### အပိုင်း (၁) - နေဝင်ချိန်ရဲ့ အရိပ်မည်းများ
ညနေစောင်း နေရောင်ခြည်က အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ကနေ တရွေ့ရွေ့ လျှောကျသွားတဲ့အချိန်မှာ သီတာ့ ရင်ထဲမှာတော့ အမှောင်ထုက စောစောစီးစီး ကြီးစိုးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ခြံဝင်းလေးထဲက စံပယ်ပင်အိုကြီးက ပန်းပွင့်လေးတွေ ပွင့်နေပေမယ့် အိမ်ကလေးထဲမှာတော့ သင်းပျံ့တဲ့ရနံ့အစား အရက်နံ့နဲ့ ဆဲဆိုသံတွေကသာ အမြဲလိုလို အိမ်ဦးစိုးနေတတ်သည်။
သီတာ တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းကြီးစွာ ရှာဖွေထားတဲ့ ငွေစက္ကူလေးတွေကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို အသံတိတ် စီးကျလာသည်။ ဒီနေ့လည်း သူ ပြန်မလာပြန်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းသံကတော့ အချိန်မှန် မြည်လာခဲ့ပြီ။
“ဟဲလို... သီတာလား။ ငါ့ဆီကို အခုချက်ချင်း တစ်သောင်း လွှဲလိုက်စမ်း။ အလုပ်ထဲမှာ လူမှုရေးကိစ္စလေး ရှိလို့”
ဖုန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ လင်ယောက်ျားဖြစ်သူ ကိုကျော်စွာ့ရဲ့ အသံက အမိန့်ပေးသံ ဆန်ဆန်နှင့် ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင်။ ရိုးသားတဲ့ ဇနီးသည်တစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အက်ကွဲကြောင်းတွေ ထပ်မံ ထင်ကျန်ရစ်ပြန်သည်။
“ကိုကျော်စွာ... အိမ်မပြန်လာတာ သုံးရက်ရှိပြီနော်။ သမီးလေးလည်း ဖျားနေတာ ဆေးဖိုးတောင် မကျန်တော့ဘူး။ တနေ့တနေ့ တစ်သောင်း၊ တစ်သောင်းနဲ့ ကျမ ဘယ်လို ရှာပေးရမလဲ”
သီတာ့အသံက တုန်ရီနေသော်လည်း တစ်ဖက်က ပြန်လာတဲ့ တုံ့ပြန်မှုကတော့ အေးစက်စက် ဆဲရေးတိုင်းထွာသံများသာ ဖြစ်သည်။
“နင်က ငါ့ကို ပြန်ပြောရဲတယ်ပေါ့။ မိန်းမကျင့်ဝတ်မသိတဲ့ မိန်းမ။ ပိုက်ဆံတစ်သောင်းကို အောက်သက်ကြေအောင် မရှာပေးနိုင်ရင် နင်နဲ့ငါ အပြတ်ပဲ။ ငါက အလုပ်ထဲမှာ ဂုဏ်သရေရှိရှိ နေရတာ”
ကျနော်တို့ လူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အပြင်ပန်းကြည့်ရင်တော့ အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး လူကြီးလူကောင်းလို ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ ကိုကျော်စွာ့ရဲ့ တကယ့်မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်က သရုပ်မှန်ကို သီတာတစ်ယောက်ပဲ သိသည်။ သူသည် အိမ်ထောင်ရေး တာဝန်၊ မိသားစု တာဝန်ဟူ၍ အပ်ဖျားလောက်မျှ မယူတတ်သူ ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့လျှင် တစ်သောင်းကျပ် ပုံမှန်တောင်းပြီး အရက်သေစာ သောက်စားကာ အပေါင်းအသင်းများနှင့် ပျော်ပါးလည်ပတ်ဖို့သာ စိတ်ဝင်စားသူဖြစ်သည်။
