အခန်း (၁)
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေက ကားမှန်ပြတင်းကို လာမှန်တဲ့အသံဟာ နှလုံးခုန်သံလိုပဲ ခပ်မြန်မြန် စည်းချက်ကျနေတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ကိုးနှစ်... အသက် တစ်ဆယ့်လေးနှစ်ဆိုတဲ့ အရွယ်ဟာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ကျောင်းမုန့်ဈေးတန်းမှာ ရယ်မောနေရမယ့် အရွယ်။ ဒါပေမဲ့ မြတ်နိုးအတွက်တော့ အဲဒီအရွယ်မှာတင် ကမ္ဘာကြီးက ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ အချစ်ဆိုတာကို ရေရေရာရာ မသိသေးတဲ့ ရင်ခုန်သံတစ်ခုနောက်ကို မိုက်ရူးရဲဆန်ဆန် လိုက်မိခဲ့တဲ့နေ့က မိဘတွေရဲ့ ငိုကြွေးသံနဲ့ အိမ်တံခါးဟာ မြတ်နိုးရဲ့ နောက်ကျောမှာ ထာဝရ ပိတ်ဆို့သွားခဲ့တယ်။
“နင် တကယ်ပဲ အမွေပြတ်အစွန့်လွှတ်ခံပြီး ဒီလူနောက်ကို လိုက်မှာလား မြတ်နိုး... သူက ကလေးနှစ်ယောက်အဖေ၊ အိမ်ထောင်ကွဲကြီးဟ။ နင် အပျိုစင်ဘဝလေးကို စတေးပြီး ဘာမှမရှိတဲ့ ယောကျာ်းနောက်ကို လိုက်ဖို့ တန်ရဲ့လား”
အမေ ငိုယိုပြီး တားခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေက အခုထိ နားထဲမှာ လှိုင်သံပေးနေတုန်း။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကိုကို့ ရဲ့ လက်ကို တွဲထားမိတဲ့ အထိအတွေ့က ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးထက် ပိုခိုင်မြဲတယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတာ။
ကိုကိုနဲ့ လိုက်မလာခင် နှစ်နှစ်အလိုထဲက ပထမဇနီးနဲ့ တရားဝင် စာချုပ်စာတန်းနဲ့ ကွာရှင်းပြတ်စဲပြီးသားဆိုတာကို မြတ်နိုးရဲ့ မိဘတွေကိုယ်တိုင် အဲဒီအမျိုးသမီးဆီ ဖုန်းဆက်မေးလို့ အတည်ပြုချက် ရခဲ့တာ။ “ကျွန်မတို့ ပြတ်စဲထားတာ ကြာပါပြီ” ဆိုတဲ့ ထွက်ဆိုချက်ကြောင့်ပဲ မိဘတွေက တားမရတဲ့အဆုံး လက်လွှတ်လိုက်ရုံတင်မကဘဲ၊ စီးပွားရေးလုပ်နေတဲ့ မိသားစုအသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ သိက္ခာကို ငဲ့ပြီး မြတ်နိုးကို အမွေပြတ် စွန့်လွှတ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့ကြတယ်။
“ကိုကို့မှာ ဘာမှမရှိဘူးနော် မြတ်နိုး... ကိုကို့နောက် လိုက်လာရင် ညီမလေး ဆင်းရဲလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ကိုကို့မှာ အရင်က ကလေးနှစ်ယောက်လည်း ရှိသေးတယ်”
မောင်မောင်က သူမရဲ့ ခေါင်းလေးကို ပွတ်ရင်း ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းစွာ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီအချိန်က မြတ်နိုးရဲ့ အဖြေက ရိုးရှင်းခဲ့ပါတယ်။ “ကိုကို့မှာ ဘာမှမရှိလည်း မြတ်နိုးရဲ့ အချစ်တွေ ရှိတယ်လေ။ ကိုကို့ကလေးတွေကိုလည်း မြတ်နိုးက ကိုယ့်မောင်နှမသားသမီးလိုပဲ သဘောထားမှာပါ”
