### အခန်း (၁)
အိမ်ရှေ့ဝရန်တာ၏ ဘောင်တန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိသော သီရိ၏ လက်ချောင်းလေးများမှာ သွေးမရှိသလို ဖြူဆုတ်နေသည်။ မိုးဦးကျဆန်းစဖြစ်၍ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ညို့မှိုင်းကာ အုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း သီရိ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပူလောင်လှိုက်မြိုက်နေ၏။ သူမ၏ လုံးဝန်းထွက်ပေါ်နေသော ဝမ်းဗိုက်လေးကို ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်ရင်း မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ တသွင်သွင် စီးကျလာသည်။ ကိုယ်ဝန် ခြောက်လ...။ ဤရင်သွေးလေးကို ရရှိရန် နှစ်ဦးသား မည်မျှ မျှော်လင့်ခဲ့ကြဖူးသလဲ။ သို့သော် အတိတ်၏ ချိုမြိန်သော ကတိစကားများသည် ယခုတော့ အဆိပ်သင့်နေသော မြှားတစ်စင်ကဲ့သို့ သီရိ၏ နှလုံးသားကို ချင်းချင်းနီအောင် ထိုးစိုက်ထားလေပြီ။
"မေမေ့သားလေး... မေမေ ဘာလုပ်ရမလဲကွယ်..."
သီရိ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။ သူမ၏ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လင်းလက်နေဆဲဖြစ်သော မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုက နှလုံးသားကို ဓားနှင့်မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံရခက်စေ၏။ ရွှေရောင်ဆံပင်များ၊ ရင့်ကျက်မှုမရှိသော အဝတ်အစားများဖြင့် KTV မှ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ ပုခုံးကို ဖက်ကာ ပြုံးရွှင်နေသော လင်ယောက်ျားဖြစ်သူ ကိုသက်ဦး၏ ဓာတ်ပုံ။ ထိုပုံကို ပို့ပေးလာသူက 'စေတနာရှင်' ဟု ဆိုသော်လည်း ထိုစေတနာက သီရိကို အရှင်လတ်လတ် ငရဲချလိုက်ခြင်းပင်။
"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်..."
ခြံတံခါးဖွင့်သံနှင့်အတူ ကားဟွန်းသံ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကိုသက်ဦး ပြန်လာပြီ။ သီရိ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီး ဆို့တက်လာသော်လည်း မျက်ရည်များကို အမြန်သုတ်ကာ စိတ်ကို တင်းထားလိုက်ရသည်။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသော ကိုသက်ဦး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရက်နံ့နှင့်အတူ စိမ်းသက်သော ရေမွှေးနံ့ပြင်းပြင်းတစ်ခုက သီရိ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ အလုံးအရင်း ဝင်ရောက်လာသည်။
"ပြန်လာပြီလား ကိုသက်..."
သီရိ၏ အသံမှာ တုန်ရီမှုကို ထိန်းချုပ်ထားရသဖြင့် အက်ရှရှဖြစ်နေသည်။ ကိုသက်ဦးက သီရိ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို တစ်ချက်မျှပင် ကြည့်မသွားဘဲ ဆိုဖာပေါ်သို့ လှဲချလိုက်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် လေသံဖြင့် ပြန်ပြော၏။
"အေး... ပင်ပန်းလိုက်တာ သီရိရာ။ ကုမ္ပဏီက ဧည့်သည်တွေနဲ့ အလုပ်ကိစ္စ ငြင်းခုံခဲ့ရလို့ ခေါင်းတွေတောင် ကိုက်နေပြီ။ ငါ့ကို ကော်ဖီတစ်ခွက်လောက် ဖျော်ပေးစမ်းပါ"
စကားပြောနေသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများက သီရိကို တည့်တည့်မကြည့်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ဆီသို့သာ အာရုံရောက်နေပြီး လက်ချောင်းများက အငြိမ့သား စာရိုက်နေသည်။ သီရိ ရင်ထဲတွင် ဒေါသနှင့် ခံပြင်းမှုတို့က ဒီရေလို တက်လာသည်။ အလုပ်ကိစ္စဟု လိမ်ညာနေသော ထိုနှုတ်ခမ်းများကို ကြည့်ရင်း သီရိ လက်ထဲက ဖုန်းကို မြှောက်ပြလိုက်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်အီး ထားလိုက်ရသည်။
