"၅ နှစ်တာ အမြတ်ထုတ်ခြင်းခံရတဲ့မိန်းကလေး"

အခန်း (၁) 

“ချစ်လွန်းလို့ မိဘတွေကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ရတဲ့နေ့က ငါ့ဘဝရဲ့ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးဟာ သူပဲဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကောင်းကင်ကြီးက ငါ့ကို ဒီလောက်အေးစက်တဲ့ အမှောင်ထုထဲ ပစ်ချထားခဲ့လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး...”

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ၏ လေထုက နှင်းမှုန်အချို့နှင့်အတူ အခန်းငယ်လေးထဲသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာသည်။ ကိုရီးယားနိုင်ငံ၏ ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်းညများက ရင်ဘတ်ထဲအထိ အေးစက်လှသော်လည်း သီရိ၏ ရင်ထဲက ပူလောင်မှုနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်တော့။

သူမ လက်ထဲက စမတ်ဖုန်းလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ စခရင်ပေါ်တွင် မြင်နေရသည်က Facebook Messenger ၏ စာသားလေးတစ်ခု။ “This person is unavailable on Messenger.” ဆိုသည့် စာတန်းအေးစက်စက်ကြီးက သူမမျက်ဝန်းထဲကို အပ်တစ်ထောင်နှင့် ထိုးဆွနေသလိုပင်။

“ဘာလို့လဲ... မောင်ရယ်။ ဘာအပြစ်ရှိလို့ ညီမကို ဒီလိုကြီး ပစ်ထားရတာလဲ...”

သီရိ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလာသည်။ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အလုပ်သမား ယူနီဖောင်းကိုပင် မလဲနိုင်သေးဘဲ ကုတင်ခြေရင်းတွင် ခွေခွေလေး ထိုင်နေမိသည်။ သူနှင့်သူမ ချစ်သူဖြစ်ခဲ့တာ ၅ နှစ်ရှိပြီ။ နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ ပထမဆုံး အချစ်ဦးတွေပေါ့။ မိခင်မြေ၊ မိခင်မြို့လေးမှာတုန်းက သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ တစ်မြို့တည်းသားတွေမို့ ညနေခင်းဆို လမ်းလျှောက်ရင်း ရှေ့ဆက်ရမယ့် အနာဂတ်တွေကို လက်ချင်းတွဲပြီး တိုင်ပင်ခဲ့ကြဖူးသည်။

ဒါပေမဲ့... အဲဒီအချစ်ကို နှစ်ဖက်မိဘတွေက သဘောမတူခဲ့ကြဘူး။ မိဘတွေက ကန့်ကွက်ကြတဲ့အခါ သီရိတစ်ယောက် မောင့်လက်ကိုပဲ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ပြီး မိဘတွေကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။ “မောင့်ကိုပဲ ချစ်တယ်၊ မောင်မရှိရင် မဖြစ်ဘူး” ဆိုတဲ့ စိတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ရန်သူလုပ်ခဲ့တာ။

သူက အတူတူရှိနေတဲ့ အချိန်ဆိုရင်တော့ နွေးထွေးလွန်းသူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သီရိ နေမကောင်းဖြစ်ရင် ယာဂုပြုတ်ပေးတတ်ပြီး၊ လမ်းလျှောက်ရင် ဘေးကနေ ကာကွယ်ပေးတတ်တဲ့ ထိုလူသားကို သီရိ သက်ဆုံးတိုင် ယုံကြည်ခဲ့မိသည်။ သို့သော်... ထိုနွေးထွေးမှုများသည် အနီးနားတွင် ရှိနေချိန်၌သာ ဖြစ်တည်ခဲ့မှန်း သီရိ နောက်ကျမှ သိခဲ့ရသည်။

ဝေးကွာသွားတဲ့အခါ... ဖုန်းလေးတစ်ချက်တောင် စတင်မဆက်သွယ်တတ်တဲ့ မောင့်ရဲ့ အေးစက်မှုကို သီရိ ကြိတ်မှိတ်သည်းခံခဲ့သည်။ “သူက ဖုန်းမပြောတတ်လို့နေမှာပါ” ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်ခဲ့ရသည့် အကြိမ်ပေါင်းလည်း မရေတွက်နိုင်တော့။

အခန်း (၂) 

“သီရိ... နင် ထမင်းမစားပြန်ဘူးလား။ အလုပ်ထဲမှာလည်း တိုင်ပတ်နေတယ်၊ နင် ဒီအတိုင်းဆို လဲတော့မယ်နော်”

