"အသုံးမကျတဲ့ ယောက်ျား"

 အခန်း (၁)

အခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင် အေးစက်လှသော စက်ရုံသုံး လေအေးပေးစက်သံက တဝီဝီ မြည်နေသည်။ ညဆိုင်းဆင်းပြီးစ မောပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့်အတူ သီတာ ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်မိသည်။ တိုင်းတပါး၏ ဆောင်းဦးလေက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာသော်လည်း သီတာ့ရင်ထဲက အပူကိုတော့ မအေးမြစေနိုင်ခဲ့ပါ။ သုံးနှစ်...။ ဤနိုင်ငံ၊ ဤမြို့ပြလေးထဲတွင် သီတာ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်မှာ သုံးနှစ်တိတိ ရှိခဲ့ပြီ။

ဖုန်းမျက်နှာပြင်လေး လင်းခနဲဖြစ်သွားပြီး ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှု (Video Call) ဝင်လာသည်။ သီတာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခိုးမြိုချရင်း မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အမြန်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းနီလေး အသာဆိုးလိုက်ရသည်။ "ပင်ပန်းနေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်ရင် သူစိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့" ဆိုသည့် အတွေးထက် "ညည်းက နိုင်ငံခြားရောက်ပြီး ဖုန်းခေါ်တာတောင် သေချာမပြင်ဆင်ဘူး" ဆိုသည့် ရန်တွေ့သံကို မကြားချင်၍ ဖြစ်သည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်က အိမ်ထောင်သက် ၅ နှစ်လုံးလုံး သီတာ အသက်ထက်ချစ်ခဲ့ရသော အမျိုးသား ‘လင်းထက်’။ သို့သော် သူက ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ဖုန်းကို ငေးစိုက်ကြည့်နေသည်။

"သီ... နင်ကလည်း ဖုန်းခေါ်တာ ကြာလိုက်တာ။ ပြီးတော့ ဘာလို့ အဲ့လောက် ပြင်ဆင်ထားတာလဲ။ ဟိုမှာ ဘယ်သူနဲ့ ချိန်းထားလို့လဲ"

ပထမဆုံး ထွက်လာသည့်စကားက နှုတ်ဆက်ခြင်းမဟုတ်၊ သံသယနှင့် စောင်းမြောင်းခြင်း။ သီတာ့ ရင်ထဲ နင့်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး လင်းရယ်... သီ အလုပ်က ပြန်လာကာစမို့လို့ပါ။ လင်းရော... ဒီနေ့ အလုပ်အကိုင်ကိစ္စ ဘာတွေထူးလဲ။ ဟိုဘက်က အေဂျင်စီကိုရော ဖုန်းဆက်ကြည့်သေးလား။ ဒီကို လိုက်လာဖို့ ကိစ္စလေ..."

လင်းထက်က မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် အသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"မဆက်ရသေးဘူးကွာ။ ငါ့မှာလည်း ဒီမှာ စိတ်ရှုပ်စရာတွေ အများကြီး။ နင်ကလည်း အဝေးရောက်နေပြီး ငါ့ကို အမြဲတမ်း ဖိအားပေးနေတာပဲ။ နင် အဆင်ပြေနေရင် ပြီးတာပဲဥစ္စာ။ ငါ့ကို ပြန်လာဖို့ပဲ အတင်းပြောနေပြီး ဟိုမှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်လုံး အဖော်မရှိဘဲ ပစ်ထားတာကျတော့ မစဉ်းစားဘူး"

သီတာ့ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ဤနိုင်ငံသို့ အတူတူလာရန် သင်တန်းအတူတက်ခဲ့ကြသည်။ သီတာက ညဉ့်နက်သည်အထိ စာကျက်ပြီး ကြိုးစားခဲ့ချိန်တွင် လင်းထက်ကတော့ သူငယ်ချင်းများနှင့် ဂိမ်းဆော့ရင်း၊ အရက်သောက်ရင်း အချိန်ဖြုန်းခဲ့သည်။ ရလဒ်ကတော့ သီတာတစ်ယောက်တည်း နိုင်ငံရပ်ခြားသို့ ခြေချခွင့်ရပြီး၊ သူကတော့ မြန်မာပြည်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ မလိုက်လာနိုင်ခြင်းမှာ ကံကြမ္မာကြောင့်မဟုတ်၊ သူ့ဘက်က ဘာကိုမှ မကြိုးစားခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ။

