"အပျိုစင်အယောင်ဆောင်တဲ့သူမ"

အခန်း (၁) 

ညနေခင်း ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ မိုးကောင်းကင်သည် သံချေးတက်နေသော စက်ရုံအမိုးသွပ်ပြားများကဲ့သို့ ညိုမှိုင်း လေးလံနေသည်။ စက်ရုံကိရိယာများ၏ တဂျိန်းဂျိန်း မြည်ဟည်းသံများ ငြိမ်သက်သွားချိန်တွင် ရင်ဘတ်ထဲက အထီးကျန်မှုက ပို၍ ကျယ်လောင်လာတတ်သည်။ နယ်ဘက်က နိုင်ငံရေးမုန်တိုင်းကြောင့် မိဘအိမ်ကို ကျောခိုင်းပြီး ရန်ကုန်ကို တက်လာခဲ့ရတဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် ဒီစက်ရုံလေးကပဲ အိပ်ရာ၊ ဒီစက်ရုံကပဲ စားကျက်ဖြစ်ခဲ့သည်။

"နင်... ညဘက် စက်ရုံမှာပဲ အိပ်တာ ပျင်းစရာမကောင်းဘူးလား"

တစ်နေ့တွင် ရုံးခန်းထဲက စာရင်းကိုင်မလေး နှင်း က ဖိုင်တွဲအချို့ကို ပိုက်ရင်း ကျွန်တော့်ကို လှမ်းမေးခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ကြည်လင်နေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးတစ်ခု အမြဲရှိနေတတ်သည်။ သူမသည် ရုံးဆင်းသည်နှင့် အိမ်ကို တန်းပြန်တတ်သော၊ Facebook ပေါ်တွင်လည်း မည်သည့် မိသားစုအကြောင်းမှ မတင်ဘဲ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ နေတတ်သော 'အပျိုစင်' မလေးတစ်ဦးဟု ကျွန်တော် တထည်းချ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

စကားပြောရင်းကနေ သံယောဇဉ်က နွယ်မြက်လို ငြိတွယ်လာသည်။ Messenger စာတိုများမှသည် တစ်ညလုံး ဖုန်းပြောဖြစ်သည်အထိ ကျွန်တော်တို့ ကမ္ဘာလေးက ကျဉ်းမြောင်းလာခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် မိမိကိုယ်ကို ကံအကောင်းဆုံး လူသားတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ကာ နှလုံးသားနှင့် ဘဝတစ်ခုလုံးကို သူမလက်ထဲသို့ ပုံအပ်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် ထိုအချစ်သည် စက်ရုံနောက်ဖေးက ရွှံ့နွံထူထပ်သော လမ်းဟောင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ချင်ပါ။

အခန်း (၂) 

ကျွန်တော်တို့ကြားက နယ်နိမိတ်တွေ၊ စည်းတွေ၊ ဘောင်တွေ ကျော်ဖြတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဘဝကို အတူတူ ထူထောင်ကြဖို့ ကတိစကားတွေက ပိုပြီး ခိုင်မာလာခဲ့သည်။

"ငါတို့ လက်ထပ်ဖို့ ပိုက်ဆံစုရအောင်လေ။ နင့်လစာကို ငါ့ဆီမှာပဲ အပ်ထား။ ငါ စနစ်တကျ သိမ်းပေးမယ်"

သူမက ခပ်ချိုချိုလေး ပြောလာတော့ ကျွန်တော် ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ မိမိကိုယ်တိုင်က စက်ရုံမှာ ခေါင်းချ κορမို၊ ထမင်းချက်စားရင်း ချွေတာခဲ့သည်။ လစာ၏ သုံးပုံနှစ်ပုံကို လစဉ်မပျက် သူမလက်ထဲ ထည့်ပေးခဲ့တာ တစ်နှစ်ကျော်။ စက်ရုံထဲက အပူဒဏ်၊ သံချေးနံ့တွေကြားမှာ ယိုဖိတ်ခဲ့ရတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေး၊ ချွေးနဲ့ လဲထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနာဂတ် 'အိမ်ကလေး' အတွက် အုတ်တစ်ချပ် သဲတစ်ပွင့် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့တာ။

သူမ၏ Facebook အကောင့်တွင်လည်း ကျွန်တော်ပေးသော လက်ဆောင်များ၊ ပန်းစည်းများကို တင်ရင်း "My Someone" ဟု ရေးသားထားတတ်သည်။ ထိုစာသားနောက်ကွယ်က ပုန်းကွယ်နေမည့် အမှောင်ထုကို မမြင်နိုင်လောက်အောင် ကျွန်တော့်မျက်စိတွေ ကန်းခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော်သည် သူမကို ပန်းလိုဆင်ပြီး မြတ်မြတ်နိုးနိုး ကိုးကွယ်ခဲ့မိသည်။

အခန်း (၃) 

ချစ်သူသက်တမ်း တစ်နှစ်ပြည့်ပြီးနောက်၊ ကျွန်တော်က လူကြီးစုံရာနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ စကားစတင်လိုက်သည့်အခါတွင်တော့ သူမ၏ မျက်နှာတွင် မသက်မသာရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို သတိထားမိလာသည်။

"နေပါဦးဦးရယ်... ဒီနှစ်ထဲ အလုပ်တွေက မကောင်းသေးဘူး"၊ "အမေက ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းလို့ ခဏစောင့်ပါဦး"

ဆင်ခြေ ဆင်လက်များက လနှင့်ချီ၍ ကြာလာသောအခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် မသင်္ကာစိတ်က အမြစ်တွယ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ရက်တွင် သူမ မသိအောင် နေရပ်လိပ်စာအတိုင်း နောက်ကွယ်ကနေ သေသေချာချာ လိုက်လံစုံစမ်းမိခဲ့သည်။ ထိုနေ့က ရန်ကုန်မြို့၏ မိုးဖွဲများကြားတွင် ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့ရသည်။

