"မိန်းမရှုပ်တဲ့ လင်ပွေကို စွန့်လွှတ်ခြင်း"

 

အခန်း (၁) 

စင်ကာပူနိုင်ငံ၏ အထပ်မြင့်ကွန်ဒိုတစ်ခု၏ ဝရန်တာတွင် မေသဇင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေမိသည်။ ညဉ့်နက်လေပြီ။ အောက်ခြေတွင် လင်းထိန်နေသော စင်ကာပူမြို့ပြ၏ မီးရောင်စုံများသည် သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ဝေဝါးနေသည်။ အေးစက်သော ညလေညင်းက ဖျတ်ကနဲ တိုက်ခတ်သွားချိန်တွင် လက်ထဲမှ စမတ်ဖုန်းလေး ဆတ်ကနဲ တုန်ခါလာသည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော နာမည်တစ်ခုကြောင့် ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဆို့တက်သွားရသည်။

"နေလင်း..."

သူမ ဘဝကို ဓားနဲ့မွှန်းပြီး တပါးသူဆီ ထွက်ခွာသွားခဲ့သော ခင်ပွန်းဟောင်း။ သူတို့တွင် သမီးလေးတစ်ယောက် ရှိခဲ့သည်။ စတည်းက နေလင်းသည် အိမ်တွင် မြဲသူမဟုတ်။ ခရီးတဖြတ်ဖြတ်ဖြင့် အလုပ်လုပ်ကာ ငွေကြေး လိုလေသေးမရှိ ထောက်ပံ့ခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ မိန်းကလေးရှုပ်ပွေမှုများ၊ အိပ်ရာဖော် အပျော်အပါးများက မေသဇင်၏ နှလုံးသားကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သွေးစိမ်းရှင်ရှင်ထွက်စေခဲ့သည်။ ခဏခဏ မိသော်လည်း သမီးမျက်နှာကြောင့် ခွင့်လွှတ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူကပဲ ပြတ်ပြတ်သားသား တောင်းဆိုခဲ့သည်။ “ငါ နောက်မိန်းမ ယူတော့မယ်၊ ငါ့ကို ကွာပေးပါ” တဲ့။

ထိုစဉ်က စင်ကာပူတွင် အလုပ်လုပ်နေသော မေသဇင်တစ်ယောက် ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရသော်လည်း မာနကို ဒိုင်းလုပ်ကာ သိန်း ၂၀ ပေးပြီး ဝေးရာကနေ အပြီးအပိုင် ကွာပေးခဲ့သည်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ရင်း မေသဇင် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။

“မေ... သမီးလေး အိပ်ပြီလား။ ကိုယ်... မေ့ကို သတိရလို့။”

ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ကြားလိုက်ရသော နေလင်း၏ အသံသည် ဟိုးယခင်ကလို မာနကြီးမနေတော့။ အက်ရှရှနှင့် နောင်တရိပ်များ လွှမ်းနေသည်။

“သမီး အိပ်ပြီ။ ကိုနေလင်း... ညဉ့်နက်လှပြီ၊ တော်သင့်ပြီ။ ကိုယ့်မိန်းမနဲ့ကိုယ် အေးအေးဆေးဆေး နေပါ” ဟု မေသဇင်က လေသံကို တတ်နိုင်သမျှ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မပျော်ဘူး မေရာ... ကိုယ် တကယ်မပျော်ဘူး။ အခုမိန်းမနဲ့က ဘယ်လိုမှ မစပ်ဟပ်ဘူး။ နေ့တိုင်း ရန်ဖြစ်နေရတာ၊ ငါးပါးမှောက်နေပြီ။ တွေးကြည့်မှ... မေ့လောက် ကိုယ့်အပေါ် သည်းခံပြီး ကောင်းပေးခဲ့တဲ့သူ ဒီလောကမှာ မရှိဘူး။ ကိုယ် မှားခဲ့တယ် မေရယ်... ကိုယ် ပြန်လာချင်တယ်...”