"လင်း... သီ ဒီမှာ ပိုက်ဆံတွေချည်းပဲ လိုက်ဆပ်နေရတာ သိရဲ့လား။ အိမ်ထောင်ကျခါစက ရှိခဲ့တဲ့ အကြွေး သိန်း ၂၅၀ ကျော်ကို သီတစ်ယောက်တည်း လုပ်ခလစာအကုန်ပုံပေးပြီး ဆပ်ခဲ့ရတာ။ အခုလည်း... လင်း အရောင်းအဝယ်လုပ်မယ်ဆိုလို့ လွှဲပေးလိုက်တဲ့ အရင်းအနှီးတွေကော ဘာဖြစ်သွားပြီလဲဟင်"

"နင်က ငါ့ကို စာရင်းလာစစ်နေတာလား သီတာ။ ငါက မင်းယောက်ျားနော်။ ပိုက်ဆံလေး နည်းနည်းပါးပါး လွှဲပေးတာကို ဒီလောက်အထိ လာပြောနေစရာ မလိုဘူး။ တော်ပြီကွာ... စိတ်ရှုပ်တယ်"

မျက်နှာပြင်က မည်းမှောင်သွားသည်။ လိုင်းပြတ်တောက်သွားခြင်း မဟုတ်၊ သူ စိတ်ဆိုးပြီး ဖုန်းချပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သီတာ ဖုန်းလေးကို ရင်ဘတ်တွင်ကပ်ရင်း ကုတင်ခြေရင်းတွင် ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ ဤအိမ်ထောင်ရေးတွင် သူမသည် ဇနီးဖြစ်ပါသလား၊ သို့မဟုတ် ငွေထုတ်စက် သက်သက်မျှသာလား။

အခန်း (၂) 

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် သီတာ စက်ရုံသို့ သွားသည့် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စိတ်နှင့်လူနှင့် မကပ်ခဲ့ပါ။ လမ်းဘေးက သစ်ရွက်ခြောက်လေးတွေ လေထဲလွင့်ပါနေသည်ကို ကြည့်ရင်း မိမိဘဝကို တွေးမိသည်။ အသက် ၂၆ နှစ်...။ တက်ကြွရွှင်လန်းပြီး အနာဂတ်အိမ်မက်တွေ ရှိရမည့် အရွယ်။ သို့သော် သီတာ့မှာတော့ ဘာရည်မှန်းချက်မှ မရှိတော့သလို ခံစားရသည်။ နေ့စဉ် ရုန်းကန်နေရသမျှသည် မိမိအတွက်မဟုတ်ဘဲ ရန်ကုန်က အမျိုးသား၏ လိုအင်ဆန္ဒများကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန်အတွက်သာ။

မွန်းလွဲပိုင်း အလုပ်နားချိန်တွင် ဖုန်းထဲသို့ မက်ဆေ့ခ်ျ (Message) တဒေါင်ဒေါင် ဝင်လာသည်။ လင်းထက်ဆီက ဖြစ်သည်။

‘သီ... ငါ့ကို ပိုက်ဆံ ၃ သောင်းလောက် အခုချက်ချင်း လွှဲပေးဦး။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်မှာ မုန့်စားနေလို့။ ပိုက်ဆံရှင်းခါနီးမှ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှာ မလောက်တော့လို့။’

သီတာ စာကိုကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချမိသည်။ တစ်လလုံးလုံး သူ့အတွက် လစဉ်သုံး မုန့်ဖိုး၊ အိမ်လခ၊ အဖျော်ယမကာဖိုး အကုန်လုံးကို သီတာက လွှဲပေးနေရရုံမက၊ ယခုလို ရုတ်တရက် တောင်းဆိုမှုမျိုးကလည်း တစ်ပတ်လျှင် သုံးလေးကြိမ်။

‘လင်းရယ်... သီ ဒီလစာထဲက မိသားစုဆီလည်း လွှဲရသေးတယ်၊ အကြွေးအတွက်လည်း ဖယ်ထားရသေးတယ်။ အခု ချက်ချင်းကြီးတော့ ဘယ်လိုလုပ် လွှဲပေးနိုင်မလဲ။’

