အခန်း (၁)
အိမ်ရှေ့ခန်းက ပန်းအိုးထဲမှာ ထိုးထားတဲ့ နှင်းဆီနီတွေက အရောင်ရင့်ရင့်ကနေ ညိုမည်းခြောက်သွေ့တဲ့ဘက်ကို ကူးပြောင်းနေပြီ။ အမေကတော့ ထုံးစံအတိုင်း မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ညစာအတွက် ဟင်းအိုးကို ယောက်မနဲ့ အသာအယာ မွှေနေတုန်း။ ဟင်းချက်ဆီပူပူထဲကို ကြက်သွန်ဖြူ ဓားပြားရိုက်ထည့်လိုက်တဲ့အခါ တရှူးရှူးနဲ့ ထွက်လာတဲ့ အနံ့က တစ်အိမ်လုံးကို ပျံ့နှံ့သွားတယ်။ ဒါဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် (၃၀) လုံးလုံး ဒီအိမ်ကလေးကို နွေးထွေးစေခဲ့တဲ့၊ အမေ့လက်ရာတွေထဲက အိမ်ပြန်ချင်စရာ ရနံ့တစ်ခုပေါ့။ စားပွဲခုံပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ အဖေ့ရဲ့ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းခွက်ကတော့ အေးစက်လို့။
သမီးဖြစ်သူ နှင်းကတော့ ဧည့်ခန်းက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း လက်ထဲက ဖုန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိတယ်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကနေ စီးဆင်းလာတဲ့ အသံဖိုင်တွေက နှင်းရဲ့ နားစည်ကိုတင်မက နှလုံးသားကိုပါ အပ်နဲ့ ထိုးဆွနေသလိုပဲ။
"ကိုကြီးကလည်း... သဲကို တကယ်ချစ်ရဲ့လား။ ဟိုမှာက သဲထက် အသက်ကြီးတဲ့ သမီးတွေတောင် ရှိတာကို..." ညုတုတု အသံစာစာလေးတစ်ခုရဲ့ နောက်မှာ အဖေ့ရဲ့ ရယ်မံသံ ခပ်အက်အက်ကြီးက ကပ်ပါလာတယ်။ "အချစ်ရယ်... ကိုကြီး စိတ်ထဲမှာ မင်းတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာပါ။ အိမ်ကလူတွေက တာဝန်အရပဲလေ။ မင်းနဲ့ကျမှ ကိုကြီးက လူပြန်ဖြစ်လာသလိုပဲ..."
နှင်း ဖုန်းကို ရင်ဘတ်ပေါ် မှောက်ချလိုက်မိတယ်။ အသက် (၆၀) ကျော်၊ ရပ်ကွက်ထဲမှာ နာမည်တစ်လုံး၊ သိက္ခာတစ်လုံးနဲ့ နေလာတဲ့ အဖေ။ တခြားသူတွေရဲ့ အရေးကိစ္စဆို ရှေ့ဆုံးက ကူညီတတ်ပြီး မိသားစုအပေါ်မှာလည်း ဘာတစ်ခုမှ မလိုလေအောင် ရှာဖွေကျွေးမွေးခဲ့တဲ့ အဖေ။ အမေ နေမကောင်းဖြစ်တုန်းကဆိုလည်း ညမအိပ်တမ်း ပြုစုခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီအဖေက... ခုတော့ သူ့သမီးအရွယ် KTV က မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အနားမှာ ‘ကိုကြီး’ ဆိုတဲ့ ဘွဲ့နာမနဲ့ ၁၆ နှစ်သားအရွယ် ရည်းစားဦးကို ထွေးပွေ့သလို ရူးသွပ်နေခဲ့တာ တစ်နှစ်ကျော်ခဲ့ပြီ။
