# အခန်း (၁)
ရေချိုးခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တော့ ရေနွေးငွေ့နွေးနွေးတွေနဲ့အတူ Jasmine နဲ့ Vanilla ရောစပ်ထားတဲ့ Body Mist ရနံ့က အခန်းကျဉ်းလေးထဲ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ မှန်ရှေ့တွင် ရပ်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတော့ အသက် ၂၇ နှစ်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ နုပျိုမှုက အထင်အရှား။ အသားအရေက စိုပြေနေဆဲ၊ ဆံပင်အိအိလေးတွေက ပခုံးပေါ်မှာ ဝဲကျလို့။ လိုးရှင်းကို လက်ဖျားလေးတွေနဲ့ သေချာပွတ်သပ်လိမ်းရင်း ရင်ထဲမှာတော့ လိပ်ပြာမလုံသလို ဝေခွဲမရတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုက နေရာယူထားသည်။
*‘ငါက ဇနီးသည်ပဲဥစ္စာ... ဘာလို့ ဒီလိုပြင်ဆင်ရတာကို ရှက်သလိုလို၊ အားနာသလိုလို ဖြစ်နေရတာလဲ’*
စိတ်ထဲက ရေရွတ်သံကို သက်ပြင်းတစ်ချက်နဲ့အတူ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး အိပ်ခန်းထဲကို ခြေဖွဖွနင်းကာ ဝင်ခဲ့သည်။ ကုတင်ကြီးက ကျယ်ဝန်းလွန်းလှသည်။ ကုတင်၏ ညာဘက်အခြမ်းတွင် အမျိုးသားဖြစ်သူ ‘လင်းခန့်’ က စောင်ကို ရင်ဘတ်အထိ ခြုံပြီး ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ လင်းခန့်သည် အရင်ကလိုပင် သဘောကောင်းဆဲ၊ အိမ်ထောင်ဦးစီးပီသဆဲ။ ဖောက်ပြန်ရဲသူမဟုတ်မှန်းလည်း စိတ်ချရသည်။ သို့သော်... လွန်ခဲ့သည့် ၄ နှစ်ခန့်ကစတင်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကြားက ရွှေရောင်လရောင်ညများက တစ်ဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာခဲ့သည်။ အခုဆို အတူမနေဖြစ်တာ ၅ လကျော်ပြီ။
“ကိုကို... အိပ်တော့မလို့လား”
သူမ ကုတင်ပေါ် တက်ထိုင်ရင်း ခပ်တိုးတိုးမေးလိုက်သည်။ လင်းခန့်က ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှ မျက်လုံးကို ခွာပြီး သူမကို လှည့်ကြည့်သည်။ သင်းပျံ့နေတဲ့ ရနံ့ကြောင့် သူ့နှာခေါင်းက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ဆန္ဒဒီရေ လှိုင်းထလာခြင်း မရှိပါ။
“အင်း... မိန်းမ၊ ဒီနေ့ ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်တွေ အရမ်းရှုပ်လို့ လူက လူပန်းလာတာ။ ပြီးတော့ ခါးကလည်း နည်းနည်းနာနေပြန်ပြီ”
သူက ဖုန်းကို ကုတင်ဘေးက စားပွဲပေါ်တင်၊ စောင်ကို သေချာခြုံရင်း သူမဘက်ကို လှည့်ကာ ပခုံးလေးကို အသာပုတ်သည်။
“မိန်းမလည်း အိပ်တော့လေ၊ ကိုကို မီးပိတ်လိုက်မယ်နော်”
ဖျတ်ခနဲ မှောင်ကျသွားသော အခန်းငယ်ထဲတွင် ညမွှေးပန်းရနံ့တွေက ပိုမိုသိပ်သည်းလာသည်။ ဘေးနားက လင်းခန့်ဆီက မျှော်လင့်ထားသည့် လက်တစ်စုံ၏ ဖက်ယမ်းမှု ရောက်မလာခဲ့ဘဲ ခပ်မှန်မှန် ထွက်ပေါ်လာသည့် အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းကသာ အခန်းအဖော် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမ မှောင်မိုက်ခြင်းထဲတွင် မျက်လုံးအစုံကို ဖွင့်ထားမိသည်။ ရင်ထဲတွင် တနုံ့နုံ့နှင့် နာကျင်ရိပ်က ခပ်ပါးပါး ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ရှက်မိသည်။
