## အခန်း (၁)
အခန်းထောင့်က ကြေးမုံမှန်ချပ်ကြီးက လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ နှစ်ကတည်းက ဖုန်အထပ်ထပ် တက်နေခဲ့တာ။ ကျွန်တော် မှန်ကို မကြည့်ရဲတော့တာ ကြာပြီ။ အဆီအဆိမ့်တွေ၊ စိတ်ပျက်မှုတွေနဲ့ ဖောင်းအစ်နေတဲ့ ဒီမျက်နှာနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ တစ်ချိန်က Gym မှာ နာရီဝက်မပြတ် သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီး တီရှပ်အကျပ်လေးနဲ့ ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိခဲ့တဲ့ လူညှိမ်း ဆိုတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့သလိုပဲ။
ညဉ့်နက် ၁၁ နာရီခွဲပြီ။ အိမ်ရှေ့က ကားဟွန်းသံ သဲ့သဲ့ကြောင့် ကျွန်တော် ဆိုဖာပေါ်ကနေ လန့်နိုးလာခဲ့တယ်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သော့ခလောက်ဖွင့်သံနဲ့အတူ "ခတ်" ဆိုတဲ့ သော့ချိတ်သံလေး ကြားလိုက်ရတယ်။ နှင်းဆီရနံ့ ခပ်ပြင်းပြင်းနဲ့အတူ ကားမောင်းရလို့ ပင်ပန်းလာတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ မေသက် အခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူမက အရင်လိုပဲ လှပတုန်း၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိတုန်း။ ကမ္ဘာမြေကြီးရဲ့ ဆွဲငင်အားတွေ၊ အချိန်တွေက သူမရဲ့ တင်းတိပ်မရှိတဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ ဘာအစွန်းအထန်းမှ ချန်မထားခဲ့သလိုပဲ။
"မအိပ်သေးဘူးလား မောင့်... ဇာတ်လမ်းတွဲ ကြည့်နေတာလား"
သူမက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပဲ မေးရင်း သူမရဲ့ ဖုန်းကို လက်ကိုင်အိတ်ထဲကနေ ထုတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ဖုန်းကို စားပွဲပေါ်တင်တဲ့အခါ Screen ကို အောက်ဘက်မှောက်ပြီး တင်လိုက်တာပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်ကစလို့ သူမ ဒီလိုပဲ ဖုန်းကို လျှို့ဝှက်လာခဲ့တယ်။ ဖုန်း Ringtone မြည်ရင်တောင် ချက်ချင်းလက်ငင်း အသံပိတ်ပစ်တတ်တာမျိုး။
ကျွန်တော် ဆိုဖာပေါ်ကနေ ထိုင်ရင်း သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို တိတ်တိတ်လေး စောင့်ကြည့်နေမိတယ်။ နှလုံးခုန်သံက မြန်လာတယ်၊ ရင်ဘတ်ထဲကနေ ကလိကလိနဲ့ အော့အန်ချင်သလို ခံစားချက်မျိုး။ ဒါဟာ သံသယသက်သက် မဟုတ်ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ နှစ်က ပထမဆုံးအကြိမ်၊ ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ နှစ်က ဒုတိယအကြိမ် သူမ ဖောက်ပြန်ခဲ့တုန်းက ကျွန်တော့်ဆတ်ဆတ်ခါ ခံစားခဲ့ရတဲ့ 'ဆဌမအာရုံ' အတိုင်းပဲ။
"မေ... ဒီနေ့ အလုပ်က တော်တော်နောက်ကျတာပဲနော်"
ကျွန်တော့်အသံက တုန်ရင်နေလို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းပြီး မေးလိုက်တယ်။ မေသက်က မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ နားကွင်းကို ချွတ်ရင်း မှန်ထဲကနေ ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်တယ်။ သူမမျက်ဝန်းတွေက တည်ငြိမ်လွန်းလို့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ မှားနေသလား ထင်ရတယ်။
"အင်းလေ မောင့်ရဲ့... Marketing Plan အသစ်အတွက် Client နဲ့ ညစာစားရင်း စကားပြောနေရလို့ပါ။ မောင့်ကို မက်ဆေ့ခ်ျပို့ထားသားပဲဟာ"
သူမက ကတိကဝတ်တွေ၊ အချစ်တွေကို နှုတ်ဖျားကနေ အလွယ်တကူ ထုတ်ပစ်နိုင်တဲ့အထိ လေ့ကျင့်သားရနေခဲ့ပြီလား။ ကျွန်တော် သူမအနားကို တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားမိတယ်။ သူမရဲ့ ပခုံးလေးကို ကိုင်လိုက်တဲ့အခါ မေသက်က အသာအယာ ရုန်းသလိုမျိုး ရှောင်လိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်ဖို့ ပြင်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးထဲမှာ ကျန်ခဲ့တာက သူမရဲ့ အေးစက်စက် အထိအတွေ့နဲ့ အမျိုးအမည်မသိတဲ့ ကတ္တီပါလို ယောက်ျားသုံး ရေမွှေးနံ့ သဲ့သဲ့လေး။ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။
