"အွန်လိုင်းက ရည်းစား"

 

အခန်း (၁) 

ညဉ့်ဦးယံ၏ လေပြေက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းငယ်လေးထဲသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာသည်။ စားပွဲတင်မီးအိမ်မှ မှိန်ပျပျအလင်းရောင်သည် အသက်နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ် မေဦး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကမူ စမတ်ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အငြိမ်မနေဘဲ လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အလင်းပြာပြာသည် သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ခြင်း၊ မျှော်လင့်ခြင်းတို့ဖြင့် ရောပြွမ်းနေသည့် အရိပ်အယောင်တို့ကို ထင်ဟပ်စေသည်။

"မေ... ကိုယ် ဒီနေ့ အလုပ်အရမ်းများသွားလို့ စာမပြန်နိုင်တာ ခွင့်လွှတ်ပါနော်။ ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ မေ့ကိုပဲ သတိရနေတာ..."

ချက်တင်ဘောက်စ်ထဲတွင် ပေါ်လာသော စာသားလေးတစ်ကြောင်း။ ထိုစာသားလေးကို ဖတ်လိုက်ရုံဖြင့် မေဦး၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူသည် အသက်သုံးဆယ်အရွယ် စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးဖြစ်သည့် 'ကိုမင်းသန့်'။ သူတို့နှစ်ဦးသည် လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာတစ်ခု၏ သာမန်ကွန်မန့်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် စတင်သိကျွမ်းခဲ့ကြပြီး ယခုဆိုလျှင် ခြောက်လတာမျှ အွန်လိုင်းပေါ်တွင် သံယောဇဉ်နှောင်ဖွဲ့မိခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။ သူသည် မေဦးထက် ရှစ်နှစ်ခန့် ကြီးရင့်သူပီပီ စကားပြောလျှင် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ပြီး၊ နွေးထွေးမှုအပြည့်ရှိသော စကားလုံးများဖြင့် မေဦး၏ နှလုံးသားကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။

"ကိုမင်းသန့်ကတော့ အမြဲတမ်း အလုပ်တွေပဲ အကြောင်းပြနေတာ။ မေဦးကို တကယ်ကော ဂရုစိုက်ရဲ့လား"

မေဦး စာရိုက်ပြီး ခေတ္တတွေဝေသွားသည်။ ထို့နောက် စာသားကို ပြန်ဖျက်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချလိုက်မိသည်။ ကိုမင်းသန့်သည် အလုပ်အားသည့် အချိန်များတွင် မေဦးအတွက် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အနွေးထွေးဆုံး၊ အလိုက်သိဆုံး အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်လာတတ်သည်။ သူ၏ လုပ်ငန်းအတွေ့အကြုံများ၊ လောကအမြင်များကို မျှဝေတတ်ပြီး မေဦး၏ သေးငယ်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုလေးများကိုပင် သေချာနားထောင်ပေးတတ်သည်။ သို့သော်... ထိုနွေးထွေးမှုများသည် ရေငွေ့ပျံသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်ကိုတော့ မေဦး ရင်နာစွာ ခံစားရသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်၊ သို့မဟုတ် သုံးရက်ခန့်အထိ စကားလုံးဝ ပြန်မပြောဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။ အစိမ်းရောင်အစက်ကလေး လင်းနေသော်လည်း မေဦး၏ စာများကို ဖတ်မကြည့်ဘဲ ပစ်ထားတတ်သည့် အချိန်များတွင် မေဦး၏ ရင်ထဲတွင် မီးတောက်များ လောင်မြိုက်ရသည်။

"ကို... မေဦးတို့ စကားပြောနေတာ ခြောက်လရှိပြီနော်။ ဘာလို့ ဖုန်းနံပါတ်တောင် ပေးမသိတာလဲ။ ပြီးတော့ ဘာလို့ Video Call တစ်ခါမှ မပြောတာလဲဟင်"