ချက်ချင်းဆိုသလို ဖုန်းပြန်ဝင်လာသည်။ လင်းထက်၏ အသံက ဒေါသကြောင့် တုန်ခါနေသည်။

"နင်က နိုင်ငံခြားမှာ ဒေါ်လာတွေ၊ ဝမ်တွေ ကိုင်နေပြီး ယောက်ျားတစ်ယောက်လုံး သူငယ်ချင်းတွေရှေ့မှာ မျက်နှာငယ်အောင် လုပ်တာလား။ နင် အဲ့လောက် ကပ်စေးနည်းနေရင်လည်း မြန်မာပြည် ပြန်လာခဲ့။ ငါ့ကိုလည်း ဒီမှာ ဘာမှမလုပ်နဲ့ဆိုပြီး ပိတ်ပင်ထားတယ်၊ နင်ကလည်း ပိုက်ဆံအနိုင်ကျင့်တယ်"

"သီ ဘယ်တုန်းက လင်းကို အလုပ်မလုပ်နဲ့လို့ တားခဲ့ဖူးလဲ။ လင်းဘာသာ ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ဘဲ အိမ်မှာပဲ ထိုင်နေတာလေ။ အိမ်က စက်ဘီး ဘီးပေါက်တာကအစ သီ့ဆီက ပိုက်ဆံတောင်းပြီးမှ ပြင်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"တော်စမ်း သီတာ။ နင် ငါ့ကို အထင်သေးနေတာမလား။ အေးလေ... နင်က ရှေ့ကနေ အကုန်ဦးဆောင်နေရတော့ ငါက ကလေးလို ဖြစ်နေတာပေါ့။ ငါ ဘာလုပ်လုပ် နင့်မျက်စိထဲမှာ အမှားချည်းပဲ။ နင်က အရာရာကို ဆရာကြီးလုပ်ချင်တာ။ နင် လွှဲမပေးရင်လည်း ရတယ်၊ ငါ့ဘာသာငါ နည်းလမ်းရှာမယ်။ နင့်ဆီက ဘာမှမလိုချင်ဘူး"

သူက အမှားကို ဘယ်တော့မှ ထိပ်တိုက်ရင်မဆိုင်ပါ။ မိမိဘက်က အမှန်ကို ထောက်ပြလျှင်ပင် "နင်က ဆရာကြီးလုပ်လို့၊ နင်က ပြောလို့" ဆိုသည့် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် အပြစ်အားလုံးကို သီတာ့အပေါ်သို့သာ ပုံချလေ့ရှိသည်။

အသက် ၂၁ နှစ်၊ ဘာမှမသိသေးသည့်အရွယ်တွင် ချစ်ခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့် အိမ်ထောင်ပြုခဲ့မိသည်။ ထိုစဉ်ကတော့ "ငယ်သေးလို့ ဘာမှမတွေးတတ်တာ" ဟု ခွင့်လွှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခု အသက် ၂၆ နှစ်အထိ ဘာရည်မှန်းချက်မှမရှိ၊ ကလေးတစ်ယောက်လို စိတ်ကောက်တတ်ပြီး တာဝန်ယူမှု ကင်းမဲ့နေသော ယောက်ျားကို ကြည့်ရင်း သီတာ တကယ်ကို စိတ်ကုန်လာမိပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၃) 

ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ လင်းထက်က သီတာ့ကို စိတ်ဆိုးကာ ဖုန်းမဆက်ဘဲ နေခဲ့သည်။ သီတာလည်း အလုပ်ပင်ပန်းမှုကြားထဲကပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသဖြင့် မြန်မာပြည်က အိမ်နီးနားချင်း အစ်မဖြစ်သူ မဝိုင်းထံသို့ ဖုန်းဆက်၍ လင်းထက်၏ သတင်းကို မေးမြန်းမိသည်။

"မဝိုင်း... လင်းရော အိမ်မှာ ရှိလားဟင်။ ညီမနဲ့ ဖုန်းမပြောတာ နည်းနည်းကြာလို့"

မဝိုင်း၏ အသံက တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ သက်ပြင်းချသံနှင့်အတူ ထွက်လာသည်။

"အော်... သီတာ။ ညည်းကလည်း ခက်တော့တာပဲ။ ညည်း ဟိုမှာ အရိုးကြေအောင် အလုပ်လုပ်ပြီး ပို့သမျှ ပိုက်ဆံတွေကို လင်းထက်က ဘာလုပ်နေလဲ သိရဲ့လား။ ညတိုင်း သူငယ်ချင်းတွေကို လက်ဖက်ရည်ဆိုင်၊ ဘီယာဆိုင်တွေမှာ လိုက်ကျွေးပြီး ဂိမ်းဆော့နေတာ။ ညည်း ပို့ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ သူက ရပ်ကွက်ထဲမှာ လူတတ်ကြီး လုပ်နေတာအေ။ ညည်း လမ်းခွဲချင်တယ်လို့ စကားစပ်ဖူးတယ်ဆို...။ အဲ့ဒါ ရပ်ကွက်ထဲမှာ သူက ကြိုပြီး ပြောနေတယ်နော်။ သီတာက နိုင်ငံခြားရောက်ပြီး ပိုက်ဆံရှိသွားတော့ လင်ငယ်လိုချင်လို့ သူ့ကို ပစ်သွားတာဆိုပြီး သတင်းလွှင့်နေတာ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သီတာ့လက်ထဲက ဖုန်းလေး ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဓားနှင့်မွှန်းသလို နာကျင်သွားရသည်။

