"မွန်းကျပ်လွန်းတဲ့ အိမ်ထောင်ရေး"

 

အပိုင်း (၁) 

ညဦးပိုင်း၏ လေထုသည် အေးစက်စပြုနေပြီဖြစ်သော်လည်း ကိုတင့်နိုင်၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးမှာမူ ပူလောင်အိုက်စပ်နေသည်။ လုပ်ငန်းခွင်မှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ပြန်လာတိုင်း အိမ်အပြန်လမ်းသည် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုမူ ထိုလမ်းသည် လေးလံထိုင်းမှိုင်းသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူနှင့် စုစုလှိုင်တို့ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သည်မှာ မကြာသေး။ ချစ်သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံး အေးအတူ ပူအမျှ လက်တွဲဖော်အဖြစ် ကြင်နာခဲ့ကြပြီးနောက်၊ လှပသော အနာဂတ်လေးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် ရည်ရွယ်ကာ လက်ထပ်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် မင်္ဂလာဦးညကပင် စုစုလှိုင်က သူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မျက်ရည်ဝဲလျက် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

“ကိုကိုရယ်… စု စိတ်မချလို့ပါ။ အသက် (၂၇) နှစ်အထိ မိဘတွေနဲ့ တစ်ခါမှ မခွဲဖူးတော့ ရုတ်တရက်ကြီး အိမ်ခွဲနေရမှာ စု တကယ်ကြောက်တယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းမှ ခွဲနေကြရအောင်နော်။ အခုတော့ စုတို့ မိဘတွေအိမ်မှာပဲ ခေတ္တသွားနေကြရအောင်…”

ထိုစဉ်က ချစ်ဇနီး၏ မျက်ရည်စက်များနှင့် နုညံသော စကားလုံးများအောက်တွင် ကိုတင့်နိုင်တစ်ယောက် ငြင်းဆန်ရန် အင်အားကင်းမဲ့ခဲ့သည်။ ဇနီးအပေါ်ထားသည့် အချစ်နှင့် ဂရုဏာစိတ်ကြောင့်ပင် သူ၏ ဆန္ဒများကို ဘေးဖယ်ကာ လိုက်လျောခဲ့မိသည်။ သို့သော် ထိုလိုက်လျောမှုသည် မဆုံးနိုင်သော ကရုဏာသက်သက် သွေးစုပ်မှုတစ်ခု၏ အစပျိုးခြင်းဖြစ်မှန်း သူ ကြိုတင်မသိခဲ့ပေ။

စုစုလှိုင်တို့ မိဘအိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ပြီး ပထမဆုံးလမှာပင် အခြေအနေများက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ သမက်အသစ်ဖြစ်သဖြင့် ကနဦးတွင် အားနာသလို ပြုမူခဲ့ကြသော်လည်း၊ မကြာမီမှာပင် အိမ်၏ ကုန်ကျစရိတ်ဟူသမျှသည် ကိုတင့်နိုင်၏ ပခုံးပေါ်သို့ တစ်စတစ်စ ပုံကျလာခဲ့သည်။ ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား အစရှိသည့် မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းများမှအစ ရေဖိုး၊ မီးဖို၊ ဖုန်းဘေလ်အဆုံး အားလုံးကို သူကပဲ တာဝန်ယူရသည်။ မိသားစုအတွက် ကျွေးမွေးရခြင်းကို သူ စိတ်မကွက်ခဲ့ပါ။ သို့သော် ကိစ္စရပ်တိုင်းက စည်းကျော်လာသောအခါတွင်မူ ရင်ထဲ၌ အဖုအထစ်များ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

“ကိုကို… ဒီနေ့ ညီမလေး မေမြတ်က သူ့ကောင်လေးနဲ့ သွားတွေ့ဖို့ ရှိလို့တဲ့။ လမ်းစရိတ်နဲ့ မုန့်ဖိုးလေး နည်းနည်းလောက် စိုက်ပေးပါလား။ သူက ကျောင်းသူပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ ပိုက်ဆံမရှိလို့…”

