အပိုင်း (၁)
ဘန်ကောက်မြို့ပြရဲ့ ညနေခင်းဟာ မီးခိုးရောင် မိုးတိမ်တွေနဲ့ မှိုင်းအုံ့လို့နေသည်။ လမ်းမပေါ်က ကားဟွန်းသံတွေ၊ လူအုပ်ကြီးရဲ့ ရုန်းကန်သံတွေကြားထဲမှာ သော်တာ အသက်ရှူရတာ မွန်းကြပ်လှပြီ။ အခန်းကျဉ်းလေးရဲ့ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်တော့ စိုစွတ်တဲ့ မိုးနံ့နဲ့အတူ လမ်းဘေးက ကော်ဖီဆိုင်က ထွက်လာတဲ့ ကော်ဖီခါးခါးနံ့က နှာခေါင်းထဲကို စူးခနဲ ဝင်လာသည်။ သော်တာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လေးလေးပင်ပင် ချလိုက်မိသည်။ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်လုံးလုံး တနုံ့နုံ့ခံစားခဲ့ရတဲ့ လစ်ဟာမှုတွေက အေးစက်စက် အဆိပ်ရည်တွေလို စီးဆင်းနေတုန်း။
"မင်း... အဆင်ပြေရဲ့လား"
ဖုန်းစခရင်ပေါ်က စာတိုလေးကို ကြည့်ပြီး သော်တာ နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်မိသည်။ လင်းမြတ်ဆီက လာတဲ့စာ။ ထုံးစံအတိုင်း စကားလုံး သုံးလုံးထက် ပိုမပါတဲ့၊ အေးစက်စက် တုံ့ပြန်မှု။ အဝေးရောက်နေတဲ့ ချစ်သူတစ်ယောက်ရဲ့ သောကတွေ၊ ပင်ပန်းမှုတွေကို ဒီစာတိုလေးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကုစားပေးနိုင်မှာလဲ။ လေးနှစ်တာ ပတ်သက်မှုအတွင်းမှာ လင်းမြတ်ဆီက အနာဂတ်အကြောင်း တိုင်ပင်သံ တစ်ခါမှ မကြားခဲ့ရဖူး။ "ငါမပြည့်စုံသေးဘူး၊ စောင့်ပါဦး" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်က သော်တာ့အတွက်တော့ ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို ဖက်တွယ်ထားရသလို ဝေဝါးလွန်းလှသည်။ လင်းမြတ်ရဲ့ စကားနည်းမှု၊ ကလေးဆန်မှုတွေက သော်တာ့ကို နေ့ရက်တိုင်းမှာ အထီးကျန်ခြင်း အကျဉ်းထောင်ထဲ ထည့်ပိတ်ထားခဲ့တာ ကြာပြီ။
"သော်... မိုးရွာတော့မယ်၊ အပြင်မှာ အေးနေဦးမယ်။ ဒီကုတ်အင်္ကျီလေး ဝတ်ထားလိုက်နော်"
နူးညံ့တဲ့ လက်တစ်စုံက သော်တာ့ပုခုံးပေါ်ကို နွေးထွေးတဲ့ ကုတ်အင်္ကျီလေး လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အနားမှာ ပြုံးလျက်ရပ်နေတဲ့ နေမင်း။ နေမင်းရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ဂရုစိုက်မှုနဲ့ ကြင်နာမှုတွေက အထင်းသား။ နေမင်းက သော်တာ့အတွက်တော့ မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်လာတဲ့ အိုအေစစ်တစ်ခုလိုပဲ။ လင်းမြတ်ဆီက တစ်ခါမှ မရဖူးတဲ့ စိတ်လုံခြုံမှု၊ တွယ်တာမှုနဲ့ အရိပ်တကြည့်ကြည့် ဂရုစိုက်မှုတွေကို နေမင်းက အပြည့်အဝ ပေးခဲ့သည်။ နေမင်း ချက်ပေးတဲ့ ဟင်းပူပူလေးရဲ့ အနံ့၊ သော်တာ ငိုနေချိန်မှာ အသာအယာ သုတ်ပေးတတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေ... ဒါတွေက သော်တာ့ကို အမှောင်ထဲကနေ ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်လား။
ဒါပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အပြစ်ရှိစိတ်တွေက ဆူးတစ်ချောင်းလို စူးဝင်နေခဲ့သည်။ လင်းမြတ်ကို အကြိမ်ကြိမ် လမ်းခွဲခဲ့ပေမဲ့၊ ပြတ်ပြတ်သားသား မရုန်းထွက်နိုင်ဘဲ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်လိုက်မိတဲ့ မိမိကိုယ်ကိုယ် သော်တာ ရွံရှာမိတာ အမှန်ပဲ။