အိမ်ထောင်သက် ၅ နှစ်လုံးလုံး ယောက်ျားဆိုပြီး အားကိုးခဲ့ရတာ ခပ်နည်းနည်း။ အမြဲတမ်း သီတာကပဲ ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်ပြီး ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းခဲ့ရသည်။ အကြွေးတွေကို ဆပ်ခဲ့ရသည်။ ယောက်ျားဖြစ်သူက ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိလာလျှင် ရင်မဆိုင်ရဲဘဲ သီတာ့နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းနေတတ်သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ... မိမိ၏ အသုံးမကျမှုကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ဇနီးဖြစ်သူ၏ သိက္ခာကို အပုပ်ချရန် ကြံစည်နေလေသည်။ သီတာ့ခေါင်းထဲတွင် မူးဝေသွားပြီး အခန်းထောင့်က မှန်တင်ခုံလေးပေါ်က သူတို့နှစ်ဦး၏ မင်္ဂလာဆောင်ဓာတ်ပုံလေးကို စိုက်ကြည့်မိသည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် ပြုံးနေသော လင်းထက်၏ မျက်နှာသည် ယခုအချိန်တွင်တော့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ထက်ပင် ကြောက်စရာကောင်းနေခဲ့ပါပြီ။

အခန်း (၄) 

ထိုညတွင် သီတာ လင်းထက်ထံသို့ ကိုယ်တိုင် ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ လင်းထက်က ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သော်လည်း မျက်နှာက မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။

"ဘာလဲ... နင်ပဲ စကားမပြောဘူးဆိုပြီး အခုကျတော့ ဖုန်းခေါ်လာတယ်ပေါ့"

သီတာ့အသံက အရင်ကလို တုန်ယင်မနေတော့ဘဲ တည်ငြိမ်အေးစက်နေသည်။

"လင်း... သီ့ကို ရပ်ကွက်ထဲမှာ လင်ငယ်လိုချင်လို့ လမ်းခွဲချင်နေတာဆိုပြီး ပြောနေတယ်ဆို။ ဟုတ်လား"

လင်းထက် မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်အော်သည်။

"ငါ ဘာပြောလို့လဲ။ နင်က အဝေးရောက်နေပြီး ငါ့ကို ပစ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုလည်း နင်က ငါ့ကို အသုံးမကျဘူးဆိုပြီး လမ်းခွဲဖို့ ကြံနေတာမလား။ နင် နိုင်ငံခြားမှာ တခြားလူနဲ့ ရှုပ်နေလို့ ငါ့ကို ဖုန်းမခေါ်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"တော်စမ်းပါ လင်းရယ်..." သီတာ အော်ပြောလိုက်မိသည်။ မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသော်လည်း အသံကိုတော့ တင်းထားသည်။

"၃ နှစ်လုံးလုံး ဒီမှာ သီ ဘယ်လောက် ပင်ပန်းခဲ့ရလဲ လင်းသိလား။ အအေးမိလို့ ဖျားနေရင်တောင် ဆေးသောက်ပြီး စက်ရုံဆင်းခဲ့ရတာ။ လင်းကတော့ အိမ်မှာ ထိုင်နေပြီး သီ့ဆီက ပိုက်ဆံတောင်း၊ သူငယ်ချင်းတွေကို လိုက်ကျွေးပြီး ဂိမ်းဆော့နေတာ မဟုတ်လား။ အရင်းအနှီးဆိုပြီး ယူထားတဲ့ သိန်းရာချီတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကော ဘယ်မှာလဲ။ စက်ဘီးဘီးပေါက်တာတောင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မပြင်နိုင်ဘဲ သီ့ဆီ အပူကပ်တဲ့ ယောက်ျားကို သီက ဘာအတွက် ဆက်ပြီး အားကိုးရမှာလဲ။ အိမ်ထောင်သည်ဘဝဆိုတာ ဒီလိုပဲလား လင်း...။ တစ်ယောက်ကပဲ ငုံ့ခံပြီး ရှာကျွေးနေရတာလား"

