"ဒဏ်ရာများနဲ့ အမေ့ခရီး"

 

အခန်း (၁) 

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ သွပ်မိုးပေါ်ကို တောက်တောက်တောက်ကျနေတဲ့ မိုးပေါက်သံတွေက အခန်းငယ်လေးထဲမှာ ပိုပြီးကျယ်လောင်နေသလိုပဲ။ အခန်းထောင့်က ပုခက်လေးထဲမှာတော့ အသက်လေးနှစ်အရွယ် သားလေး ‘မင်းဒီပ’ တစ်ယောက် လက်မလေးစို့ရင်း နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေရှာတယ်။ ဖြူစင်လွန်းတဲ့ ကလေးရဲ့မျက်နှာလေးကို ငေးကြည့်နေတဲ့ ‘နှင်းရွှေရည်’ ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုလု ခံစားနေရတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က ယောက်ျားဖြစ်သူ ‘ဇော်မင်းဦး’ နဲ့ တရားဝင်ကွာရှင်းပြတ်စဲခဲ့ပြီးပြီ။ ၅ နှစ်တာ အိမ်ထောင်ရေးသက်တမ်းဆိုတာ နှင်းရွှေရည်အတွက်တော့ ငရဲခန်းတစ်ခုလိုပါပဲ။ ချွေးနည်းစာလေး စုမိဆောင်းမိတာလည်း မရှိ၊ ဇော်မင်းဦးဆီက ကြင်နာမှုလည်း မရခဲ့ဘဲ နောက်ဆုံးအဖက်တင်ကျန်ခဲ့တာကတော့ ဒီမျက်နှာညိုတိုတိုနဲ့ သားလေးတစ်ယောက်တည်းသာ။

“သားအတွက် ကလေးစရိတ် တစ်လကို နည်းနည်းပါးပါးတော့ ကူညီပေးပါဦး ကိုဇော်မင်း။ ကျမတစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ရမှာမို့လို့ပါ”

နှင်းရွှေရည်က အသံကို တုန်မသွားအောင် ထိန်းပြီး ဖုန်းထဲကနေ တောင်းပန်တိုးလျှိုးခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်က ပြန်လာတဲ့အသံက အေးစက်စက်နဲ့ မစာနာလွန်းလှဘူး။

“ငါ့မှာ ပေးစရာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး နှင်းရွှေရည်။ မင်း ကလေးကို မကျွေးနိုင်ရင် ငါ့ဆီ ပေးလိုက်။ ငါခေါ်သွားမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ကလေးကိုလည်း ထားခဲ့ချင်တယ်၊ ပိုက်ဆံလည်း တောင်းချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မရဘူး။ ငါ့ဆီက တစ်ကျပ်မှ မမျှော်နဲ့”

“ဒါ… ဒါပေမဲ့ ကိုဇော်မင်း၊ သူက ရှင်နဲ့လည်း ဆိုင်တဲ့ သားပဲလေ။ ရှင်က အဖေပဲဥစ္စာ…”

“တော်စမ်း! နှင်းရွှေရည်။ ညည်းက မွေးထားပြီး မကျွေးနိုင်ရင် ငါ့ကိုပေး။ ငါကတော့ ကလေးခေါ်သွားရင် ခေါ်သွားမယ်၊ ကလေးစရိတ်တောင်းရင်တော့ မပေးနိုင်ဘူး။ ဒါပဲ!”

ဖုန်းလိုင်းကျသွားတဲ့အထိ တူတူတူဆိုတဲ့ အသံတွေက နှင်းရွှေရည်ရဲ့ နားစည်ကို အပ်နဲ့ထိုးသလို နာကျင်စေခဲ့တယ်။ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို တားမရဆီးရ စီးကျလာတယ်။ အိမ်ထောင်သက် ၅ နှစ်လုံးလုံး သူမအပေါ် ဘာတစ်ခုမှ တာဝန်မကျေခဲ့တဲ့အပြင်၊ အခုလို သားအမိကို ခွဲခွာဖို့အထိ ရက်ရက်စက်စက် ပြောရက်တဲ့ ထိုလူ့ကို နာကျည်းမိတာထက် ကိုယ့်ဖူးစာကိုပဲ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျလေခြင်းလို့ ရင်ထုမနာ ဖြစ်ရတယ်။ မိဘနှစ်ပါးစလုံးကလည်း လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီဖြစ်လို့ နှင်းရွှေရည်မှာ အားကိုးစရာဆိုလို့ နောက်ခံတောင်မရှိတော့ဘူး။

