"အတုအယောင်မိတ်ဆွေ"

အပိုင်း (၁) 

စားပွဲခုံဝိုင်းထက်တွင် ချက်အရက်ဖြူဖြူတို့၏ စူးရှရှအနံ့က နှာခေါင်းကို လာရောက်ပွတ်တိုက်နေသည်။ ဖန်ခွက်ချင်း ရိုက်သံ “ကလင်... ကလင်” က ဆိုင်ငယ်လေး၏ ဆူညံသံများကြားတွင် သာယာသော ဂီတတစ်ခုလို။ ကိုမိုးတစ်ယောက် ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ရင်း ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးမိသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ဆီပြန်နေသော ကြက်သားကြော်ပူပူ၊ ငရုတ်သီးစိမ်းနံ့ သင်းနေသော အမြည်းပန်းကန်များက တစီတရီ။ လစာထုတ်ရက်ဆိုလျှင် ကိုမိုး၏အိတ်ကပ်သည် ဘုရင်တစ်ပါးလို ထည်လဲ ရှိတတ်စမြဲ။

"ဟေ့လူ ကိုမိုး... ဒီနေ့တော့ မင်းပဲ အမြည်းဖိုး တာဝန်ယူလိုက်တော့နော်... ဟုတ်ပြီလား" ဟု ဘေးက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ပခုံးကို လာပုတ်ရင်း အော်ပြောသည်။ မျက်နှာတွင် အယ်လ်ကိုဟောကြောင့် နီမြန်းနေသော ကိုမိုးက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြရင်း -

"အေး... ရတယ်၊ ရတယ်... လိုချင်တာ အကုန်မှာ။ ငါရှိတယ် မပူနဲ့!" ဟု ရင်ဘတ်ကို လက်သီးနဲ့ထုကာ ခပ်ကြွားကြွား ပြောမိသည်။

ထိုအချိန်က ထိုအသံများသည် ကိုမိုးအတွက် ဘဝ၏ အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ အပိုဆုကြေး (Bonus) ရသည့်နေ့များတွင်လည်း ကိုမိုးသည် အိမ်ကို တန်းတန်းမတ်မတ် မပြန်ခဲ့။ "ဒီနေ့ ကိုမိုး ဒိုင်ခံရှင်းမယ်ဟေ့" ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ ဆိုင်ထဲက လူအားလုံးက သူ့ကို ဝိုင်းအုံကာ မြှောက်ပင့်ကြသည်။ အရက်ခွက်ကို နှုတ်ခမ်းနား ကပ်လိုက်လျှင် လည်ချောင်းထဲ စီးဆင်းသွားသော ပူရှိန်းရှိန်း အရသာနှင့်အတူ "ကိုမိုးက သဘောကောင်းတယ်၊ လူကြီးလူကောင်း" ဆိုသည့် ချီးမွမ်းသံများက နားထဲတွင် ချိုမြိန်နေခဲ့သည်။

အိမ်မှာ ပွဲလမ်းသဘင်ရှိလျှင်လည်း အရက်ဝိုင်းက ပထမဦးဆုံး။ စားစရာမရှိသည့် သူငယ်ချင်းကို စေတနာအပြည့်နှင့် ငွေစိုက်ထုတ်ကျွေးခဲ့သည်။ သူတို့မွေးနေ့ဆိုလျှင်လည်း အိတ်ကပ်ထဲက ပိုက်ဆံအထပ်လိုက်ကို အရင်ဆုံး ထုတ်ပေးခဲ့သူမှာ ကိုမိုးပင်။ ညစဉ်ညတိုင်း အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး "သောက်ရအောင်လေ" ဟု လာခေါ်ကြသော အပေါင်းအသင်းများကြောင့် ကိုမိုးသည် မိမိကိုယ်ကို ကမ္ဘာပေါ်တွင် မိတ်ဆွေအပေါဆုံး၊ အပျော်ဆုံးလူသားဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။ ညဉ့်နက်၍ အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် အမှောင်ထဲတွင် သားသမီးများကို ပွေ့ဖက်ကာ အိပ်ပျော်နေရှာသော ဇနီးသည်၏ မောပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် မျက်နှာကိုတော့ ကိုမိုး မမြင်ခဲ့၊ သို့မဟုတ် မြင်လျက်နှင့် မျက်ကွယ်ပြုခဲ့မိသည်။