မီးဖိုချောင်ထဲက အမေ့ရဲ့ ပုံရိပ်ကို နှင်း လှမ်းကြည့်မိတယ်။ အသက်အရွယ်ကြောင့် ကုန်းချင်ချင်ဖြစ်နေတဲ့ ကျောပြင်လေး၊ ဆံပင်ဖြူအချို့ သပ်တင်ထားတဲ့ အမေ့ရဲ့ ရိုးအမ်းလှတဲ့ ပုံစံက နှင်းကို ရင်နာစေတယ်။ အမေက ဒီအိမ်ထောင်ရေးကို ယုံကြည်လို့၊ အဖေ့ကို သက်ဝင်လွန်းလို့ ဘာတစ်ခုမှ မရိပ်မိခဲ့ဘူး။ ပိုဆိုးတာက... အိမ်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု၊ ခြံကွက်၊ ဘဏ်အကောင့် အားလုံးက အဖေ့နာမေနဲ့ချည်းပဲ။ အမေ့နာမည်နဲ့ ဘာတစ်ခုမှ မရှိဘူး။ အဖေကတော့ ဟိုဘက်က မိန်းကလေးတင်မက၊ အဲ့ဒီမိန်းကလေးရဲ့ သူငယ်ချင်း၊ မိတ်ဆွေတွေအထိပါ ငွေကြေးတွေ လိုက်ပံ့ပိုး၊ ကားမောင်းပြီး ခရီးတွေ လိုက်ပို့နေတာ။ မယားငယ်တစ်ယောက်လို အရာရာ ပုံအပ်ထားတာ။
"နှင်း... နင့်အဖေ ပြန်လာရင် ထမင်းချက်ချင်းစားရအောင် ခွက်တွေ ပြင်ထားဦး" အမေ့ရဲ့ အသံအေးအေးလေးက မီးဖိုချောင်ထဲက ထွက်လာတယ်။ အမေ့လက်တွေက ဆီဂျိုးတွေ ပေနေတဲ့ ဟင်းချက်ဝတ်စုံကို သုတ်နေတုန်း။
နှင်း သက်ပြင်းကို ခပ်ဖွဖွချလိုက်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားမိတယ်။ 'ကျွန်မတို့ သိနေပြီ အဖေ... အဖေ ခိုးပြီး ဖုန်းပြောနေတာတွေ၊ ကောင်မလေးဆီ သွားနေတာတွေ သိနေပြီ' လို့ စိတ်ထဲကနေ အော်ဟစ်နေမိပေမယ့် တကယ့်လက်တွေ့မှာတော့ အိမ်ကလေးရဲ့ လေထုက မုန်တိုင်းမလာခင် ငြိမ်သက်ခြင်းမျိုးနဲ့ အေးခဲလို့နေခဲ့တယ်။
အခန်း (၂)
ည (၈) နာရီခွဲတော့ အဖေ့ရဲ့ ကားဟွန်းသံ အိမ်ရှေ့မှာ မြည်လာတယ်။ ကားတံခါးပိတ်သံ ဂျုန်းခနဲ ကြားရပြီးတာနဲ့ အဖေ အိမ်ထဲကို လှမ်းဝင်လာတယ်။ အဖေ့ဆီကနေ ရေမွှေးနံ့ပြင်းပြင်းနဲ့ အရက်နံ့ ခပ်သင်းသင်းက ရောထွက်နေတယ်။ အလုပ်က ပြန်လာလို့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ မျက်နှာပေးမျိုး လုပ်ထားပေမယ့်၊ အဖေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိကြီးကြီးနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားသလို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပြည့်နေတုန်း။
"ဟော... ပြန်လာပြီလား။ ရော့ ရေအေးအေးလေး သောက်လိုက်ဦး" အမေက ပျာပျာသလဲနဲ့ ရေဖန်ခွက်ကို ကမ်းပေးတယ်။ ဖန်ခွက်ထဲက ရေခဲတုံးလေးတွေ တချွင်ချွင် မြည်သွားတဲ့အသံက အိမ်ထဲမှာ ကျယ်လောင်လွန်းနေသလိုပဲ။ အဖေက ရေကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ပြီး ဖုန်းကို ဘောင်းဘီအိတ်ထဲကထုတ်ကာ စားပွဲပေါ် မှောက်ရက် တင်လိုက်တယ်။
