်နေသည်။

"ကိုသီဟ... ရှင် တကယ်ပဲ အလုပ်တစ်ခုတည်း လုပ်တာလား။ ၇ နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ရှင့်အနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလို့ ကျွန်မကို ယုံခိုင်းတာလား။ ရှင်က အဲ့ဒီက စည်းစိမ်တွေ၊ လွတ်လပ်မှုတွေကြားမှာ နေသားကျနေတာ။ ကျွန်မတို့ကို အိမ်ထောင်တစ်ခုရဲ့ ဝတ္တရားအရ ပိုက်ဆံပို့ရုံပဲ မှတ်နေတာမလား" သီတာ အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သီတာ... မင်း အရမ်းလွန်လာပြီ။ ငါက မင်းတို့ ကောင်းစားဖို့ ဒုက္ခခံနေတာကို မင်းက ကွာဖို့အထိ စဉ်းစားတယ်ပေါ့။ မင်း မာနကြီးတာ ငါသိပေမဲ့ အခုလို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စွပ်စွဲတာတော့ ငါမကြိုက်ဘူး"

"အကြောင်းပြချက်မရှိဘူး ဟုတ်လား...။ တစ်နှစ်မှာ ၃၆၅ ရက်ရှိတယ်။ ၇ နှစ်ဆိုတော့ ရက်ပေါင်း ဘယ်လောက်လဲ။ အဲ့ဒီရက်တွေအားလုံးမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ သောကရောက်နေရတာ။ စစ်ဖြစ်တဲ့ နယ်မြေထဲမှာ သေမလား ရှင်မလား မသိရတဲ့ ဘဝမှာ ရှင့်ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ထိုင်ရေတွက်ရင်း ပျော်နေရမှာလား။ ကျွန်မ ပင်ပန်းလှပြီ။ ရှင့်ကို လုံးဝ မယုံရဲတော့ဘူး!"

သီတာ ဖုန်းကို ပိတ်ချပစ်လိုက်သည်။ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး နင့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဒူးထောက်ထိုင်ချမိကာ ရှိုက်ကြီးတငို ငိုချပစ်လိုက်တော့သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်က ကြောက်လန့်တကြားနှင့် သီတာ့ကို လာဖက်ကြသည်။ ဤအိမ်ထောင်ရေးသည် အပြင်ပန်းတွင် အဆင်ပြေနေသယောင် ရှိသော်လည်း အတွင်း၌မူ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်နေခဲ့ပြီ။

## အခန်း (၅)

မိုးဖွဲဖွဲလေး ကျနေသည့် မနက်ခင်းတစ်ခု။ သီတာ ဧည့်ခန်းလေးထဲတွင် ထိုင်ရင်း စာရွက်တစ်ရွက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ၎င်းကတော့ ကွာရှင်းစာချုပ် မဟုတ်သေးသော်လည်း ရှေ့နေတစ်ယောက်နှင့် တိုင်ပင်ထားသည့် အချက်အလက်အချို့။

သီတာ့စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ *ငါ တကယ်ပဲ လမ်းခွဲရမလား။ ဒီလိုယောကျာ်းမျိုးကို ယုံကြည်လို့ရပါ့မလား။*

သူမ နောက်ယောကျာ်းယူချင်၍ လုံးဝမဟုတ်ပါ။ တစ်ကိုယ်တည်း ဖြတ်သန်းရသည့် ဘဝက ပင်ပန်းလွန်း၍ စိတ်ကုန်သွားခြင်းသာ။ ယောကျာ်းတစ်ယောက်၏ အနွေးဓာတ်၊ မိသားစုတစ်ခု၏ စုံလင်မှု မရှိဘဲ ငွေစက္ကူတွေချည်းပဲ လာပေးနေသည့် ဘဝကို ငြီးငွေ့သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကလေးနှစ်ယောက်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပြန်တော့လည်း ရင်ထဲမှာ မပြတ်သားနိုင်။

ထိုစဉ် ဖုန်းထဲသို့ သီဟ့ဆီက မက်ဆေ့ခ်ျ (Message) တစ်စောင် ဝင်လာသည်။

> *"သီတာ... မင်း ပင်ပန်းနေတာ ငါသိပါတယ်။ ငါ မင်းကို စိတ်မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဘက်က သစ္စာဖောက်မှု လုံးဝမရှိဘူးဆိုတာတော့ ငါ့အသက်နဲ့ ရင်းပြီး ကတိပေးရဲတယ်။ ငါတို့ လာမယ့် နှစ်ကုန်ရင်တော့ အပြီးပြန်လာဖို့ စီစဉ်ပါ့မယ်။ မင်းရဲ့ မာနနဲ့ စိတ်နာမှုတွေကြောင့် ငါတို့ မိသားစုကို အဆုံးရှုံးမခံပါနဲ့ဦး။"*

သီတာ ဖုန်းကို ရင်ဘတ်မှာ အပ်ပြီး မျက်စိမှိတ်လိုက်သည်။ ၇ နှစ်လုံးလုံး စောင့်ခဲ့ရသည့် စကားကို အခုမှ ကြားရသည်။ သို့သော် ထိုစကားကို ယုံကြည်ရမလား၊ သံသယစိတ်နှင့်ပဲ ရှေ့ဆက်ရမလား သီတာ ဝေခွဲမရသေး။

မိန်းမသားတစ်ယောက်၏ အထီးကျန်မှု၊ မာနနှင့် သစ္စာတရားတို့သည် ငွေကြေးဆိုသည့် အရာနှင့် အမြဲတမ်း လဲလှယ်၍ မရနိုင်ကြောင်း သီဟ သိသွားချိန်တွင် နောက်ကျသွားပြီလား။ သီတာ အိမ်ပြင်ပတ်ဝန်းကျင်ကို ငေးကြည့်မိသည်။ မိုးရွာပြီးစ ကောင်းကင်ကြီးက မှုန်မှိုင်းနေဆဲ။

သီတာ့ဘဝ၏ အိမ်ထောင်ရေးခရီးသည်လည်း ထိုကောင်းကင်ကြီးကဲ့သို့ပင်... လင်းပွင့်လာမည့် နေ့ရက်ကို စောင့်ရမလား၊ သို့မဟုတ် မုန်တိုင်းဒဏ်ကို အလူးအလဲခံရင်း လမ်းခွဲရမလားဆိုသည်မှာ... လေထဲမှာ လွင့်မျောနေသည့် သစ်ရွက်ခြောက်လေးတစ်ခုလိုပင် တုန်ယင်ချောက်ချားနေပါတော့သည်။