## အခန်း (၁)
စက်ရုံဆင်းဆိုင်းပိတ်သံ ဥဩဆွဲသံက နားထဲမှာ စူးစူးဝါးဝါး မြည်ဟီးသွားသည်။ နယ်မြို့လေးကနေ ရန်ကုန်ကို တက်လာခဲ့တာ သိပ်မကြာသေးတဲ့ မိချိုအတွက်တော့ ဒီအသံဟာ နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေကို ကြေညာတဲ့ အချက်ပေးသံတစ်ခုပဲ။ အပ်ချုပ်စက်တွေရဲ့ တဂျုံးဂျုံးမြည်သံတွေ ကြားမှာ တစ်နေကုန် ခါးနာအောင် ထိုင်ခဲ့ရလို့ ပခုံးနှစ်ဖက်က တောင့်တင်းနေပြီ။ မိချို ခါးကို ဆန့်လိုက်ရင်း ဘေးက စက်မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ အစ်မဝမ်းကွဲ မစန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မစန်းကလည်း ချွေးသုတ်ရင်း သက်ပြင်းချနေတာ တွေ့ရသည်။
"မိချို... မြန်မြန်သိမ်း၊ မိုးချုပ်ရင် ကားတိုးရတာ ခက်လိမ့်မယ်"
မစန်းက လှမ်းပြောသည်။ အဆောင်ကို ပြန်ရမယ့် လမ်းခရီးက ပင်ပန်းလွန်းလှသည်။ ရန်ကုန်ရဲ့ ကုန်ဈေးနှုန်းကလည်း ကြီး၊ အဆောင်လခကလည်း တစ်လတစ်လ မနည်းပေးရတာမို့ မိချိုတို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက် ရှာသမျှ သဲထဲရေသွန် ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ဒီကြားထဲ နယ်က အမေတို့ဆီ ငွေလွှဲဖို့ဆိုတာ မနည်းအောင့်ကြောစွဲပြီး စုရသည်။
ထိုစဉ် စက်ရုံရဲ့ စက်ပြင်ခေါင်းဆောင် ကိုမင်းနိုင် တစ်ယောက် မိချိုတို့ အပ်ချုပ်ခုံနားကို လျှောက်လာခဲ့သည်။ ကိုမင်းနိုင်က မိချိုထက် လုပ်သက်လည်းကြီးသလို၊ စက်ရုံထဲမှာ လူချစ်လူခင်ပေါတဲ့ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်ပေါ့။ ခပ်ပြုံးပြုံး မျက်နှာပေးနဲ့ ညိုညိုညက်ညက် ခန့်ခန့်ညားညား ရှိလှတဲ့ သူ့ကို မိချို စတွေ့ကတည်းက စိတ်ထဲမှာ အားကိုးချင်စိတ် ဖြစ်မိတာ အမှန်ပဲ။
"မိချို... ဒီနေ့ အလုပ်တွေ အဆင်ပြေရဲ့လား။ စက်ကော ဘာဂျမ်ဖြစ်သေးလဲ"
သူ့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အမေးစကားကြောင့် မိချို နှလုံးသားလေး လှုပ်ခတ်သွားရသည်။
"အဆင်ပြေပါတယ် အစ်ကို။ ကိုမင်းနိုင်ကော ဆင်းတော့မလို့လား"
မိချိုက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ပြန်ဖြေတော့ ဘေးက မစန်းက မျက်စိတစ်ဖက် လှမ်းပစ်ပြသည်။ ကိုမင်းနိုင်နဲ့ မိချို ချစ်သူတွေဖြစ်နေတာ သိပ်မကြာသေးပေမယ့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သံယောဇဉ် ကြီးနေကြပြီ။ ကိုမင်းနိုင်က မိချိုကို အရမ်းဂရုစိုက်သည်။ စက်ရုံထမင်းစားချိန်ဆိုလည်း ဟင်းကောင်းလေးတွေ ဖယ်ပေးတတ်သလို၊ မိချို ပင်ပန်းနေရင်လည်း အားပေးစကား အမြဲပြောတတ်သူ။