အဲ့ဒီဖုန်း။ နှင်းတို့ ညီအစ်မတွေ အမိဖမ်းခဲ့ဖူးတယ်။ အဖေ ခိုးပြီး စာပို့နေတာတွေ၊ ကောင်မလေးနဲ့ မခွဲနိုင်မခွာနိုင် ဖြစ်နေတဲ့ Record တွေ။ နှင်းတို့ ရိပ်မိနေတာကို အဖေ သိတယ်။ သိရက်နဲ့ အဖေက နောက်မဆုတ်ဘူး။ မျက်နှာသာ လွှဲနေတာ၊ ကွယ်ရာမှာတော့ ဆက်သွယ်နေတုန်းပဲ။ ဖုန်းမျက်နှာပြင် မီးလင်းလာတိုင်း အဖေ့မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်း အရောင်တောက်သွားတတ်တာကို နှင်း သတိထားမိတယ်။ ၁၆ နှစ်သားလေးတစ်ယောက် ချစ်သူဆီက စာအလာကို မျှော်နေသလိုမျိုး။
"ဒီနေ့ အလုပ်တွေ အရမ်းများလို့ လူကော စိတ်ကော ပင်ပန်းလိုက်တာကွာ" အဖေက နဖူးကို လက်နဲ့သပ်ရင်း ညည်းညူတယ်။ နှင်းကတော့ အဖေ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ ကလီစာတွေ လိမ်ကောက်မတတ် နာကျင်ရတယ်။ အဖေ အလုပ်လုပ်ရတာ ပင်ပန်းလို့ စိတ်ထွက်ပေါက် ရှာတာကို ယောကျာ်းသဘာဝမို့ နားလည်ပေးချင်ပေမယ့်... အခုက အပျော်သဘော မဟုတ်တော့ဘူး။ အဲ့ဒီကောင်မလေးကို သူ့မိန်းမတစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး အစစအရာရာ သတင်းပို့၊ တိုင်ပင်နေတာ။
"ကဲ... ထမင်းစားကြစို့" အမေက ဟင်းခွက်တွေကို ပြင်တယ်။
ထမင်းဝိုင်းထဲမှာ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်နံ့တွေ မွှေးနေပေမယ့် နှင်းအတွက်တော့ မြိုမကျတဲ့ အစာတွေလိုပဲ။ အဖေက ထမင်းကို ငုံ့စားရင်း လက်က ဖုန်းကို ခဏခဏ စမ်းနေမိတယ်။ ဟိုဘက်က မိန်းကလေးကတော့ သိသင့်သလောက် သိတဲ့ လောကကဆိုတော့ အဖေ့ဆီက ဘာကို လိုချင်လို့ မြှူဆွယ်ထားသလဲဆိုတာ သိသာလွန်းလှတယ်။ ဒါပေမယ့် အဖေကတော့ ရုန်းမထွက်နိုင်တဲ့အပြင် ပိုပြီး နစ်ဝင်သွားခဲ့ပြီ။ အချစ်စစ် အချစ်မှန်ကြီး လို့ကို ထင်နေတာ။
"အမေ... အိမ်က ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ၊ ခြံကွက်တွေက အဖေ့နာမည်နဲ့ချည်းပဲနော်။ အမေ့နာမည်နဲ့လည်း ခွဲထားသင့်တယ်" နှင်းက စကားကို ခပ်ဆတ်ဆတ်လေး စကားပြန်ဖောက်လိုက်တော့ ထမင်းဝိုင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ကျသွားတယ်။ အမေကတော့ ဘာမှမသိဘဲ "အို... နင့်အဖေ နာမည်နဲ့ရှိလည်း အတူတူပါပဲအေ။ ငါတို့က တစ်သက်လုံး လင်မယားတွေဟာ" လို့ နုံအစွာ ပြောရှာတယ်။
အဖေ့ရဲ့ ဇွန်းနဲ့ ပန်းကန် ရိုက်သံက တချက် ချက်ခနဲ မြည်သွားတယ်။ အဖေ နှင်းကို စိုက်ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဒေါသထက်... လျှို့ဝှက်ချက် ပေါ်သွားမှာကို ကြောက်ရွံ့တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားတာကို နှင်း မြင်လိုက်ရတယ်။