မျက်နှာကို လက်ဝါးနှစ်ဖက်နဲ့အုပ်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချပစ်လိုက်မိတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီးက ဆို့တက်လာပြီး အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာတယ်။ သားလေးကို ဇော်မင်းဦးဆီ ပေးလိုက်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်သောအခါမှ မဖြစ်နိုင်တဲ့ကိစ္စ။ အရက်သမား၊ လောင်းကစားသမား လက်ထဲမှာ သားလေးရဲ့ အနာဂတ်ကို အမှောင်ချမခံနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့… မိဘမဲ့တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ နှင်းရွှေရည်ရဲ့ လက်ရှိ ဝင်ငွေလေးနဲ့ကလည်း သားလေးကို လူတန်းစေ့ထားဖို့ မပြောနဲ့၊ လစဉ် အိမ်လခနဲ့ နို့မှုန့်ဖိုးတောင် မနည်းရုန်းကန်နေရတာ။

ဖန်ကွဲစတွေလို စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ အိမ်မက်ဟောင်းတွေကို ကျောခိုင်းပြီး အသစ်က ပြန်စဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။ အဲဒါကတော့… သားလေးကို မောင်နှမတွေဆီမှာ ခေတ္တအပ်နှံပြီး ပြည်ပကို ထွက်ခွာ၊ အလုပ်သွားလုပ်ဖို့ပါပဲ။ အဲဒီအတွေး ဝင်လာတိုင်း ရင်ဝကို ဓားနဲ့ အမွှန်းခံရသလို နှင်းရွှေရည် ခံစားရတယ်။ ခွဲခွာခြင်းရဲ့ အစပျိုးခြင်းက မိုးသည်းထန်တဲ့ ဒီညမှာ ပိုပြီး အေးစက်လွန်းနေခဲ့ပါတယ်။

အခန်း (၂) 

မနက်ခင်း မိုးလင်းတော့ မိုးက စဲသွားပေမဲ့ ကောင်းကင်ကြီးက ညိုမှိုင်းနေတုန်းပဲ။ နှင်းရွှေရည် သားလေးကို ချီပြီး မောင်ဖြစ်သူ ‘မောင်မင်း’ နဲ့ ညီမဖြစ်သူ ‘နှင်းနု’ တို့ ရှိရာ အိမ်လေးဆီကို လာခဲ့တယ်။ မောင်နှမတွေကတော့ သဘောကောင်းရှာပါတယ်။ မိဘတွေ မရှိတော့တဲ့နောက်ပိုင်း သူတို့လည်း ရုန်းကန်နေကြရတာမို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ပဲ ဖေးမကူညီကြရတာ။

“အစ်မကြီး… စိတ်အေးအေးထားပါဦး။ အစ်မကြီးသွားချင်တယ်ဆိုရင်လည်း သားလေးကို ညီမတို့ သေချာ စောင့်ရှောက်ထားပေးပါ့မယ်။ သွေးသားတွေပဲဟာ… ဘယ်ပစ်ထားပါ့မလဲ”

နှင်းနုက မင်းဒီပလေးကို ပွေ့ချီရင်း နှင်းရွှေရည်ရဲ့ ပုခုံးကို ပုတ်ပြီး နှစ်သိမ့်တယ်။ မောင်မင်းကလည်း သက်ပြင်းချရင်း ဆိုတယ်။

“ဟုတ်တယ် အစ်မကြီး။ ဟိုကောင် ဇော်မင်းဦးကိုတော့ သွားမတောင်းနဲ့တော့။ အလကားကောင်။ အစ်မကြီး ဟိုမှာ အဆင်ပြေအောင်သာ လုပ်။ သားလေးအတွက် စရိတ်ကိုတော့ လစဉ် ပုံမှန်လေး ပို့ပေးနိုင်ရင် ရပြီ။ ကျန်တာ ကျနော်တို့ ကြည့်ထိန်းပေးထားမယ်။ ဒါပေမဲ့… သားလေးက ငယ်သေးတော့ အစ်မကြီး ခွဲနိုင်ပါ့မလား”

မောင်ဖြစ်သူရဲ့ အမေးက နှင်းရွှေရည်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို တူနဲ့ ထုလိုက်သလိုပါပဲ။ ခွဲနိုင်ပါ့မလားတဲ့…။ မိခင်တစ်ယောက်အတွက် ဒီစကားလုံးက ဘယ်လောက်တောင် ခါးသီးလိုက်သလဲ။

