"အိမ်ထောင်ရှင်မဘဝရဲ့ တစ်ကျော့ပြန်"

 

အပိုင်း (၁) 

နှုတ်ခမ်းဆီ တိုးကပ်လာတဲ့ ကော်ဖီခွက်ကနေ နွေးထွေးတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ဝေဝေစီစီ ထွက်နေတယ်။ အခန်းအပြင်ဘက်မှာတော့ မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ကခုန်နေကြပြီး ပြတင်းပေါက် မှန်ပြင်ပေါ်မှာ ရေစက်ကလေးတွေက လမ်းကြောင်းအဖုံဖုံနဲ့ စီးဆင်းလို့။ (၂၃) နှစ်...။ ဒီရွှေရောင်ကော်ဖီခွက်ကလေးကို ကိုင်ထားတဲ့ လက်ချောင်းတွေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော်က အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝထဲကို နုပျိုလန်းဆန်းစွာနဲ့ ဝင်ရောက်ခဲ့တာပါ။ အခုတော့ အသက် (၄၈) နှစ် ဆိုတဲ့ ဂဏန်းတစ်ခုအောက်မှာ လက်ဖမိုးပေါ်က အကြောစိမ်းလေးတွေက ထင်ရှားလို့နေပြီ။

ဧည့်ခန်းထဲက နံရံကပ်နာရီရဲ့ တချက်ချက် မြည်သံက အိမ်တစ်အိမ်လုံးရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို ပိုပြီး နက်ရှိုင်းစေတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်ကပဲ သားနဲ့ သမီးကို အရှေ့မှာ ထိုင်ခိုင်းပြီး ဧည့်ခန်းဒီနေရာလေးမှာတင် စကားတွေ ပြောခဲ့ကြတာ။

"မေမေ... သားတို့ နားလည်ပါတယ်၊ မေမေ့စိတ် ချမ်းသာဖို့က အဓိကပါ"

တက္ကသိုလ်တက်နေပြီဖြစ်တဲ့ သားကြီးရဲ့ ရင့်ကျက်တဲ့ စကားသံက အိမ်ထောင်ရေးအဆုံးသတ်ရဲ့ နာကျင်မှုကို တော်တော်လေး သက်သာစေခဲ့ပါတယ်။ သမီးငယ်လေးကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ ကျမရဲ့ ပုခုံးကို လာဖက်ထားပေးခဲ့တယ်။ ဟုတ်ပါတယ်... ကျမ ငွေကြေးပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို လုံးဝမမက်မောခဲ့ဘူး။ ရင်ဘတ်ထဲက အေးချမ်းမှုနဲ့ လွတ်လပ်မှုကိုပဲ ရွေးချယ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အိမ်ထောင်ရှင်မ၊ ဝန်ထမ်းဟောင်း ဆိုတဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကြားထဲမှာ ကျမဟာ ‘သုည’ ဆိုတဲ့ စမှတ်တစ်ခုကို ရောက်နေပါပြီ။

စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ အထုပ်လေးကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အဲဒါ ကျမရဲ့ တစ်ခုတည်းသော လက်ကျန် အင်အား—ငွေသား သိန်းတစ်ရာ။

ကျမ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိတယ်။ ဝန်ထမ်းအလုပ်က နားခဲ့တာလည်း ကြာပြီ၊ ပြင်ပစီးပွားရေး အတွေ့အကြုံကလည်း လုံးဝမရှိ။ ဒီ သိန်းတစ်ရာကို ဘယ်လို အသက်သွင်းရမလဲ။ အိမ်တွင်းမှု ဝေရာဝစ္စတွေနဲ့တင် အချိန်ကုန်ခဲ့တဲ့ ကျမအတွက် ပြင်ပလောကကြီးက ဝေဝါးလွန်းနေခဲ့တာ အမှန်ပဲ။ အတိတ်ရဲ့ အရိပ်တွေထဲမှာပဲ နစ်မြုပ်မနေချင်တော့ဘူး။ သုညကနေ စရမယ်ဆိုတာ လွယ်တော့မလွယ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျမ လျှောက်ရမယ့် လမ်းပဲ မဟုတ်လား။

အပိုင်း (၂) 

"မမနှင်း... အပြင်မှာ မိုးတွေရွာနေတာ၊ ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ"

ကျမရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း မိုးမိုးရဲ့ အသံကြောင့် အတွေးကမ္ဘာထဲကနေ ရုတ်တရက် နိုးထလာရတယ်။ သူမက လက်ထဲမှာ ကိတ်မုန့်ဘူးလေးကို ကိုင်ပြီး ကျမရဲ့ စားပွဲဝိုင်းလေးဆီ လျှောက်လာတယ်။ မိုးမိုးကတော့ ကိုယ်ပိုင်အဝတ်အထည်ဆိုင်လေးနဲ့ ဘဝကို ရုန်းကန်အောင်မြင်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပေါ့။

"ငါ... ဘာလုပ်ရမလဲလို့ စဉ်းစားနေတာ မိုးမိုး၊ ငါ့လက်ထဲမှာ သိန်းတစ်ရာ ရှိတယ်၊ ဒီအတိုင်း ထိုင်စားနေရင်တော့ ကုန်သွားမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါက ဘာအတွေ့အကြုံမှ မရှိတော့ ကြောက်နေမိတယ်"

ကျမက ရိုးရိုးသားသားပဲ ဖွင့်ပြောလိုက်တယ်။ မိုးမိုးက ကော်ဖီကို တစိမ့်စိမ့်သောက်ရင်း ကျမကို သေချာစိုက်ကြည့်တယ်။

"မမနှင်းရယ်... အတွေ့အကြုံဆိုတာ လုပ်ရင်းနဲ့ ရလာတာပါ။ နင့်မှာ ဝန်ထမ်းလုပ်ခဲ့တဲ့ စနစ်တကျရှိမှုတွေ ရှိသေးတယ်လေ။ အခု သိန်းတစ်ရာဆိုတာ လက်ရှိခေတ်မှာ စီးပွားရေးအကြီးကြီး လုပ်ဖို့ မလောက်ပေမဲ့၊ အိမ်တွင်းအခြေပြုလုပ်ငန်း (Home-based Business) လေးတွေ စဖို့ကျတော့ အရမ်းကောင်းတဲ့ ပမာဏပဲ"

"အိမ်တွင်းအခြေပြု... ဆိုတော့ ဘာတွေရှိမလဲ" ကျမ စိတ်ဝင်စားသွားမိတယ်။

"နင် အိမ်မှာနေရင်း သားသမီးတွေအတွက် အမြဲလုပ်ပေးနေကျ အစားအသောက်တွေ ရှိတယ်မလား။ ဥပမာ- နင့်ရဲ့ လက်ရာဖြစ်တဲ့ မုန့်ဟင်းခါးချက်တာတို့၊ ယိုထိုးတာတို့၊ ဒါမှမဟုတ် အိမ်လုပ်မုန့် (Homemade Snacks) တွေလေ။ အခုခေတ်က Social Media ခေတ်ပဲ။ အရင်းအနှီး အများကြီး မလိုဘူး။ ပစ္စည်းသန့်သန့်ရှင်းရှင်းနဲ့ အရသာကောင်းဖို့ပဲ လိုတာ။ ဖုန်းတစ်လုံးရှိရင် လုပ်လို့ရပြီ"

မိုးမိုးရဲ့ စကားတွေက မှုန်မှိုင်းနေတဲ့ ကျမရဲ့ ကောင်းကင်ပြင်ကို နေရောင်ခြည် အနည်းငယ် ဖြာကျလာစေသလိုပဲ။ ဟုတ်သားပဲ... ကျမ အမျိုးသားနဲ့ သားသမီးတွေအတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးလာခဲ့တာ။ ကျမရဲ့ လက်ရာကို အားလုံးက မြိန်ရေစှက်ရေ စားခဲ့ကြတာပဲ။ ဒါဟာ ကျမ သတိမထားမိတဲ့ အရင်းအနှီးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်မလား။

အပိုင်း (၃) 

နောက်ရက်မှာတော့ ကျမ အိမ်ထဲမှာတင် အောင်းမနေတော့ဘဲ ရပ်ကွက်ထဲက စျေးလေးဆီ ထွက်လာခဲ့တယ်။ မိုးလေးက စဲစပြုနေပြီမို့ စျေးသည်တွေရဲ့ အော်ဟစ်ရောင်းချသံတွေ၊ လူတွေရဲ့ သွားလာလှုပ်ရှားသံတွေနဲ့ စျေးက စည်ကားနေတယ်။ ကျမ ကုန်ကြမ်းစျေးနှုန်းတွေကို လိုက်ကြည့်မိတယ်။ ဆီ၊ ဆန် Pax၊ ငရုတ်၊ ကြက်သွန်... စျေးနှုန်းတွေက အရင်ကထက် အဆမတန် တက်နေတာကို တွေ့ရတယ်။