ဒါပေမဲ့ ဘဝဆိုတာ ပန်းခင်းလမ်း မဟုတ်မှန်း မြတ်နိုး ချက်ချင်း သိလိုက်ရတယ်။ အထုပ်အပိုးလေးတွေနဲ့ မောင်မောင်တို့အိမ်ကို ရောက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကတည်းက ကွာရှင်းထားပါတယ်ဆိုတဲ့ ပထမမိန်းမက အိမ်ရှေ့ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။
“ညီမလေး... မမ လာတောင်းပန်တာပါ။ မမတို့ အခု လက်ရှိ ပြန်ပေါင်းနေကြတာမို့ ညီမလေး နောက်ဆုတ်ပေးပါ”
သူမရဲ့ စကားလုံးတွေက အေးစက်စက် ဓားတစ်ချောင်းလို မြတ်နိုးရဲ့ ရင်ဝကို စိုက်ဝင်သွားတယ်။ မြတ်နိုး ယောင်ချာချာ ဖြစ်သွားမိတာ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မြတ်နိုးရဲ့ အပျိုစင်ဘဝ၊ မိဘတွေကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရတဲ့ ဘဝရင်းနှီးမှုတွေက ရေစုန်မျောသွားပြီလေ။ ဘယ်လိုလုပ် နောက်ဆုတ်လို့ ရတော့မှာလဲ။ တရားဝင် ကွာရှင်းထားတဲ့ သက်သေတွေက အထင်အရှား ရှိနေတာကြောင့် မြတ်နိုးဟာ သူတစ်ပါးအိမ်ထောင်ကို ဖျက်ဆီးတဲ့ ‘လုယက်သူ’ မဟုတ်ကြောင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။
အခန်း (၂)
အိမ်ထောင်သက်တမ်း ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ဖြတ်သန်းလာတဲ့အခါ မြတ်နိုးရဲ့ အသက်က ၂၃ နှစ် ရှိလာခဲ့ပြီ။ သားသမီး နှစ်ယောက် ရလာခဲ့ပြီး အခုဆိုရင် ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ တတိယမြောက် ရင်သွေးလေးကို လွယ်ထားရတဲ့ ကိုယ်ဝန်အရင့်အမာ အမေတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ။
အတိတ်ကို ပြန်လှန်ကြည့်ရင် မြတ်နိုး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိပ်ပြာသန့်တယ်။ မောင်မောင်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျပြီး မြတ်နိုးကိုယ်တိုင် သားသမီး မရသေးခင်အချိန်ထိ၊ မောင်မောင်ရဲ့ ပထမအိမ်ထောင်က ပါလာတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်အပေါ်မှာ မိထွေးဆိုးတစ်ယောက်လို ဘယ်တုန်းကမှ မဆက်ဆံခဲ့ဘူး။ ငြိုငြင်တဲ့ မျက်နှာတစ်ချက် မပြခဲ့သလို၊ လိုလေးသေးမရှိ မောင်မောင်က ထောက်ပံ့တာတွေကိုလည်း သဘောတူ ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး ခွင့်ပြုခဲ့တယ်။
“မေမေ... သားတို့ ကျောင်းလခအတွက် ပါပါးဆီက ပိုက်ဆံလိုလို့”
အရွယ်ရောက်လာတဲ့ အဲဒီကလေးတွေ တောင်းဆိုသမျှကို မြတ်နိုးက ကြားထဲကနေ အဆင်ပြေအောင် အမြဲ စီစဉ်ပေးခဲ့တာ။ လူကြီးချင်း မတည့်ပေမယ့် ကလေးတွေအပေါ် ကိုယ်ချင်းစာစိတ် ထားခဲ့တာကို မောင်မောင်တင်မကဘဲ အဲဒီကလေးတွေပါ သိကြပါတယ်။