အပိုင်း (၂)
ဘန်ကောက်ရဲ့ လမ်းဆုံတစ်ခုမှာ မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာသွန်းနေသည်။ မိုးရေစက်တွေ ကားမှန်ပေါ်ကို ရိုက်ခတ်သံက နားမခံသာအောင် ကျယ်လောင်လွန်းလှသည်။ အဝေးပြေးကားဂိတ်တစ်ခုရဲ့ စောင့်ဆိုင်းခန်းထဲမှာ သော်တာ ရင်တုန်ပန်းတုန်နဲ့ ရပ်နေမိသည်။ လင်းမြတ် ဘန်ကောက်ကို လိုက်လာခဲ့ပြီတဲ့။ "ငါ မင်းနဲ့ နီးနီးနားနား နေချင်လို့၊ မင်းမရှိရင် ငါမနေတတ်လို့" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် လင်းမြတ် တစ်ယောက် ရှိစုမဲ့စုလေးနဲ့ ထိုင်းနိုင်ငံအထိ ရောက်လာခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားက ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရခဲ့ပါဘူး။ လင်းမြတ် ရောက်လာတဲ့နေ့မှာပဲ သော်တာ့နောက်မှာ အသစ်တစ်ယောက် ရှိနေပြီဆိုတာကို သူ သိသွားခဲ့သည်။ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ လူသုံးယောက်ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက တင်းမာလွန်းလို့ ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ်။ လင်းမြတ်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက နီမြန်းပြီး တုန်ရီနေသည်။ သူ အများကြီး ပိန်သွားတာကို သော်တာ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ့ဆီကနေ ထွက်နေတဲ့ ချွေးနံ့နဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အနံ့တွေက သော်တာ့နှလုံးသားကို ဆွဲညှစ်လိုက်သလိုပဲ။
"သော်... ငါ့ဆီ ပြန်လာခဲ့ပါကွာ။ မင်းလိုချင်တဲ့ အနာဂတ်၊ မင်းလိုချင်တဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေ အကုန်ပေးနိုင်အောင် ငါအသက်နဲ့လဲပြီး ကြိုးစားပါ့မယ်။ ငါ့ကို တစ်ခါပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"
လင်းမြတ်ရဲ့ စကားသံက တုန်ရီနေပြီး ငိုသံစွက်နေသည်။ လေးနှစ်အတွင်းမှာ လင်းမြတ် ဒီလောက် စကားတွေအများကြီး ပြောတာ၊ ဒီလောက်ထိ ဒူးထောက်အရှုံးပေးတာ သော်တာ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးခဲ့ပါ။ နေမင်းကတော့ သော်တာ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း... "သော်... ကိုယ် မင်းကို ဘယ်တော့မှ လက်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုကိုတော့ ကိုယ် လေးစားပါတယ်" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။ နေမင်းရဲ့ လက်ဖဝါးက နွေးထွေးမြဲ နွေးထွေးနေပေမဲ့ တုန်ရီနေတာကို သော်တာ ခံစားမိသည်။
သော်တာ့ရဲ့ အမှားတွေကြောင့် ယောက်ျားရင့်မကြီး နှစ်ယောက်လုံး ရင်ကွဲမတတ် ခံစားနေရပြီ။ သော်တာ လင်းမြတ်ဆီကို ပြန်မသွားခဲ့ဘူး။ လင်းမြတ်ရဲ့ တောင်းပန်မှုကို ကျောခိုင်းခဲ့မိသည်။ အဲဒီညက လင်းမြတ်ရဲ့ ကွဲကြေသွားတဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို မြင်ရတာ သော်တာ့ဘဝရဲ့ အဆိုးရွားဆုံး အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။
အပိုင်း (၃)