"နင် ငါ့ကို စော်ကားလှချည်လား သီတာ။ အေး... နင် လမ်းခွဲချင်ရင် ခွဲ။ ဒါပေမဲ့ လူတွေအကုန်လုံးကတော့ နင့်ကိုပဲ အပြစ်ပြောမှာ။ နင်က ပိုက်ဆံရှိလို့ လင်ကို ပစ်တဲ့ မိန်းမဆိုပြီး ဖြစ်သွားစေရမယ်"

လင်းထက်က ပြဿနာကို ထိပ်တိုက်မရင်ဆိုင်ရုံတင်မက၊ မိမိ၏ အမှားကို ဖုံးကွယ်ရန် သီတာ့ကိုပါ ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် သီတာ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲလာမည့်သူ မဟုတ်ပါ။ သူသည် ကလေးတစ်ယောက်လို အမြဲတမ်း ညည်းတွားနေပြီး သူတစ်ပါး၏ လုပ်စာကို ထိုင်စားချင်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၅)

ရက်အနည်းငယ်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သီတာ့ရင်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ခိုင်ခိုင်မာမာ ချလိုက်နိုင်သည်။ အိမ်ထောင်သည်ဘဝ ဆိုသည်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖေးမကူညီပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့် ခရီးတစ်ခုဖြစ်ရမည်။ တစ်ယောက်ကပဲ ဆွဲခေါ်နေပြီး အခြားတစ်ယောက်က နောက်ကနေ အလေးတုံးလို ဆွဲချနေသည့် ဘဝမျိုးသည် အိမ်ထောင်ရေးမဟုတ်ဘဲ ကျွန်ပြုခံရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သီတာ ရှေ့နေတစ်ယောက်နှင့် တိုင်ပင်ကာ လမ်းခွဲပြတ်စဲခြင်း စာရွက်စာတမ်းများကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် လင်းထက်ထံသို့ နောက်ဆုံးစာတစ်စောင်နှင့်အတူ ပို့လိုက်သည်။

“လင်း... လူတွေက သီ့ကို လင်ငယ်လိုချင်လို့ လမ်းခွဲတယ်ပဲ ပြောပြော၊ ပိုက်ဆံရှိလို့ စိမ်းကားတယ်ပဲ ပြောပြော သီ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သီ့ရဲ့ အမှန်တရားကို သီ့ကိုယ်တိုင်နဲ့ ဘုရားကပဲ သိလို့ပါ။ သုံးနှစ်လုံးလုံး လင်းအတွက်၊ လင်းရဲ့ အကြွေးတွေအတွက် သီ တာဝန်ကျေခဲ့ပြီးပြီ။ အခုကစပြီး သီ့ဘဝကို သီ့အတွက်ပဲ ရှင်သန်တော့မယ်။ လမ်းခွဲစာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပေးပါ”

ဖုန်းထဲတွင် လင်းထက်ဆီက ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုသံများ၊ ခြိမ်းခြောက်သံများ ဝင်လာသော်လည်း သီတာ ထိုနံပါတ်ကို လုံးဝ (Block) ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခါမှမဖြစ်ဖူးသည့် ပေါ့ပါးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ညနေခင်း အလုပ်အပြန်၊ တိုင်းတပါး၏ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် သီတာ လျှောက်လှမ်းနေမိသည်။ နေဝင်ဖျိုးဖျောက် အချိန်ဖြစ်သော်လည်း မြို့ပြ၏ မီးရောင်စုံများက လင်းထိန်နေသည်။ သီတာ့ပခုံးပေါ်က လေးလံလှသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီ။ အသက် ၂၆ နှစ်... မနောက်ကျသေးပါ။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ချစ်ခင်ရန်နှင့် အနာဂတ်အိမ်မက်သစ်များကို စတင်ပုံဖော်ရန်အတွက် သီတာ့တွင် အချိန်တွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးသည်။

လေအေးလေးတစ်ခု ဝေ့တိုက်သွားချိန်တွင် သီတာ့ နှုတ်ခမ်းဖျား၌ သွေးမပါသော အပြုံးမဟုတ်ဘဲ၊ စစ်မှန်သော လွတ်မြောက်ခြင်း အပြုံးတစ်ခု ရေးခြယ်မိသွားလေတော့သည်။

(ဇာတ်လမ်းပြီးပါပြီ။)