"အန်တီ... ဒီနေ့ ကြက်သွန်နီက တစ်ပိဿာ ဘယ်လောက်လဲ"

ကျမ စျေးသည်အမကြီးတစ်ယောက်ကို လှမ်းမေးလိုက်တယ်။

"လေးထောင်ကျော်နေပြီ ညီမရေ... စျေးတွေက တက်လိုက်တာမှ အဝယ်တော်တွေတောင် တွန့်နေကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့လည်း စားကုန်ဆိုတော့ မဝယ်ဘဲလည်း မနေနိုင်ကြပါဘူးအေ"

စျေးသည်အမကြီးရဲ့ စကားက ကျမကို အတွေးတစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။ 'စားကုန်ဆိုတာ မဝယ်ဘဲ မနေနိုင်ဘူး' တဲ့။ အခြေခံ စားသောက်ကုန် လုပ်ငန်းဟာ ဘယ်တော့မှ မရိုးသွားတဲ့ စီးပွားရေးပဲ။ ဒါပေမဲ့ အရင်းအနှီး သိန်းတစ်ရာနဲ့ ဆိုရင် ကုန်ခြောက်ရောင်းတာထက် တန်ဖိုးမြှင့်စားသောက်ကုန် (Value-added Food) တစ်ခုခု လုပ်ရင် ပိုအဆင်ပြေနိုင်မလား။

ကျမ စျေးထဲကအပြန် လမ်းဘေးက မုန့်ဆိုင်လေးတွေကို သတိထားကြည့်မိတယ်။ လူတွေက သန့်ရှင်းပြီး အိမ်လုပ်စစ်စစ် (Homemade) အစားအစာတွေကို ပိုပြီး ရှာဖွေလာကြတယ်။ အထူးသဖြင့် ကျန်းမာရေးနဲ့ ညီညွတ်တဲ့ အဆာပြေမုန့်တွေပေါ့။ ဥပမာ - ရိုးရာမုန့်တွေကို သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ထုပ်ပိုးပြီး Online ကနေ ရောင်းတာမျိုး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးကြည့်မိတယ် - "မင်း ဒါကို လုပ်နိုင်မလား၊ နှင်း?" ရင်ထဲက အဖြေက "မင်း ကြိုးစားကြည့်ရမယ်" တဲ့။

အပိုင်း (၄) 

တစ်ညနေခင်းမှာတော့ သားနဲ့ သမီးက ကျမရဲ့ ဘေးမှာ လာထိုင်ကြတယ်။ စားပွဲပေါ်မှာတော့ ကျမ ချရေးထားတဲ့ အကြံဉာဏ် စာရွက်လေးတွေ ရှိနေတယ်။

"မေမေ... သမီး စဉ်းစားပေးထားတာတစ်ခု ရှိတယ်" သမီးငယ်လေးက စာအုပ်လေးကို ဖွင့်ပြတယ်။ "မေမေ့ဆီမှာ ရှိတဲ့ သိန်းတစ်ရာထဲက သိန်းငါးဆယ်ကို ဘဏ်မှာ အတိုးရအောင် စုထားလိုက်။ အခု ဘဏ်အတိုးနှုန်းတွေက ကောင်းတယ်လေ။ ကျန်တဲ့ သိန်းငါးဆယ်ကိုမှ မေမေ ဝါသနာပါတဲ့ အိမ်တွင်းမှုလုပ်ငန်းလေးတစ်ခု စမ်းလုပ်ကြည့်မလား"

သားကြီးကလည်း ခေါင်းငြိမ့်ရင်း ဝင်ပြောတယ်။

"ဟုတ်တယ် မေမေ၊ အကုန်လုံးကို ပုံအောလိုက်ရင် စိတ်ဖိစီးမှု များလိမ့်မယ်။ သိန်းငါးဆယ်ကို ဘဏ်မှာ ထားတာက Safe ဖြစ်တာပေါ့။ ကျန်တဲ့ သိန်းငါးဆယ်နဲ့ဆိုရင် မေမေ အမြဲလုပ်နေကျ 'အညာစတိုင်လ် မုန့်လက်ဆောင်းဖတ်' တွေနဲ့ 'အိမ်လုပ် အာလူးကြော်' လေးတွေကို သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ထုပ်ပိုးပြီး Online Page လေးတစ်ခု ထောင်ရောင်းလို့ရတယ်။ သမီးက Page ထောင်ပေးမယ်၊ သားက Delivery ပို့ပေးမယ်"