မနက်ခင်း အလုပ်မသွားမီ စုစုလှိုင်က ချွဲနွဲ့သောအသံဖြင့် တောင်းဆိုလာသည်။ ကိုတင့်နိုင် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဒါဟာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်တော့။ ညီမဖြစ်သူ၏ အပျော်အပါးခရီးအတွက် သမက်ဖြစ်သူက လမ်းစရိတ်စိုက်ပေးရသည့်အပြင်၊ သခွားသီးမှောက် အရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်သော ယောက်ဖဖြစ်သူ မောင်မောင်၏ ဝတ်စုံသစ်များ၊ ဖိနပ်များမှအစ အကုန်လုံးကိုလည်း သူကပဲ ဝယ်ပေးနေရသည်။

“စု… ကိုကို ရှာသမျှ ပိုက်ဆံက အနာဂတ်အတွက် စုဆောင်းဖို့လည်း လိုတယ်လေ။ အခုက မိသားစုတစ်ခုလုံးရဲ့ သာရေးနာရေးတင်မကဘူး၊ အပိုအလျှံ အပျော်အပါးတွေအထိ ကိုကို လိုက်ရှင်းနေရတာ မလွန်ဘူးလား”

သူ့စကားကြောင့် စုစုလှိုင်၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားကာ နှုတ်ခမ်းလေး တုန်ရီလာသည်။

“ကိုကိုကလည်း… မိသားစုအချင်းချင်းပဲဥစ္စာ။ အခုမှ အိမ်ထောင်ကျခါစကို စု ရဲ့ မိဘတွေနဲ့ မောင်နှမတွေကို ငဲ့ညှာရမှာပေါ့။ ကိုကို စုကို တကယ်ချစ်ရင် ဒီလောက်လေးတော့ သည်းခံပေးသင့်တာပေါ့”

ဤသို့ဖြင့် “ချစ်ရင်သည်းခံပါ” ဆိုသော စကားလုံးသည် ကိုတင့်နိုင်အတွက် အကျဉ်းထောင်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် အလုပ်တွင် မနက်မိုးလင်းကတည်းက ညမိုးချုပ်သည်အထိ လည်ပတ်နေရသော စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ရုန်းကန်နေရသော်လည်း၊ ရရှိလာသမျှ အသီးအပွင့်များကိုမူ သူကိုယ်တိုင် မြည်းစမ်းခွင့်မရဘဲ အခြားသူများကသာ အလွယ်တကူ ဆွတ်ခူးစားသောက်နေကြလေသည်။

အပိုင်း (၂) 

နေ့ရက်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ကိုတင့်နိုင်၏ စိတ်ရှည်နိုင်စွမ်းသည် အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အိမ်တွင်း၌ အရာရာသည် သူ၏ခေါင်းပေါ်သို့သာ ပုံကျနေပြီး ဇနီးဖြစ်သူမှာမူ မိဘမောင်နှမများဘက်မှသာ အမြဲတစေ နားလည်ပေးရန် တောင်းဆိုနေတတ်သည်။ ရင်ထဲက မွန်းကျပ်မှုများ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်လာသောအခါ၊ သူသည် ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တော့သည်။

“စု… ကိုကိုတို့ အိမ်ခွဲနေမှ ဖြစ်တော့မယ်။ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် ကိုကိုတို့ အိမ်ထောင်ရေး ရေရှည်မမြဲနိုင်ဘူး။ ကိုကို အခန်းရှာလိုက်မယ်”

ထိုညက စုစုလှိုင် ငိုယိုကာ ရန်ရှာခဲ့သော်လည်း ကိုတင့်နိုင်ကတော့ စိတ်ကို တင်းထားခဲ့သည်။ နောက်ရက်များတွင် သူသည် အလုပ်ပိတ်ရက်များ၌ ရပ်ကွက်ထဲတွင် အငှားအိမ်ခန်းများကို လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သည်။ မိဘများနှင့် အဝေးကြီး မဟုတ်ဘဲ နီးနီးနားနား ဖြစ်စေချင်သော ဇနီး၏ ဆန္ဒကို ငဲ့ညှာသောအားဖြင့် မိဘများအိမ်နှင့် လမ်းအနည်းငယ်သာ ဝေးသော ရပ်ကွက်ထဲက လုံးချင်းအိမ်လေးတစ်လုံး၏ အထပ်ခွဲ အခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခုကို ငှားရမ်းဖြစ်ခဲ့သည်။