ပြတင်းမှန်ပေါ်တွင် အလင်းပြန်နေသော မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်ကြည့်ရင်း မေသဇင် မျက်ရည်ဝဲလာသည်။ နှလုံးသားက ထိုအသံကို ဆာလောင်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း၊ အသိဉာဏ်ကတော့ အနီရောင်အချက်ပြမီးကို တဖျတ်ဖျတ် လင်းပေးနေလေသည်။

အခန်း (၂) 

နေ့ရက်များ ကုန်လွန်သော်လည်း အဆက်အသွယ်က ပြတ်မသွားခဲ့။ နေလင်းသည် သူ့ဇနီးအသစ် မသိအောင် မေသဇင်ထံ ခိုးခိုးပြီး ဖုန်းဆက်သည်။ အဓိက အကြောင်းပြချက်ကတော့ သမီးလေး။ သူ သမီးလေးကို အသက်ထက်ချစ်သည်မှာတော့ ငြင်းမရသောအမှန်တရား။

“မေ... ဒီလအတွက် သမီးကျောင်းစရိတ်နဲ့ မုန့်ဖိုး ကိုယ် လွှဲပေးလိုက်ပြီနော်။ အိမ်ကမိန်းမ မသိအောင် ခိုးလွှဲရတာဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ ကြာသွားတယ်။ သမီးလေးကို လိုတာမှန်သမျှ အကုန်ဝယ်ပေးပါ” ဟု နေလင်းက လှမ်းပြောသည်။

မေသဇင် ရင်ထဲတွင် ဗြာဟ္မာ့ဦးခေါင်း လက်ထဲ ရောက်နေသလို ခံစားရသည်။ တစ်ဖက်ကကြည့်လျှင် သူသည် လက်ရှိဇနီးအပေါ် သစ္စာဖောက်ပြီး မိမိထံ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဆက်သွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း သမီးလေးအတွက် ဖခင်တစ်ယောက်၏ တာဝန်ကို မပျက်ကွက်စေချင်။

“ရှင် အခုလို ခိုးပေးနေတာ သိသွားရင် ပြဿနာတက်လိမ့်မယ် ကိုနေလင်း။ ကျမ ရှင့်ဆီက ပိုက်ဆံမမက်ပါဘူး။ သမီးအတွက် ကျမ ရှာကျွေးနိုင်ပါတယ်”

“မဟုတ်တာ မေရာ။ ကိုယ် ပေးချင်လို့ပါ။ ကိုယ့်အပြစ်တွေကို ဆေးကြောခွင့်ပေးပါ။ ပြီးတော့... ကိုယ်တို့ ပြန်ပေါင်းကြမယ်လေနော်။ ကိုယ် အခု အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ လိမ်မာနေပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။ မေ့ကိုပဲ လက်တွဲဖော်အဖြစ် ပြန်လိုချင်တယ်”

လိမ်မာပါ့မယ် ဆိုသည့် စကားလုံး။ ထိုစကားလုံးကို အိမ်ထောင်သက်တမ်းတစ်လျှောက် သူ မိန်းမရှုပ်တိုင်း ဘယ်နှစ်ကြိမ်မြောက် ကြားခဲ့ရပါလိမ့်။ ကတိဆိုသည်မှာ နေလင်းအတွက်တော့ သဲပေါ်မှာ ရေးတဲ့စာလုံးများလို လွယ်လွယ်ဖျက်၊ လွယ်လွယ်ပျောက်တတ်သောအရာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ရင်ထဲက အချစ်ငွေ့အကြွင်းအကျန်များက ထိုကတိကို ယုံချင်နေမိပြန်သည်။ စိတ်ကူးထဲတွင် သမီးလေး၊ မိမိနှင့် နေလင်း သုံးယောက်သား ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပြန်လည်ဆုံဆည်းမည့် မြင်ကွင်းကို ယောင်ယမ်းပြီး ပုံဖော်မိတိုင်း ရင်ဘတ်ထဲတွင် နာကျင်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့ လွန်ဆွဲနေကြသည်။

အခန်း (၃) 