*‘ငါက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အထာတွေပေးပြီး မျှော်လင့်နေရတာလဲ... သူက ငါ့ကို စိတ်မပါတော့ဘူးလား’*
မေးခွန်းပေါင်းများစွာသည် အဖြေမရှိဘဲ ညဉ့်နက်သထက် နက်ရှိုင်းသော မှောင်မိုက်ခြင်းထဲတွင် ပျော်ဝင်သွားခဲ့တော့သည်။
---
# အခန်း (၂)
သူတို့ မင်္ဂလာသက်တမ်း ၇ နှစ်ရှိပြီ။ ကလေးမယူသေးတာက နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ သဘောတူညီချက်ဆိုပေမယ့်၊ အခုလို ဆန္ဒမရှိခြင်းကတော့ သူမတစ်ယောက်တည်း ခံစားနေရသည့် ဒဏ်ရာ။ လင်းခန့်က သူမအပေါ် ဂရုစိုက်ဆဲ၊ ချစ်ဆဲ။ မနက်ခင်းဆိုလျှင် နဖူးကို နမ်းပြီးမှ အလုပ်သွားတတ်သည့် အလေ့အထက ယနေ့တိုင်မပျက်။ သို့သော် ထိုအနမ်းများက လင်မယားအချစ်ထက် မောင်နှမအချစ်လို၊ သံယောဇဉ်သက်သက်လို အေးစက်စက်နိုင်လှသည်။
တစ်ရက်တွင် လင်းခန့် ရေချိုးနေတုန်း စားပွဲပေါ်တွင် တုန်ခါသွားသော သူ့ဖုန်းလေးကို သူမ မရည်ရွယ်ဘဲ ကောက်ကိုင်မိသည်။ Telegram မှ Notification အချို့ တက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ မသိစိတ်၏ တွန်းပို့မှုကြောင့် သူမ ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်မိလိုက်သည်။
မျက်မှောင်က ကုပ်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ ညစ်ညမ်း (ဆယ့်ရှစ်+) Group အချို့နှင့် Channel အချို့က ပွင့်နေသည်။ ထို Group များထဲတွင် အဝတ်အစားမပါသော အမျိုးသမီးများ၏ ပုံရိပ်များ၊ ဗီဒီယိုများက ပြည့်နှက်နေသည်။
*‘သူ... ဒီလိုအရာတွေကိုတော့ ကြည့်နေတာပဲလား’*
ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ နာကျင်မှုထက် သိမ်ငယ်စိတ်က ပိုကြီးစိုးသွားသည်။
*‘အပြင်မှာ အသားချင်းထိတွေ့ဖို့ကျတော့ ခါးနာတယ်လို့ အကြောင်းပြပြီး၊ ဘာလို့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်က အရာတွေကိုကျတော့ သူ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေရတာလဲ။ ငါက သူ့အတွက် ဆွဲဆောင်မှု မရှိတော့လို့လား’*
ရေချိုးခန်းတံခါးပွင့်သံကြောင့် ဖုန်းကို အမြန်ပြန်ချလိုက်ရသည်။ ရေချိုးပြီး ထွက်လာသော လင်းခန့်က သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်နေသည်။ သူမ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲက မကျေနပ်မှုတွေကို မျိုသိပ်ကာ မေးခွန်းတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်အောင် ကြိုးစားပြီး မေးလိုက်သည်။
“ကိုကို... ညီမကိုလေ... အရင်လို စိတ်မပါတော့ဘူးလားဟင်။ ကိုကို့ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးကြီးပဲ”
လင်းခန့်က ဝတ်လက်စ အင်္ကျီကို ရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပျက်သွားသည်။ ပြီးမှ သက်ပြင်းချရင်း သူမအနားကို လာကာ လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်သည်။
“မဟုတ်တာ မိန်းမရာ... ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ။ ကိုကို မိန်းမကို အရင်အတိုင်း ချစ်ပါတယ်။ တခြားသူလည်း မရှိပါဘူး။ အလုပ်ကလည်း ပင်ပန်း၊ ခါးကလည်း တကယ်နာလို့ပါ”