အိမ်ပြောင်းရမည့်နေ့တွင် ကိုတင့်နိုင်၏ ရင်ထဲ၌ မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းလေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ‘အိမ်ခွဲနေလိုက်ရင်တော့ အခြေအနေတွေ ထူးခြားလာမှာပါ’ ဟု သူ ရိုးသားစွာ ယုံကြည်ခဲ့မိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ လင်မယားနှစ်ယောက် သီးသန့်ကမ္ဘာလေးတစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်ပြီး၊ မလိုအပ်သော ကုန်ကျစရိတ်များ လျော့နည်းသွားလိမ့်မည်ဟု တွေးခဲ့သည်။

သို့သော် အဖြစ်မှန်က သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ရိုက်ချိုးပစ်ရန် စောင့်ကြိုနေခဲ့သည်။

အိမ်ပြောင်းပြီး ပထမဆုံးအပတ်မှာတင် ဘာမှ ထူးခြားမလာကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။ အိမ်ခန်းချင်းသာ ဝေးသွားသော်လည်း၊ စုစုလှိုင်၏ မိသားစုဝင်များသည် ၎င်းတို့အိမ်အသစ်သို့ နေ့တိုင်းလိုလို ကူးချည်သန်းချည် လုပ်နေကြသည်။ အိမ်လာလည်သည်က ပြဿနာမဟုတ်သော်လည်း လာတိုင်း ပြုမူသွားကြသည့် ပုံစံများက ကိုတင့်နိုင်ကို စိတ်ပျက်စေသည်။

“အို... သမီး စုစုလှိုင်၊ ညစာအတွက် ချက်စရာ မရှိလို့ မေမေတို့ ဒီက ရေခဲသေတ္တာထဲက ကြက်သားနဲ့ ငါးလေးတွေ ယူသွားမယ်နော်။ ပြီးတော့ ဒီ အသီးအနှံတွေလည်း မေမေတို့ အိမ်မှာ စားမယ့်သူ မရှိဘူး၊ အာ... မဟုတ်ပါဘူး၊ မေမေတို့အိမ်က လူတွေက အသီးအနှံ ကြိုက်ကြလို့ ယူသွားလိုက်မယ်”

ယောက္ခမဖြစ်သူက အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာကာ အခွင့်အရေးရသလို ရေခဲသေတ္တာကို ဖွင့်လှစ်ပြီး အသား၊ ငါးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ပုံမှန် ယူဆောင်သွားတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ညီမဖြစ်သူ မေမြတ်က ဝင်လာပြီး အလှကုန်ပစ္စည်းများနှင့် မုန့်များကို အိတ်ထဲ ထည့်သွားတတ်သည်။ သူတို့သည် ထိုအရာများကို ကိုတင့်နိုင်က ပင်ပန်းစွာ ရှာဖွေထားသော ပိုက်ဆံများဖြင့် ဝယ်ယူထားခြင်းဖြစ်သည်ကို လုံးဝ ထည့်မတွက်ကြချေ။ အိမ်အသစ်ကလေးသည် သူတို့အတွက် အခမဲ့ ကုန်စုံဆိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

ကိုတင့်နိုင် ညစာစားပွဲတွင် ထိုင်ရင်း ရေခဲသေတ္တာအလွတ်ကြီးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချမိသည်။

“စု… မင်း မိဘတွေ နေ့တိုင်းလာပြီး ရေခဲသေတ္တာထဲက ပစ္စည်းတွေ ယူသွားတာ ကိုကို မကြိုက်ဘူး။ ကိုကိုတို့လည်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ချွေတာပြီး စားသောက်နေရတာ။ ဒီလိုမျိုးကျတော့ အိမ်ခွဲနေရတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာရှိတော့မလဲ”