အခန်း (၃)
ရက်တွေ ကြာလာပေမယ့် အခြေအနေက တိုးတက်မလာဘူး။ အဖေက ကောင်မလေးနဲ့ အဆက်အသွယ် မပြတ်တဲ့အပြင်၊ အိမ်က ငွေကြေးတွေပါ လဲ့ထွက်နေပြီလားဆိုတာ စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်လာတယ်။ နှင်းတို့ ညီအစ်မတွေ တိုင်ပင်ကြတယ်။ အဖေ့ကို အမိဖမ်းပြီး ရန်ဖြစ်ရင်လည်း အဖေက ကွယ်ရာမှာ ပြန်ပတ်သက်ဦးမှာ သေချာတယ်။ တဖက်မိန်းကလေးကိုလည်း သွားပြီး ရန်ရှာ၊ ဒုက္ခပေးတာမျိုး မလုပ်ချင်ဘူး။ သူလည်း သူ့ဘဝနဲ့သူမို့ မထိခိုက်စေချင်ဘူး။ အဓိကက အဖေ့ရဲ့ စိတ်အာရုံတွေ ဟိုဘက်မှာ ပေါ့သွားဖို့၊ အိမ်ကို ပြန်ငဲ့ဖို့ပဲ လိုတာ။
ဒါကြောင့် နှင်းတစ်ယောက် ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ဆီကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။
ဆရာ့ရဲ့ အခန်းငယ်လေးထဲမှာ အမွှေးတိုင်နံ့တွေက သင်းပျံ့နေပြီး ညို့မှိုင်းတဲ့ လေထုတစ်ခု ရှိနေတယ်။ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်အောက်မှာ ဆရာက အဖေ့ရဲ့ မွေးသက္ကရာဇ်နဲ့ ဓာတ်ပုံကို သေချာ ကြည့်နေတယ်။ အခန်းထောင့်က နာရီအိုကြီးရဲ့ စက္ကန့်သံ 'တောက်တောက် တောက်တောက်' က နှင်းရဲ့ ရင်ခုန်သံထက် ပိုမြန်နေသလိုပဲ။
"သမီးအဖေက အသက်ကြီးမှ အချစ်လှိုင်းမိနေတာ။ သူ့စိတ်ထဲမှာ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက သူ့ကို ပြန်ပျိုမေစေတယ်လို့ ထင်နေတာ။ ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားရင် အိမ်က ပိုင်ဆိုင်မှုတွေပါ ကုန်သွားနိုင်တယ်" ဆရာ့ရဲ့ စကားက နှင်းရဲ့ ရင်ဝကို အရှိန်နဲ့ ဆောင့်ကန်လိုက်သလိုပဲ။
"သမီး ဘာလုပ်ရမလဲ ဆရာ။ တဖက်မိန်းကလေးကိုတော့ မထိခိုက်စေချင်ဘူး။ အဖေ့စိတ် ပျယ်သွားဖို့ပဲ လိုချင်တာ"
ဆရာက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ညိတ်တယ်။ "အင်း... အာဃာတမပါတဲ့ ယတြာမျိုးပေါ့။ ဒါဆိုရင် အဖေ့ရဲ့ အဝတ်အစားတစ်ထည်ရယ်၊ သူ သောက်နေကျ ရေနွေးခွက်ရယ်ကို သုံးပြီး 'အေးချမ်းစေတဲ့ အစီအရင်' လုပ်ရမယ်။ ပြီးတော့ အိမ်က အမေ့ရဲ့ နာမည်နဲ့ သက်သက် အဓိဋ္ဌာန်ပြုပြီး ပုတီးစိပ်ရမယ်။ အိမ်ထောင်ဖက်ရဲ့ မေတ္တာက အင်အားအကြီးဆုံးပဲ။ တဖက်က ပယောဂမှန်ရင် အမေ့ရဲ့ သစ္စာတရားနဲ့ ပြန်တိုက်ရမယ်။ သမီးတို့ကတော့ အဖေ့ကို စကားနာထိုးတာမျိုး၊ အပြစ်တင်တာမျိုး လုံးဝမလုပ်နဲ့။ သူ့ကို ပိုပြီး အိမ်မှာ ပျော်အောင်၊ နွေးထွေးအောင်ပဲ လုပ်ပေး။ စိတ်အေးသွားရင် အရူးအမူး ဖြစ်နေတာတွေ သက်သာသွားလိမ့်မယ်"