## အခန်း (၂)
အမှန်တော့ ကျွန်တော်တို့ဟာ မြို့ကလူတွေ ငေးရတဲ့ စုံတွဲပါ။ စတွေ့တုန်းက ကျွန်တော်က အားကစားလိုက်စားပြီး သန့်ပြန့်တဲ့ လူငယ်၊ သူမက လူတကာ လည်ပြန်ကြည့်ရတဲ့ အလှပန်း။ ပိတ်ရက်တွေမှာ ဘောလုံးကန်၊ ညနေဆို Gym မှာ အချိန်ကုန်ပြီး ကမ်းနားလမ်းမှာ လက်ချင်းချိတ် လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြတဲ့ ပထမ ၅ နှစ်တာက အိပ်မက်တစ်ခုလို သာယာခဲ့ဖူးတယ်။ "နင်တို့နှစ်ယောက်က တကယ့်ကို နတ်ဖက်တဲ့ စုံတွဲပဲ" လို့ သူငယ်ချင်းတွေ ပြောတိုင်း ကျွန်တော် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့ရတာ။
ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ နှစ်က ညတစ်ညမှာ အရာအားလုံး အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားခဲ့တယ်။ ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ခ်ျတွေ၊ တစ်ခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ... အဲဒါတွေက ကောလာဟလ မဟုတ်ဘဲ ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေတွေ ဖြစ်နေခဲ့တဲ့နေ့။
"မောင့်... မေ မှားသွားတာပါ။ မေ ခဏတာ စိတ်ကစားမိတာ။ မေ စိတ်ထဲမှာ မောင့်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာပါ... မေ တောင်းပန်ပါတယ်"
သူမက ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုယိုခဲ့တယ်။ ရေချိုးခန်း ကြွေပြားကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေ စီးကျနေတဲ့ အသံကို အခုထိ ကျွန်တော့်နားထဲ ကြားနေရတုန်းပဲ။ သိပ်ချစ်ခဲ့ရတဲ့အတွက်၊ သူမမရှိရင် မဖြစ်ဘူးဆိုတဲ့ စိတ်ကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် ခွင့်လွှတ်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီခွင့်လွှတ်ခြင်းက ကျွန်တော့်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သတ်မယ့် အဆိပ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ ခွင့်လွှတ်ပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ မေးခွန်းတစ်ခုပဲ လည်နေခဲ့တယ်။ *'ငါက သူမအတွက် မပြည့်စုံလို့လား? ဟိုလူက ငါ့ထက် ပိုကြည့်ကောင်းလို့လား?'*
အဲဒီ စိတ်ဒဏ်ရာက ကျွန်တော့်ကို Gym မသွားချင်တော့အောင် လုပ်လိုက်တယ်။ စိတ်ဖိစီးမှုတွေကို အစားအသောက်နဲ့ ဖြေဖျောက်ရင်း ခန္ဓာကိုယ်က ဝဖြိုးလာခဲ့တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု (Self-esteem) တွေဟာ ရေငွေ့ပျံသလို ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရင်က ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်တဲ့ လူညှိမ်းဟာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူမကတော့ အားကစားတွေ ဆက်လုပ်ပြီး ပိုလို့တောင် လှပလာခဲ့တယ်။ သူမအနားမှာ ကျွန်တော်ဟာ အပိုလူတစ်ယောက်လို၊ သိမ်ငယ်စိတ်တွေနဲ့ နေ့တိုင်း ရှင်သန်နေခဲ့ရတယ်။
## အခန်း (၃)
ပထမအကြိမ်အမှားပြီးလို့ နှစ်နှစ်အကြာမှာ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ အလုပ်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်နဲ့။ အရင်အတိုင်းပဲ... မျက်ရည်တွေ၊ ကတိကဝတ်တွေ၊ ပြီးတော့ "ခဏတာ စိတ်အလိုလိုက်မိတာပါ" ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေတွေ။
အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် အရက်ကို ရေလိုသောက်ရင်း အာခေါင်တွေ ခါးသက်နေတဲ့ကြားက သူမကို တုန်ရီတဲ့အသံနဲ့ မေးခဲ့မိတယ်။
"မေ... နောက်ဆုံးကျရင် မောင်ခွင့်လွှတ်တာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး တခြားယောက်ျားတွေဆီ သွားမှာကို... ဘာလို့ မောင်နဲ့ လမ်းမခွဲဘဲ အနားမှာ ဆက်နေနေသေးတာလဲ"