ဖန်ခွက်ထဲသို့ ရေနွေးငှဲ့ထည့်နေစဉ် သီရိ၏ လက်များ တုန်ယင်နေသဖြင့် ရေနွေးအချို့ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စင်ထွက်သွားသည်။ ပူခနဲ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ရင်ထဲက အပူလောက် မပြင်းထန်။ ဤယောက်ျားကို အခြားမိန်းမတစ်ယောက်၏ လက်ထဲသို့ အလွယ်တကူ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်။ ကိုယ်ဝန်ခြောက်လနှင့် မိခင်တစ်ယောက်၏ စိတ်ကူးတွင် အရာရာကို တိုက်ခိုက်ရန် အားမာန်တို့ စုဝေးလာသည်။ သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ သူမ၌ အားကိုးရာမဲ့နေသကဲ့သို့ ခံစားရကာ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်တွင် တိုးတိုးတိတ်တိတ် မေးမြန်းရှာဖွေမိတော့သည်။ 'ယထြာစွမ်းတဲ့ဆရာများရှိရင် အလင်းပြကြပါဦး...' ဟူသော စကားလုံးများနောက်တွင် သီရိ၏ သွေးမျက်ရည်များ စီးကျနေခဲ့လေသည်။
---
### အခန်း (၂)
ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံအချိန်... အပြင်ဘက်တွင် မိုးက တဖွဲဖွဲ ရွာသွန်းနေဆဲ။ အခန်းမီးမှိန်မှိန်အောက်တွင် ကိုသက်ဦးကတော့ ဟောက်သံပြင်းပြင်းဖြင့် အိပ်မောကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ သီရိကတော့ အိပ်ရာထက်တွင် လူးလှိမ့်ရင်း ရင်တလန့်လန့်ဖြင့် ဘေးသို့ စောင်းအိပ်နေရသည်။ ဤအချိန်တွင် ဖုန်းတုန်ခါသံ သဲ့သဲ့လေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူမှုကွန်ရက် မက်ဆေ့ခ်ျប្រတူလေးထဲသို့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ထံမှ စာတစ်စောင် ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။
'အောက်လမ်းနည်းတွေ၊ ယထြာတွေနဲ့ လူကို ခွဲလို့မရဘူး ညီမလေး။ ရေရှည်မှာ ကိုယ့်ဆီပဲ ဝဋ်ပြန်လည်တတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့... သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စိတ္တဇသံယောဇဉ်ကို ဖြတ်တောက်မယ့် သဘာဝတရားရဲ့ လမ်းခွဲမီးအိမ်ဆိုတာတော့ ရှိတယ်'
စာအောက်တွင် လိပ်စာတစ်ခုနှင့် 'ဆရာမကြီး ဒေါ်မြတ်နွယ်' ဆိုသောအမည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သီရိ တွေဝေမနေတော့ဘဲ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ထိုလိပ်စာအတိုင်း ထွက်လာခဲ့တော့သည်။ မြို့ပြနှင့် အနည်းငယ်ဝေးကွာသော ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်တစ်ခုရှိ သစ်ပင်ကြီးများ အုပ်ဆိုင်းနေသော အိမ်အိုလေးတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ သီရိ၏ ရင်ခုန်သံများက မြန်ဆန်လာသည်။
အိမ်ထဲတွင် အသက် ၆၀ ခန့်ရှိသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးက အေးချမ်းတည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက သီရိ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သက်ပြင်းသာသာ ချလိုက်၏။
"ဆရာမကြီး... သမီးကို ကယ်ပါဦး။ သမီးယောက်ျား KTV က မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်နေလို့ပါ။ သမီး ဗိုက်ထဲက ကလေးလေးအတွက် သူတို့ကို ကွဲစေချင်တယ်"
သီရိ ကုန်းရုန်းကန်ရ အသနားခံမိသည်။ ဒေါ်မြတ်နွယ်က ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းရင်း ဆိုသည်။
"အစီရင်ဆိုတာ လူအချင်းချင်း အမုန်းပွားအောင် လုပ်တာမို့ အကုသိုလ်ကြီးတယ် ကွဲ့။ ဒါပေမဲ့ ညည်းရဲ့ သောကကို ငါစာနာပါတယ်။ ငါ ညည်းကို အစီရင်ထက် စွမ်းတဲ့ 'မှန်ပြင်ညှို့ချက်' နည်းလမ်းတစ်ခု ပေးမယ်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်က တဏှာမောဟကြောင့် ယာယီကန်းနေတာ။ အဲဒီကန်းနေတဲ့ မျက်စိကို အမှန်တရားနဲ့ ဖွင့်ပေးရမယ်"
"ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဆရာမကြီး..."