စုစုလှိုင်က ဟင်းခွက်ကို ဘုန်းခနဲ ချလိုက်ကာ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

“ကိုကိုကလည်း... စု မိဘတွေက လာလည်ရင်း စားစရာလေး နည်းနည်းပါးပါး ယူသွားတာကို အဲဒီလောက်အထိ လိုက်တွက်ကပ်နေရသလား။ ကိုကို တော်တော် ကတ်စေးကုတ်တာပဲ။ ကိုယ့်မိသားစုအပေါ်မှာ စိတ်ဓာတ်လေး နည်းနည်းလောက် ကျယ်ပြောလို့ မရဘူးလား။ အခုတော့ စုကပဲ မိဘတွေကြားထဲမှာ လူဆိုး ဖြစ်နေပြီ!”

စုစုလှိုင်၏ စကားလုံးများက ကိုတင့်နိုင်၏ ရင်ဘတ်ကို လှံဖြင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်စေသည်။ သူသည် အလုပ်တွင် မနက်ခင်း နေမထွက်မီကတည်းက ထွက်ခွာပြီး၊ ညဉ့်နက်မှ အိမ်ပြန်ရောက်ကာ ပိုက်ဆံရှာပေးနေသည့် လင်ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဇနီးဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ သူသည် အရာရာကို တွက်ကပ်နေသော “ကတ်စေးကုတ်သူ” တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

အပိုင်း (၃) 

ကိုတင့်နိုင်သည် ရိုးသားပြီး ကြိုးစားသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် အိမ်ထောင်ဦးစီးပီပီ မိမိရရှိသမျှ လစာနှင့် အပိုဝင်ငွေ အားလုံးကို မိန်းမဖြစ်သူ စုစုလှိုင်၏ လက်ထဲသို့ အပြတ်အသတ် အကုန်အပ်နှံသည်။ သူ တွေးခဲ့သည်က ဇနီးဖြစ်သူသည် ထိုပိုက်ဆံများကို စနစ်တကျ သိမ်းဆည်းပြီး၊ နောင်တစ်ချိန်တွင် အိမ်ပိုင်လေးတစ်လုံး ဝယ်ရန် သို့မဟုတ် သားသမီးရလာပါက သုံးစွဲရန်အတွက် အနာဂတ် ရန်ပုံငွေအဖြစ် စုဆောင်းထားလိမ့်မည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သို့သော် စုစုလှိုင်က ထိုသို့ မဟုတ်ခဲ့ပါ။ သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ပင်ပန်းစွာ ရှာဖွေပေးထားသော ငွေကြေးများကို မိမိ၏ မိဘများနှင့် မောင်နှမများ၏ တောင်းဆိုမှု မှန်သမျှကို ငြင်းပယ်ခြင်းမရှိဘဲ လက်လွတ်စပယ် ပေးကမ်းပစ်ခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာ ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ယောက္ခမဖြစ်သူနှင့် မောင်နှမများ ဧည့်ခန်းတွင် ထိုင်ကာ စကားပြောနေကြသည်။ ကိုတင့်နိုင် အလုပ်မှ ပြန်လာပြီး အဝတ်အစားလဲရန် အခန်းထဲအဝင်၊ သူတို့ ကိုင်ဆောင်ထားသော ဖုန်းများကို မတော်တဆ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မောင်မောင်နှင့် မေမြတ်တို့ ကိုင်ထားသော ဖုန်းများသည် နောက်ဆုံးပေါ် အဆင့်မြင့် စမတ်ဖုန်း အကောင်းစားကြီးများ ဖြစ်နေကြသည်။ ထိုဖုန်းများ၏ တန်ဖိုးမှာ ကိုတင့်နိုင် လက်ရှိကိုင်နေသော၊ စခရင် အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် ဖုန်းအိုကြီးထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို တန်ဖိုးကြီးမားသည်။ ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ လက်ထဲတွင်လည်း တောက်ပြောင်နေသော ဖုန်းအသစ်စက်စက်ကြီး တစ်လုံး ရှိနေသည်။

ကိုတင့်နိုင် ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ‘သူတို့... ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ဖုန်းတွေကို ဘယ်ကပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်တာလဲ။’