"မိချို... အစ်ကို ပြောစရာရှိလို့။ ဒီညနေ အဆောင်ပြန်ရင် လမ်းဘေးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ခဏဝင်ထိုင်ရအောင်။ အစ်ကို့မှာ တိုင်ပင်စရာ ရှိလို့"
ကိုမင်းနိုင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အလေးအနက် ရှိနေသည်။
ညနေခင်း လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးရဲ့ ဝါကျင်ကျင်မီးရောင်အောက်မှာ ကိုမင်းနိုင်က မိချိုရဲ့ လက်ကလေးကို အုပ်ကိုင်ပြီး ဖွင့်ပြောခဲ့သည်။
"အစ်ကိုတို့ လက်ထပ်ကြရအောင် မိချို။ အစ်ကို မင်းကို တကယ် လက်တွဲချင်တာ။ မင်းလည်း ဒီမှာ အဆောင်လခတွေ၊ စားစရိတ်တွေနဲ့ အဆင်မပြေဘူးမလား။ အစ်ကိုတို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး အိမ်လေးတစ်လုံး ငှားနေလိုက်ရင် စရိတ်လည်း သက်သာမယ်။ ပြီးတော့... မင်းခဏခဏ လွမ်းတယ်ဆိုတဲ့ နယ်က အမေတို့ကိုပါ ဒီကို ခေါ်ထားလို့ရတာပေါ့"
ထိုစကားလုံးတွေက မိချိုရဲ့ ရင်ကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ ရန်ကုန်မှာ အခြေကျပြီး နယ်က အမေတို့ကို ခေါ်ထားနိုင်ဖို့ဆိုတာ မိချိုရဲ့ အိမ်မက်ပဲ မဟုတ်လား။ မိချိုတို့လို တောသူတောင်သား၊ ဆင်းရဲသားတွေအတွက် ဒီလို အခွင့်အရေးက အိမ်မက်တစ်ခုလိုပဲ။
"ဒါပေမယ့် အစ်ကို... မိချိုတို့က မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ငွေကြေးမှ မတတ်နိုင်တာ"
မိချိုက ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး တိုးတိုးလေးပြောတော့ ကိုမင်းနိုင်က သဘောကျသလို ပြုံးလိုက်သည်။
"မင်္ဂလာမဆောင်နိုင်လည်း ရပါတယ် မိချိုရယ်။ တို့တွေ တရားရုံးမှာ လက်မှတ်ထိုးလိုက်ကြမယ်။ ပြီးရင် စက်ရုံက သူငယ်ချင်းတွေကို မုန့်ကျွေးလိုက်ပေါ့။ အဓိကက တို့နှစ်ယောက် စိတ်တူကိုယ်တူ ရုန်းကန်ကြဖို့ပဲ မဟုတ်လား"
ကိုမင်းနိုင်ရဲ့ စကားတွေက မိချိုအတွက်တော့ နွေးထွေးတဲ့ အရိပ်အာဝါသတစ်ခုလို ထင်မှတ်ခဲ့ရသည်။ မိချို ခေါင်းငြိမ့်မိခဲ့သည်။ အခမ်းအနားမပါ၊ စိန်ရွှေရတနာမပါဘဲ တရားရုံးမှာ လက်မှတ်ထိုး၊ သူငယ်ချင်းတွေကို မုန့်ဟင်းခါး ကျွေးပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ဘဝကို စတင်ခဲ့ကြသည်။ နယ်က အမေတို့ကိုတော့ ဖုန်းနဲ့ပဲ အကျိုးအကြောင်းပြောပြီး ကန်တော့ခဲ့ရသည်။ အမေက ဖုန်းထဲကနေ ငိုပြီး ဆုတောင်းပေးခဲ့တာကို မိချို အမှတ်ရနေဆဲ။ ကိုမင်းနိုင်ဘက်ကတော့ မိဘတွေ မရှိတော့ဘဲ ရန်ကုန်မှာ ဦးလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်လို့ မိချိုကို ပြောပြခဲ့သည်။