ခြောက်လခန့် ကြာသွားခဲ့ပြီ။ ဘန်ကောက်ရဲ့ ညဥ့်နက်သန်းခေါင်ယံမှာ သော်တာ ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ ငိုရှိုက်နေမိသည်။ ရန်ကုန်က သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီက ကြားလိုက်ရတဲ့ သတင်းက သော်တာ့ကို မြေလှန်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။ လင်းမြတ်တစ်ယောက် သော်တာ့ကြောင့် အရက်သမားလုံးလုံး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီတဲ့။ အလုပ်လည်းမလုပ်၊ နေ့နေ့ညည အရက်ပုလင်းကို ဖက်ပြီး သော်တာ့နာမည်ကိုပဲ ယောင်ယမ်းအော်ဟစ်နေတတ်တယ်တဲ့။
ဖုန်းထဲကနေ ပို့လိုက်တဲ့ ဗီဒီယိုဖိုင်လေးကို သော်တာ ကြည့်လိုက်မိတော့ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဗီဒီယိုထဲက လင်းမြတ်က ညစ်ပတ်ပေရေနေတဲ့ အခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေရင်း၊ ဘေးမှာ အရက်ပုလင်းခွံတွေ ပြန့်ကျဲလို့။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အသက်မဲ့နေပြီး နှုတ်ခမ်းကနေ "သော်... သော်..." လို့ တတွတ်တွတ် မြည်တမ်းနေရှာသည်။ သော်တာ့ နှာခေါင်းထဲမှာ လင်းမြတ်ဆီက ထွက်နေမယ့် အရက်နံ့ စော်နံနံကြီးကို တကယ် ခံစားမိသလိုမျိုး မွန်းကြပ်လာသည်။
"ငါ့ကြောင့်... ငါ့ကြောင့် သူ ဒီလို ဖြစ်သွားရတာ"
သော်တာ ကိုယ့်ခေါင်းကိုယ် ထုရိုက်ရင်း ငိုကြွေးမိသည်။ လင်းမြတ်အပေါ် သနားစိတ်၊ အပြစ်ရှိစိတ်တွေက ရင်ထဲမှာ အလုံးစုံ ကြီးစိုးလာပြီး သူ့ဆီကိုပဲ ပြေးသွားချင်စိတ်တွေ တားမရဆီးမရ ဖြစ်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ ဘေးနားမှာ... အိပ်ပျော်နေတဲ့ နေမင်းရဲ့ မျက်နှာလေးကို ကြည့်လိုက်မိပြန်တော့လည်း ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာပြန်သည်။ နေမင်းက သော်တာ့ကို အပြစ်မမြင်ဘဲ အမြဲတမ်း နားလည်ပေးခဲ့တဲ့သူ၊ အခုထိလည်း သော်တာ့ဘေးမှာ ကြင်နာစွာ ရှိနေပေးတဲ့သူ။ နေမင်းကို စွန့်ပစ်လိုက်ရင်လည်း နေမင်း ဘယ်လောက်တောင် ကွဲကြေသွားမလဲ။
လင်းမြတ်ကိုလည်း သနားတယ်၊ နေမင်းကိုလည်း သနားတယ်။ အားလုံးက သော်တာ့ရဲ့ မပြတ်သားမှုနဲ့ လောဘကြောင့် ဖြစ်ရတာ။ တစ်ဖက်က လေးနှစ်တာ သံယောဇဉ်နဲ့ ပျက်စီးသွားတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ရှူသံ၊ နောက်တစ်ဖက်ကတော့ လက်ရှိဘဝကို နွေးထွေးမှုပေးနေတဲ့ အနာဂတ်အလင်းတန်း။
သော်တာ အခန်းအပြင်ဘက်က လသာဆောင်ကို ထွက်လာခဲ့သည်။ လေအေးအေးက ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်စတွေကို ခြောက်သွေ့စေပေမဲ့ ရင်ထဲက သောကမီးကိုတော့ မငြိမ်းသတ်နိုင်ပါ။ မီးခိုးရောင် မိုးကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း သော်တာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးခွန်းထုတ်နေမိတော့သည်။ ငါ ဘယ်သူ့ကို ရွေးချယ်ရမလဲ... လမ်းပျောက်နေတဲ့ ဒီအမှားနွံထဲကနေ ငါ ဘယ်လို ရုန်းထွက်ရမလဲ...။
အပိုင်း (၄)
အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ နေမင်းက စားပွဲပေါ်မှာ ဟင်းပန်းကန်တွေကို အသာအယာ ပြင်ဆင်နေသည်။ ဒီနေ့ သူ ချက်ထားတာ သော်တာ အကြိုက်ဆုံး ကူတေချာ (ထိုင်းခေါက်ဆွဲပြုတ်)။ ပူနွေးမွှေးကြိုင်နေတဲ့ ဟင်းရည်အနံ့က အခန်းထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေပေမဲ့ သော်တာ့အတွက်တော့ ဘာအရသာမှ မရှိတော့သလိုပဲ။ သော်တာ့မျက်လုံးတွေက ဖုန်းစခရင်ပေါ်က လင်းမြတ်ရဲ့ ပုံရိပ်ဟောင်းတွေဆီမှာပဲ ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။
"သော်... ဟင်းတွေ အေးကုန်တော့မယ်၊ လာစားတော့လေ"
နေမင်းရဲ့ အသံက နူးညံ့မြဲ နူးညံ့နေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအသံထဲမှာ အရင်လို တက်ကြွမှုတွေ မပါတော့ဘဲ အားနာမှုနဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေ ရောပြွမ်းနေတာကို သော်တာ သတိထားမိသည်။ နေမင်းက သော်တာ့အနားကို တိုးလာပြီး ပုခုံးလေးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ လက်ဖဝါးနွေးနွေးက သော်တာ့ကို သတိပြန်ဝင်လာစေခဲ့သည်။
"ကိုယ့်ကို ကြည့်ပါဦး သော်..." နေမင်းက သော်တာ့မျက်ဝန်းတွေကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချတယ်။ "မင်းရဲ့ စိတ်တွေ ရန်ကုန်ကို ရောက်နေတာ ကိုယ်သိပါတယ်။ လင်းမြတ် ဖြစ်ပျက်နေတာတွေအတွက် မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်ပြီး ငရဲကျနေတာကို ကိုယ် ဆက်မကြည့်ရက်တော့ဘူး။"
နေမင်းရဲ့ စကားလုံးတိုင်းက သော်တာ့ရင်ဘတ်ကို လှံနဲ့ထိုးလိုက်သလိုပဲ။ "ကို... ကိုယ့်ကို သနားပါဦး" လို့ သော်တာ ငိုသံပါကြီးနဲ့ ပြောမိသည်။ "ကျွန်မ တကယ် အဆင်မပြေဘူး။ ကျွန်မကြောင့် လူတစ်ယောက် ဘဝပျက်နေပြီ။ အဲဒီအသိကြီးက ကျွန်မကို နေ့တိုင်း သတ်နေတာ။" နေမင်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သော်တာ့ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားပေးခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီရင်ခွင်ရဲ့ နွေးထွေးမှုက သော်တာ့အတွက်တော့ လုံခြုံမှုမဖြစ်စေတော့ဘဲ ပိုပြီး အပြစ်ရှိစိတ်တွေကိုပဲ တိုးပွားစေခဲ့တော့သည်။
အပိုင်း (၅)
နောက်ဆုံးတော့ သော်တာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချလိုက်ရတော့သည်။ ဒီလို အမှားနွံထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီး လူနှစ်ယောက်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက် နာကျင်အောင် လုပ်နေတာထက်စာရင် အားလုံးအတွက် ကောင်းမယ့် လမ်းတစ်ခုကို ရွေးရတော့မည်။ သော်တာ့ရဲ့ အထုပ်အပိုးတွေကို ပြင်ဆင်ပြီးတဲ့အချိန်မှာ အခန်းပြင်ပမှာ မိုးက တဖွဲဖွဲ ရွာကျနေဆဲ။
"ကိုယ် မင်းကို လေဆိပ်အထိ လိုက်ပို့ပါရစေ"
