"ယုတ်မာလွန်းတဲ့ ယောကျ်ားမျိုး"

မြင်ကွင်း (၁)

အခန်းထောင့်က နာရီအိုကြီးသည် တချက်ချက်နှင့် အချိန်ကို ဝါးမြိုနေသည်။ လေထဲတွင် ညှော်နံ့ ခပ်သင်းသင်းနှင့် အခန်းထောင့်ရှိ ဖုန်တက်နေသော ပရိဘောဂဟောင်းတို့၏ အနံ့က စွဲကပ်နေ၏။ ကျွန်မ မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်နေမိသည်။ မှန်ပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော ပုံရိပ်သည် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က လန်းဆန်းခဲ့ဖူးသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်တော့။ ပါးပြင်ပေါ်က ညိုပုပ်ပုပ် အမှတ်အသားသည် မနေ့ညကမှ အသားထဲ စိမ့်ဝင်သွားသော နာကျင်မှု၏ သက်သေ။ သူ့လက်ဝါး အရှိန်ကြောင့် ကွဲအက်သွားသော နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးကို လက်ချောင်းတို့ဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ထိမိရုံမျှဖြင့် ရင်ထဲက တဆစ်ဆစ် နာကျင်လာရသည်။

ကုတင်ခြေရင်းတွင်တော့ ဇစ်ဝက်ပွင့်လျက်သားနှင့် ခရီးဆောင်အိတ် အနက်ရောင်ကြီးက ပါးစပ်ဟလျက်။ အဝတ်အစား အနည်းငယ်ကို အိတ်ထဲ ကမန်းကတန်း ထိုးထည့်ထားရသဖြင့် ကပိုကရို ဖြစ်နေသည်။ ဤအိတ်ကြီးကို ကျွန်မ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ပြန်ပိတ်ရတော့မည်။ ဆုံးဖြတ်ချက်က ခိုင်မာနေပြီဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထပ်ထပ် ပြောနေသော်လည်း၊ ရင်ဘတ်ထဲက တုန်ယင်မှုကိုတော့ ဖုံးကွယ်၍မရ။

"နင့်လို ဗီဇမကောင်းတဲ့ မိန်းမကို ငါက အိမ်ပေါ်တင်ထားတာပဲ ကျေးဇူးတင်စမ်းပါ..."

မနေ့ညက သူအော်ဟစ်ခဲ့သော ထိုစကားလုံးများက နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ။ နှိပ်ချခြင်း၊ ရှုံ့ချခြင်း၊ ပြီးတော့ ရိုက်နှက်ခြင်း။ ဤသုံးပွင့်ဆိုင် သံသရာထဲတွင် ကျွန်မ လည်နေခဲ့သည်မှာ ဘယ်နှကြိမ်မြောက်ရှိပြီလဲ။ သူသည် ကျွန်မ၏ ချစ်ခြင်းတရားကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ကျွန်မ၏ သိက္ခာကို ခြေဖဝါးအောက်တွင် ချနင်းခဲ့သည်။ ရင်ထဲတွင်တော့ "သူ့ကို တအားချစ်တယ်" ဆိုသည့် အတွေးက ကပ်ပါးကောင်လို တွယ်ကပ်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပင် ရွံရှာမိသလိုလို။ သို့သော် လှောင်အိမ်ထဲက ငှက်တစ်ကောင်လို အတောင်ပံတွေ ကျိုးမသွားခင် ဤနေရာမှ ဝေးရာသို့ ပြေးထွက်ရတော့မည်။ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် Over Sea ထွက်ခွာခြင်းသည် ကျွန်မအတွက် လွတ်မြောက်ရာလမ်းလား၊ သို့မဟုတ် အဝေးရောက် အလွမ်းအိမ်လား မဝေခွဲတတ်သေးပါ။ သို့သော် တစ်ခုတော့ သေချာသည်။ ဤပုံစံအတိုင်း ရှေ့ဆက်လျှင် ကျွန်မဆိုသည့် ဖြစ်တည်မှုသည် လူ့လောကတွင် ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

မြင်ကွင်း (၂) 