အပိုင်း (၂) 

အချိန်တွေက မြစ်ရေလို စီးဆင်းသွားသည်။ အသက် ၄၃ နှစ် အရွယ်သို့ ရောက်လာချိန်တွင်တော့ ကိုမိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲလာသည်ကို စတင်ခံစားရသည်။ အလုပ်လုပ်လျှင် အရင်လို မသွက်လက်တော့။ လှေကားတက်လျှင်ပင် အသက်ရှူသံက ပြင်းထန်လာပြီး ရင်ဘတ် ညာဘက်နံဘေးဆီမှ စူးခနဲ၊ စူးခနဲ အောင့်တက်လာတတ်သည်။ ခံတွင်းထဲတွင် အမြဲတမ်း ခါးသက်သက် အရသာကိုသာ ခံစားနေရပြီး အစားအသောက်များက အရင်လို အရသာမရှိတော့။

"အရှိန်မတက်သေးလို့ ဖြစ်မှာပါ။ ခဏနေ အရက်လေး တစ်ခွက်နှစ်ခွက်လောက် ဝင်သွားရင် ပျောက်သွားမှာပါ..." ဟု ကိုမိုးက မိမိကိုယ်ကို ပြန်လှည့်စားကာ ဆေးမြီးတိုနှင့် ကုခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း တစ်ရက်တွင်တော့ အရာရာက ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ မနက်ခင်း အိပ်ရာကနိုးချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး ခဲဆွဲထားသလို လေးလံနေပြီး မတ်တပ်ရပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ခြေထောက်များက ခွေကျသွားခဲ့သည်။ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးကာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသည်။ ဇနီးသည်၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ကိုမိုး သတိလစ်သွားခဲ့ရုံသာ ရှိတော့သည်။ ဆေးရုံအနံ့အသက်များ လွှမ်းမိုးနေသော ဓာတ်ခွဲခန်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဇနီးသည်က မျက်ရည်စက်လက်နှင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ဆရာဝန်က ဓာတ်မှန်ဖလင်နှင့် စစ်ဆေးချက် စာရွက်များကို ကြည့်ကာ လေသံခပ်အေးအေး၊ သို့သော် လေးလံစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကိုမိုး... မင်းရဲ့ အသည်းက တော်တော်လေး စိုးရိမ်ရတဲ့ အခြေအနေ ရောက်နေပြီ။ ဆဲလ်တွေအများကြီး ပျက်စီးနေပြီ။ အခုချက်ချင်း အရက်မဖြတ်ရင် မင်းသက်တမ်းက တစ်နှစ်တောင် ခံမှာမဟုတ်ဘူး။" ထိုစကားက ကိုမိုး၏ နားစည်ကို မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပင်။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲပျက်စီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးစေးများဖြင့် အေးစက်သွားခဲ့ရသည်။

အပိုင်း (၃)

ကြောက်စိတ်က နှလုံးသားကို လာရောက်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ချိန်တွင် ကိုမိုး အရက်ကို ချက်ချင်း ဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ငရဲက နောက်ကနေ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်လာခဲ့ပြီ။ ခန္ဓာကိုယ်က အရင်လို ပြန်မကောင်းတော့။ အရေပြားများနှင့် မျက်လုံးအိမ်များက ဝါဝင်းလာပြီး ခြေထောက်နှင့် ဗိုက်က ရေဖျဉ်းစွဲကာ ဖောရောင်လာသည်။ မှန်ထဲတွင် ကိုယ့်ရုပ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ရင်း ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အကောင်ကြီးတစ်ကောင်လို ကိုမိုး ရွံရှာမိသည်။ မောပန်းလွန်းသဖြင့် အလုပ်ကို ဆက်မလုပ်နိုင်တော့ဘဲ အလုပ်က ထွက်လိုက်ရသည်။