အိမ်ထောင်သက် နှစ်လအတွင်းမှာ မိချို အလွန်ပျော်ခဲ့ရသည်။ အလုပ်ကအပြန် လင်မယားနှစ်ယောက် ဟင်းချက်စားကြ၊ အနာဂတ်အကြောင်းတွေ ပြောကြနဲ့ ဘဝက သာယာနေခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီသာယာမှုတွေက မုန်တိုင်းမလာခင် ငြိမ်သက်ခြင်းမျိုးမှန်း မိချို မရိပ်မိခဲ့ဘူး။
---
## အခန်း (၂)
စက်ရုံရဲ့ ထမင်းစားဆောင်က အမြဲတမ်း ဆူညံနေတတ်သည်။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တော့ ထူးထူးခြားခြား မိချို ထမင်းချိုင့်ဆွဲပြီး ဝိုင်းတစ်ခုနား အသွားမှာ စကားသံတွေက ရုတ်တရက် တိတ်ကျသွားသည်။ အပ်ချုပ်သမား မုန်းမုန်းနဲ့ အဖွဲ့က မိချိုကို ကြည့်ပြီး တီးတိုးတီးတိုး ပြောနေကြတာ။
"ဟဲ့... ဟိုမှာ လာပြီ။ သနားပါတယ်အေ၊ ဘာမှမသိရှာဘူး"
"ဟုတ်ပတ်တော့... မင်းနိုင်ကလည်း အတော်လူလည်ပဲ။ အပျိုစင်လေးကို အချိုသတ်ပြီး သိမ်းလိုက်တာ"
စကားသံအချို့က မိချိုရဲ့ နားထဲကို လွင့်စင်ဝင်ရောက်လာသည်။ မိချို ခြေလှမ်းတွေ တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ ရင်ထဲမှာ မကောင်းဆိုးဝါး နိမိတ်တစ်ခုလို တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာခဲ့သည်။
"မုန်းမုန်း... နင်တို့ ငါ့ကို ဘာပြောနေကြတာလဲ"
မိချိုက စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ ဝင်မေးလိုက်တော့ သူတို့အားလုံး မျက်နှာလွှဲသွားကြသည်။ မစန်းက ဘေးကနေ မိချိုလက်ကို ဆွဲပြီး "လာပါ မိချိုရယ်၊ သူတို့ပါးစပ် သရမ်းတာ ဂရုမစိုက်နဲ့" လို့ ပြောပေမယ့် မစန်းရဲ့ မျက်နှာကလည်း ပျက်နေတာကို မိချို သတိပြုမိလိုက်သည်။
"မစန်း... မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခုခုတော့ ရှိနေပြီ။ မစန်း သိတယ်မလား၊ ငါ့ကို အမှန်အတိုင်းပြောပါ"
မိချိုရဲ့ အသံတွေ တုန်ရီလာသည်။ နယ်က လာတဲ့ မိန်းကလေးမို့ ရန်ကုန်က လူတွေရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို မိချို ကြောက်သည်။ မိချိုတို့ မိသားစုက ဆင်းရဲပေမယ့် ရွာမှာ သိက္ခာရှိရှိ နေလာခဲ့ကြတာ။ နာမည်ပျက် တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး။
မစန်းက သက်ပြင်းကို အရှည်ကြီးချလိုက်ပြီး မိချိုကို စက်ရုံနောက်ဖက်က လူရှင်းတဲ့ သစ်ပင်ရိပ်အောက်ကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။ မစန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ သနားဂရုဏာစိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေသည်။
"မိချို... ငါလည်း နင့်ကို ပြောရမလား၊ မပြောရမလားနဲ့ စဉ်းစားနေတာ။ စက်ရုံထဲမှာ သတင်းတွေ ထွက်နေတာ ကြာပြီ။ မင်းနိုင်မှာ အရင်အိမ်ထောင် ရှိခဲ့တယ်တဲ့"
"ရှင်...!"