သူ့မျက်ဝန်းတွေက ရိုးသားနေပုံရသော်လည်း ထိုရိုးသားမှုနောက်ကွယ်တွင် သူမ အဓိပ္ပာယ်မဖော်တတ်သည့် လျှို့ဝှက်ချက် သို့မဟုတ် ဖုံးကွယ်ထားသော စိတ်ကုန်ခမ်းမှုတစ်ခုခု ရှိနေသလို ခံစားရသည်။ ဇနီးသည်တစ်ယောက်၏ ဆဌမအာရုံက သတိပေးနေသည်။ သူတို့အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေပြီဆိုတာ။
---
# အခန်း (၃) -
မိန်းမသားတစ်ယောက်၏ အလှအပနှင့် တောင့်တမှုသည် အိမ်ထောင်တစ်ခုတွင် အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အသက် ၂၇ နှစ်ဆိုသည်မှာ စိတ်ခံစားမှုနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ဆန္ဒများ အရှိန်အဟုန်ကောင်းဆဲ အရွယ်။ တစ်လမှာ တစ်ကြိမ်လောက်လေးတောင် အတူမနေဖြစ်ဘဲ ၅ လကျော် ခြောက်သွေ့နေရခြင်းက သူမကို စိတ်မလုံခြုံမှုများဆီသို့ တွန်းပို့နေတော့သည်။
“ဒီနေ့ ရုံးက ပြန်လာရင် အပြင်မှာ ထမင်းသွားစားကြမလား ကိုကို”
သူမ ဖုန်းဆက်ပြီး ချွဲနွဲ့ကြည့်သည်။ လင်းခန့်က ဖုန်းထဲကနေ လေသံအေးအေးနဲ့ပဲ ငြင်းသည်။
“မိန်းမရယ်... ကိုကို ဒီနေ့ အရမ်းညောင်းနေလို့။ အိမ်မှာပဲ တစ်ခုခု စားရအောင်နော်”
ည ရောက်တော့ ထုံးစံအတိုင်း သူက အရင်အိပ်ပျော်သွားသည်။ ကုတင်တစ်ခုတည်းပေါ်မှာ အတူရှိနေသော်လည်း ကီလိုမီတာပေါင်းများစွာ ဝေးကွာနေသလို ခံစားရသည်။ သူမ ညဥ့်နက်သန်းခေါင်တွင် ထထိုင်မိသည်။ ဘေးနားက အိပ်ပျော်နေသော အမျိုးသား၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။
*‘ငါက ဘာလို့ ဒီလိုဘဝမျိုးကို ဖြတ်သန်းနေရတာလဲ။ ငါ့မှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ။ ရုပ်ရည်လည်း မဆိုးပါဘူး၊ ပြင်ပြင်ဆင်ဆင်လည်း နေတာပဲ။ လင်မယားအချင်းချင်းကို ဘာလို့ ငါကပဲ အမြဲတမ်း တောင်းခံနေရတဲ့သူ ဖြစ်နေရတာလဲ’*
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ မာနက တစစီ ကျိုးပဲ့နေသည်။ အကယ်၍ လင်းခန့်တွင် နောက်ထပ် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိနေလျှင်သော်လည်းကောင်း၊ သူမကို ရန်ရှာရိုက်နှက်လျှင်သော်လည်းကောင်း ရန်ဖြစ်ပြီး လမ်းခွဲလိုက်ဖို့ လွယ်ကူလိမ့်မည်။ အခုတော့ သူက ကောင်းလွန်းသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြန်သည်။ သို့သော် လင်မယားအချင်းချင်းကြားက အနီးကပ်ဆုံး ဆက်ဆံရေးတွင်မူ သူက လူသေတစ်ယောက်လို အေးစက်လွန်းလှသည်။
သူမဟုတ်သော တခြားဘယ်အမျိုးသားနဲ့မှလည်း သူမ စိတ်မကူးရဲ။ သစ္စာတရားကို ဖက်တွယ်ထားရသည့် မိန်းမသားတစ်ယောက်၏ စိတ်အနာသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပြည်တည်လာခဲ့သည်။
---
# အခန်း (၄)
နောက်ဆုံးတော့ သူမ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ထပေါက်ကွဲမည့် ညတစ်ည ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုညကလည်း သူမ အမွှေးနံ့သာများ ဖြန်းပြီး အိပ်ယာထဲဝင်ခဲ့သော်လည်း လင်းခန့်က ကျောခိုင်းကာ ဖုန်းကြည့်နေဆဲ။
“လင်းခန့်...”