စင်ကာပူ၏ ပြက္ခဒိန်ရက်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးလာရာ ရင်ခုန်သံများ ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။ အကြောင်းမှာ လာမည့် ၁၂ လပိုင်း (ဒီဇင်ဘာ) တွင် မေသဇင် မြန်မာပြည်သို့ အပြီးပြန်ရန် ရက်ချိန်းထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နေလင်းကတော့ ဖုန်းဆက်တိုင်း ထို ၁၂ လပိုင်းကိုပဲ တမျှော်မျှော် စောင့်စားနေသည်။ “မေ ၁၂ လပိုင်း ပြန်လာရင် ကိုယ် အကုန်အဆင်သင့် လုပ်ထားမယ်။ အိမ်ကမိန်းမနဲ့ အပြတ်ကွာရှင်းမယ်။ ကိုယ်တို့ သမီးလေးနဲ့အတူ မိသားစုဘဝအသစ် ပြန်စကြမယ်” ဟု တဖွဖွ ပြောလာသည်။

မေသဇင် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ထားမိသည်။ စိတ်ကူးထဲတွင် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ပုံဖော်ကြည့်သည်။ တကယ်လို့ သူနှင့် ပြန်ပေါင်းဖြစ်ခဲ့ရင်... သူသည် လက်ရှိဇနီးကို စွန့်ပစ်ခဲ့သလို၊ နောက်တစ်နေ့တွင် မိမိထက် သာလွန်သော အသစ်တစ်ယောက် တွေ့ပါက မိမိကို ထပ်ပြီး စွန့်ပစ်မည်မဟုတ်ဟု မည်သူအာမခံနိုင်သနည်း။ အကျင့်စရိုက်ဆိုသည်မှာ ပြင်ရခက်လှသည်။ အခု သူ ပြန်လာချင်နေသည်မှာ မိမိကို တကယ်ချစ်လွန်းလို့လား၊ သို့မဟုတ် လက်ရှိဇနီးနှင့် မတည့်၍ ထွက်ပေါက်ရှာနေခြင်းလား။

“ငါ့ကို သူ တကယ်တန်ဖိုးထားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သမီးလေးနဲ့ ငါ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကိုပဲ ပြန်လိုချင်နေတာလား...” မေသဇင် မိမိကိုယ်မိမိ မေးခွန်းထုတ်မိသည်။

မျက်ရည်တစ်စက်က ပါးပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားသည်။ ချစ်ရပါသော ယောက်ျားတစ်ယောက်၊ သမီးလေးရဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်ကို စိမ်းကားပစ်ဖို့ဆိုသည်မှာ နှလုံးသားကို အစိမ်းလိုက် ဖဲ့ထုတ်ရသလို ခံစားရခက်လှသည်။

အခန်း (၄) 

ဒီဇင်ဘာလ မရောက်ခင် တစ်ရက်တွင် နေလင်းထံမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ဖုန်းထဲတွင် နေလင်း၏ အသံမဟုတ်ဘဲ နောက်ကွယ်မှ မိန်းမတစ်ယောက်၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံနှင့် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ ကွဲကြေ သံများကို ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

“နင့်မှာ ဘယ်သူရှိနေလဲ နေလင်း။ နင် ငါ့ကို ဝှက်ပြီး ဘယ်သူ့ဆီ ပိုက်ဆံတွေ ပို့နေတာလဲ။ နင် အရင်မိန်းမဆီ ပြန်ချင်နေတာမလား” ဟု လက်ရှိဇနီးဖြစ်သူ၏ ဒေါသတကြီး အော်သံကို လေလှိုင်းထဲမှ အတိုင်းသား ကြားလိုက်ရသည်။

နေလင်းက ဖုန်းကို မတော်တဆ နှိပ်မိသွားပုံရသည်။ မေသဇင် ဖုန်းကို နားမှာကပ်ပြီး တုန်လှုပ်စွာ နားထောင်နေမိသည်။

“အေး... ဟုတ်တယ်၊ ငါ မေ့ဆီ ပြန်မယ်။ မေက နင့်လို မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ကို နားလည်တယ်” ဟု နေလင်းက ပြန်အော်သည်။