“မြတ်နိုး... မင်းကို ကိုကို အားနာတယ်။ မင်းက ကိုယ့်ထက် အသက်အများကြီး ငယ်ရက်နဲ့ ကိုယ့်ကလေးတွေကို အမိအရင်းနီးပါး ကြည့်ရှုပေးရှာတယ်” မောင်မောင်က ညဘက်ဆိုရင် မြတ်နိုးရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ခြေထောက်လေးတွေကို နှိပ်ပေးရင်း မျက်ရည်ဝဲလေ့ရှိတယ်။
“ရပါတယ် ကိုကိုရယ်။ မိဘနဲ့ သားသမီးဆိုတာ ဖြတ်လို့ရတာမှ မဟုတ်တာ။ သူတို့လည်း ကလေးတွေပဲဥစ္စာ။ မြတ်နိုးကတော့ တဖက်လူက မြတ်နိုးကို မလေးစားရင်နေပါ... တဖက်သတ် ပုတ်ခတ်တာမျိုးတော့ မခံချင်ဘူး”
မြတ်နိုး ပြောချင်တာက ရှင်းပါတယ်။ သူတစ်ပါး အိမ်ထောင်ရေးကို ဖြိုခွဲခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ၊ သေချာ ပြတ်စဲပြီးသား သက်သေရှိလို့သာ ညားခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ လောကကြီးက မြတ်နိုးအပေါ် သိပ်ရက်စက်လွန်းတယ်။ ကလေးတွေ အဖေအပေါ်မှာ တာဝန်ကျေပြနေတဲ့ မြတ်နိုးကို တဖက်က ပထမမိန်းမကတော့ လူမှုကွန်ရက် (Social Media) ပေါ်မှာ အခွင့်သာရင် သာသလို ပုတ်ခတ် စော်ကားတဲ့ စာသားတွေ ခဏခဏ တင်လေ့ရှိတယ်။
အရင်ကတော့ နာမည်တိုက်ရိုက် မပါလို့၊ ကိုယ့်မိဘတွေ အရှက်မရစေချင်လို့၊ ပွဲမဖြစ်ချင်လို့ မြတ်နိုး သည်းခံပြီး လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု မြတ်နိုးမှာ သားသမီးတွေ ရလာပြီ။ ကိုယ့်သားသမီးတွေ သိတတ်တဲ့အရွယ် ရောက်လာတဲ့အခါ အမေဖြစ်သူကို “မယားငယ်၊ လုယက်သူ” ဆိုတဲ့ ဇာတ်သွင်းပြီး ပုတ်ခတ်နေတာတွေကို မြတ်နိုး ဘယ်လိုမှ ရင်မဆိုင်နိုင်တော့ဘူး။
အခန်း (၃)
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ဒီလိုအဆင်မပြေမှုတွေ ကြောင့် မြတ်နိုးကိုယ်တိုင် ဖုန်းဆက်ပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ “နောက်မဖြစ်စေရဘူး” လို့ ကတိပေးခဲ့လို့ ခေတ္တငြိမ်သွားပေမယ့်၊ အခုတလောမှာ အဲဒီအမျိုးသမီးက ပိုပြီး ဆိုးသွမ်းလာခဲ့တယ်။
သူမရဲ့ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်စာမျက်နှာပေါ်မှာ “ငါ့အိမ်ထောင်ရေးကို ဖောက်ပြန်ပြီး ဖျက်ဆီးသွားကြတာ၊ အခုထိ နစ်နာနေရတုန်းပဲ” ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ အောက်တန်းကျကျ ရေးတင်ပြီး သနားကရုဏာ သက်အောင် လုပ်နေပြန်တယ်။ အသက်တွေလည်း ကြီးပြင်းလာပြီး၊ သူမရဲ့ သားသမီးတွေတောင် အိမ်ထောင်ကျလို့ ကလေးတွေ ရနေပြီဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် အောက်တန်းကျတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ပြန်လုပ်နေရတာလဲ။
“ကိုကို... အဲဒီမိန်းမ အခုလိုင်းပေါ်မှာ တင်နေတာတွေကို သိရဲ့လား။ မြတ်နိုး တကယ် အဆင်မပြေဘူး။ သူက အချိန်တန်ရင် ကိုကို့ကိုပဲ လှမ်းလှမ်းအကူအညီတောင်းနေပြီးတော့ ဘာလို့ လိုင်းပေါ်မှာကျ ရန်သူလို လုပ်နေရတာလဲ” မြတ်နိုး ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီနေရင်း မောင်မောင်ကို မေးမိတယ်။