၂၀၂၃ ခုနှစ်က ကျွန်မ၏ ပထမအိမ်ထောင်သည် လေးလရုံမျှဖြင့် သက်တမ်းကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ ထိုဒဏ်ရာကို ကုစားရန် ကြိုးစားနေသည့် အချိန်၊ နှလုံးသားတံခါး အဟောင်းကြီး ပွင့်အက်နေသည့် အချိန်တွင် သူ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူက အိမ်ထောင်ရှိပြီးသား လူတစ်ယောက်။ ငွေကြေး မပြေလည်သူ။ လူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ကဲ့ရဲ့ကြသော်လည်း ချစ်ခြင်းတရား၏ မျက်စိကန်းမှုက ကျွန်မကို ကန်းသထက် ကန်းစေခဲ့သည်။

"မင်းလေးသာ ငါ့အနားမှာ ရှိရင် ငါဘာမဆို ရင်ဆိုင်ရဲတယ်..." ဟု သူပြောခဲ့ဖူးသော စကားကို ကျွန်မက နတ်ဆေးတစ်ခွက်လို ယုံကြည်ခဲ့မိသည်။

ထိုစဉ်က မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ကျွန်မ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မှတ်မိနေသေးသည်။ မြို့လယ်က ရွှေဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ မှန်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ရင်း ကျွန်မ လက်ကောက်ဝတ်က ရွှေလက်ကောက်များကို ချွတ်ပေးခဲ့ရသည့် နေ့။ သူ့တွင် ကြွေးမြီကိစ္စများ ဝိုင်းနေ၍ ဖြစ်သည်။

"ခဏပဲနော်... ငါ အဆင်ပြေတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ရွေးပေးမယ်" ဟု သူက ကျွန်မ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း မျက်ရည်ဝဲပြခဲ့သည်။

ထိုမျက်ရည်များကို သနားမိသော ကျွန်မသည် သူငယ်ချင်းများ၊ သိသူများထံမှပါ ပိုက်ဆံများ လိုက်လံချေးငှားကာ သူ့လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးခဲ့သည်။ တစ်နှစ်ခွဲခန့် ထိုငွေကြေး သံသရာထဲတွင် ကျွန်မ နစ်မွန်းခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်ပိုင် ရွှေတွေ ကုန်ရုံတင်မက သူများအကြွေးတွေပါ ပတ်လည်ဝိုင်းလာသည့် အခါတွင်မှ သူ၏ တကယ့်မျက်နှာဖုံးက ကွာကျလာခဲ့သည်။ ပိုက်ဆံ တောင်းမရသည့် အခါတိုင်း သူ့လက်ဝါးကြမ်းကြီးများက ကျွန်မ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာတတ်သည်။ ချစ်လှပါချည် ရဲ့ဆိုသော ယောက်ျားသည် ငွေမျက်နှာတစ်ခုတည်းကြောင့် ကျွန်မကို တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို ဆက်ဆံခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ပထမအကြိမ် နိုင်ငံရပ်ခြားသို့ ထွက်ပြေးခဲ့ရခြင်းမှာ ထိုရိုက်နှက်မှုများကို သည်းမခံနိုင်လွန်း၍ ဖြစ်သည်။

မြင်ကွင်း (၃) 

နိုင်ငံရပ်ခြားတွင် အလုပ်လုပ်နေရသော ကာလများသည် ခန္ဓာကိုယ်အရ ဘေးကင်းသော်လည်း စိတ်နှလုံးကမူ အမြဲတစေ ဆာလောင်နေခဲ့သည်။ မြန်မာပြည်မှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု လာတိုင်း ရင်ခုန်ရသည်။ သူသည် အဝေးကနေ ဖုန်းဆက်ကာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးတတ်သည်။

"ငါ မှားခဲ့ပါတယ်... မင်းမရှိတဲ့ အရပ်မှာ ငါ ရူးတော့မယ်။ ပြန်လာခဲ့ပါတော့..."