မိချိုရဲ့ လက်ထဲက ထမင်းချိုင့်လေး မြေပြင်ပေါ်ကို လွတ်ကျသွားပြီး ဟင်းရည်တွေ ဖိတ်စင်သွားခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလို မိချို ခံစားလိုက်ရသည်။
"မ... မစန်း၊ နောက်မနေနဲ့နော်။ ကိုမင်းနိုင်က မိချိုကို ပြောတော့ သူ့မှာ ဘယ်သူမှမရှိဘူး၊ ဦးလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာဆို"
"အေး... အဲ့ဒီ ဦးလေးဆိုတဲ့ လူရဲ့ အိမ်မှာ မမင်းနိုင်ရဲ့ ကလေးနှစ်ယောက် နေနေတာတဲ့ မိချို။ သားတစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက်တောင် ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ အရင်မိန်းမနဲ့က တရားဝင် ကွာရှင်းထားတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီမိန်းမက ထွက်သွားတာ ကြာပြီမို့လို့ မင်းနိုင်က လူလွတ်လို နေနေတာ"
မစန်းရဲ့ စကားလုံးတိုင်းက မိချိုရဲ့ ရင်ဝကို တူနဲ့ ထုလိုက်သလိုပဲ။ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့လျော့သွားရလောက်အောင် အောင့်သက်သွားသည်။ နေ့စဉ်မြင်တွေ့နေရတဲ့ ကိုမင်းနိုင်ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးတွေ၊ ကြင်နာတတ်တဲ့ စကားလုံးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မိချို အိမ်မက်ထဲတောင် ထည့်မမက်ဖူးခဲ့ဘူး။
"ဘာလို့... ဘာလို့ ငါ့ကို အားလုံးက ဖုံးကွယ်ထားကြတာလဲ"
မိချိုရဲ့ မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရအောင် စီးကျလာသည်။
"စက်ရုံကလူတွေက မင်းနိုင်ကို ကြောက်ကြတာလည်း ပါတာပေါ့အေ။ ပြီးတော့ နင်တို့က လက်မှတ်တောင် ထိုးပြီးသွားပြီဆိုတော့ ဘယ်သူက ကြားထဲက ဝင်ပါရဲတော့မလဲ။ မိချို... နင် အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သူ့ကို သေသေချာချာ မေးကြည့်တော့"
မစန်းက မိချိုရဲ့ ပခုံးလေးကို ဖျစ်ညှစ်ပြီး အားပေးရှာသည်။ ဒါပေမယ့် မိချိုရဲ့ စိတ်အစုံကတော့ ပင်လယ်ပြင်ထဲမှာ လှေပျက်ကြီးလို လွင့်မျောသွားခဲ့ရပြီ။
---
## အခန်း (၃)
ထိုနေ့ညက မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာသွန်းနေခဲ့သည်။ လျှပ်စီးလက်သံတွေက အိမ်လေးရဲ့ သွပ်မိုးပေါ်မှာ တဒုန်းဒုန်းမြည်နေပြီး လျှပ်စစ်မီးကလည်း ပျက်နေခဲ့သည်။ အိမ်ခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ဖယောင်းတိုင်မီးတစ်တိုင်ပဲ လင်းနေသည်။ မိချို တစ်ယောက်တည်း ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပွေ့ဖက်ပြီး မှောင်ရိပ်ထဲမှာ ထိုင်နေမိသည်။ မျက်ရည်တွေက ခြောက်ခမ်းသွားပြီဖြစ်သော်လည်း ရင်ထဲက အပူမီးကတော့ တောက်လောင်နေဆဲ။
တံခါးပွင့်သံနဲ့အတူ ကိုမင်းနိုင် တစ်ယောက် မိုးကာအင်္ကျီအစိုကြီးနဲ့ အိမ်ထဲကို ဝင်လာခဲ့သည်။
"ဟော... မိချို။ မီးပျက်နေတာကို ဖယောင်းတိုင်လေးနဲ့ ထိုင်နေတာလား။ ထမင်းကော ချက်ပြီးပြီလား"
သူ့အသံက ပုံမှန်အတိုင်း ကြင်နာမှုတွေ ပါနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တော့ ထိုအသံက မိချိုအတွက် ဆူးခက်တစ်ခုလို နားထဲမှာ စူးဝင်သွားသည်။
မိချို ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ဖယောင်းတိုင်မီးအလင်းအောက်မှာ ကိုမင်းနိုင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ မိချိုရဲ့ စိမ်းသက်လှတဲ့ မျက်နှာအမူအရာကြောင့် ကိုမင်းနိုင်ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေ တုံ့သွားသည်။
"မိချို... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး။ အလုပ်မှာ အဆင်မပြေတာ ရှိလို့လား"
"ကိုမင်းနိုင်..."