သူမက ကျွန်တော့်ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးရင်း ခါးသီးအေးစက်လှတဲ့ အဖြေတစ်ခုကို ပေးခဲ့တယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မောင့်ကို ချစ်လို့လေ။ မောင့်အနားမှာ နေတာက တစ်သက်လုံးအတွက်။ သူတို့နဲ့ကျတော့ ခဏတာ ဖျော်ဖြေရေးအတွက်ပဲ... ဒါက လုံးဝတခြားစီပါ မောင့်ရဲ့"
အဲဒီစကားက ဘယ်လောက်တောင် စက်ဆုပ်စရာကောင်းလဲ။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ကျွန်တော် သူမကို ထပ်ယုံမိသွားပြန်တာပဲ။ အမှန်တော့ ယုံကြည်လို့ မဟုတ်ပါဘူး... ကိုယ့်ကိုယ်ကို တန်ဖိုးထားမှု လုံးဝမရှိတော့တဲ့အတွက် *'ဒီလို ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေတဲ့ ငါ့ကို တခြားဘယ်မိန်းကလေးကမှ စိတ်ဝင်စားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ သူမ နှိပ်စက်သမျှပဲ ခံယူပြီး အနားမှာ နေရတော့မယ်'* ဆိုတဲ့ မလုံခြုံစိတ် (Insecurity) က ကျွန်တော့်ကို ပိတ်လှောင်ထားခဲ့လို့ပဲ။
သူမအပေါ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပိုပြီး မှီခိုလာလေလေ၊ ကျွန်တော် ပိုပြီး အမှောင်ထုထဲ ရောက်လာလေလေပါပဲ။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မတွေ့ဖြစ်တော့ဘူး။ အိမ်ထဲမှာပဲ အောင်းနေပြီး မှန်ထဲက ကိုယ့်ပုံစံကိုယ်တောင် စက်ဆုပ်လွန်းလို့ မှန်မကြည့်ဖြစ်တော့တာ နှစ်နဲ့ချီသွားခဲ့ပြီ။
---
## အခန်း (၄)
"မင်း အခုပုံစံက လူရုပ်တောင် မပေါက်တော့ဘူး လူညှိမ်း... မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်နေတာလား"
ကော်ဖီဆိုင်လေးထဲမှာ အစ်ကိုဖြစ်သူ ကိုရဲရင့်က ကျွန်တော့်ကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ ကော်ဖီခါးခါးရဲ့ အနံ့က နှာခေါင်းထဲ စူးခနဲ ဝင်လာသလိုပဲ ကိုရဲရင့်ရဲ့ စကားလုံးတွေကလည်း ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဒဲ့မှန်ခဲ့တယ်။ ကိုရဲရင့်က ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းလည်း ဖြစ်သလို၊ ဒီ ၅ နှစ်ပတ်လုံး ကျွန်တော် ကြုံခဲ့ရတဲ့ ငရဲခန်းတွေကို အကုန်သိတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောလူ။
"သူမ မင်းအနားမှာ ရှိနေတာ အချစ်ကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ မင်းလည်း သိပါတယ်" ကိုရဲရင့်က စားပွဲကို ခပ်ပြင်းပြင်း ခေါက်လိုက်တယ်။ "ဖေဖေ့ရဲ့ စီးပွားရေး အခြေအနေက ဒီမြို့မှာ ဘယ်လောက် တောင့်တင်းလဲဆိုတာ သူမ သိတယ်။ ပြီးတော့ မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုမရှိလို့ သူမကို ဘယ်တော့မှ လမ်းခွဲရဲမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူမ ကောင်းကောင်းကြီး အခွင့်ကောင်းယူနေတာ"
"အစ်ကို... ဒါပေမဲ့ သူမ ငါ့ကို..." ကျွန်တော် စကားအထစ်ထစ် ဖြစ်နေမိတယ်။
"တော်စမ်းပါ လူညှိမ်းရာ! မင်း စိတ်ပညာရှင်ဆီက အကူအညီယူဖို့ လိုနေပြီ။ Gym ပြန်သွားစမ်း။ ကိုယ့်ရဲ့ ကျန်းမာရေးနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တန်ဖိုးထားမှုကို ပြန်ရှာစမ်းပါ။ မင်းကိုယ်တိုင်က မထိုက်တန်ဘူးလို့ တွေးနေသရွေ့တော့ ဘယ်ယောက်ျားမှ လက်မခံသင့်တဲ့ အနှိမ်ခံဘဝ၊ ဖောက်ပြန်တာကို ငုံ့ခံရတဲ့ဘဝမှာပဲ မင်း ဆက်နေရလိမ့်မယ်"
ကိုရဲရင့်ရဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်အသိစိတ်ကို ရိုက်နှိုးလိုက်သလိုပဲ။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်တော် ရေချိုးခန်းထဲက ဖုန်တက်နေတဲ့ မှန်ကြီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရဲရဲကြီး ကြည့်မိတယ်။ မှန်ထဲမှာ မြင်နေရတာက မျက်ဝန်းအိမ်တွေ ကျင်းဝင်နေပြီး၊ အသက်မဲ့နေတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ်။ ငါ တကယ်ပဲ ဒီလိုဘဝမျိုးနဲ့ တစ်သက်လုံး နေသွားတော့မှာလား?