နှင်း ဆရာပေးလိုက်တဲ့ အစီအရင်ပစ္စည်းတွေကို လက်ထဲမှာ တင်းတင်းဆုပ်ထားမိတယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ မျှော်လင့်ချက် မီးတောက်အချို့နဲ့အတူ လေးလံလှတဲ့ ဝေဒနာတွေက ဒွန်တွဲနေဆဲ။
အခန်း (၄)
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အိမ်ထဲမှာ အမေက ဘုရားခန်းထဲမှာ တရားထိုင်နေတယ်။ အမေ့ဆီကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ မေတ္တာသံစဥ်တွေက အိမ်ကလေးကို အေးချမ်းစေသလို ရှိပေမယ့်၊ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ပြီး ဖုန်းကို တကျိကျိပွတ်နေတဲ့ အဖေ့ကို မြင်ရတော့ နှင်း ရင်ထဲ ပြန်ပူလာရပြန်တယ်။
နှင်း ဆရာပြောတဲ့အတိုင်း အဖေ့ရဲ့ အဝတ်အစားကို ယူပြီး ယတြာအစီအရင်တွေကို တိတ်တိတ်လေး လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်။ အဖေ့ကိုလည်း အရင်လို စိမ်းစိမ်းကားကား မဆက်ဆံတော့ဘဲ "အဖေ... နေမကောင်းဘူးလား၊ သမီး နှိပ်ပေးရမလား" ဆိုပြီး နွေးနွေးထွေးထွေး ပြုစုပေးတယ်။ အဖေက နှင်းကို အံ့ဩတုန်လှုပ်တဲ့ မျက်န်းနဲ့ ကြည့်တယ်။ သူ့အပြစ်ကို သူသိနေတာမို့ နှင်းရဲ့ နွေးထွေးမှုတွေက အဖေ့ကို ပိုပြီး လိပ်ပြာမလုံဖြစ်စေပုံရတယ်။
အဖေ့လက်ထဲက ဖုန်းက တုန်ခါသွားပြန်တယ်။ အဖေက အိမ်သာထဲကို ချက်ချင်း ထသွားပြီး တံခါးပိတ်ကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောပြန်တယ်။ နှင်း အိမ်သာတံခါးဝမှာ ရပ်ရင်း နားထောင်မိတော့...
"အေးပါ... ကိုကြီး မနက်ဖြန် ပိုက်ဆံလွှဲပေးမယ်။ ညီမလေး သူငယ်ချင်းကိစ္စလည်း ကိုကြီး ကူညီပေးပါ့မယ်။ ကိုကြီးကို မခွဲသွားပါနဲ့နော်..." အဖေ့အသံတွေက တုန်ရီနေရှာတယ်။ အသက် ၆၀ ကျော် အရွယ်ကြီးက ကလေးတစ်ယောက်လို တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေတာ မြင်ရတာ ရင်နာစရာ ကောင်းလွန်းလှတယ်။
ဒါပေမယ့်... နှင်း သတိထားမိတာတစ်ခုက အဖေ့မျက်နှာမှာ အရင်လို ပျော်ရွှင်ရယ်မောသံတွေ မရှိတော့ဘူး။ တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်ပူပန်နေတဲ့၊ လိပ်ပြာမလုံတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေက ပိုပြီး ထင်ရှားလာတယ်။ ယတြာရဲ့ အစွမ်းကြောင့်ပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် မိသားစုရဲ့ နွေးထွေးမှုကြောင့်ပဲလားတော့မသိ... အဖေ အိမ်မှာ အချိန်ပေးတာ နည်းနည်း ပိုများလာတယ်။