မိချိုရဲ့ အသံက အေးစက်လွန်းလှသည်။
"ကျမကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာ ရှိလား။ အမှန်အတိုင်းပြောပါ"
ကိုမင်းနိုင်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ထိတ်လန့်ရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားတာကို မိချို အမိအရ မြင်လိုက်ရသည်။ သူ မိုးကာအင်္ကျီကို ချွတ်ပြီး မိချိုအနားကို လျှောက်လာခဲ့သည်။
"မိချို... မင်း ဘာတွေ ကြားလာလို့လဲ"
"ကျမ မေးတာကိုပဲ ဖြေပါ။ တခြားလူတွေဆီက ကြားရတာထက် ကိုမင်းနိုင် ပါးစပ်ကပဲ ကြားချင်လို့။ ကိုမင်းနိုင်မှာ... အရင်အိမ်ထောင်နဲ့ ကလေးတွေ ရှိနေတာ ဟုတ်သလား"
အခန်းငယ်လေးထဲမှာ မိုးသံကလွဲလို့ ဘာသံမှမထွက်တော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဖယောင်းတိုင်မီးအလင်းက လေတိုးလို့ ဝေ့ဝဲနေပြီး ကိုမင်းနိုင်ရဲ့ အရိပ်ကြီးက နံရံပေါ်မှာ တုန်ခါနေခဲ့သည်။
ကိုမင်းနိုင်က သက်ပြင်းချရင်း မိချိုရဲ့ ခြေရင်းမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ် မိချို... အစ်ကို့မှာ ကလေးနှစ်ယောက် ရှိတာ အမှန်ပဲ။ သားတစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက်။ ဒါပေမယ့် အစ်ကို မင်းကို မလိမ်ချင်လို့ပါ။ အဲ့ဒီမိန်းမက အစ်ကို့ကို ပစ်သွားတာ ကြာပြီ။ ဘယ်ရောက်နေမှန်းလည်း အစ်ကို မသိဘူး။ တရားဝင် မကွာရသေးဘူးဆိုတာလည်း မြန်မာဓလေ့ထုံးတမ်းဥပဒေအရ လင်မယားနှစ်ယောက် အဆက်အသွယ်မရှိဘဲ ကွဲနေရင် ကွာရှင်းပြီးသား ဖြစ်တာပဲ မိချိုရယ်။ အစ်ကို မင်းကို တရားဝင် လက်ထပ်ခဲ့တာပါ"
"ဒါဆို ဘာလို့ ကျမကို အစကတည်းက မပြောခဲ့တာလဲ!"
မိချို အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ ရင်ထဲက ပေါက်ကွဲသံတွေက မိုးသံကို ကျော်လွန်သွားသည်။
"ကျမက တောသူ ဆင်းရဲမမို့ အချောင်ရမယ် ထင်လို့လား။ ကျမတို့ မိသားစုက ဆင်းရဲပေမယ့် နာမည်ပျက်မရှိဘူး။ ခုတော့ ကျမက သူများလင်ကို လုတဲ့ မိန်းမ၊ လင်ပါသားသမီးတွေရဲ့ မိထွေး ဖြစ်ရတော့မှာလား"
"မဟူတ်ဘူး မိချို... မင်းကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်လို့ အစ်ကို မပြောရဲခဲ့တာ။ အစ်ကို မင်းကို တကယ်ချစ်တာပါ။ ပြီးတော့... အစ်ကို့ ဦးလေးအိမ်မှာ ရှိတဲ့ ကလေးတွေကိုလည်း ဒီကို ခေါ်ထားချင်တယ်။ တို့နှစ်ယောက် အတူတူ စောင့်ရှောက်ကြမယ်လေ နော်။ ကလေးတွေက သနားဖို့ကောင်းပါတယ် မိချိုရယ်"
ကိုမင်းနိုင်က မိချိုရဲ့ လက်ကို အတင်းဆွဲကိုင်ပြီး ငိုယိုကာ တောင်းပန်နေခဲ့သည်။ မိချို လက်ကို ရုန်းဖယ်လိုက်ရင်း ဖယောင်းတိုင်မီးတောက်လေးကို ကြည့်ကာ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး အက်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။
---
## အခန်း (၄)
နောက်ရက်တွေမှာ မိချိုတို့ အိမ်လေးထဲမှာ စကားပြောသံတွေ နည်းပါးသွားခဲ့သည်။ ကိုမင်းနိုင်ကတော့ မိချို စိတ်ဆိုးပြေအောင် ဝတ်ေကျဝတ်ကွန်တာထက် ပိုပြီး ဂရုစိုက်ရှာသည်။ ဒါပေမယ့် မိချိုရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ယုံကြည်မှုဆိုတဲ့ အရာက မှန်တစ်ချပ်လို အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားခဲ့ပြီ။