နေမင်းက သော်တာ့ရဲ့ လက်ဆွဲအိတ်ကို လှမ်းယူရင်း တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။ သူ့မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းနေပေမဲ့ အတင်းအကျပ် တားဆီးခြင်း မပြုခဲ့ပါဘူး။ လေဆိပ်ကို သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကားထဲမှာ ဘာစကားမှ မပြောဖြစ်ကြဘဲ တိတ်ဆိတ်လွန်းလို့ အပ်ကျသံတောင် ကြားရမတတ်။ လေဆိပ်ရောက်တော့ သော်တာ နေမင်းကို လှည့်ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးအကြိမ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ကို... ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်။ ကို့ရဲ့ အချစ်တွေ၊ ကြင်နာမှုတွေက ကျွန်မဘဝအတွက် အဖိုးတန်ဆုံးအရာတွေပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ ကျွန်မ ရန်ကုန်ကို ပြန်ပြီး လင်းမြတ်ကို သွားကယ်ရလိမ့်မယ်။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ အတ္တနဲ့ အမှားတွေအတွက် ပေးဆပ်ရမယ့် တာဝန်ပဲ"
နေမင်းက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ငြိမ့်ပြရင်း သော်တာ့ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးသည်။ "သွားပါ သော်... မင်းရဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်ကင်းအောင် ကုစားလိုက်ပါ။ ကိုယ် အမြဲတမ်း ဒီနေရာကနေ မင်းအတွက် ဆုတောင်းပေးနေမှာပါ" တဲ့။ နေမင်းကို ကျောခိုင်းပြီး ထွက်လာခဲ့တဲ့ သော်တာ့ ခြေလှမ်းတွေက လေးလံလွန်းလှသည်။
ရန်ကုန်ကို ပြန်ရောက်တဲ့ညမှာပဲ သော်တာ လင်းမြတ်ရှိရာ အခန်းအိုလေးဆီကို တန်းသွားခဲ့သည်။ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်မှာပဲ နှာခေါင်းထဲကို အရင်ဆုံး တိုးဝင်လာတာက အရက်နံ့ စော်နံနံနဲ့ မှိုနံ့တွေ။ လင်းမြတ်က ကုတင်စောင်းမှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ချပြီး ထိုင်နေသည်။ သူ့ရဲ့ ပိန်ချောင်နေတဲ့ ရုပ်သွင်ကို မြင်လိုက်ရတော့ သော်တာ့ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"လင်းမြတ်..."
သော်တာ့အသံကြောင့် လင်းမြတ် ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။ အသက်မဲ့နေတဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ သော်တာ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့ခဏ... အရောင်တချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "သော်... မင်း... မင်း တကယ် ပြန်လာတာလား" လို့ သူက တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ မေးရင်း ထရပ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အရက်ရှိန်ကြောင့် ယိုင်လဲသွားခဲ့သည်။ သော်တာ ပြေးသွားပြီး လင်းမြတ်ကို ဖက်ထားလိုက်မိသည်။
ဒီလူ့ကို သံယောဇဉ်နဲ့ သနားစိတ်ကြောင့် ပြန်လာခဲ့ပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရတဲ့ နေမင်းရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အပြုံးတွေကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေမိတုန်းပဲ။ အားလုံးက သော်တာ့ရဲ့ မပြတ်သားမှုတွေကြောင့် ဖြစ်တည်လာတဲ့ လမ်းဆုံ။ သော်တာ လင်းမြတ်ကို တင်းတင်းဖက်ထားရင်း မျက်စိမှိတ်လိုက်မိသည်။ အတိတ်ရဲ့ အမှားတွေကို ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားနေရတဲ့ ဒီခရီးက ဘယ်တော့မှ ပြီးဆုံးမလဲဆိုတာ သော်တာ ကိုယ်တိုင်လည်း မသိတော့ပါပဲ...။