သီတာသည် ဖုန်းမျက်နှာပြင်လေးကို ကြည့်ရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ နေ့စဉ်ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ ငရဲခန်းတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။
---
### အပိုင်း (၂) - ဟန်ဆောင်မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်က လူ
မနက်ခင်း လမ်းထိပ် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးထဲတွင် ကိုကျော်စွာ တစ်ယောက် စတိုင်ကျကျ ထိုင်နေသည်။ သူက လက်ဖက်ရည် အလွန်ကြိုက်သူ ဖြစ်သည့်အတိုင်း ရှေ့တွင် စိမ့်၊ ပေါ့၊ ကျ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်နှင့် ဆေးလိပ်ကို ခပ်တည်တည် ဖွာနေသည်။ ဘေးက လူတွေကတော့ သူ့ကို ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းကြီးတစ်ယောက်၊ လူရည်မွန်တစ်ယောက်အလား ထင်မှတ်နေကြသည်။ မျက်နှာက တည်တည်၊ အပြောအဆိုက ယဉ်ယဉ်နှင့်မို့ မည်သူကမျှ သူတစ်ပါးကို လှည့်ပတ်လိမ်ညာတတ်သူမှန်း မရိပ်မိကြချေ။
“ကိုကျော်စွာ... ခင်ဗျားကြည့်ရတာ ဒီရက်ပိုင်း အဆင်ပြေနေပုံပဲနော်” ဟု ဘေးနားက မိတ်ဆွေတစ်ယောက်က လှမ်းနှုတ်ဆက်သည်။
ကိုကျော်စွာက အင်္ကျီကော်လာကို ပြင်လိုက်ရင်း လေသံကို ခပ်ခန့်ခန့် လုပ်ကာ -
“အေးဗျာ... ကျနော့်ရဲ့ ပရောဂျက်အသစ်က အောင်မြင်ခါနီးပြီလေ။ ဒါနဲ့ ခင်ဗျားဆီမှာ ငွေငါးသောင်းလောက် ခေတ္တချေးနိုင်မလား၊ မနက်ဖြန် ကုမ္ပဏီက ငွေထုတ်ရင် ချက်ချင်းပြန်ဆပ်ပါ့မယ်” ဟု လူယုံကြည်အောင် မျက်နှာသေနှင့် ပြောလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ လိမ်လည်လှည့်ပတ်မှုက ကျွမ်းကျင်လွန်းသဖြင့် ထိုလူကလည်း ယုံကြည်ကာ ပိုက်ဆံ ထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။ ထိုငွေများသည် မည်သည့်အခါမျှ ပြန်ဆပ်မည့် ငွေများမဟုတ်ကြောင်း ထိုလူ မသိရှာပေ။
ကိုကျော်စွာသည် အစားအသောက် အလွန်ကြူးသလို၊ အအိပ်လည်း မက်သူဖြစ်သည်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကအပြန် မိန်းမဖြစ်သူ ရှာဖွေထားတဲ့ ငွေများဖြင့် မြို့ထဲက ကာရာအိုကေနှင့် အပျော်အပါး အသိုက်အဝန်းထဲတွင် မိန်းမရှုပ်လျက် အချိန်ကုန်နေတတ်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ဇနီးနှင့် သမီးကို သတိရစိတ် အနည်းငယ်မျှ မရှိဘဲ မိမိကိုယ်ကိုသာ ဗဟိုပြု၍ ပျော်ပါးနေခဲ့သည်။
---
### အပိုင်း (၃) - ရွာပြန်သူဌေးကြီးရဲ့ လိမ်ညာမှုဇာတ်လမ်း
“သီတာ... ငါ့ရွာကို ခဏပြန်ရမယ်။ ငါ့အလုပ်က အထက်လူကြီးတွေနဲ့ တွေ့ဖို့ ကိစ္စရှိလို့ သိန်းဂဏန်းလောက် လိုတယ်။ နင် ဘယ်ကရရ ရှာပေးစမ်း”