“မခွဲနိုင်လည်း ခွဲရမှာပဲ မောင်မင်း ရယ်…။ ငါ့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ ဒီမှာနေပြီး အထည်ချုပ်စက်ရုံကရတဲ့ လစာလေးနဲ့ဆို သားလေးကို ငါကျောင်းကောင်းကောင်း မထားနိုင်ဘူး။ သူများတွေလို ပြည့်ပြည့်စုံစုံ မထားနိုင်ရင် အစ်မကြီး မိခင်တာဝန် မကျေပွန်ရာ ရောက်လိမ့်မယ်။ သားလေး အနာဂတ်အတွက် ငါ့ရုန်းကန်မှုကို အဝေးကနေပဲ လုပ်ရတော့မယ်”

နှင်းရွှေရည် ပြောရင်း အသံတွေ တုန်ယင်လာတယ်။ သားလေးကတော့ နှင်းနုရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ သကြားလုံးလေး စားရင်း အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးနေရှာတယ်။ သူ ဘာမှမသိသေးဘူး။ သူ့အမေ ကမ္ဘာခြားကို ထွက်ခွာတော့မယ်ဆိုတာကိုရော၊ ရင်ခွင်ပိုက်အရွယ်မှာတင် အမေနဲ့ ခွဲရတော့မယ်ဆိုတာကိုရောပေါ့။

အိမ်အပြန်လမ်းမှာ နှင်းရွှေရည် သားလေးရဲ့ လက်ဖဝါးနုနုလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ လမ်းဘေးက ဆိုင်တွေမှာ ကလေးကစားစရာတွေ တွေ့ရင် “မေမေ… ဟိုဟာလေး” လို့ ညွှန်ပြတတ်တဲ့ သားလေးကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်ဝိုင်းရတယ်။ အိတ်ကပ်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ပိုက်ဆံအကြွေလေးတွေကို စမ်းမိတော့ ရင်ထဲမှာ ရှိုက်ခင်းဖြစ်ရပြန်တယ်။ ‘ငါ သွားမှဖြစ်မယ်… ငါ့သားလေး လိုချင်တာမှန်သမျှ ဝယ်ပေးနိုင်တဲ့ အမေတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ငါသွားမှဖြစ်မယ်’ လို့ စိတ်ကို တင်းထားပေမဲ့ မျက်ရည်တွေကတော့ အတားအဆီးမဲ့စွာ ပါးပြင်ပေါ်ကို လိမ့်ဆင်းနေခဲ့ပါတယ်။

အခန်း (၃) 

ရက်တွေက ကုန်လွန်တာ မြန်လိုက်တာ။ ပတ်စ်ပို့ (Passport) နဲ့ အေဂျင်စီကိစ္စတွေ အားလုံးပြီးစီးသွားပြီး နှင်းရွှေရည် ပြည်ပထွက်ရမယ့်ရက်က မနက်ဖြန် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ ဒီညကတော့ သားလေးနဲ့ နှင်းရွှေရည်တို့ အတူတူအိပ်ရမယ့် နောက်ဆုံးညပေါ့။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တိုင်အောင် နှင်းရွှေရည် မအိပ်နိုင်ဘူး။ သားလေးရဲ့ အဝတ်အစားလေးတွေကို သေတ္တာထဲ ထည့်ရင်း၊ တစ်ထည်ချင်းစီကို နှာခေါင်းမှာ အပ်ပြီး အနံ့ခံနေမိတယ်။ ကလေးရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့လေး၊ နို့နံ့သင်းသင်းလေးက နှင်းရွှေရည်ရဲ့ အသက်ရှူလမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေတယ်။

“သားလေး… မေမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်”

ပုခက်ထဲမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ သားလေးရဲ့ ဘေးမှာ လှဲချလိုက်ရင်း နှင်းရွှေရည် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောမိတယ်။ သားလေးရဲ့ ပါးပြင်နုနုလေးကို နမ်းလိုက်၊ နဖူးပြင်လေးကို သပ်ပေးလိုက်နဲ့ နှင်းရွှေရည်ရဲ့ မျက်ရည်တွေက သားလေးရဲ့ ပါးပေါ်ကို တစ်ပေါက်ချင်းစီ ကျတင်ကုန်တယ်။ သားလေးက ယောင်ပြီး အမေ့ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝင်လာတယ်။ သားလေးရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက နှင်းရွှေရည်ရဲ့ အင်္ကျီစကို လာပြီး ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ခံစားရတဲ့ ဝေဒနာက ဘယ်လိုစာသားနဲ့မှ ဖော်ပြလို့ မရနိုင်အောင် ထူးဆန်းပြင်းထန်လှပါတယ်။ နှလုံးသားကို အစိမ်းလိုက် ဆွဲနှုတ်ခံရသလို၊ ရင်ခွင်တစ်ခုလုံး ဗလာကျင်းသွားသလို ခံစားရတယ်။