မောင်မောင်က သက်ပြင်းကို လေးလေးပင်ပင် ချလိုက်ရင်း ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားတယ်။ “ကိုကို သိပါတယ် မြတ်နိုးရယ်... ကိုကိုလည်း စိတ်ညစ်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ကလေးတွေရဲ့ ကိစ္စတွေ၊ ဟိုလူ့ပြဿနာ ဒီလူ့ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာတိုင်း ကိုကိုပဲ လိုက်ရှင်းပေးနေရတာ မင်းအသိပဲလေ”
ဟုတ်ပါတယ်။ မြတ်နိုး ရင်နာရဆုံးက အဲဒီအချက်ပဲ။ လိုင်းပေါ်မှာတော့ မောင်မောင်နဲ့ မြတ်နိုးကို မကောင်းပြော၊ စော်ကားပုတ်ခတ်နေပြီး၊ လက်တွေ့ဘဝမှာတော့ ဘာမဟုတ်တဲ့ ကိစ္စကစလို့ ငွေရေးကြေးရေး အခက်အခဲ၊ မိသားစု ပြဿနာမှန်သမျှ မောင်မောင်ကပဲ အခုထိ လိုက်လံဖြေရှင်းပေးနေရတာ။ ငွေလိုရင် ငွေတောင်း၊ အကူအညီလိုရင် အကူအညီတောင်းပြီး အားကိုးနေရတဲ့အချိန်ကျတော့ တတွတ်တွတ်နဲ့။ ပြီးရင် လိုင်းပေါ်တက်ပြီး မြတ်နိုးကို မယားငယ်ဇာတ်သွင်း စော်ကားတယ်။
မြတ်နိုး တစ်ခါတလေ စိတ်တိုတိုနဲ့ လိုင်းပေါ်မှာ ပြန်မေးပစ်ချင်တယ်။ “ဒီမိန်းမနဲ့ ဒီယောကျာ်း မကောင်းကြောင်း လိုင်းပေါ်တင်ရေးနေပြီး၊ အချိန်တန်တော့ရော ဒီယောကျာ်းနဲ့ ကင်းလို့လား” လို့။
အခုဆို သူမက လိုင်းပေါ်မှာ “လွမ်းနေဆဲပဲ၊ ဘယ်လောက်ချစ်ကြောင်း၊ မုန်းလို့မရကြောင်း” တွေပါ ထပ်ရေးလာပြန်တယ်။ အသက်ကြီးပြီး သွေးဆုံးခါနီးမှ ဘာတွေ ထဖောက်နေမှန်းကို မသိတော့ဘူး။ မြတ်နိုးက လူကြီးလူကောင်းဆန်ဆန်၊ အပြုံးမပျက် သည်းခံဆက်ဆံပေးခဲ့တာကိုပဲ သူတို့က အနိုင်ကျင့်လို့ရတယ်လို့ ထင်နေကြတာလား။
အခန်း (၄)
နေဝင်ရီတရော အချိန်မှာ မြတ်နိုး အခန်းပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်ရင်း ကိုယ့်ရဲ့ ဗိုက်ကြီးကို ပွတ်သပ်နေမိတယ်။ ကိုယ်ဝန်အရင့်အမာကြီးနဲ့ ဒီလို စိတ်ရှုပ်စရာတွေ၊ သောကတွေကို ရင်ဆိုင်ရတာ အမေရော ကလေးအတွက်ပါ တကယ်ကို စိတ်ပင်ပန်းလွန်းလှပါတယ်။
“မြတ်နိုး... ညစာ စားရအောင်လေ။ ကိုကို ခွံ့ကျွေးမယ်” မောင်မောင်က အခန်းထဲကို ဝင်လာပြီး မြတ်နိုးရဲ့ ပခုံးလေးကို အသာအယာ ဖက်လိုက်တယ်။
မြတ်နိုး မောင်မောင်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝင်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိတော့တယ်။ “ကိုကိုရယ်... မြတ်နိုး တကယ် ပင်ပန်းလှပြီ။ မြတ်နိုး ဘာမှားခဲ့လို့လဲ။ ကိုကိုနဲ့ ညားတာ ဥပဒေနဲ့အညီ ကွာရှင်းပြီးမှ ညားခဲ့တာ။ ကိုကို့ကလေးတွေကိုလည်း တရားမဲ့တာ ဘာတစ်ခုမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ကိုယ့်မိသားစု သိက္ခာကိုငဲ့ပြီး ငြိမ်နေတာကိုပဲ ဒီလောက်အထိ စော်ကားရလား။ မြတ်နိုးပဲ မှားနေတာလားဟင်...”