ကိုကျော်စွာ ရွာပြန်ခါနီးတိုင်း သီတာ့ဆီက ငွေကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် လိမ်ညာလှည့်ပတ် တောင်းတတ်သည်။ သီတာမှာတော့ လင်ယောက်ျား မျက်နှာပွင့်လန်းပါစေတော့ဟူသော စိတ်ဖြင့် ရွှေလေးတွေပေါင်၊ ဆွေးမျိုးတွေဆီက မျက်နှာငယ်ကာ ချေးငှားပြီး ငွေထုတ်ပေးလိုက်ရသည်။
ကိုကျော်စွာတစ်ယောက် ငွေတွေရသည်နှင့် မိမိဇာတိရွာကလေးသို့ ပြန်ခဲ့သည်။ ရွာနား ရောက်သည်နှင့် သူ့ဝတ်စုံနှင့် ဟန်ပန်ကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ မြို့က ပြန်လာတဲ့ သူဌေးသားဟန်ဆောင်ပြီး စကားကို ကြွားဝါတော့သည်။
“အေး... ငါကတော့ မြို့မှာ အိမ်နဲ့ ခြံနဲ့၊ ကားနဲ့ နေတာ။ ကုမ္ပဏီမှာလည်း ငါမပါရင် ဘာမှလုပ်လို့ မရဘူး”
ရွာထဲမှာ တအိမ်ဝင် တအိမ်ထွက်ရင်း မျက်နှာကို တည်ကာ၊ ဟန်ဆောင်မှု အပြည့်ဖြင့် ကြွားဝါပြနေသည်။ ရွာက လူရိုးလေးတွေကလည်း ကိုကျော်စွာ့ကို တကယ်ပဲ မြို့မှာ အောင်မြင်နေတဲ့ သူဌေးကြီးအမှတ်ဖြင့် ဝိုင်းဝန်း အားကျနေကြသည်။ သူကတော့ သူတစ်ပါး ယုံကြည်အောင် နှုတ်ချို သွေးဆောင်လျက်၊ သူတော်ကောင်းယောင်ဆောင်ကာ ရွာထဲတွင် ဆရာကြီးလုပ်နေလေတော့သည်။
---
### အပိုင်း (၄) - မျက်ရည်စိုသော အိမ်အပြန်
ကိုကျော်စွာ ရွာက ပြန်လာသည့် အချိန်တွင်တော့ လက်ထဲတွင် ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မပါတော့ပေ။ ရွာမှာ သူဌေးဟန်ဆောင်ပြီး သုံးဖြုန်းခဲ့သမျှ အကြွေးတွေနှင့်သာ ပြန်လာခဲ့သည်။
အိမ်တံခါးကို ဝုန်းကနဲ ခြေထောက်နှင့် ကန်ဖွင့်ပြီး ဝင်လာတဲ့ ကိုကျော်စွာ့ကို ကြည့်ပြီး သီတာ့ရင်ထဲ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ့မျက်နှာက သောက်စားထား၍ နီမြန်းနေပြီး အဆဲအဆိုက ရိုင်းစိုင်းလှသည်။
“နင် ချက်ထားတာက ဘာတွေလဲ။ ခွေးတောင် မစားဘူး။ ငါ့ကို လက်ဖက်ရည်ဖိုး ပိုက်ဆံပေးစမ်း”
သီတာ ကလေးကို ပွေ့ချီရင်း နောက်ကို ဆုတ်မိသည်။
“ကိုကျော်စွာ... ရှင့်ရွာကို သွားတုန်းက ကျမဆီက ငွေတွေအများကြီး ယူသွားတယ်လေ။ အခု ကလေးအတွက် နို့မှုန့်ဖိုးတောင် မရှိတော့ဘူး။ ရှင့်မှာ မိသားစုအပေါ် ငဲ့ညှာစိတ် နည်းနည်းမှ မရှိဘူးလား”
“တောက်!... မိန်းမယုတ်။ ငါ့ကို ပြန်မေးခွန်းထုတ်ရအောင် နင်က ဘာကောင်မလဲ”
ကိုကျော်စွာက အိမ်က ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေကို ရိုက်ခွဲပစ်သည်။ သီတာ့ လုပ်စာကို ရသမျှ ယူရုံတင်မက၊ အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုကိုပါ နေ့စဉ်ရက်ဆက် ကျူးလွန်နေခဲ့သည်။ မျက်နှာကို တည်ပြီး ပြင်ပလူတွေရှေ့မှာ သူတော်ကောင်းယောင် ဆောင်နိုင်သလောက်၊ အိမ်တွင်းမှာတော့ သူက တကယ့် ငရဲမင်းတစ်ပါးလို ရက်စက်လွန်းလှသည်။