မေဦး ရဲရဲဝံဝံဖြင့် စာပို့လိုက်သည်။ ရင်ခုန်သံများက တဒိန်းဒိန်းဖြင့် မြန်ဆန်လာသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် မြင်မမြင်ရသော တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ စာသားလေးဘေးတွင် 'Seen' ဟု ပေါ်လာသော်လည်း တစ်ဖက်မှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ ရှိမလာခဲ့ပေ။ စောင့်ဆိုင်းခြင်း၏ စက္ကန့်တိုင်းသည် မေဦးအတွက်တော့ ငရဲကျနေသကဲ့သို့ပင်။

အခန်း (၂) 

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင်လည်း မေဦး၏ ဖုန်းမျက်နှာပြင်တွင် ကိုမင်းသန့်ထံမှ စာပြန်ချက် ရှိမနေခဲ့ပါ။ ရုံးခန်းသို့ ရောက်သော်လည်း မေဦး၏ စိတ်က အလုပ်ထဲတွင်မရှိ။ ကွန်ပျူတာကီးဘုတ်ကို ရိုက်နေသော်လည်း မျက်လုံးက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ဆီသို့သာ မကြာခဏ ရောက်သွားတတ်သည်။

"မေဦး... နင် ဒီနေ့ နေမကောင်းဘူးလား။ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး"

ဘေးက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် နှင်းနုက လှမ်းမေးသည်။ မေဦးက ခေါင်းခါပြရင်း အတင်းပြုံးပြလိုက်ရသည်။ သူမ ရင်ထဲက ဝေဒနာကို မည်သူ့ကိုမှ ဖွင့်မပြောပြချင်။ အွန်လိုင်းပေါ်က အသက် ၈ နှစ်ကြီးတဲ့ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်ကို ချစ်မိနေပြီး၊ အဲဒီလူက ဖုန်းနံပါတ်တောင် ပေးမသိဘူးလို့ ပြောရင် လူတွေက သူမကို ရူးနေတယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်ကြမှာ မဟုတ်လား။

မွန်းလွဲပိုင်း ရောက်တော့မှ ဖုန်းတုန်ခါသံလေးနှင့်အတူ ကိုမင်းသန့်၏ စာ ဝင်လာသည်။

"မေ... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ မနေ့ညက စက်ရုံဘက်မှာ ပြဿနာနည်းနည်းတက်လို့ လိုက်ရှင်းနေရတာနဲ့ ဖုန်းမကိုင်မိဘူး။ ကိုယ့်ကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော်"

ထိုစာကို မြင်လိုက်ရုံနှင့် မေဦး၏ ရင်ထဲက ဒေါသများက နှင်းကဲ့သို့ အရည်ပျော်ကျသွားပြန်သည်။ သို့သော် တွေးတောဆင်ခြင်ဉာဏ်ကတော့ မေးခွန်းထုတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ကိုမင်းသန့်... မေဦး မေးတာကိုကျတော့ ဘာလို့ အမြဲ ရှောင်သွားတာလဲ။ မေဦးကို တကယ်ရော ချစ်ရဲ့လား။ ချစ်ရင် ဘာလို့ အခုထိ ဖုန်းနံပါတ် မပေးတာလဲ၊ ဘာလို့ လူချင်းမတွေ့ချင်တာလဲ။ မေဦး စိတ်ပုပ်နေပြီ။ ဒီလိုမျိုး မရေရာတဲ့ ဆက်ဆံရေးကို မေဦး မလိုချင်တော့ဘူး။ လမ်းခွဲရအောင်"

မေဦး မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာရင်း ထိုစာကို ပို့လိုက်သည်။ အမှန်တော့ သူမ တကယ် လမ်းခွဲချင်တာမဟုတ်။ သူ့ထံမှ ရေရေရာရာ ကတိကဝတ်တစ်ခု သို့မဟုတ် ရှင်းလင်းချက်တစ်ခုကိုသာ လိုချင်မိခြင်းဖြစ်သည်။

"မခွဲပါနဲ့ မေရယ်... ကိုယ် မေ့ကို တကယ်ချစ်တာပါ။ မေ့ကို လုံးဝ လမ်းမခွဲနိုင်ဘူး။ ကိုယ့်မှာ ပြောပြရခက်တဲ့ အခြေအနေတွေ ရှိလို့ပါ။ ကိုယ့်ကို ယုံကြည်ပေးပါ"