သူမသည် အပျိုစင်တစ်ယောက် မဟုတ်ပါ။ အိမ်ထောင်ရှိပြီး ကလေးတစ်ယောက်၏ မိခင် ဖြစ်နေသည်။ ပို၍ ဆိုးသည်မှာ ထိုကလေးနှင့် လင်ယောက်ျားသည် သူမနှင့် တစ်အိမ်တည်းတွင် အတူရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် စုဆောင်းပေးခဲ့သော လစာငွေများသည် ကျွန်တော့်အိမ်မက်အတွက် မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ မိသားစု စားဝတ်နေရေးနှင့် သုံးဖြုန်းမှုများအတွက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် ဘာမှမသိဘဲ အလိုလိုနေရင်း အိမ်ထောင်ရေး ဖောက်ပြန်မှုတစ်ခု၏ 'လင်ငယ်' ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်ခဲ့ရလေပြီ။

အခန်း (၄) 

ကျွန်တော် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဖုန်းဆက်၍ မေးခွန်းထုတ်သောအခါ သူမသည် ကနဦးတွင် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှ မတတ်သာသည့်အဆုံး သွေးအေးအေးဖြင့်ပင် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

"သူ့နဲ့ ကွဲနေတာ ကြာပြီ။ နင့်ကို မပြောပြတာက နင် ငါ့ကို မချစ်တော့မှာ စိုးလို့လေ။ ဘာဖြစ်လဲ... အခုတော့ နင် သိသွားပြီပဲ"

သူမ၏ နှုတ်မှ ထွက်လာသော စကားလုံးများသည် ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားလှီးသလို နာကျင်စေသည်။ ယောကျာ်းနဲ့ ကွဲနေသည်ဆိုသည်မှာလည်း အလိမ်အညာသက်သက်သာ။ ကျွန်တော်က စိတ်နာလွန်းသဖြင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ပြီး အလုပ်ကြိုးစားကာ ရရှိထားသော ပြည်ပထွက်မည့် အခွင့်အရေးအတွက် ပြင်ဆင်ရင်း၊ ကျွန်တော့်ပိုက်ဆံများကို ပြန်တောင်းခဲ့သည်။

ထိုအခါတွင်တော့ သူမ၏ အဆိပ်ပြင်းသော မျက်နှာဖုံး အစစ်အမှန် ပွင့်ထွက်လာခဲ့သည်။

"နင် ငါ့ကို ပိုက်ဆံကိစ္စနဲ့ လာနှောင့်ယှက်ရင် တရားစွဲပစ်မယ်။ ငါက ထောင်ထဲဝင်ရဖို့ ဝန်လေးတဲ့မိန်းမ မဟုတ်ဘူး။ နင့်ဘဝ ပျက်သွားချင်လား"

ကျွန်တော် တုန်လှုပ်အံ့ဩသွားရသည်။ မိမိကိုယ်ကို ပုံအပ်ချစ်ခဲ့မိသော မိန်းကလေးသည် ယခုအခါတွင် ရာဇဝတ်ကောင်တစ်ဦးကဲ့သို့ စရိုက်ကြမ်းဖြင့် ခြိမ်းခြောက်နေသည်။ ငွေလည်းဆုံး၊ လူလည်း အရှက်ရ၊ ဘဝပါ အဖတ်ဆယ်မရအောင် အလိမ်ခံလိုက်ရသည့် ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ညတိုင်း အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ရင်ဘတ်ကြီး ဆုတ်ခြေခံထားရသလို ခံစားနေရသည်။

အခန်း (၅) 

ယခုအခါတွင် ကျွန်တော်သည် ထိုစက်ရုံမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ဖြစ်သလို၊ ပြည်ပသို့ ထွက်ခွာရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အသိုင်းအဝိုင်းက ယခုကိစ္စကို ဘာမှမသိကြသော်လည်း၊ ကျွန်တော့်၏ အတွင်းစိတ်ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အမြဲတမ်း ရှက်ရွံ့ နေမိသည်။ လိပ်ပြာမလုံခြင်းနှင့် နာကျင်ခြင်းတို့က ကပ်ပါးကောင်လို တွယ်ကပ်နေသည်။

လူကို မေ့ပစ်ဖို့ ကြိုးစား၍ ရသော်လည်း၊ မိမိကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်မိခဲ့သော 'လူယုံမှားခြင်း' ဟူသည့် အမှားကြီးကိုတော့ ဦးနှောက်ထဲက ထုတ်ပစ်၍ မရနိုင်သေးပါ။ ဘဝနှင့် နှလုံးသားကို ဒေသနာတစ်ခုလို သင်ခန်းစာယူရင်း ဤစာကို ဖတ်နေမည့် သူငယ်ချင်းများကို အလေးအနက် သတိပေးချင်ပါသည်။

"ဒီခေတ်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မျက်စိမှိတ် မယုံကြပါနဲ့။ အရာရာကို သေသေချာချာ လေ့လာဆန်းစစ်ကြပါ။ ကျွန်တော့်လို အိပ်မက်တွေ ရိုက်ချိုးခံရပြီးမှ နောင်တရတဲ့ အဖြစ်မျိုး ဘယ်သူမှ မကြုံပါစေနဲ့..."

ခါးသီးသော အတိတ်ကို ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ မိုးစက်များထဲတွင် မျှောချလိုက်ရင်း၊ ပျက်စီးသွားသော အတောင်ပံများကို ပြန်လည်ပြုပြင်ကာ ကျွန်တော့်ဘဝသစ်ကို တစိုက်မတ်မတ် လျှောက်လှမ်းရန် အံကြိတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတော့သည်။