အခန်းဖော် သူငယ်ချင်း မေသက်က အလုပ်ကပြန်လာပြီး ထမင်းချိုင့်ကို စားပွဲပေါ်တင်ရင်း စိတ်ပူပန်စွာ ပြောရှာသည်။ သီရိကတော့ မှန်တင်းခုံပေါ်က သူတို့နှစ်ယောက် မြန်မာပြည်မှာတုန်းက ရိုက်ခဲ့တဲ့ ဓာတ်ပုံလေးကို ငေးကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချမိသည်။

“ငါ စားလို့မဝင်ဘူး မေသက်ရယ်... ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုနဲ့ တစ်ဆို့နေသလိုပဲ။ ငါက ဒီကို ရောက်နေတော့ ပိုဝေးသွားတာပေါ့နော်”

တကယ်တော့ သီရိ မြန်မာပြည်မှာ ရှိစဉ်ကတည်းက အနေဝေးလျှင် မောင်က ဖုန်းတစ်ခါမျှ မဆက်ဖူးချေ။ သီရိဘက်ကသာ အမြဲတမ်း တကောက်ကောက်လိုက်ပြီး ဖုန်းခေါ်ခဲ့ရသည်။ သူမဘက်က ခေါ်လျှင်တော့ သူက လေသံအေးအေးလေးဖြင့် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြန်ပြောတတ်သည်။ အဲဒီလို ပြောလိုက်ရုံနဲ့တင် သီရိမှာ ပျော်ခဲ့ရတာ။

အခုတော့ သီရိတစ်ယောက် မိသားစုအတွက်ရော၊ သူတို့နှစ်ယောက် အနာဂတ်အတွက်ပါ ရည်ရွယ်ပြီး တခြားနိုင်ငံကို ထွက်လာခဲ့သည်။ မိဘတွေကို ဆန့်ကျင်ပြီး တွဲခဲ့ရတာမို့ သူတို့နှစ်ယောက် စီးပွားရေး အဆင်ပြေမှ ဖြစ်မည်ဟူသော အတွေးဖြင့် ရုန်းကန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် နိုင်ငံခြားသို့ ရောက်ရှိလာသည့် အခါတွင်လည်း ထုံးစံအတိုင်း သီရိဘက်ကပဲ ဖုန်းတွေ တောက်လျှောက်ခေါ်ခဲ့ရသည်။ မောင်ကတော့ တစ်ချက်ကလေးမှ အစပြုပြီး မမေးမြန်းခဲ့။

“မောင်... ညီမ အလုပ်ပင်ပန်းလိုက်တာ။ ဒီနေ့ စက်ရုံမှာ လိုင်းမန်က ဆူတယ်သိလား” ဟု သီရိက ငိုသံလေးဖြင့် ဖုန်းဆက်ပြောလျှင် မောင်က -

“အင်း... အဆင်ပြေအောင် နေပေါ့ သီရိရာ။ လူတိုင်း ပင်ပန်းတာပဲ” ဟုသာ ခပ်အေးအေး တုံ့ပြန်တတ်သည်။

သူမ မျှော်လင့်ခဲ့တဲ့ “ပင်ပန်းနေပြီလား မိန်းကလေးရယ်၊ အားတင်းထားနော်” ဆိုသည့် စကားနွေးနွေးထွေးထွေးလေးကို မောင့်ထံမှ တစ်ခါမျှ မကြားခဲ့ရဖူးပါ။ ရင်ဘတ်ထဲက မွန်းကြပ်မှုတွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ စုပြုံလာခဲ့သည်။

အခန်း (၃) 

အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ မောင့်ရဲ့ အေးစက်မှုက ပုံမှန်မဟုတ်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အရင်က ဖုန်းမဆက်ရုံသာ ရှိသော်လည်း အခုနောက်ပိုင်းတွင် မောင်က သီရိကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ခဏခဏ Block ထားတတ်လာသည်။

“မောင်... ဘာလို့ လိုင်းပေါ်မလာတာလဲ။ ညီမကို စိတ်ဆိုးနေတာလား” ဆိုသည့် စာတိုလေးတွေက Messenger မှာ Blue Tick ပင်မပြဘဲ တစ်ပတ်၊ နှစ်ပတ်၊ အခုဆိုရင် လချီပြီး ပျောက်ချက်သားကောင်းနေခဲ့ပြီ။