သူ အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ စုစုလှိုင်ကို သီးသန့် ခေါ်ထုတ်ပြီး တိုးတိုးခိုင်ခိုင် မေးလိုက်သည်။

“စု… မင်း မောင်နှမတွေနဲ့ မင်းမေမေ ကိုင်ထားတဲ့ ဖုန်းတွေက အသစ်ကြီးတွေပါလား။ အဲဒါ ဘယ်က ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်တာလဲ။ သူတို့အိမ်မှာ ဘယ်သူမှလည်း အလုပ်စွဲစွဲမြဲမြဲ လုပ်တာ မဟုတ်ဘဲနဲ့”

စုစုလှိုင်က မျက်လုံးချင်း မဆိုင်ဘဲ စားပွဲခုံကို သုတ်နေရင်း ခပ်ပေါ့ပေါ့ပဲ ပြန်ဖြေသည်။

“ဩော်… အဲဒါ သူတို့ ဖုန်းအဟောင်းတွေ ပျက်သွားလို့ အသစ်လဲလိုက်ကြတာလေ။ ညီမလေးကလည်း ကျောင်းမှာ သူငယ်ချင်းတွေကြား မျက်နှာငယ်မှာစိုးလို့၊ မောင်လေးကလည်း ဂိမ်းဆော့ချင်တယ်ဆိုလို့ မေမေက ဝယ်ပေးလိုက်တာ”

“မေမေက ဘယ်ကပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်တာလဲ၊ စု!” ကိုတင့်နိုင်၏ အသံက တုန်ရီလာပြီး တင်းမာသွားသည်။ “ကိုကို့ကို အမှန်အတိုင်းပြော။ ကိုကို အလုပ်ကြိုးစားပြီး မင်းကို အပ်ထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ… အဲဒီထဲက ယူပေးလိုက်တာမလား”

စုစုလှိုင်သည် မျက်နှာထား တင်းမာသွားကာ စိတ်တိုတိုဖြင့် လှည့်အော်တော့သည်။

“ဟုတ်တယ်… ပေးလိုက်တယ်၊ ဘာဖြစ်လဲ။ အဲဒါ စုရဲ့ မိဘတွေလေ။ သူတို့ ခက်ခဲနေတာကို စုက ကြည့်နေရမလား။ ကိုကိုက သိပ်ပြီး ကတ်စေးကုတ်တာပဲ။ ပိုက်ဆံအနည်းငယ်လေး ပေးလိုက်တာကို အပြစ်ရှာဖို့ပဲ ချောင်းနေတယ်။ ကိုကို အလုပ်လုပ်တာ စုတို့ကို ကျွေးမွေးဖို့ပဲ မဟုတ်ဘူးလား”

“ကိုကို မိန်းမယူတာ စုတစ်ယောက်တည်းကို ကျွေးမွေးပြီး အိမ်ထောင်တစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့လေ။ စုရဲ့ မိဘတွေနဲ့ ကျန်းမာသန်စွမ်းပြီး အလုပ်မလုပ်ချင်တဲ့ မောင်နှမတွေကို ထိုင်ကျွေးဖို့ မဟုတ်ဘူး!”

ကိုတင့်နိုင် ရင်ဘတ်ထဲက ဒေါသနှင့် နာကျင်မှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူ ရသမျှ ပိုက်ဆံများကို မိမိအတွက် တစ်ပြားမှ မသုံးဘဲ ချွေတာခဲ့သော်လည်း၊ ထိုငွေများသည် သူတစ်ပါး၏ အသုံးအဖြုန်းနှင့် ပကာသနများအတွက် အရည်ပျော်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

အပိုင်း (၄) 

ထိုညက ရန်ပွဲပြီးကတည်းက အိမ်ကလေး၏ လေထုသည် သချိုင်းကုန်းတစ်ခုကဲ့သို့ အေးစက်တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ စုစုလှိုင်က သူ့ကို စကားမပြောတော့ဘဲ မျက်နှာလွှဲထားသည်။ ကိုတင့်နိုင်လည်း ထပ်ပြီး စကားမဆိုလိုတော့ပါ။ သူ တကယ်ပဲ မောဟိုက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ကုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်ရင်း မျက်နှာကျက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံက ကယောက်ကယက် ဖြစ်နေသည်။

