## အခန်း (၁)
"မေမေ... ဟိုရောက်ရင် ဂရုစိုက်နော်... သမီးတို့ကို ပစ်မထားခဲ့နဲ့ဦး"
ရန်ကုန်အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာလေဆိပ်၏ ခန်းမကျယ်ကြီးထဲတွင် ဆူညံသံများ ဆူပွက်နေသော်လည်း ထိုကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ ငိုသံကမူ ကျွန်မ၏ ရင်အစုံကို လှံဖြင့် ထိုးဆွနေသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။ လေဆိပ်အတွင်းပိုင်းမှ စိမ့်တက်လာသော အအေးဓာတ်က အရေပြားကို လာရောက်ထိတွေ့နေသော်လည်း ကျွန်မ၏ လက်ဖဝါးများမှာမူ ကလေးများကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားမိ၍ ချွေးစေးများဖြင့် စိုစွတ်နေခဲ့သည်။
ကျွန်မတို့ မိသားစု ဆင်းရဲတွင်းက လွတ်ဖို့၊ ကလေးတွေ ပညာတတ်ကြီးတွေ ဖြစ်ဖို့ဆိုတဲ့ အိမ်မက်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ကျွန်မ ဒီခရီးကို နှင်ခဲ့တာပါ။
လေဆိပ်က ကော်ဖီနံ့သင်းသင်းနှင့် လူစိမ်းများ၏ ရေမွှေးနံ့များ ရောပြွမ်းနေသည့် လေထုထဲတွင် ကျွန်မ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိသည်။ ကလေးတွေရဲ့ မျက်နှာကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်ပေမယ့် လှည့်အထွက်မှာတော့ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချပစ်လိုက်မိတော့သည်။ စိတ်ပြောင်းသွားမှာ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် မျက်ရည်တွေကို ကလေးတွေမမြင်အောင် ခြေလှမ်းတွေကို ခပ်သွက်သွက် လှမ်းခဲ့မိတယ်။
> အဲဒီတုန်းက... ကျွန်မ လုံးဝ မသိခဲ့ဘူး။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ သန်မာဖျတ်လတ်တဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကလေးတွေရှေ့မှာ ပုံမှန်အတိုင်း လမ်းလျှောက်ပြနိုင်ခဲ့တဲ့ 'နောက်ဆုံးသော မိနစ်ပိုင်းလေး' ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်ဆိုတာ...။
---
## အခန်း (၂)
နိုင်ငံရပ်ခြားမြေကို ခြေချမိပြီး ပထမဆုံး ရက်အနည်းငယ်မှာတော့ အရာရာဟာ ပုံမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်မက်လှလှလေးဟာ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် သွေးအေးလှတဲ့ ငရဲခန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။
"ထ... အခုချက်ချင်းထစမ်း! အပျင်းကြီးလှချည်လား!"
နားထဲတွင် စူးစူးဝါးဝါး မြည်ဟီးလာသော အလုပ်ရှင်မ၏ အော်သံကြောင့် မျက်လုံးကို အတင်းဖြဲရသည်။ မနက်အစောကြီး ၄ နာရီကတည်းက စတင်ရတဲ့ အလုပ်က ညသန်းခေါင်ကျော်မှ ပြီးဆုံးတတ်သည်။ ခါးက ကျိုးမတတ် နာကျင်နေလွန်းလို့ ဖုန်စုပ်စက်ကို ကိုင်ရင်း စက္ကန့်ပိုင်းလောက် ထိုင်မိတာနဲ့ ပါးရိုက်သံက လေထဲမှာ ဖြတ်ခနဲ မြည်သွားတတ်သည်။ ပါးပြင်ပေါ်က ပူထူသွားတဲ့ နာကျင်မှုထက် ရင်ထဲက နာကျည်းမှုက ပိုဆိုးသည်။
ရက်တွေကြာလာတော့ သူတို့ ကျွန်မကို ကျွေးတဲ့ အစားအစာကိုပါ ဖြတ်တောက်လာကြတယ်။ တစ်ခါတလေ တစ်နေ့လုံးနေမှ ပေါင်မုန့်တစ်ချပ်ပဲ ရတယ်။ ဗိုက်ထဲက ရစ်နာပြီး ဆာလောင်လွန်းလို့ အိမ်သာထဲက ဘုံဘိုင်ရေကို ဗိုက်ပြည့်အောင် အတင်းသောက်ပြီး အောင့်အီးခဲ့ရတဲ့ ညတွေ အားမနည်းခဲ့ပါဘူး။ အာရပ်အမျိုးသမီးဖြစ်တဲ့ အလုပ်ရှင်မဟာ ကျွန်မကို မျက်စိဒေါက်ထောက် စောင့်ကြည့်ပြီး ဟင်းတွေကို သူတို့မိသားစု စားဖို့ပဲ ကွက်တိချက်ခိုင်းတယ်။
တစ်ရက်တော့ သူ မကြိုက်တာတစ်ခုခု ရှိလို့ဆိုပြီး ခေါင်းကို ထမင်းမွှေတဲ့ ယောက်မအထူကြီးနဲ့ ရိုက်ပစ်လိုက်တာ... ခေါင်းကနေ သွေးပူပူတွေ စီးကျလာပြီး အမြင်အာရုံတွေပါ ဝေဝါးသွားခဲ့တယ်။ "တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ တုန်ရီစွာ ပြောနေပေမယ့် သူတို့က ဆေးရုံမပို့ဘဲ သွေးတွေအလိုလို တိတ်သွားတဲ့အထိ အခန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ကိုင်ဖုန်းနဲ့ ပတ်စပို့ကိုလည်း အစကတည်းက သိမ်းထားလိုက်ကြပြီ။
ကျွန်မဟာ လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘဲ ခိုင်းဖတ် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို... ကမ္ဘာ့အပြင်ဘက်က အမှောင်ထောင်ချောက်ထဲမှာ ပိတ်မိနေခဲ့ပါပြီ။
---
## အခန်း (၃)
"နောက်တစ်ခါ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားရင် နင့်ကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်မယ်!"