---
### အပိုင်း (၅) - မျက်နှာဖုံး ကွာကျခြင်းနှင့် နိုးထခြင်း
အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ကိုကျော်စွာ့ရဲ့ လိမ်ညာမှုတွေက တစ်စစနှင့် ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။ လမ်းထိပ် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က လူတွေ၊ ငွေချေးထားတဲ့ အကြွေးရှင်တွေက အိမ်အထိ လာရောက် တောင်းရမ်းကြတော့သည်။ ရွာက လူတွေကလည်း ကိုကျော်စွာဟာ မြို့မှာ ဘာအလုပ်မှမရှိဘဲ မိန်းမလုပ်စာ ထိုင်စားနေတဲ့ လူလိမ်တစ်ယောက်မှန်း သိရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
တစ်ညတွင် ကိုကျော်စွာ သောက်စားမူးယစ်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်လာကာ ထုံးစံအတိုင်း ပိုက်ဆံအတင်း တောင်းပြန်သည်။
“ငါ့ကို ပိုက်ဆံပေးစမ်း သီတာ။ မပေးရင် ဒီနေ့ ည နင်တို့ သားအမိ အိမ်ပေါ်က ဆင်း”
ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သီတာ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တုန်ရီမနေတော့ဘဲ တည်ငြိမ်လွန်းနေသည်။ သူမ ကလေးကို ချီကာ ထုပ်ပိုးထားတဲ့ အဝတ်အစားအိတ်ကို ဆွဲလိုက်သည်။
“ကျမ ရှင့်ကို ရသမျှ လုပ်စာတွေ ပေးခဲ့ပြီးပြီ။ ရှင့်ရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတွေ၊ လိမ်လည်မှုတွေနဲ့ အဆဲအဆိုတွေကို ကျမ အားလုံး သည်းခံခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ကစပြီး ရှင့်ရဲ့ အတ္တတွေ၊ လိမ်ညာမှုတွေရဲ့ သားကောင် အဖြစ်မခံတော့ဘူး။ ရှင် ဖြစ်ချင်တဲ့ သူဌေးအတုကြီးအဖြစ် ရှင့်မျက်နှာဖုံးနောက်မှာပဲ ရှင် တစ်ယောက်တည်း ဆက်နေရစ်တော့”
သီတာသည် လှည့်မကြည့်ဘဲ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်ကာ ညမှောင်မှောင်ထဲကို တားဆီးရခက်တဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ကိုကျော်စွာတစ်ယောက် အိမ်အိုလေးထဲမှာ အရက်ပုလင်းကို ကိုင်ရင်း ခြောက်ကပ်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ ဟန်ဆောင်ကောင်းမှု၊ လိမ်ညာမှုတွေက သူ့ကို အထီးကျန်ခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်း ဆီသို့သာ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့လေတော့သည်။ လူအများကြားမှာ သူတော်ကောင်းယောင် ဆောင်ခဲ့သမျှ ဇာတ်သိမ်းမှာတော့ အဖော်မဲ့ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့တဲ့ လူလိမ်တစ်ယောက်အဖြစ် သမိုင်းတွင်ရစ်လေတော့သည်။