မောင်က လိုင်းလည်းမသုံးတော့သလို၊ အဆက်အသွယ်လည်း လုံးဝမလုပ်တော့တာ တော်တော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သီရိမှာတော့ ကိုရီးယားက စက်ရုံထဲတွင် စက်မောင်းရင်း၊ အထည်တွေမရင်း စိတ်ကတော့ မြန်မာပြည်က မောင့်ဆီမှာပဲ ရောက်နေခဲ့သည်။

“တကယ်ချစ်တဲ့သူက ဒီလိုမျိုး အဆက်အသွယ်မလုပ်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား မေသက်ရယ်... ငါ့ကို နှိပ်စက်လွန်းရာ မကျဘူးလား”

သီရိ မျက်ရည်တွေ ဝေါခနဲ ကျလာသည်။ ဘေးက မေသက်က သီရိရဲ့ ပုခုံးလေးကို ဖက်ကာ -

“သီရိရယ်... ငါ ရိုးရိုးသားသား ပြောရမလား။ ယောက်ျားတစ်ယောက်က တကယ်ချစ်ရင် ကမ္ဘာ့အစွန်း ရောက်နေပါစေ၊ နင်နဲ့ စကားပြောဖို့ နည်းလမ်းရှာမှာပဲ။ အခုလို အကြောင်းပြချက်မရှိ ဘလော့တယ်၊ အဆက်အသွယ် ဖြတ်တယ်ဆိုတာ... သူ နင့်ကို မချစ်တော့လို့ ဒါမှမဟုတ် သူ့ဘေးမှာ တခြားတစ်ယောက် ရှိနေလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ နင် အမှန်တရားကို လက်ခံစမ်းပါ”

မေသက်ရဲ့ စကားလုံးတွေက သီရိရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ သီရိ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ရမ်းမိသည်။

“မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး မေသက်။ သူ အတူတူရှိတုန်းက ငါ့ကို အရမ်းဂရုစိုက်ခဲ့တာ။ သူ ငါ့ကို ချစ်ပါတယ်။ သူ တစ်ခုခု အခက်အခဲ ဖြစ်နေလို့ နေမှာပါ...”

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာနေရသည့် ထိုစကားလုံးများသည် သီရိအတွက်တော့ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်မှန်း မသိဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

အခန်း (၄)

အလုပ်က တစ်ဖက်၊ စိတ်ဆင်းရဲမှုက တစ်ဖက်နှင့် သီရိ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိန်လှီလာခဲ့သည်။ ညဘက်ဆိုလျှင်လည်း မောင့်ဆီက ဖုန်းဝင်လာမလား၊ ဘလော့ ဖြုတ်လိုက်မလား ဆိုသည့် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဖုန်းလေးကို ကြည့်ရင်း အိပ်ရေးပျက်ရသည့် ညတွေက များလှပြီ။

ထမင်းစားချင်စိတ်လည်း မရှိ၊ အိပ်မပျော်သဖြင့် အလုပ်ထဲတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေါင်းမူးဝေနေတတ်သည်။ ယနေ့လည်း စက်ရုံထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေရင်း သီရိ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

“သီရိ! သတိထားဦး!”

မေသက်က လှမ်းဖမ်းလိုက်လို့သာ တော်တော့သည်။ သီရိရဲ့ မျက်နှာလေးမှာ သွေးမရှိသလို ဖြူလျော်နေပြီး မျက်ကွင်းတွေ ညိုမည်းနေသည်။

“နင် ကြည့်ရတာ လူလည်း တော်တော်နုံးနေပြီ။ သူ့ဘက်က အဆက်အသွယ် ဖြတ်သွားတာကို နင်က ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်နေရတာလဲ။ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်... နင် ပြတ်နိုင်အောင် ကြိုးစားပါတော့”

“မပြတ်နိုင်ဘူး မေသက်ရယ်... ငါ့ဘက်က မပြတ်နိုင်ဘူး...” သီရိ ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိသည်။

၅ နှစ်တာလုံးလုံး ပေးဆပ်ခဲ့ရတဲ့ အချစ်တွေ၊ မိဘတွေကို ရန်သူလို သဘောထားပြီး ရွေးချယ်ခဲ့ရတဲ့ ပန်းတိုင်က အခုလို လေထဲလွင့်ပျောက်သွားမယ့် သဲထဲက ရဲတိုက်တစ်ခု မဖြစ်စေချင်ဘူး။ သူက အဆက်အသွယ် ဖြတ်သွားပေမယ့် သီရိရဲ့ စိတ်အစွဲအလမ်းတွေက ဖြတ်တောက်ရခက်လွန်းသည့် သံကြိုးတွေလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