"ယထြာဆိုတာ တခြားမဟုတ်ဘူး။ စိတ်ရဲ့ စွမ်းအင်ပဲ။ ညည်းအိမ်ကို ပြန်ရင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ မသိအောင် သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားတစ်ထည်နဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ယူထားပါ။ ပြီးရင် ညတိုင်း မီးအိမ်တစ်လုံးထွန်းပြီး 'မောဟအမှောင်တွေ ကင်းစင်ပါစေ' လို့ မေတ္တာပို့ရင်း အဲဒီအဝတ်ကို ဆားရည်ဖျန်းရမယ်။ ဒါက သူ့ရဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေကို အေးချမ်းစေလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဓိက ယထြာကတော့ ညည်းကိုယ်တိုင် အားနည်းတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လို ငိုယိုမနေဘဲ တည်ငြိမ်တဲ့ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ သိက္ခာကို ပြရမယ်။ ယောက်ျားဆိုတာ အိမ်ကအမျိုးသမီးက တည်ကြည်ငြိမ်သက်နေရင် ပိုပြီး လန့်တတ်ကြတယ်"
သီရိသည် ဆရာမကြီး ပေးလိုက်သော လမ်းညွှန်ချက်များကို ရင်ထဲတွင် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ရင်ထဲက အမုန်းတရားများကို အေးချမ်းမှုဖြင့် အစားထိုးရန် ကြိုးစားခြင်းက မည်မျှ ခက်ခဲလိုက်သနည်း။
---
### အခန်း (၃)
ကိုသက်ဦး အိမ်ပြန်နောက်ကျသည်မှာ ထုံးစံလို ဖြစ်နေပြီ။ ယနေ့ညတွင်လည်း မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဟင်းများကို နွှေရင်း သီရိ စောင့်ဆိုင်းနေမိသည်။ ည ၁၁ နာရီခွဲတွင် တံခါးပွင့်လာပြီး ကိုသက်ဦး ဝင်လာသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုထက် အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့်ဖြစ်သော ဂနာမငြိမ်မှုများ ထင်ဟပ်နေ၏။
"ကိုသက်... ထမင်းစားမလား"
သီရိက ပုံမှန်အတိုင်း အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။ ယခင်ရက်များကလို ဆူပူအော်ဟစ်ခြင်း၊ စိတ်ကောက်ခြင်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်လွန်းနေသဖြင့် ကိုသက်ဦး အံ့သြသွားဟန်တူသည်။ သူက သီရိကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကြည့်ရင်း -
"မစားတော့ဘူး... အပြင်မှာ စားခဲ့ပြီ။ သီရိ... နင် ငါ့ကို ဘာမှ မမေးတော့ဘူးလား"
သီရိက ခပ်ပြုံးပြုံးလေးသာ လုပ်လိုက်ပြီး သူ့အင်္ကျီကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထိုစဉ် အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှ ကစားကွင်း လက်မှတ်တစ်ခုနှင့် နှုတ်ခမ်းနီရာ ပေကျံနေသော တစ်ရှူးစတစ်ခု ကျလာသည်။ ကိုသက်ဦး မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး ချက်ချင်း ကောက်ယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း သီရိက အသာအယာပင် ကောက်ယူလိုက်ပြီး အမှိုက်ပုံးထဲသို့ စွန့်ပစ်လိုက်၏။
"မမေးတော့ပါဘူး ကိုသက်ရာ။ မေးရင်လည်း ကိုသက်က လိမ်ရဦးမယ်။ ကိုသက် လိမ်ရတာ ပင်ပန်းမှာစိုးလို့ပါ"