အိမ်ပြင်ထွက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးလို့ ကြိုးနဲ့ တုတ်နှောင်ပြီး အရိုက်ခံခဲ့ရတဲ့နေ့က အလုပ်ရှင်အမျိုးသားက ကျွန်မကို သေနတ်ပြပြီး ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တာပါ။ သူတို့ လစာလည်း မပေးဘူး။ မိသားစုဆီလည်း ပိုက်ဆံ တစ်ပြားမှ မပို့နိုင်ဘဲ တစ်နှစ်နီးပါး ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဝိဉာဉ်ဟာ လုံးဝ ခြောက်သွေ့ ပျက်စီးသွားခဲ့ပါပြီ။ နေ့တိုင်း ခိုးခိုးငိုရင်း "ငါ ဘာလို့ ဒီငရဲပြည်ကို လာခဲ့မိတာလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းပဲ ရင်ထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးတော့ အဆုံးစီရင်ခြင်း သို့မဟုတ် လွတ်မြောက်ခြင်းဆိုတဲ့ နေ့တစ်နေ့ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒုတိယထပ်က အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတဲ့အချိန်... ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ပြီး အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အောက်မှာ မြင်နေရတဲ့ ကွန်ကရစ်လမ်းက မီးခိုးရောင် သေမင်းတမန်လမ်းလိုပဲ။
ဒီကနေ ခုန်ချရင် သေသွားနိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဒုက္ခိတဖြစ်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိသိကြီးပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်ထဲမှာ ဆက်နေရင်လည်း အသက်ပျောက်ပြီး မိသားစုဆီ အလောင်းပဲ ပြန်ရောက်တော့မယ်ဆိုတာ သေချာနေတယ်။ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ မိသားစုကို ပြန်တွေ့ချင်ရင်တော့ အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ရုံကလွဲလို့ အခြားလမ်း မရှိတော့ဘူး။
လေအေးတွေက ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် ကျွန်မ မျက်နှာကို တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်နေတယ်။ ကျွန်မ မျက်စိကို စုံမှိတ်၊ ကလေးတွေရဲ့ မျက်နှာကို စိတ်ထဲမှာ ဖျတ်ခနဲ မြင်ယောင်ရင်း... ဘုရားကို တိုင်တည်ပြီး အောက်ကို ခုန်ချပစ်လိုက်ပါတော့တယ်။
> လေထဲမှာ ဝဲကနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက်... ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အသံနက်ကြီးတစ်ခုနဲ့အတူ အရာအားလုံး အမှောင်အတိ ကျသွားခဲ့ပါတော့တယ်။
---
## အခန်း (၄)
"အန်တီ... သတိရပြီလား... သတိရရင် မျက်လုံးလေး မှိတ်ပြပါဦး"
အဖြူရောင် မျက်နှာကြက်ကြီးနဲ့ ဆေးဝါးနံ့တွေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရနေတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ကျွန်မ သတိပြန်လည်လာခဲ့တယ်။ ပထမဆုံး ခံစားရတာကတော့ တစ်ကိုယ်လုံး မီးနဲ့ ရှို့ထားသလို ပြင်းထန်လှတဲ့ နာကျင်မှုပါပဲ။ ခြေထောက်တွေကို လှုပ်ရှားဖို့ ကြိုးစားကြည့်ပေမယ့်... အောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံး မရှိတော့သလို ဘာအာရုံမှ မရတော့ဘူး။