‘ငါ ဘာအတွက်ကြောင့် ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံ အလုပ်လုပ်နေရတာလဲ…’

သူသည် ကုမ္ပဏီတွင် အချိန်ပိုဆင်းရုံတင်မက၊ ပိတ်ရက်များတွင်ပါ အလွတ်တန်းအလုပ်များကို လက်ခံလုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ တစ်နေ့တွင် ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေးတစ်လုံး ဝယ်ကာ စုစုလှိုင်နှင့်အတူ စိတ်အေးချမ်းသာစွာ နေထိုင်ချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခုတော့ သူ၏ ကြိုးစားမှု မှန်သမျှသည် အောက်ခြေပေါက်နေသော အိုးထဲသို့ ရေလောင်းထည့်နေသကဲ့သို့ ဘာမှ ကျန်ရစ်မနေခဲ့ချေ။

သူတို့ မိသားစုဝင်များသည် အလုပ်လုပ်ရန် စိတ်ကူးပင် မရှိကြချေ။ ယောက္ခမဖြစ်သူက အိမ်တွင် ထိုင်ရင်း လောင်းကစား အနည်းငယ်လုပ်တတ်ပြီး၊ မောင်ဖြစ်သူက အသက် (၂၀) ကျော်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အလုပ်အကိုင်မရှိ၊ ဖုန်းတစ်လုံးဖြင့်သာ အချိန်ကုန်နေတတ်သည်။ ဇနီးဖြစ်သူကလည်း ထိုအခြေအနေကို ပြုပြင်ရန် မကြိုးစားဘဲ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ သွေးသားများကို စုပ်ယူကာ မိဘများကို ဖြည့်ဆည်းပေးနေသည်။

ကိုတင့်နိုင် စိတ်ပျက်ခြင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင်းထဲသို့ ကျဆင်းသွားသလို ခံစားရသည်။ သူ မိန်းမယူခဲ့သည်မှာ မိမိ၏ အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်ရန် ဖြစ်သော်လည်း၊ လက်ရှိတွင်မူ သူသည် အခြားမိသားစုတစ်ခုလုံး၏ အခမဲ့ လုပ်ကျွေးရသော ကျွန်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အဆိုးဆုံးကတော့ ဇနီးဖြစ်သူ၏ နားမလည်မှုနှင့် စာနာမှုကင်းမဲ့ခြင်းပင်။ သူ ပင်ပန်းနေသည်ကို သူမ မမြင်ပါ။ သူမ မြင်သည်က မိဘမောင်နှမများ၏ လိုအင်ဆန္ဒများကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ရေးသာ ဖြစ်သည်။ ကိုတင့်နိုင်သည် မိမိကိုယ်ကို အထီးကျန်လွန်းလှသည်ဟု ခံစားရပြီး၊ ဤအိမ်ထောင်ရေးခရီးကို ဆက်လျှောက်ရန် အင်အားများ ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

အပိုင်း (၅) 

မနက်ခင်း လင်းကြက်တွန်ချိန်တွင် ကိုတင့်နိုင် ကုတင်ပေါ်မှ ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ယခင်ကကဲ့သို့ ဝေခွဲမရခြင်းများနှင့် ပျော့ညံ့မှုများ မရှိတော့ဘဲ၊ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုက နေရာယူထားပြီဖြစ်သည်။

သူ စားပွဲခုံတွင် ထိုင်ကာ စာရွက်တစ်ရွက်နှင့် ဘောပင်ကို ယူလိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူ၏ လစဉ် ဝင်ငွေ၊ ထွက်ငွေများနှင့် စုစုလှိုင် မိသားစုအတွက် ကုန်ကျခဲ့ရသော ငွေစာရင်းများကို သေချာစွာ ချရေးလိုက်သည်။ စာရင်းများက အတိုင်းသား ပြနေသည်။ သူတို့ အနာဂတ်အတွက် စုဆောင်းငွေသည် ‘သုည’ ဖြစ်နေသည်။