ထိုချိုသာသော စကားသံများက ကျွန်မ ခံနိုင်ရည်ကို အရည်ပျော်စေခဲ့သည်။ မြွေဟောက်မှန်းသိလျက်နှင့် ရင်ခွင်ထဲ ပြန်ထည့်ချင်သည့် ဗီဇက ကျွန်မတွင် ရှိနေခဲ့ပုံရသည်။ နောက်ဆုံးတော့ အားလုံးကို မေ့ဖျောက်ပြီး ပြည်တော်ပြန် လေယာဉ်ပေါ်သို့ ကျွန်မ ခြေစုံပစ် နင်းခဲ့မိပြန်သည်။

ရန်ကုန်လေဆိပ်တွင် ကျွန်မကို လာကြိုသော သူ့မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ ဒဏ်ရာဟောင်းများ အားလုံး ချက်ချင်း ပျောက်ဆုံးသွားသယောင် ထင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုပျော်ရွှင်မှုသည် ရက်ပိုင်းမျှသာ ခံခဲ့သည်။ သူသည် အရင်အတိုင်းပင် မပြောင်းလဲခဲ့။ ပြန်လာပြီး မကြာမီမှာပင် ငွေကြေးပြဿနာများက ပြန်လည် စတင်လာပြန်သည်။ အဝေးက ရှာလာသမျှ ငွေများကို သူ၏ ကြွေးမြီများထဲ ပုံအောပေးခဲ့ရသည်။ ကျွန်မက ငွေထုတ်စက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း ပြန်လည် သတိပြုမိချိန်တွင်တော့ နောက်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ လေဆိပ်တွင် ဆုံခဲ့သော ထိုနေ့က အပြုံးများသည် ကျွန်မကို ငရဲတွင်းထဲ ပြန်လည် ဆွဲချရန် ဖြန့်ခင်းထားသော ကော်ဇောနီတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ ရင်ထဲတွင် ဆို့နင့်နေအောင် ခံစားရတော့သည်။

မြင်ကွင်း (၄) 

"နင်က ငါ့မိန်းမ ခြေဖျားတောင် မမှီဘူး... သူက လင်ဝတ်ေတာေကျတယ်၊ နင့်လို ဗီဇမကောင်းတဲ့ မိန်းမ မဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားလုံးသည် မနေ့ညက ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်မှန်ခဲ့သော အဆိပ်လူးမြှား ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်မထံမှ ငွေကြေး ထပ်မံတောင်းခံရာတွင် ကျွန်မက မတတ်နိုင်တော့ကြောင်း ငြင်းဆန်မိသည့်အတွက် ဖြစ်သည်။ သူ့ဇနီးနှင့် ကျွန်မကို နှိုင်းယှဉ်ကာ နှိပ်ချပြောဆိုခြင်းသည် ရိုက်နှက်ခြင်းထက်ပင် ပို၍ နာကျင်ရသည်။ သူ သွေးပျက်အောင် ကြောက်ရွံ့ရသော၊ တလေးတစား ဆက်ဆံရသော သူ့ဇနီးသည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျွန်မသည် ကစားစရာ အရုပ်တစ်ခု၊ သို့မဟုတ် ငွေလိုလျှင် သုံးပြီး မလိုလျှင် ရိုက်နှက်၍ ရသော အမှိုက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။

"ရှင်... ရှင့်အတွက်ဆိုပြီး ကျွန်မ ဘာတွေ ဆုံးရှုံးခဲ့ရလဲ သိရဲ့လား။ ရှင့်အကြွေးတွေ ကူဆပ်ပေးဖို့ သူများဆီက မျက်နှာငယ်ပြီး ပိုက်ဆံချေးခဲ့ရတာတွေကော..." ကျွန်မ ငိုယိုပြီး အော်ဟစ်မိသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကြမ်းတမ်းသော လက်ဝါးကြီးက ကျွန်မ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ဝှေ့ယမ်းကျရောက်လာသည်။ ခေါင်းတစ်ခုလုံး မူးခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။ သွေးစတို့က နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ စီးကျလာသည်။ သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲနေသော ကျွန်မကို ရွံရှာသလို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အခန်းတံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဆောင့်ပိတ်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