ထိုစကားကို ကြားရချိန်တွင် မေသဇင် ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးမှု မရှိခဲ့ပါ။ အော့နှလုံးနာမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုသာ ကြီးစိုးသွားသည်။ သူတို့အိမ်ထောင်ရေး ပြိုကွဲမှု၏ အဓိကတရားခံမှာ မိမိ မဟုတ်သော်လည်း၊ ယခု သူတို့မိသားစု ကြားထဲတွင် မိမိက ဖျက်မြင်းတစ်ယောက်လို၊ လျှို့ဝှက်အမြှောင်တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေရသည့် အဖြစ်ဆိုးကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ နေလင်းသည် ပြဿနာများကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းတတ်သူမဟုတ်၊ ပြဿနာတစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ထွက်ပြေးတတ်သူသာ ဖြစ်သည်။ မိမိဆီ ပြန်လာလျှင်လည်း ဤကဲ့သို့သော ရန်ပွဲများနှင့် သစ္စာဖောက်မှု သံသရာထဲသို့ မိမိနှင့် သမီးလေးကို ပြန်လည်ဆွဲသွင်းမည်မှာ အသေအချာပင်။

အခန်း (၅) 

မေသဇင် ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော သက်ပြင်းကို အားရပါးရ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝေဝါးနေမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြတ်သားမှု အရိပ်အယောင်များ အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

သူမ ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်ကာ နေလင်းထံသို့ စာတိုတစ်စောင် ရေးလိုက်သည်။

“ကိုနေလင်း... ရှင့်ရဲ့ ကတိတွေကို ကျမ မယုံချင်တော့ဘူး။ ရှင် လက်ရှိဇနီးနဲ့ မပျော်တာ ရှင့်ပြဿနာပါ။ ကျမက ရှင့်အတွက် ထွက်ပေါက် မဟုတ်သလို၊ အရင်လို အောက်ကျခံပြီး အသားနာခံမယ့် မေသဇင်လည်း မဟုတ်တော့ဘူး။ ရှင် သမီးကို ချစ်ရင် သမီးအတွက် တရားဝင် စရိတ်ပေးလို့ရတယ်၊ ခိုးပေးစရာမလိုဘူး။ ၁၂ လပိုင်း ကျမ ပြန်လာရင် သမီးနဲ့ ကျမ လွတ်လပ်တဲ့ ကမ္ဘာလေးမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေသွားမှာပါ။ ကျမတို့ဆီ ပြန်လာဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့တော့။”

စာကို ပို့ပြီးသည်နှင့် မေသဇင် နေလင်း၏ ဖုန်းနံပါတ်နှင့် လူမှုကွန်ရက် အကောင့်အားလုံးကို Block (ပိတ်) လိုက်သည်။ ရင်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသော်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လေးလံလှသော ဝန်ထုပ်ကြီးတစ်ခု ကျသွားသလို ပေါ့ပါးသွားသည်။

သူမ သမီးလေး အိပ်ပျော်နေသော ကုတင်ဘေးတွင် သွားထိုင်ပြီး သမီးလေး၏ ပါးပြင်နုနုလေးကို နမ်းရှုံ့လိုက်သည်။ ယောကျာ်းတစ်ယောက်၏ မရေရာသော ကတိစကားများအောက်တွင် မိမိဘဝကို ထပ်ပြီး အပေါင်မခံနိုင်တော့။ မိမိတွင် ကာကွယ်ရမည့် သမီးလေး ရှိသည်။ လိမ်မာပါ့မယ်ဆိုသည့် ကတိထက် မိမိကိုယ်မိမိ ချစ်တတ်ဖို့က ပိုအရေးကြီးကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ။

မေသဇင် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။ စင်ကာပူ၏ လင်းထိန်နေသော မီးရောင်များသည် ယခုမှပဲ သူမ၏ အနာဂတ်လမ်းကို လင်းပွင့်အောင် ပြသနေသကဲ့သို့ တောက်ပနေတော့သည်။