စုစုလှိုင် နိုးလာသောအခါ ကိုတင့်နိုင်က ထိုစာရွက်ကို သူမ၏ ရှေ့သို့ တွန်းပေးလိုက်သည်။

“စု… ဒါ ကိုကိုတို့ရဲ့ စာရင်းတွေ။ ကိုကို အလုပ်လုပ်လာတာ အခုထိ ကိုကိုတို့အတွက် ဘာမှ မကျန်ဘူး။ အားလုံးက စုရဲ့ မိသားစုဆီ ရောက်သွားခဲ့ပြီ။ ဒါဟာ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ။ ကိုကို့မှာ ဆုံးဖြတ်ချက် နှစ်ခု ရှိတယ်”

စုစုလှိုင်က စာရွက်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကုတ်လျက် “ကိုကို ဘာတွေ လာလုပ်နေတာလဲ” ဟု မေးသည်။

“ပထမဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကတော့… ဒီနေ့ကစပြီး ကိုကို ရှာသမျှ ပိုက်ဆံအားလုံးကို ကိုကို့ ဘဏ်အကောင့်ထဲမှာပဲ ထားမယ်။ အိမ်စရိတ်နဲ့ စားစရိတ်ကိုပဲ ကိုကို တိတိကျကျ ထုတ်ပေးမယ်။ စုရဲ့ မိဘတွေကို ပေးချင်ရင် စု ကိုယ်တိုင် အလုပ်ရှာပြီး ရှာတဲ့ပိုက်ဆံနဲ့ ပေးပါ။ ကိုကို့ ပိုက်ဆံကို တစ်ပြားမှ ပေးခွင့်မရှိတော့ဘူး”

ကိုတင့်နိုင်၏ အသံက အေးစက်ပြီး ပြတ်သားလွန်းလှသဖြင့် စုစုလှိုင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

“ဒုတိယ ဆုံးဖြတ်ချက်ကတော့… အကယ်၍ စုက ဒီအစီအစဉ်ကို လက်မခံနိုင်ဘူး၊ မိဘတွေကိုပဲ ဆက်ပြီး ဦးစားပေးချင်တယ်ဆိုရင်တော့… ကိုကိုတို့ လမ်းခွဲကြရအောင်။ ကိုကို့ရဲ့ ဘဝနဲ့ အနာဂတ်ကို ဒီအတိုင်း အဖျက်ဆီးမခံနိုင်တော့ဘူး”

စုစုလှိုင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာကာ အော်ဟစ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ကိုတင့်နိုင်၏ တည်ငြိမ်ပြီး စူးရှသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ကာ စကားလုံးများ လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့သွားခဲ့သည်။ ထို မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယခင်ကကဲ့သို့ အလျှော့ပေးမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိတော့သည်ကို သူမ ရိပ်မိလိုက်သည်။

ကိုတင့်နိုင်သည် လွယ်အိတ်ကို ကောက်လွယ်ကာ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်၍ အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။

နေရောင်ခြည်နုနုသည် လမ်းမထက်သို့ ဖြာကျနေပြီး လေထုက လတ်ဆတ်နေသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲက မွန်းကျပ်မှုများ ချက်ချင်း ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရသည်။ သူသည် ဇနီးဖြစ်သူကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ မိမိတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးကို ကယ်တင်မလား၊ သို့မဟုတ် မိဘများနောက်သို့သာ လိုက်သွားမလားဆိုသည်မှာ စုစုလှိုင်၏ ရွေးချယ်မှုသာ ဖြစ်တော့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်… ကိုတင့်နိုင်ကတော့ သူတစ်ပါး၏ ဘဝကို ထမ်းပိုးထားရသော ကျွန်ဘဝမှ ရုန်းထွက်ကာ၊ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် အနာဂတ်လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ပြတ်သားသော ခြေလှမ်းများဖြင့် စတင် လျှောက်လှမ်းလိုက်ပြီ ဖြစ်လေသည်။