အမှောင်ခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့စဉ် ကျွန်မ တွေးနေမိသည်။ 'ငါ ဘာအတွက်ကြောင့် ဒီလောက်အထိ အနှိမ်ခံ၊ အရိုက်ခံနေရတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ ချစ်ခြင်းတရားက ဒီလောက်တောင် တန်ဖိုးမဲ့သလား။' ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျွန်မ ရင်ထဲက အချစ်ဆိုသော အရာသည် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားခဲ့ရသည်။ မပြတ်နိုင်သေးသော်လည်း၊ ရုန်းထွက်ရန် အဆင်သင့် မဖြစ်သေးသော်လည်း ဤနေရာတွင် ဆက်နေလျှင် ကျွန်မ၏ လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် သိက္ခာပါ ပျောက်ဆုံးသွားတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

မြင်ကွင်း (၅) 

မိုးသောက်ယံ အချိန်။ လေဆိပ်သို့ သွားမည့် တက္ကစီကားလေးက အိမ်ရှေ့တွင် ဆိုက်ရောက်လာသည်။ ကျွန်မ ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးကို ဆွဲကာ အခန်းတံခါးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ပိတ်ခဲ့သည်။ သူ့ထံမှ မည်သည့် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမျှ မလာတော့သလို၊ ကျွန်မကလည်း မျှော်လင့်မနေတော့ပါ။ ဤတစ်ကြိမ် Over Sea ထွက်ခွာခြင်းသည် ဒဏ်ရာများမှ ထွက်ပြေးခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ရှာဖွေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကားမှန်ပြတင်းမှတစ်ဆင့် အဝေးသို့ ကျန်ရစ်ခဲ့သော မြို့ပြမီးရောင်များကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များက တလိမ့်လိမ့် စီးကျနေဆဲ။ နှလုံးသားက "သူ့ကို မခွဲနိုင်ဘူး" ဟု စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဦးနှောက်ကမူ "နင် ဆုံးဖြတ်တာ မှန်တယ်" ဟု ခပ်တိုးတိုး နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်။ သူ့အကြွေးတွေကို ကူဆပ်ပေးရမည့် ဘဝ၊ သူ့နှိမ်သမျှ ခံရမည့် ဘဝ၊ အရိုက်ခံရမည့် ဘဝကို ကျွန်မ ရဲရဲကြီး ကျောခိုင်းခဲ့ပြီ။

လေဆိပ်အဝင်ဝတွင် ပတ်စပို့နှင့် လေယာဉ်လက်မှတ်ကို ကိုင်ထားရင်း ကျွန်မ နောက်သို့ တစ်ချက် ပြန်လှည့်ကြည့်မိသည်။ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေ၊ မျက်ရည်တွေအားလုံး ဤအရပ်တွင်ပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါစေတော့။ ကျွန်မ ရှေ့ဆက်လျှောက်ရမည့် လမ်းသည် ခက်ခဲဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု ကင်းဝေးသော၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားနိုင်သော လမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ကျွန်မ လက်ဆွဲအိတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း၊ အတိတ်ကို မြေမြှုပ်ကာ အနာဂတ်အသစ်ဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် တိုးဝင်လိုက်ပါတော့သည်။

စာဖတ်သူများသို့ အမှာစကား (အချစ်ကြောင့် သိက္ခာမပျောက်ပါစေနှင့်)

မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ချစ်ခြင်းတရားဟာ ကြီးမားနက်ရှိုင်းလှပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီချစ်ခြင်းတရားဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးတဲ့ လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်မလာပါစေနဲ့။ အနှိမ်ခံ၊ အရိုက်ခံ၊ အဆဲခံ ဘဝထဲကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တဲ့ ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ ခြေလှမ်းဟာ ရာနှုန်းပြည့် မှန်ကန်ပါတယ်။ သင်ကော... အချစ်အတွက်နဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ သိက္ခာနဲ့ တန်ဖိုးတွေကို ရင်းနှီးပေးဆပ်နေမိပါသလား? သင်သာ သူမနေရာမှာဆိုရင်ကော ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်မလဲ? ရင်ဖွင့်ခဲ့ကြပါဦးရှင်။