“မေမေ သားကို အရမ်းချစ်တယ်… သားလေး ကြီးလာရင် မေမေ့ကို နားလည်ပေးပါနော်။ မေမေ သားကို ပစ်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး… သားအတွက် အလုပ်သွားလုပ်တာပါ”

ရှိုက်သံကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းထားရတာကြောင့် ရင်ဘတ်ကြီးက အောင့်တက်လာတယ်။ ဒီလို ခွဲခွာရမှာကို တွေးတိုင်း ဖြေမဆည်နိုင်ဘဲ မျက်ရည်တပေါက်ပေါက် ကျနေရတဲ့ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ဒုက္ခကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်သူကများ ကိုယ်ချင်းစာပေးနိုင်မှာလဲ။ ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ၊ မိဘမဲ့ဖြစ်ခြင်းရဲ့ အထီးကျန်မှုတွေနဲ့ အခု ခွဲခွာခြင်းရဲ့ နာကျင်မှုတွေက နှင်းရွှေရည်ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်လေးတစ်ယောက်အပေါ် ပြိုင်တူ သာမက စုပြုံကျရောက်နေခဲ့ပါပြီ။

အခန်း (၄) 

မနက်ခင်း လေဆိပ်ကို ရောက်တော့ လူတွေက ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတာပဲ။ ရောင်စုံမီးတွေ၊ ခရီးဆောင်သေတ္တာတွန်းသံတွေကြားမှာ နှင်းရွှေရည်ကတော့ ကမ္ဘာပျက်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်လို လမ်းလျှောက်နေမိတယ်။ မောင်နှမတွေက သားလေးကို ချီပြီး လိုက်ပို့ကြတယ်။

သားလေး ‘မင်းဒီပ’ ကတော့ လူတွေအများကြီး မြင်ရလို့ ပျော်နေရှာတယ်။ နှင်းရွှေရည်က ကလေးကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်တယ်။ ကလေးက အမေ့မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး စိုးရိမ်စိတ်ဝင်လာပုံရတယ်။

“မေမေ… ငိုလား။ မေမေ မငိုနဲ့။ သား သကြားလုံးပေးမယ်”

ကလေးရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ စကားလုံးက နှင်းရွှေရည်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကို အစအနမကျန် ပြိုလဲသွားစေတယ်။ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပစ်ဖို့တောင် အင်အားမရှိတော့ဘူး။

“သားလေး… မေမေ စက်ရုံသွားတော့မလို့။ မေမေ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာပြီးရင် သားလေးဆီ ပြန်လာခဲ့မယ်နော်။ ဦးဦးနဲ့ ဒေါ်ဒေါ် စကားကို နားထောင်ရမယ်နော် သား… မေမေ့ကို ကတိပေး”

“ဟုတ်… သား လိမ်မာမယ်။ မေမေ မြန်မြန်ပြန်လာနော်”

လေဆိပ်အတွင်းထဲကို ဝင်ရမယ့် အချိန်တန်ပြီ။ အသံချဲ့စက်ကနေ လေယာဉ်ထွက်ခွာမယ့်အကြောင်း ကြေညာသံက သေမင်းရဲ့ အမိန့်စာလိုပဲ။ နှင်းရွှေရည် သားလေးကို နှင်းနုရဲ့ လက်ထဲ အပ်လိုက်ပြီး နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ အထဲကို ပြေးဝင်ခဲ့မိတယ်။

နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရင် ခြေလှမ်းတွေ ရှေ့ဆက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့လို့ပဲ။ အထဲကို ရောက်တော့မှ မှန်ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို လှမ်းကြည့်မိတယ်။ အဝေးမှာ သားလေးက နှင်းနုရဲ့ ပုခုံးပေါ်ကနေ နှင်းရွှေရည် ရှိရာဘက်ကို လက်ကလေးပြပြီး “မေမေ… မေမေ…” လို့ အသံကုန်အော်ပြီး ငိုနေရှာတာကို ဝေဝါးစွာ မြင်လိုက်ရတယ်။