သီရိ၏ စကားလုံးတိုင်းက အေးစက်သော်လည်း ဓားတစ်စင်းထက် ထက်မြက်နေသည်။ ကိုသက်ဦး ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဇနီးဖြစ်သူက အရာရာကို သိနေသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် အော်ဟစ်ဆဲဆိုခြင်း မပြုသနည်း။ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသော သီရိ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကိုသက်ဦး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ခြောက်ခြားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုညတွင် သီရိသည် ဆရာမကြီး ပြောသည့်အတိုင်း ကိုသက်ဦး၏ အင်္ကျီကို ဆားရည်ဖျန်းကာ မီးအိမ်အောက်တွင် ထိုင်နေမိသည်။ စိတ်ထဲတွင် "သူမနှင့် ဝေးပါစေ" ဟု ကျိန်ဆဲချင်သော်လည်း ကလေးငယ်အတွက် စိတ်အေးချမ်းမှုကိုသာ ဦးတည်ကာ မေတ္တာပွားများနေမိသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကိုသက်ဦး၏ ဖုန်းက ကုတင်ပေါ်တွင် လင်းလာပြန်သည်။ သီရိ အသာအယာ သွားကြည့်လိုက်တော့ KTV မှ မိန်းကလေးထံမှ မက်ဆေ့ခ်ျ ဖြစ်နေသည်။
'ကိုကြီး... အခုချက်ချင်း လာခဲ့ဦး။ သမီးဆီ မလာရင် ကိုကြီးမိန်းမဆီ အကြောင်းစုံ လှမ်းပြောလိုက်မှာနော်'
ငွေမက်သော မိန်းမတစ်ယောက်၏ ခြိမ်းခြောက်သံ။ ကိုသက်ဦး၏ ဖောက်ပြန်မှုသည် ချစ်ခြင်းတရားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မောဟနှင့် တဏှာကြောင့် ရုန်းမထွက်နိုင်သော သံသရာညွန်ထဲ ပိတ်မိနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သီရိ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
---
### အခန်း (၄)
ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားသောအခါ အခြေအနေများက ပိုမို တင်းမာလာသည်။ ကိုသက်ဦးမှာ အိမ်တွင် ရှိနေသော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ် မရှိသကဲ့သို့ ယောင်ချာချာ ဖြစ်နေသည်။ တစ်ဖက်မှ ငွေညှစ်ခြိမ်းခြောက်မှုများနှင့် အိမ်ရှိ ဇနီးသည်၏ တည်ငြိမ်လွန်းသော အပြုအမူများကြားတွင် သူ ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်နေရရှာသည်။
"သီရိ... ငါ... ငါ နင့်ကို ပြောစရာ ရှိတယ်"
တစ်နေ့ညနေတွင် ကိုသက်ဦး သီရိ၏ ရှေ့၌ ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေ၏။ သီရိက ဝမ်းဗိုက်လေးကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ့ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
"ပြောပါ ကိုသက်... သီရိ နားထောင်ဖို့ အသင့်ပါပဲ"
"ငါ မှားခဲ့တယ် သီရိရာ။ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ အဲဒီ KTV က မိန်းကလေးက ငါ့ဆီကနေ သိန်းရာချီ ငွေညှစ်နေတယ်။ မပေးရင် ကုမ္ပဏီကို တိုင်မယ်၊ နင့်ဆီ လာပတ်သက်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်နေတယ်။ ငါ တကယ် ရုန်းမထွက်နိုင်တော့ဘူး။ ငါ့ဘဝ ပျက်တော့မယ် ထင်တယ်"
ကိုသက်ဦး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။ သီရိ ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုနှင့်အတူ သနားစိတ်က ဒွန်တွဲပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာ ဆရာမကြီးပြောသော 'မှန်ပြင်ညှို့ချက်' ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ မိမိက ဒေါသတကြီး တုံ့ပြန်ခဲ့လျှင် ကိုသက်ဦးသည် ထိုမိန်းမထံသို့ လုံးလုံးလျားလျား ရောက်ရှိသွားနိုင်သော်လည်း၊ မိမိ၏ တည်ငြိမ်မှုက သူ့ကို အမှားကို မြင်အောင် ပြလိုက်ခြင်းပင်။