သူမက ‘ကိုကို’ ဟု မခေါ်တော့ဘဲ နာမည်ကို တည့်တည့်ခေါ်လိုက်သဖြင့် လင်းခန့် လန့်ပြီး လှည့်ကြည့်လာသည်။
“ငါတို့ လင်မယား ဖြစ်နေကြတာ ဟုတ်ရဲ့လား။ နင် ငါ့ကို တကယ်ကော မိန်းမတစ်ယောက်လို မြင်သေးရဲ့လား”
အသံက တုန်ရီနေပြီး မျက်ရည်များက အဝိုင်းသား။ လင်းခန့်က ဖုန်းကိုချပြီး အိပ်ယာပေါ် ထထိုင်ကာ ပြာပြာသလဲ ချော့သည်။
“မိန်းမရယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကိုကို့ကို ပြောလေ။ ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ”
“မမေးနဲ့... နင် အသိဆုံးပဲ။ ငါတို့ အတူမနေဖြစ်တာ ၅ လရှိပြီ။ အသက် ၂၇ နှစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ လင်မယားတွေက ဒီလိုနေရတာ သဘာဝကျလို့လား။ နင် ခါးနာတယ်ပဲ အမြဲပြောနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင့်ဖုန်းထဲက 18+ Group တွေကိုတော့ နင် ညတိုင်း ကြည့်နေတာပဲမဟုတ်လား။ ငါ့ကျတော့ ရင်မခုန်တော့ဘူးလား။ ငါက နင့်အတွက် အန်တီကြီးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီလား”
သူမ ရင်ထဲက ရှိသမျှ ဒေါသ၊ နာကျင်မှု၊ သိမ်ငယ်မှုအားလုံးကို အော်ဟစ်ပေါက်ကွဲပစ်လိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားသည်။ လင်းခန့်သည် ဒေါသထွက်မလာဘဲ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်သွားပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်သည်။ သူ့ပခုံး အစုံက တုန်ရီနေသည်။
“ကိုကို... တောင်းပန်ပါတယ် မိန်းမရယ်...”