တစ်ရက်တော့ မစန်းက မိချိုတို့အိမ်ကို ရောက်လာခဲ့သည်။ ကိုမင်းနိုင် အလုပ်ဆင်းနေချိန်မို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်ထဲ ရှိနေတာပေါ့။ မစန်းက မိချိုရဲ့ ဖျော့တော့နေတဲ့ မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်။
"မိချို... နင် ဘာဆက်လုပ်မလဲ။ စဉ်းစားလို့ ပြီးပြီလား"
မိချို ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။
"ကျမ မသိတော့ဘူး မစန်းရယ်။ နှလုံးသားထဲမှာ အတော်လေး ဝမ်းနည်းရတယ်။ ကျမ တွေးထားတဲ့ ဘဝက ဒီလိုမဟုတ်ဘူး။ ကျမက ကိုယ်တိုင်မွေးတဲ့ ရင်သွေးလေးကိုပဲ သာသာယာယာ မွေးချင်တာပေါ့။ ခုကျမှ မျှော်လင့်မထားဘဲ သူများကလေးတွေကို မိထွေးလုပ်ပြီး ကျွေးမွေးရမယ်ဆိုတော့... ကျမ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုလည်း မရှိခဲ့ဘူး"
"အေးလေ... အဲ့ဒါကြောင့် ငါကတော့ ပြတ်ပြတ်သားသား ကွာပလိုက်လို့ပဲ ပြောချင်တယ်။ နင်က အသက်ငယ်ငယ်လေးပဲ ရှိသေးတာ၊ ဘာလို့ သူများကလေးတွေရဲ့ မိထွေးအဖြစ်နဲ့ ဘဝကို အနစ်နာခံမှာလဲ။ ပြီးတော့... ဟိုမိန်းမကြီးက တရားဝင် ကွာထားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတော့ တစ်နေ့နေ့ ပြန်ပေါ်လာပြီး ဒုက္ခပေးရင် နင်ပဲ ခံရမှာ"
မစန်းရဲ့ စကားက မိချို ကြောက်နေတဲ့ အချက်ကို ကွက်တိမှန်နေသည်။
"ဒါပေမယ့် မစန်းရယ်... ကျမရဲ့ မောင်နှမတွေ၊ တူ တူမတွေလည်း နယ်မှာ ရှိကြတာပဲ။ ကလေးချင်း ကိုယ်ချင်းစာပြီး အဲ့ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကို တွေးမိရင် သနားမိတာလည်း အမှန်ပဲ။ ကလေးတွေမှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ။ အမေကလည်း ပစ်သွား၊ အဖေကလည်း အသစ်နဲ့ဆိုတော့ သူတို့လေးတွေလည်း မျက်နှာငယ်ရှာမှာ"
မိချိုရဲ့ စကားကြောင့် မစန်းက စိတ်တိုသလို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"နင်ကတော့ တောသူပီပီ သနားတတ်လွန်းတယ်။ နင့်ကိုယ်နင်လည်း ငဲ့ဦး မိချို။ ဒီသတင်း နယ်က အမေတို့ အဖေတို့ သိရင် ဘယ်လောက် ငိုကြမလဲ။ နင့်သမီးက အိမ်ထောင်ရှိပြီးသား လူတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်မယား ဖြစ်နေရတယ်ဆိုတာ သိရင် သူတို့ ရင်ကျိုးမှာ"
မိချို မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တော့ နယ်က အမေတို့ရဲ့ မျက်နှာက ဝိုးတိုးဝါးတား ပေါ်လာသည်။ မိချိုတို့ ဘဝက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရှုပ်ထွေးရတာလဲ။ ငွေကြေးမရှိ ဆင်းရဲတာကမှ ခံနိုင်ရည် ရှိသေးသည်။ သိက္ခာတရားနဲ့ နာမည်ပျက် ဒဏ်ရာကိုတော့ မိချို မခံနိုင်ဘူး။