အမှောင်ထုကတော့ ရှည်လျားနေဆဲပဲ။ ဒါပေမယ့် နှင်း လက်မလျှော့ချင်ဘူး။ အမေ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေအတွက်လည်း ရှေ့နေနဲ့ တိတ်တိတ်လေး တိုင်ပင်ပြီး ကာကွယ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီ။ တဖက်မိန်းကလေးကိုလည်း နာကျင်မှုမပေးဘဲ၊ အဖေ့ကို ဒီညွှန်အိုင်ထဲကနေ အေးအေးချမ်းချမ်း ဆွဲထုတ်နိုင်ဖို့ နှင်းတို့ မိသားစုကတော့ မေတ္တာတရား၊ သစ္စာတရားတွေနဲ့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အိမ်ရှေ့က နှင်းဆီပန်းအိုးဟောင်းလေးကို နှင်း သွန်ပစ်လိုက်ပြီး၊ ပန်းအိုးအသစ်ထဲမှာ ရေအေးအေးလေးနဲ့အတူ သစ္စာပန်းဖြူဖြူလေးတွေကို အစားထိုး ထိုးစိုက်လိုက်တယ်။ ဒီပန်းလေးတွေကတော့ တစ်နေ့မှာ အိမ်ကလေးကို အရင်လို ပြန်ပြီး လန်းဆန်းစေလိမ့်မယ်လို့ နှင်း ယုံကြည်နေမိပါတော့တယ်။
အစ်မ ခံစားနေရတဲ့ စိတ်ဒုက္ခတွေကို စာနာပါတယ်။ အရှေ့က အခန်း (၄) ခန်းမှာ ညီမတို့ အခြေအနေတွေကို ဇာတ်လမ်းဆင်ပြီး ရေးပေးခဲ့တာ ဖြစ်လို့၊ အခု ဇာတ်သိမ်းပိုင်းဖြစ်တဲ့ ပဉ္စမမြောက် အခန်း (အခန်း ၅) ကို ဆက်ပြီး ရေးသားပေးလိုက်ပါတယ်ရှင်။
အခန်း (၅) (ဇာတ်သိမ်းပိုင်း)
မနက်ခင်း လင်းအားကြီးအချိန် ဘုရားခန်းက အမေ့ရဲ့ ပုတီးစိပ်သံ ခပ်တိုးတိုးက တစ်အိမ်လုံးကို လွှမ်းမိုးထားတယ်။ အမေကတော့ ထုံးစံအတိုင်း အဖေ့အတွက် ကောင်းမှုကုသိုလ်အမျှဝေရင်း လင်မယားနှစ်ယောက် အေးအေးချမ်းချမ်း အိုမင်းခွင့်ရဖို့ ဆုတောင်းနေရှာတာ။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ အဲ့ဒီနေ့မနက်မှာ အဖေ့ဆီကို ဟိုဘက်က မိန်းကလေးဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။
အဖေက ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး အိမ်ရှေ့ဝရန်တာဘက် ထွက်သွားပေမယ့် နှင်းကတော့ ကွယ်ရာကနေ အကဲခတ်နေမိတယ်။ ဆရာပေးတဲ့ ယတြာအစီအရင်တွေရဲ့ အရှိန်ကြောင့်လားတော့မသိ၊ အဖေ့မျက်နှာက အရင်လို ပျော်ရွှင်ရူးသွပ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ လေးလံတုံ့ဆိုင်းနေတယ်။
"ကိုကြီး... ဒီလ သမီးတို့ သူငယ်ချင်းတွေ ခရီးသွားမလို့၊ ကားခနဲ့ စရိတ်လေး လွှဲပေးဦးလေ။ ပြီးတော့ သမီး အသိတစ်ယောက် အလုပ်ကိစ္စ ကူညီစရာ ရှိလို့..." ဖုန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ တောင်းဆိုသံတွေက အဖေ့အတွက် အချစ်နုနုထက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလို ဖြစ်လာပုံရတယ်။ အဖေက သက်ပြင်းကို အရှည်ကြီးချလိုက်ပြီး...