ဝင်ငွေက သုည ဖြစ်သွားချိန်တွင် အသုံးစရိတ်များက အဆမတန် တက်လာသည်။ အပတ်တိုင်း သွေးသန့်စင်ခြင်း (Dialysis) အပ်ကြောင်းရာများကြောင့် လက်မောင်းတွင် အမာရွတ်များ ဗရပွ။ ဆေးပုလင်းများ၊ ဆေးပြားများ၏ ခါးသက်သက်အနံ့က အိမ်လေးထဲတွင် နေ့စဉ် ပျံ့လွင့်နေသည်။

"အစ်ကို... ဒီလအတွက် ဆေးဖိုးက လိုဦးမယ်။ ကျွန်မတို့ စုထားတဲ့ ရွှေလေးတွေတော့ ကုန်ပြီ..." ဟု ဇနီးသည်က အသံကို ထိန်းကာ ပြောရှာသည်။ ကိုမိုး ရင်ထဲ နင့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ မိမိ ပျော်ပါးခဲ့စဉ်က ရှာသမျှပိုက်ဆံကို ဖြုန်းတီးခဲ့ပြီး၊ အခု ဒုက္ခရောက်ချိန်ကျမှ ဇနီးသည်၏ လုပ်စာ၊ စုဆောင်းထားသမျှကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည့်အတွက် မိမိကိုယ်ကို ငရဲသားတစ်ယောက်လို ခံစားရသည်။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အကြွေးပင်လယ်ထဲ နစ်မွန်းလာရင်း ကိုမိုးတို့ လင်မယား နှစ်ယောက် ဘဝ၏ အဆိုးရွားဆုံး အမှောင်ထုထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားခဲ့ကြသည်။

အပိုင်း (၄) 

ထူးဆန်းသည်မှာ ကိုမိုး အိပ်ရာပေါ်လဲကတည်းက အိမ်ရှေ့တွင် ဆိုင်ကယ်သံများ တိတ်ဆိတ်သွားခြင်းပင်။ အရင်က နေ့တိုင်းလိုလို လာရှာတတ်သော၊ "ဟေ့လူ... သောက်ရအောင်" ဟု အော်တတ်သော သူငယ်ချင်းများ တစ်ယောက်မှ ပေါ်မလာတော့။ အိမ်ကလေးသည် သုသာန်တစပြင်လို ခြောက်ကပ်သွားသည်။ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ကိုမိုး ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ အတူသောက်ဖူးသည့် သူငယ်ချင်းများဆီ ဖုန်းခေါ်ကြည့်မိသည်။

"တူ... တူ..." တိုးလျှံနေသော ဖုန်းဝင်သံက ကိုမိုး၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ဆွဲဆန့်နေသည်။ သို့သော် ဖုန်းမကိုင်ကြ။ တချို့ဆီ စာပို့ကြည့်တော့ "Seen" ပြပြီး ဘာစာမှ ပြန်မလာတော့။ တချို့ကတော့ လေသံခပ်ပြတ်ပြတ်ဖြင့် "ငါလည်း အခု တော်တော်ကျပ်နေလို့ကွာ၊ နောက်မှ ပြန်ဆက်မယ်" ဟု ဆိုကာ ဖုန်းချသွားပြီး နောက်ဘယ်တော့မှ ဖုန်းပြန်မလာတော့ပါ။

ကိုမိုး ငွေအများကြီး တောင်းနေမိတာ မဟုတ်ပါ။ "သူငယ်ချင်း... သက်သာရဲ့လား" ဟု လာကြည့်ပေးမည့် မျက်နှာလေးတစ်ခု၊ အားပေးစကားလေး တစ်ခွန်းကိုသာ တမ်းတခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သူမျှ ပေါ်မလာခဲ့။ ထိုအချိန်ကျမှ ကိုမိုး ရင်ခေါင်းထဲကနေ ဆို့တက်လာပြီး သဘောပေါက်လိုက်ရသည်။ ထိုလူအများကြီးက ကိုမိုး ဆိုသည့် လူသားကို ခင်မင်ခဲ့ကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကိုမိုး၏ 'အိတ်ကပ်ထဲက ပိုက်ဆံ' ကိုသာ ချစ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်က နာကျင်မှုထက် ထိုအသိက နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းသလို ပို၍ နာကျင်စေခဲ့သည်။