မောင်မောင်က မြတ်နိုးရဲ့ မျက်ရည်တွေကို အသာအယာ သုတ်ပေးရင်း ရင်ခွင်ထဲမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားခဲ့တယ်။ “မမှားဘူး မြတ်နိုး... မင်း ဘာတစ်ခုမှ မမှားဘူး။ မင်းက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး ဇနီး၊ အကောင်းဆုံး အမေတစ်ယောက်ပါ။ ကိုကို အားလုံးကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်။ မင်း စိတ်ဆင်းရဲအောင် ကိုကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မပြုတော့ဘူး”
ဟုတ်ပါတယ်။ မြတ်နိုး မမှားပါဘူး။ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ချင်လို့ ဆန်ခဲ့တာ မဟုတ်သလို၊ သူတစ်ပါးရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို လုယူခဲ့တာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ရိုးသားတဲ့ အချစ်တစ်ခုအတွက် မိဘကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရတဲ့ ဒဏ်ရာကတင် မြတ်နိုးအတွက် လုံလောက်တဲ့ ပေးဆပ်မှု ဖြစ်ခဲ့ပါပြီ။
လူမှုကွန်ရက်ပေါ်က အနှစ်သာရမရှိတဲ့ ပုတ်ခတ်မှုတွေ၊ မျက်နှာဖုံးစွပ်ပြီး သနားကရုဏာ သက်အောင် လုပ်နေတဲ့ လုပ်ရပ်တွေဟာ အချိန်တန်ရင် အမှန်တရားရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ အရည်ပျော်သွားမှာပါ။ မြတ်နိုး အခု ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ကိုယ့်ရဲ့ မွေးဖွားလာမယ့် ရင်သွေးလေးတွေနဲ့ လက်ရှိ သားသမီးတွေရဲ့ ရှေ့ရေးအတွက်၊ ကိုယ့်ရဲ့ ကာကွယ်ပေးနေတဲ့ လိပ်ပြာသန့်စင်မှုအတွက်... နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ အောက်တန်းကျတဲ့ ဆဲရေးတိုင်းထွာမှုတွေကို ခေါင်းငုံ့မခံတော့ဘူး။
မုန်တိုင်းတွေ ဘယ်လောက်ပဲ တိုက်ခတ်ပါစေ... သစ္စာတရားနဲ့ အမှန်တရားကို လက်ကိုင်ထားတဲ့ မြတ်နိုးရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးခရီးလမ်းဟာ ကလေးသုံးယောက်ရဲ့ အနာဂတ်အလင်းရောင်နဲ့အတူ ပိုမိုခိုင်မြဲစွာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားမှာ ဖြစ်ပါတော့တယ်။
(နိဂုံး)
ညီမလေးရေ... ညီမလေး ရေးပြထားတဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဖတ်ရတာ အမတို့ တကယ်ပဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရပါတယ်။ ညီမလေး ဘာမှ မမှားပါဘူး။ တရားဝင် ကွာရှင်းပြတ်စဲပြီးသား၊ စာချုပ်စာတန်း ရှိပြီးသား အိမ်ထောင်ကွဲ အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ ယူခဲ့တာဟာ သူများအိမ်ထောင်ကို ဖျက်ဆီးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အထူးသဖြင့် လွန်ခဲ့တဲ့ ကိုးနှစ်၊ အသက် ၁၄ နှစ် အရွယ်ဆိုတာ ဘာမှမသိသေးတဲ့ ကလေးဘဝမို့ စိတ်ခံစားချက်နောက် လိုက်မိတာ မဆန်းပါဘူး။ ပြီးတော့ တဖက်က ကလေးတွေအပေါ်မှာလည်း ညီမလေး တာဝန်ကျေခဲ့ပြီးပြီပဲ။
အခု ညီမလေးက ကိုယ်ဝန်အရင့်အမာကြီးနဲ့မို့ စိတ်ဖိစီးမှု ဒဏ်တွေကို အတတ်နိုင်ဆုံး ရှောင်ရှားရပါမယ်။ လိုင်းပေါ်က အပုပ်ချစာတွေကို လုံးဝ (လုံးဝ) မဖတ်ပါနဲ့တော့။ ယောကျာ်းဖြစ်သူကိုလည်း တဖက်က အကူအညီတောင်းတာတွေကို ကူညီရင်ကူညီ၊ ဒါပေမဲ့ ညီမလေးရဲ့ သိက္ခာကို ထိခိုက်အောင် လိုင်းပေါ်တင်နေတာတွေကို ပြတ်ပြတ်သားသား တားမြစ်ပေးဖို့ ယောကျာ်းဖြစ်သူကိုပဲ တာဝန်ပေးလိုက်ပါ။ ညီမလေးရဲ့ လိပ်ပြာသန့်ရှင်းမှုနဲ့ ကလေးတွေရဲ့ မျက်နှာကိုပဲ ကြည့်ပြီး စိတ်ကို အေးအေးထားပါနော်။ ညီမလေးနဲ့ ရင်သွေးလေး သမီးလေး (သို့) သားလေး ဘေးကင်းပါစေကြောင်း အမတို့က ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်။