ညနေပိုင်း ကိုမင်းနိုင် ပြန်လာတော့ ကလေးတွေရဲ့ ဓာတ်ပုံလေး နှစ်ပုံကို မိချိုရဲ့ ရှေ့ကို ချပြခဲ့သည်။ ဓာတ်ပုံထဲက ကောင်လေးနဲ့ ကောင်မလေးက အဝတ်အစား နွမ်းနွမ်းဖတ်ဖတ်လေးတွေနဲ့ မျက်နှာငယ်လေးတွေနဲ့။ သူတို့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက မိချိုကို တစ်ခုခု တောင်းဆိုနေသလိုပဲ။
"မိချို... အစ်ကို့ကို မုန်းရင်လည်း မုန်းပါ။ ကလေးတွေကိုတော့ သနားပါဦး။ ကလေးတွေက မိထွေးဆိုပြီး မင်းကို ရန်သူလို မြင်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ အစ်ကို သေသေချာချာ သွန်သင်ပါ့မယ်"
ကိုမင်းနိုင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အဖေတစ်ယောက်ရဲ့ တောင်းပန်တိုးလျှိုးမှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ မိချို ဓာတ်ပုံလေးတွေကို ကြည့်ရင်း နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဗလောင်ဆူနေခဲ့ရသည်။
---
## အခန်း (၅)
အချိန်တွေက ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ မိချိုအတွက်တော့ ထိုရက်တွေက ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ခက်ခဲစွာ ချမှတ်ရမယ့် စာမေးပွဲကာလတစ်ခုလိုပဲ။
ဒီနေ့တော့ မိချို အလုပ်ပိတ်ရက်မို့ နယ်က အမေဆီကို ဖုန်းဆက်ခဲ့သည်။ အမေ့ရဲ့ အသံကို ကြားရုံနဲ့တင် မိချို မျက်ရည်တွေ ဝဲလာခဲ့ရသည်။
"မိချို... သမီး။ အဆင်ပြေရဲ့လား။ မင်းနိုင်ကော သမီးကို ဂရုစိုက်ရဲ့လား။ သမီးတို့ အဆင်ပြေရင် အမေတို့လည်း စိတ်အေးရတာပဲ"
အမေ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အမေးစကားကြောင့် မိချို ရင်ထဲက ခံစားချက်တွေကို မျိုသိပ်လိုက်ရသည်။ အမေတို့ကို စိတ်မဆင်းရဲစေချင်ဘူး။ သူတို့သိရင် ငိုကြရမှာ မိချို အသိဆုံးပဲ။
"ပြေပါတယ် အမေ။ သမီးတို့ အဆင်ပြေပါတယ်။ အမေတို့လည်း ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်နော်"
မိချို ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် အခန်းလေးထဲမှာ ကြမ်းပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အကြာကြီး စဉ်းစားနေမိသည်။ ကွာရှင်းပြီး နယ်ကို ပြန်မလား... ဒါမှမဟုတ် ဒီဒဏ်ရာကို လက်ခံပြီး ရှေ့ဆက်မလား။
တကယ်တော့ ဘဝဆိုတာ ကိုယ်ဖြစ်ချင်တဲ့ အတိုင်းချည်းပဲ ပုံဖော်လို့ရတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ဒီရန်ကုန်မြို့ကြီးက မိချိုကို သင်ပေးခဲ့ပြီ။ ကိုမင်းနိုင်က လိမ်ညာခဲ့တာ မှားပေမယ့်၊ သူ့ရဲ့ နွေးထွေးမှုနဲ့ မိချိုအပေါ် ထားတဲ့ မေတ္တာကတော့ အတုအယောင် မဟုတ်တာ မိချို ခံစားမိသည်။ ပြီးတော့... ထိုကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝ။ သူတို့ကို ပစ်ပယ်လိုက်ရင် မိချိုရဲ့ နှလုံးသားကလည်း ဘယ်တော့မှ အေးချမ်းမှာ မဟုတ်ဘူး။
ညနေခင်းမှာ ကိုမင်းနိုင် အလုပ်က ပြန်လာသည်။ မိချိုက အိမ်ရှေ့က ကွပ်ပစ်လေးပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ကိုမင်းနိုင်... ကျမ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီ"