"အရိုးတွေ အများကြီး ကျိုးသွားတဲ့အတွက် ခွဲစိတ်ထားရတယ်... ခြေထောက်တွေကတော့... ပကတိအတိုင်း ပြန်ဖြစ်ဖို့ မလွယ်တော့ဘူး" ဆိုတဲ့ ဆရာဝန်ရဲ့ အာရပ်စကားကို ဘာသာပြန်ပေးတဲ့ အသိတစ်ယောက်ရဲ့ အသံက ကျွန်မ နားစည်ကို မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပါပဲ။
နောက်ပိုင်းမှာ စေတနာရှင်တွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ မြန်မာနိုင်ငံကို ပြန်ရောက်လာနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ မြန်မာ့မြေပေါ် ခြေချမိရင် ဒီအိမ်မက်ဆိုးကြီး ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး... ဘ၀ရဲ့ တကယ့် ငရဲအစစ်က အိမ်ပြန်ရောက်မှ စတာပါ။
အခုအချိန်အထိ ကျွန်မ ဘ၀ဟာ ဝှီးချဲ (Wheelchair) ပေါ်မှာပဲ ရှိနေသေးတယ်။ လမ်းပြန်လျှောက်နိုင်မလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ကာယကုထုံး (Therapy) တွေ အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ကြည့်ပေမယ့် ဆရာဝန်တွေက လက်လျှော့လိုက်ကြပြီ။ တခြားလူတွေ လမ်းလျှောက်နေတာ၊ ပြေးလွှားနေတာ မြင်တိုင်း ရင်ဘတ်ကို ထုပြီး ငိုမိတယ်။ တစ်နေ့လုံး သွက်သွက်လက်လက်နဲ့ မိသားစုအတွက် ရှာဖွေကျွေးမွေးခဲ့တဲ့ အရင်က ကိုယ့်ပုံရိပ်ကို ပြန်တွေးပြီး ရူးမတတ် ခံစားရတယ်။ အခုတော့... ကျွန်မဟာ သူတစ်ပါးအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ဖြစ်သွားရပါပြီ။
---
## အခန်း (၅)
ကျွန်မ နိုင်ငံရပ်ခြားက အလုပ်ရှင်အားလုံးကို မဆိုလိုပါဘူး။ လူသားဆန်ပြီး ကြင်နာတတ်တဲ့ အလုပ်ရှင်တွေနဲ့တွေ့လို့ ဘ၀အဆင်ပြေသွားတဲ့သူတွေလည်း အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတဲ့အခါ ကျွန်မလို ဖြစ်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာကို သတိပေးချင်ရုံတင်ပါ။
အထူးသဖြင့် အာရပ်နိုင်ငံတွေကို သွားမယ့် မြန်မာအမျိုးသမီးတွေကို အသိပေးချင်ပါတယ်။ အဲဒီနိုင်ငံတွေမှာ ကျွန်မတို့လို တစ်ကိုယ်ရေအိမ်အကူတွေအတွက် တရားဥပဒေဆိုတာ တံခါးပိတ်ထားတတ်ပြီး၊ အကာအကွယ်ပေးမယ့် အဖွဲ့အစည်းလည်း ရှာရခက်ပါတယ်။ မသွားခင်မှာ တရားဝင်လမ်းကြောင်း ဟုတ်မဟုတ်၊ အေဂျင်စီက သေချာရဲ့လားဆိုတာကို အသက်နဲ့ရင်းပြီး သေချာစုံစမ်းကြပါ။ ပြဿနာကြုံရင် ဘယ်သူ့ကို ဆက်သွယ်ရမလဲဆိုတာ ကြိုတင်လေ့လာထားကြပါ။
တကယ်လို့... အချိန်တွေကိုသာ နောက်ပြန်လှည့်ခွင့် ရမယ်ဆိုရင်...။
ကျွန်မတို့ မိသားစု ဆင်းရဲရင် ဆင်းရဲပါစေ။ မြန်မာပြည်မှာပဲ ကလေးတွေနဲ့အတူ ထမင်းနဲ့ရက်ရော၊ ဆားနဲ့ရက်ရော ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးပဲ ဖြတ်သန်းပါတော့မယ်။ ဆင်းရဲပေမယ့် ကျွန်မ လမ်းလျှောက်နိုင်သေးတာပေါ့။ အခုတော့ နိုင်ငံခြားကို သွားခဲ့မိတဲ့အတွက် ကျွန်မ ဘ၀တစ်ခုလုံး ပေးဆပ်လိုက်ရပြီ။
> အစပိုင်းမှာတော့ 'နောင်တ' ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ နောင်တဆိုတာ အမြဲတမ်း အဆုံးသတ်ကျမှ နာကျင်စွာနဲ့ ရောက်လာတတ်တဲ့အရာမျိုးပဲလေ...။ ဒါဟာ ကံတရားက ကျွန်မကို ပေးတဲ့ ခါးသီးလွန်းတဲ့ ဘ၀သင်ခန်းစာမို့... မျက်ရည်တွေနဲ့ပဲ ငြိမ်ခံပြီး လက်ခံနေရပါတော့တယ်။