သူ့နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ထွက်လာသော စကားလုံးများက တုန်ရီနေသည်။
“ကိုကို... ကိုကို့ကိုယ်ကိုလည်း စိတ်ပျက်လှပါပြီ။ မိန်းမအပေါ် စိတ်မရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... ကိုကို့မှာ အမျိုးသား သဘာဝပြဿနာ (Erectile Dysfunction) ရှိနေတာ ကြာပြီ။ စိတ်က ပါပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်က လိုက်မလုပ်နိုင်တဲ့အဆုံး ကိုကို ရှက်လို့ မိန်းမကို ခါးနာတယ်ဆိုပြီး အမြဲလိမ်ခဲ့တာပါ။ ဖုန်းထဲက အရာတွေကို ကြည့်တာကလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို စိတ်ပြန်ပါလာမလားဆိုပြီး ကြိုးစားကြည့်တာပါ။ ဒါပေမဲ့... ပိုပြီးတော့ပဲ စိတ်ဓာတ်ကျရပါတယ်”
လင်းခန့်၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ ထိုအမှန်တရားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ ရင်ထဲ၌ ဒေါသများ ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အံ့သြတုန်လှုပ်ခြင်းများနှင့်သာ အစားထိုးလိုက်တော့သည်။
---
# အခန်း (၅)
အမှန်တရားကို သိလိုက်ရသည့်အခါ အခန်းတွင်းရှိ လေထုက ယခင်လို အေးစက်မနေတော့ဘဲ စာနာနားလည်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူမ လင်းခန့်၏ အနားကို တိုးသွားပြီး တုန်ရီနေသော သူ့လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဘာလို့... ဘာလို့ ညီမကို စောစောကတည်းက မပြောခဲ့တာလဲ ကိုကိုရာ။ ညီမက ကိုကို့ကို စိတ်ကုန်နေပြီ၊ တခြားသူရှိနေပြီလားဆိုပြီး တစ်ယောက်တည်း ကြိတ်ခိုင်နေခဲ့ရတာ”
“ကိုကို ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေနဲ့ အရမ်းရှက်လို့ပါ မိန်းမရယ်... မိန်းမက ငယ်ငယ်လေးပဲ ရှိသေးတာ၊ ကိုကို့ကြောင့် စိတ်ဒုက္ခရောက်မှာ စိုးလို့ပါ”
လင်းခန့်က သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းပြီး ဖက်ထားလိုက်သည်။ ၅ လအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူတို့နှစ်ဦး အသားချင်း ထိတွေ့မိခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဆန္ဒထက် ရင်ဘတ်ချင်း နီးစပ်သွားသည့် နွေးထွေးမှုက ပိုမိုပြင်းရှလှသည်။ သူမ သူ့ရင်ဘတ်ကျယ်ကြီးကို မှီရင်း မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်သည်။
“ဒါဟာ အရှက်ခွဲစရာ မဟုတ်ပါဘူး ကိုကို။ ဒါက ဖျားနာတာ၊ နေမကောင်းဖြစ်တာပဲဟာ။ အခုခေတ်မှာ ဆေးပညာတွေ တိုးတက်နေပြီပဲ။ နားလည်တတ်ကျွမ်းတဲ့ ဆရာဝန်တွေနဲ့ ပြသပြီး ကုသလို့ ရတာပဲဥစ္စာ။ ညီမကို အထင်လွဲအောင် လုပ်ထားတာကမှ ပိုဆိုးတာ”
လင်းခန့်က ခေါင်းငြိမ့်သည်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် နှစ်အတော်ကြာ ပျောက်ဆုံးနေသော မျှော်လင့်ချက်အရောင်အချို့ ပြန်လည် တောက်ပလာသည်။
“အင်း... မိန်းမ စိတ်ဆုတောင်းပြည့်စေရပါမယ်။ ကိုကို ဆရာဝန်နဲ့ သွားပြပါ့မယ်။ ကိုကို့ဘေးမှာ ရှိပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းမရယ်”
အိပ်ခန်းပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် မိုးသောက်ကြယ်လေးက ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်လာပြီး မနက်ခင်းအလင်းရောင်က အခန်းထဲသို့ ဖြတ်သန်း စီးဆင်းလာသည်။ လင်မယားအကြားက နံရံကြီး ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ။ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ မရှိတော့တဲ့နောက်မှာတော့ သူတို့နှစ်ဦး၏ လက်ချောင်းများက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လွှတ်မပေးတော့ဘဲ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားကြရင်း၊ ရှည်လျားလှသော အမှောင်ထုကို အတူတကွ ကျော်ဖြတ်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေခဲ့ကြပါတော့သည်။