အပိုင်း (၅) 

မှောင်မိုက်နေသော ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် ကိုမိုး တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရာပေါ်၌ လှဲရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိသည်။ မျက်ရည်များက ခေါင်းအုံးပေါ်သို့ တစိမ့်စိမ့် ကျဆင်းနေသည်။ ထိုမျက်ရည်များသည် သေရမှာ ကြောက်၍ ကျသော မျက်ရည်များ မဟုတ်ပါ။ အတိတ်က မိမိ ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲခဲ့သလဲ၊ ဘယ်လောက်တောင် လူမှားပေါင်းခဲ့သလဲ ဆိုတာကို တွေးမိသည့် နောင်တမျက်ရည်များသာ ဖြစ်သည်။ အမြဲတမ်း ဒိုင်ခံရှင်းပေးနေသရွေ့ အနားမှာ လူဝိုင်းနေဖို့က လွယ်ကူလွန်းလှသော်လည်း၊ အကူအညီလိုချိန်ကျမှသာ မိတ်ဆွေစစ်ကို မြင်နိုင်ခွင့် ရသည်ဟူသော ဘဝသင်ခန်းစာကို သွေးနှင့် ရင်းပြီးမှ ကိုမိုး နားလည်ခဲ့ရသည်။

ကိုမိုး သူတို့ကို မမုန်းပါ။ သို့သော် ရင်ထဲတွင်တော့ အေးစက်သော အနာရွတ်တစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အခုတော့ ကိုမိုး အရာရာကို လက်ခံကာ ဆေးကုသမှုကို ငြိမ်သက်စွာ ခံယူနေပါသည်။ တကယ်လို့ ဘဝက သူ့ကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခုသာ ထပ်ပေးခဲ့မယ်ဆိုလျှင်...

ကိုမိုး ထိုအခွင့်အရေးကို အရင်ကလို အပေါင်းအသင်းတွေ၊ အရက်ဝိုင်းတွေဆီ ပြန်သွားဖို့ အသုံးချမည် မဟုတ်တော့ပါ။ ထိုအစား... မိမိ အရက်မူးပြီး ပျော်ပါးနေစဉ်က အိမ်မှာ အသံတိတ် ငိုကြွေးရင်း အနစ်နာခံ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသော မိသားစု၊ မိမိအနားမှာ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ လက်ကို တွဲထားပေးရှာသည့် ဇနီးသည်နှင့် သားသမီးများကိုသာ အချိန်ပြည့် ပြုစုစောင့်ရှောက်ရင်း တောင်းပန်ကန်တော့သွားပါတော့မည်။

ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်ပေါ်က စာဖတ်သူ မိတ်ဆွေတို့ ခင်ဗျာ... ကိုမိုးရဲ့ ဘဝသင်ခန်းစာကို ကြည့်ပြီး ကိုယ့်ကျန်းမာရေး မပျက်စီးခင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရင်ဆုံး တန်ဖိုးထားကြပါ။ ပြီးတော့ ကိုယ့်ရဲ့ မိတ်ဆွေစစ်ကို အတူတူ သောက်ခဲ့ဖူးတဲ့ အရက်ခွက် အရေအတွက်နဲ့ မတိုင်းတာကြပါနဲ့။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့... ကိုယ်တိုင် လဲပြိုပြီး အကူအညီ တောင်းဖို့ လိုအပ်လာတဲ့နေ့ ရောက်မှသာ ဘယ်သူက မိတ်ဆွေစစ်လဲဆိုတာကို မျက်ဝါးထင်ထင် အမှန်အတိုင်း မြင်တွေ့ရမှာ မို့လို့ပါခင်ဗျာ...။