ကိုမင်းနိုင်ရဲ့ မျက်နှာက တုန်လှုပ်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့စွာနဲ့ မိချိုကို ကြည့်သည်။ သူ မိချိုဆီက "ခွဲကြရအောင်" ဆိုတဲ့ စကားလုံး ထွက်လာမှာကို ကြောက်နေရှာတာ။
"ကျမ ကလေးတွေကို လက်ခံပါ့မယ်။ ဒီကို ခေါ်ခဲ့လိုက်ပါ"
မိချိုရဲ့ စကားကြောင့် ကိုမင်းနိုင် အံ့ဩသွားပြီး မျက်ရည်တွေ ဝဲကျလာခဲ့သည်။
"ဒါပေမယ့်... ကျမမှာ စည်းကမ်းချက် ရှိတယ်။ ကိုမင်းနိုင် အရင်မိန်းမကိစ္စကို ဥပဒေကြောင်းအရ သေသေချာချာ ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးပါ။ နောက်နောင် ကျမတို့ ဘဝထဲကို သူဝင်ရှုပ်လို့မရအောင် ဥပဒေအတိုင်း အကာအကွယ် လုပ်ထားရမယ်။ ပြီးတော့... ကလေးတွေကို ကျမက မိခင်ရင်းတစ်ယောက်လို ပြုစုစောင့်ရှောက်မယ်၊ ဒါပေမယ့် ကိုမင်းနိုင်ဘက်ကလည်း ကျမကို ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီး မလိမ်ညာပါနဲ့တော့"
ကိုမင်းနိုင်က မိချိုရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ငိုချလိုက်ပါတော့သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိချိုရယ်။ အစ်ကို မင်းကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မလိမ်ပါဘူး။ မင်းကို ဘဝရဲ့ အိမ်ဦးနတ်သမီးလေးလို တန်ဖိုးထားပါ့မယ်"
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်... အိမ်လေးထဲကို ကလေးနှစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့သည်။ ကောင်လေးက မိချိုကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေပြီး၊ သမီးလေးကတော့ ကိုမင်းနိုင်ရဲ့ နောက်မှာ ပုန်းနေရှာသည်။
မိချို ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး နယ်က ယူလာတဲ့ မုန့်လေးတွေကို ကလေးနှစ်ယောက်လုံးရဲ့ လက်ထဲကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သမီးလေးရဲ့ ပါးပြင်နုနုလေးကို သနားဂရုဏာစိတ်နဲ့ အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။
"လာ... သမီးတို့။ မုန့်စားကြမယ်နော်"
ကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာမှာ အကြောက်တရားတွေ အရည်ပျော်သွားပြီး သမီးလေးက မိချိုရဲ့ အင်္ကျီစလေးကို အသာအယာ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်မှာ မိချိုရဲ့ ရင်ထဲက အပူမီးတွေ ငြိမ်းအေးသွားခဲ့ရသည်။
ဘဝက မိချို မျှော်လင့်ထားသလို ဖြူစင်တဲ့ စက္ကူတစ်ချပ် မဟုတ်ခဲ့ပေမယ့်၊ မိချို ကိုယ်တိုင်ပဲ ကရုဏာတရားတွေနဲ့ ဒီဘဝစာမျက်နှာသစ်ကို လှပအောင် ဆေးခြယ်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတော့သည်။ စက်ရုံက ဥဩဆွဲသံကတော့ ဝေးလံတဲ့ နေရာကနေ ထပ်မံ မြည်ဟီးလာပြန်သည်။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ညတော့ ထိုအသံက မိချိုအတွက် အထီးကျန်ခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ၊ မိသားစုအသစ်လေးတစ်ခုရဲ့ အစပျိုးခြင်း သံစဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပါတော့သည်။