လေယာဉ်ကွင်းရဲ့ ပြေးလမ်းပေါ်ကနေ လေယာဉ်ကြီး ပျံတက်သွားတဲ့အခါ နှင်းရွှေရည်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကတော့ သားလေးရှိရာ မြေပြင်ပေါ်မှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတော့တယ်။

အခန်း (၅) 

အခုဆိုရင် နှင်းရွှေရည် ပြည်ပမြေကို ရောက်ရှိပြီး အလုပ်လုပ်နေခဲ့တာ တစ်နှစ်ကျော်ခဲ့ပြီ။ စက်ရုံအလုပ်က ပင်ပန်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရင်ထဲက ပင်ပန်းမှုနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ လစဉ် သားလေးအတွက် ပိုက်ဆံတွေ ပုံမှန်ပို့ပေးနိုင်ခဲ့လို့ သားလေးလည်း အခုဆို မူကြိုကျောင်း ကောင်းကောင်းလေး တက်နေရပြီ။

ညဘက် အလုပ်နားချိန်တွေမှာ နှင်းရွှေရည် သားလေးနဲ့ ဗီဒီယိုကောလ် (Video Call) ပြောရတာက အသက်ဆက်ရတဲ့ ဆေးတစ်ခွက်ပါပဲ။

“မေမေ… သား ဒီနေ့ ကျောင်းမှာ စာတွေအများကြီး ရေးတတ်ပြီ။ ဦးဦးက မေမေ ပို့ပေးတဲ့ ကားရုပ်ကြီး ဝယ်ပေးတယ်။ သား မေမေ့ကို လွမ်းတယ်”

ဖုန်းစခရင်ပေါ်က သားလေးရဲ့ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း နှင်းရွှေရည် ပြုံးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မျက်လုံးထောင့်က မျက်ရည်တစ်စကတော့ ခိုတွဲနေတုန်းပဲ။ ကလေးနဲ့ ခွဲခွာရတဲ့ ပထမဆုံး လအနည်းငယ်တုန်းကဆိုရင် ညတိုင်း ခေါင်းအုံးစိုရုံတင်မကဘဲ ရူးမတတ် ခံစားခဲ့ရဖူးတယ်။ ‘ငါဟာ မိခင်ကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား’ ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်စိတ္တဇတွေ ဖြစ်ခဲ့ရဖူးတယ်။

ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ နှင်းရွှေရည် ဖြေသိမ့်တတ်လာခဲ့ပါပြီ။ ကလေးကို ကိုယ်တိုင်မကျွေးနိုင်လို့ သူတပါးလက်ထဲ ပေးလိုက်ရတာထက်၊ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ရုန်းကန်မှုနဲ့ သားလေးရဲ့ အနာဂတ်ကို ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ပေးနေရတာက ပိုပြီး ဂုဏ်ယူစရာကောင်းတယ်ဆိုတာကို နားလည်လာခဲ့တယ်။

ဒီလိုပဲ… မိခင်ဘဝရဲ့ ပေးဆပ်ခြင်းဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ အနီးကပ် ပြုစုခြင်းတင်မကဘဲ အဝေးကနေ ရင်နာနာနဲ့ ပံ့ပိုးပေးရခြင်းလည်း ပါဝင်တာပဲလေ။

ကောင်းကင်ယံက လမင်းကြီးကို နှင်းရွှေရည် မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီလမင်းကြီးကိုပဲ ရန်ကုန်က သားလေးလည်း လှမ်းကြည့်နေမှာပဲ။ ကမ္ဘာမြေခြားနေပေမဲ့ သူတို့ သားအမိရဲ့ နှလုံးသားချင်းကတော့ အမြဲတမ်း နီးကပ်နေပါတယ်။

ဝေးကွာခြင်းဆိုတာ ထာဝရ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်နေ့… သားလေးအတွက် ခိုင်မာတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ဆုပ်ကိုင်နိုင်တဲ့နေ့ကျရင်တော့၊ နှင်းရွှေရည် သားလေးရဲ့ လက်ကို တွဲပြီး ဘယ်တော့မှ မခွဲတော့ဘူးလို့ စိတ်ထဲကနေ ခိုင်မာစွာ သန္နိဋ္ဌာန်ချရင်း၊ မျှော်လင့်ချက် အရုဏ်ဦးသစ်ဆီသို့ ပြုံးလျက် ခြေလှမ်းသစ်တွေ လှမ်းလိုက်ပါတော့တယ်။