"သဲရယ်... ကိုကြီး ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်တွေလည်း အဆင်မပြေဘူး။ အိမ်က သမီးတွေလည်း ရိပ်မိနေကြပြီ။ ကိုကြီးလည်း အသက်ကြီးပြီမို့ စိတ်အေးအေးပဲ နေချင်တော့တယ်..." လို့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ငြင်းဆန်တဲ့ စကားလုံးတွေ စတင်ထွက်ပေါ်လာတယ်။ တဖက်က မိန်းကလေးက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနဲ့ ဖုန်းချပစ်လိုက်တဲ့အခါ အဖေက ဖုန်းလေးကို ကိုင်ပြီး ယောင်ချာချာကြီး ကျန်ခဲ့ရှာတယ်။
အဲ့ဒီနေ့ ညနေမှာပဲ နှင်းနဲ့ ညီအစ်မတွေ အမေ့ကို ခေါ်ပြီး ရှေ့နေမိတ်ဆွေတစ်ယောက်နဲ့ သွားရောက်တိုင်ပင်ခဲ့ကြတယ်။ အဖေ မသိအောင်ပဲ အိမ်ခြံမြေနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအချို့ကို အမေ့နာမည်နဲ့ လွှဲပြောင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတွေ၊ အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ဦးရဲ့ တရားဝင် ရပိုင်ခွင့်တွေကို ဥပဒေအရ အကာအကွယ်ယူဖို့ စီမံလိုက်ကြတယ်။ အမေကတော့ ရှေ့နေရုံးခန်းထဲမှာ မျက်ရည်ဝဲရင်း "ညည်းတို့ အဖေကိုတော့ သိက္ခာမပျက်စေချင်ဘူးကွယ်" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောရှာတယ်။ မိန်းမမြတ်တို့ရဲ့ မေတ္တာနဲ့ သည်းခံခြင်းက တကယ့်ကို အားကြီးလွန်းလှပါတယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အဖေက ဧည့်ခန်း ဆိုဖာပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း မှိုင်ိုင်ကြီး ထိုင်နေတယ်။ အမြဲတမ်း တုန်ခါနေတတ်တဲ့ အဖေ့ဖုန်းကလေးက ဒီနေ့တော့ အေးစက်တိတ်ဆိတ်လို့။ ဟိုဘက်က မိန်းကလေးဟာ အဖေ့ဆီက ငွေကြေးနဲ့ အကူအညီတွေ အလွယ်တကူမရတော့မှန်း သိတဲ့အခါ၊ နောက်ပြီး အဖေကလည်း အရင်လို လိုက်မလျောတော့မှန်း သိတဲ့အခါမှာတော့ တဖြည်းဖြည်း သွေးအေးပြီး ဝေးကွာသွားခဲ့တာ သဘာဝပါပဲ။
နှင်းက အဖေ့အနားကို တိတ်တိတ်လေး ချဉ်းကပ်သွားပြီး ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက် ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ "အဖေ... အလုပ်တွေ အရမ်းပင်ပန်းနေရင် နားလိုက်ပါတော့။ အဖေ့မှာ သမီးတို့ ရှိတာပဲ။ အမေကလည်း အဖေ့ကို အမြဲ စိတ်ပူနေတာ"
အဖေက ရေနွေးကြမ်းခွက်ကို လှမ်းယူရင်း နှင်းကို မော့ကြည့်တယ်။ အဖေ့မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ နောင်တတွေ၊ လိပ်ပြာမလုံခြင်းတွေနဲ့အတူ မျက်ရည်စအချို့ ဝဲတက်လာတာကို နှင်း မြင်လိုက်ရတယ်။ အဖေ ဘာမှမပြောပေမယ့် နှင်းရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်ရှာတယ်။ ဒါဟာ "အဖေ မှားသွားခဲ့ပြီ၊ အိမ်ကို ပြန်လာပါပြီ" လို့ ဝန်ခံလိုက်တဲ့ အသံမထွက်တဲ့ စကားလုံးတွေပေါ့။
မုန်တိုင်းကတော့ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပါပြီ။ တဖက်မိန်းကလေးကိုလည်း ရန်ရှာပုတ်ခတ်တာမျိုးမလုပ်ဘဲ၊ မေတ္တာတရား၊ ဥပဒေအသိနဲ့ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ အစီအရင်တွေကြောင့် အိမ်ကလေးဟာ ပျက်စီးခြင်းဘေးကနေ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ရတယ်။ အိမ်ရှေ့က သစ္စာပန်းဖြူဖြူလေးတွေကတော့ လေပြေအောက်မှာ လန်းဆန်းစွာ ပွင့်လန်းလို့။ အချိန်အတော်ကြာ လမ်းမှားခဲ့တဲ့ အဖေ့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေဟာလည်း အခုတော့ အေးချမ်းတဲ့ အိမ်ပြန်လမ်းဆီကို တရွေ့ရွေ့နဲ့ စိတ်ချလက်ချ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပါတော့တယ်။