အခန်း (၅) 

ထိုညက သီရိ အိပ်မက်တစ်ခု မက်ခဲ့သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် မြန်မာပြည်က မိခင်ဖြစ်သူက သီရိ၏ လက်ကို ကိုင်ပြီး ငိုနေရှာသည်။ “သမီးလေးရယ်... အမေတို့ သဘောမတူခဲ့တာ သမီးကို မုန်းလို့မဟုတ်ပါဘူး။ အမေ့သမီးလေး ဒီလို မျက်ရည်တွေနဲ့ နေ့ရက်တွေကို ဖြတ်သန်းရမှာ စိုးလို့ပါ...” ဆိုသည့် အမေ့ရဲ့ စကားသံက သီရိကို လန့်နိုးစေခဲ့သည်။

သီရိ လန့်နိုးလာပြီး မှန်ထဲကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိသည်။ မှန်ထဲက မိန်းကလေးမှာ အရင်က တက်ကြွလှပခဲ့သည့် သီရိ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ အသက်ဝိညာဉ် မရှိတော့သည့် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။

သူမ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မောင့်ရဲ့ Profile ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ဝင်ကြည့်မိသည်။ သူကတော့ လိုင်းမတက်သလို၊ ဘာအကြောင်းပြန်ချက်မှလည်း မရှိ။

သီရိ မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင် အဖြေတစ်ခုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာခဲ့ပြီ။ တကယ်ချစ်တဲ့သူဟာ အဝေးရောက်နေပါစေ၊ ချစ်သူ စိတ်ပူနေမလားဆိုပြီး အဆက်အသွယ် မပြတ်အောင် ကြိုးစားမှာ ဖြစ်သည်။ အခုလို အကြောင်းပြချက်မရှိ လချီပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းသည် “ငါ့ဘဝထဲက ထွက်သွားပေးပါ” ဟု စကားလုံးမပါဘဲ ပြောနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

“မောင်... ၅ နှစ်တာလုံးလုံး ညီမ မောင့်ကို အချစ်ဦးမို့ ရူးရူးမိုက်မိုက် ချစ်ခဲ့တာတွေအတွက် ညီမ နောင်တမရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်နေတဲ့ ဒီဇာတ်လမ်းကိုတော့ ညီမ ဒီနေ့မှာပဲ အဆုံးသတ်လိုက်ပါပြီ”

သီရိ လက်ချောင်းလေးတွေ တုန်ရင်နေသော်လည်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ဖြင့် မောင့်ရဲ့ အကောင့်ကို Block ခလုတ် နှိပ်လိုက်သည်။ အမြဲတမ်း သူကပဲ ဘလော့တာကို ခံခဲ့ရတဲ့ သီရိဟာ အခုတော့ သူမကိုယ်တိုင် မောင့်ကို သူမရဲ့ ဘဝထဲကနေ ထာဝရ ဘလော့လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ အိပ်ခန်းပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ကိုရီးယားနိုင်ငံ၏ မနက်ခင်း နေမင်းပွင့်ဦးက သူမမျက်နှာပေါ်သို့ နွေးထွေးစွာ ကျရောက်လာသည်။

အချစ်ဦးမို့ မပြတ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ လှောင်အိမ်တစ်ခုပါ။ ကိုယ့်ကို မချစ်တော့တဲ့သူတစ်ယောက်အတွက်နဲ့တော့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်တော့ဘူး။ မိဘတွေကို ဆန့်ကျင်ပြီး ချစ်ခဲ့ရတဲ့အမှားကို ဘဝအတွက် သင်ခန်းစာတစ်ခုအဖြစ် သိမ်းဆည်းရင်း၊ သီရိသည် ရှေ့ဆက်ရမည့် အနာဂတ်သစ်ဆီသို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ခြေလှမ်းစလိုက်ပါတော့သည်။

“တစ်ခါတလေကျတော့လည်း... လက်လွှတ်လိုက်ရခြင်းက ရှုံးနိမ့်ခြင်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် သိမ်းဆည်းနိုင်ခဲ့တဲ့ အကြီးမားဆုံးသော အောင်ပွဲတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်...”