ကလေးတွေရဲ့ စကားကို ကြားရတော့ ကျမ ရင်ထဲမှာ လှိုက်ခနဲ နွေးထောင်သွားရတယ်။ ကျမ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါလား။

ဟုတ်ပါတယ်... ရွေးချယ်မှု လမ်းနှစ်သွယ် ရှိနေတယ်။ တစ်ခုက ငွေအားလုံးကို ရွှေ သို့မဟုတ် ဒေါ်လာ ဝယ်စုပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေမလား။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တိုးပွားမလာဘဲ ငွေကြေးဖောင်းပွမှုကြားမှာ ပျော်ကျသွားနိုင်တယ်။ ဒုတိယလမ်းကတော့ သားသမီးတွေ ပြောသလို ငွေကို ခွဲဝေပြီး ဘေးကင်းတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု လုပ်ရင်း၊ ကိုယ်တိုင်လည်း အလုပ်တစ်ခုနဲ့ ဘဝကို ပြန်စမလား။ ကျမ ဒုတိယလမ်းကိုပဲ ရွေးချယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

အပိုင်း (၅) 

မနက်ခင်း နေရောင်ခြည်နုနုလေးက ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် အိမ်ထဲကို ဖြာကျလို့နေပြီ။ ဒီနေ့တော့ ကျမ ရင်ထဲမှာ မှုန်မှိုင်းခြင်းတွေ မရှိတော့ဘူး။ လတ်ဆတ်တဲ့ မျှော်လင့်ချက်အသစ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီ။

စားပွဲပေါ်မှာ ဘဏ်စာအုပ်အသစ်လေးရယ်၊ အသစ်ဝယ်ထားတဲ့ မုန့်လုပ်ပစ္စည်း ကုန်ကြမ်းအချို့ရယ်က အစီအရီ။ သိန်းငါးဆယ်ကို ဘဏ်မှာ အပတ်စဉ်/အလွှာလိုက် အတိုးရမယ့် ငွေစုအကောင့် ဖွင့်လိုက်ပြီမို့ စိတ်အေးရတဲ့ အပိုင်းတစ်ခု ရှိသွားပြီ။ ကျန်တဲ့ သိန်းငါးဆယ်ထဲက ဆယ်သိန်းခန့်ကိုပဲ သုံးပြီး အိမ်တွင်းဖြစ် သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်တဲ့ စားသောက်ကုန်လေးတွေ စမ်းသပ်ထုတ်လုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေပါပြီ။

ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ သမီးလေး လုပ်ပေးထားတဲ့ Page နာမည်လေးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးမိတယ်။

"မေမေ့လက်ရာ - Homemade Treats"

အသက် (၄၈) နှစ်မှာ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပေမဲ့၊ ဘဝတစ်ခုလုံး ဆုံးရှုံးသွားတာမဟုတ်ကြောင်း ကျမ သက်သေပြရပါမယ်။ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ မတောင်းခဲ့တာကို နောင်တမရဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျမမှာ လက်နှစ်ဖက်၊ ရင့်ကျက်တဲ့ ဦးနှောက်နဲ့ ချစ်ရတဲ့ သားသမီးတွေ ရှိနေသေးလို့ပါပဲ။

သုညကနေ ပြန်စရတာ ကြောက်စရာကောင်းပေမဲ့၊ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်ရတဲ့ အရသာက ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလှပါတယ်။ ကျမလိုပဲ ဘဝကို သုညကနေ ပြန်စနေရတဲ့ အမျိုးသမီးများအားလုံးလည်း အတိတ်ကို အရိပ်မဖြစ်စေဘဲ ရှေ့ဆက်မယ့် လမ်းကို အလင်းဆောင်နိုင်ကြပါစေ...။ ကျမရဲ့ ခြေလှမ်းသစ်လေးကို အားလုံးက ဝန်းရံပေးကြပါဦးရှင်။