---
## အခန်း (၅)
အခုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်ကစပြီး မေသက်ရဲ့ အပြုအမူတွေက တတိယအကြိမ်မြောက် သစ္စာဖောက်မှုရဲ့ နိမိတ်လက္ခဏာတွေကို ပြသနေပြီ။ ဖုန်းကို ဝှက်တာ၊ အကြောင်းပြချက်မရှိ အပြင်ထွက်တာ။ အခုထိတော့ သက်သေအထင်အရှား မရှိသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ မုန်တိုင်းထန်နေပြီ။
အဆိုးဆုံးက ဘာလဲဆိုတော့... သူမ ထပ်ပြီး ဖောက်ပြန်နေပြီဆိုတဲ့ အသိထက်၊ 'သူမ ထပ်လုပ်ဦးမလား' ဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်ကြီးနဲ့ ရှင်သန်လာခဲ့ရတာ ၅ နှစ်တောင် ရှိသွားပြီဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတာပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို ချစ်နေတုန်းပဲလား? ချစ်ပါတယ်။ ဒါကို ငြင်းလို့မရဘူး။ ၁၀ နှစ်တာ သံယောဇဉ်က အမြစ်တွယ်နေခဲ့ပြီကိုး။
ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော့်မှာ သူမကို ပေးဖို့ 'တတိယအကြိမ်မြောက် အခွင့်အရေး' မရှိတော့ဘူးဆိုတာကိုတော့ ရင်နာနာနဲ့ နားလည်လိုက်ပြီ။
ဒါဟာ သူမကို မချစ်တော့လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ကယ်လို့ ဒီတစ်ခါသာ ထပ်ပြီး ခွင့်လွှတ်လိုက်ရင်၊ ကျွန်တော်ဟာ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်။ လူညှိမ်း ဆိုတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်ဟာ ဒီကမ္ဘာပေါ်ကနေ အပြီးတိုင် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။
ညသန်းခေါင်ယံမှာ မေသက်က ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်မောကျနေတယ်။ သူမရဲ့ ဖုန်းလေးကတော့ စားပွဲပေါ်မှာ လင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းကို သွားမကြည့်တော့ဘူး။ သက်သေတွေကို လိုက်ရှာပြီး နာကျင်ရမယ့် အချိန်တွေ ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။
ကျွန်တော် အခန်းပြင်ကို တိတ်တိတ်လေး လှမ်းထွက်ခဲ့တယ်။ လေထုက အေးစက်နေပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကြောင့် ပူနွေးလာတယ်။ ကျွန်တော် အင်္ကျီအဟောင်းတွေထဲကနေ လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ နှစ်က ဝတ်ခဲ့တဲ့ Gym အင်္ကျီအပြာလေးကို ထုတ်လိုက်တယ်။ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ မဆံ့တော့လို့ ကျပ်ညပ်နေပေမဲ့ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ပြန်ရှာဖွေခြင်းရဲ့ ပထမဆုံးခြေလှမ်းပဲ။
မနက်ဖြန် မနက်အလင်းရောင် လာတဲ့အခါ မေသက်ကို လမ်းခွဲဖို့ ကျွန်တော့်မှာ သတ္တိအပြည့်အဝ ရှိမနေသေးရင်တောင်မှ... ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ချစ်ဖို့၊ မှန်ထဲက လူကို ပြန်ပြုံးပြနိုင်ဖို့အတွက်တော့ ကျွန်တော် သတ္တိမွေးရတော့မယ်။
> **"တခြားလူတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်လို့... ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဆုံးရှုံးခံရတဲ့ အမှားမျိုးကိုတော့ ငါ ဘယ်တော့မှ ထပ်မလုပ်တော့ဘူး။"**