"ကိုသက် ထပါ... ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး အမှားလုပ်ခဲ့ရင် ရဲရဲရင်ဆိုင်ရရုံပဲ။ သီရိ ကလေးအတွက် အားတင်းထားသလို ကိုသက်လည်း ဒီပြဿနာကို ရှင်းဖို့ အားတင်းထားပါ။ သီရိတို့ ရှေ့နေနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး ဥပဒေအတိုင်း ရင်ဆိုင်ကြမယ်။ သူ ခြိမ်းခြောက်တာတွေကို သက်သေစုထားပါ"
သီရိ၏ ပြတ်သားပြီး တည်ငြိမ်သော စကားများကြောင့် ကိုသက်ဦး အံ့သြမှင်သက်သွားရသည်။ မိမိ သစ္စာဖောက်ခဲ့သော ဇနီးသည်က မိမိကို ကယ်တင်မည့် လက်တစ်စုံကို ကမ်းလင့်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဖူးချေ။ ဤသည်မှာ မည်သည့် အောက်လမ်း ယထြာထက်မဆို ပြင်းထန်သော မိခင်တစ်ယောက်၏ မေတ္တာနှင့် ဉာဏ်ပညာ စွမ်းအားပင် ဖြစ်တော့သည်။
---
### အခန်း (၅) - မုန်တိုင်းအလွန်က အလင်းရောင်
ခြောက်သွေ့သော ဆောင်းဦးနံနက်ခင်းတစ်ခုတွင် တရားရုံးနှင့် ဥပဒေဘောင်အတွင်းမှ ပြတ်သားစွာ ရှင်းလင်းမှုများကြောင့် ထို KTV မိန်းကလေးမှာ ကိုသက်ဦး၏ ဘဝထဲမှ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့ရလေပြီ။ ငွေမက်၍ ကပ်ငြိခဲ့သော သံယောဇဉ်သည် ဥပဒေ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ဖုန်မှုန့်ကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။
အိမ်ကလေး၏ ဝရန်တာတွင် နေရောင်ခြည်နုနုလေးများ ဖြာကျနေသည်။ သီရိသည် ယခုဆိုလျှင် ကိုယ်ဝန် ၈ လထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၍ ဝမ်းဗိုက်လေးမှာ သိသိသာသာ ထင်ရှားနေသည်။ သူမ၏ ဘေးတွင် ကိုသက်ဦးက ကော်ဖီခွက်ကို ကိုင်ရင်း တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေ၏။
"သီရိ... ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်ခဲ့တာ တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ့ဘဝမှာ အမှားဆုံးအလုပ်ကို လုပ်မိခဲ့တာ"
သီရိက ကောင်းကင်ပြာကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း သာသာယာယာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ကိုသက်... သီရိ ခွင့်လွှတ်တာက ကိုသက်ကို ချစ်လွန်းလို့ တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ ဒီဗိုက်ထဲက သားလေးကို ဖခင်မဲ့ သားသမီး မဖြစ်စေချင်လို့ပါ။ ပြီးတော့ အောက်လမ်းနည်းတွေ၊ ယထြာတွေနဲ့ လူတွေကို ခွဲခွာအောင် လုပ်တာဟာ ကိုယ့်အိမ်ထောင်ရေးကို ပိုပြီး ပျက်စီးစေတယ်ဆိုတာ သီရိ သိလိုက်ရလို့ပဲ။ အစစ်အမှန် ယထြာဆိုတာ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုနဲ့ ဉာဏ်ပညာပဲ ကိုသက်"
ကိုသက်ဦးက သီရိ၏ လက်ကလေးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ ခေါင်းမှီလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဗိုက်ထဲမှ သားလေးက တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်သဖြင့် နှစ်ဦးသား ပြိုင်တူ ပြုံးမိကြသည်။
အတိတ်က မုန်တိုင်းထန်ခဲ့သော ညများသည် ကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။ မိန်းမသားတစ်ယောက်၏ သီးခံမှု၊ တည်ငြိမ်မှုနှင့် ဉာဏ်ပညာဟူသော အစွမ်းထက်ဆုံး ယထြာသည် အိမ်ထောင်ရေး အက်ကြောင်းကို အကောင်းဆုံး ပြန်လည် စေးကပ်ပေးနိုင်ခဲ့ကာ၊ အမှောင်ထုထဲမှ မိသားစုဘဝလေးကို အလင်းရောင်သစ်ဆီသို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့ပါတော့သည်။