သူသည် လမ်းခွဲရန် ပြောတိုင်း လုံးဝ သဘောမတူဘဲ ဆွဲထားတတ်သည်။ သို့သော် ရှေ့ဆက်တိုးရန်ကျတော့လည်း တံခါးကို ပိတ်ထားဆဲ။ ဤသည်ပင် မေဦးကို ရုန်းမထွက်နိုင်သော သံယောဇဉ်ညွန်နက်ထဲသို့ ပို၍ နစ်ဝင်သွားစေခဲ့သည်။

အခန်း (၃) 

ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားသော်လည်း အခြေအနေက ထူးမခြားနား။ ကိုမင်းသန့်သည် အလုပ်အားလျှင် မေဦးအတွက် အကောင်းဆုံး ချစ်သူ၊ အားကိုးရဆုံး အကိုကြီးတစ်ယောက်လို နွေးထွေးမှုပေးသော်လည်း၊ ပျောက်သွားလျှင်တော့ အငွေ့ပျံသွားသလိုပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ညတွင် မေဦး ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲရင်း စဉ်းစားခန်း ဝင်မိသည်။

'သူ ညဘက်ဆို စာမပြန်တာ ဘာလို့လဲ။ ဖုန်းနံပါတ်ပေးရင် ငါ လှမ်းခေါ်မှာ စိုးလို့လား။ Video Call ခေါ်ရင် ဘာကို မြင်သွားမှာ စိုးလို့လဲ။ စီးပွားရေးသမားဆိုတာကော အစစ်အမှန်ပဲလား။ သို့မဟုတ်... သူက အိမ်ထောင်ရှိတဲ့လူတစ်ယောက်လား...'

ထိုအတွေး ဝင်လာချိန်တွင် မေဦး ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး အေးစက်သွားသည်။ အကယ်၍ သူက အိမ်ထောင်ရှိသူ ဖြစ်နေခဲ့လျှင်... သူမသည် သူတစ်ပါးမိသားစုကို ဖျက်ဆီးသူ၊ သို့မဟုတ် အထီးကျန်မှုကို ဖြေဖျောက်ဖို့အတွက် အွန်လိုင်းပေါ်က အပျင်းပြေ ကစားစရာ သက်သက် ဖြစ်နေမှာလား။

သူမသည် စိတ်ဒဏ်ရာကို မခံစားနိုင်တော့ဘဲ ကိုမင်းသန့်၏ Facebook Account ကို သေချာဝင်မွှေကြည့်မိသည်။ Profile ပုံက သဘာဝရှုခင်းပုံ၊ တင်ထားသမျှ Post တွေကလည်း လုပ်ငန်းခွင်အကြောင်းအရာ အနည်းငယ်နှင့် စာပေအကြောင်းအရာများသာ။ မိသားစု သို့မဟုတ် သူငယ်ချင်းများနှင့် တွဲရိုက်ထားသော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံမှ မရှိ။ အရာအားလုံးက လျှို့ဝှက်ချက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

"ကျွန်မကို ချစ်တယ်ဆိုတာ ဘာကို ကြည့်ပြီး ယုံရမှာလဲ ကိုမင်းသန့်။ စာသားလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ယုံရမှာလား။ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ စကားပြောနေရပေမယ့် ကမ္ဘာပေါ်မှာ အထီးကျန်ဆုံး လူသားတစ်ယောက်လို ခံစားရတယ်"

မေဦး စာတိုလေးတစ်စောင်ကို ရိုက်ပြီး ပို့လိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားသည် ချစ်ခြင်းနှင့် နာကျင်ခြင်းတို့ကြားတွင် ဗျာများနေရပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၄)

မေဦး စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ ဤအတိုင်း ဆက်သွားနေ၍မဖြစ်။ သူမကိုယ်သူမ ဒီထက်ပိုပြီး အနစ်မခံနိုင်တော့။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အွန်လိုင်းပေါ်က နည်းပညာနားလည်သည့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်၏ အကူအညီဖြင့် ကိုမင်းသန့် အသုံးပြုနေသော Account ၏ သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို စုံစမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်... ကန့်လန့်ကာ နောက်ကွယ်က အမှန်တရားသည် မေဦး မျှော်လင့်မထားသော ပုံစံဖြင့် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ကိုမင်းသန့်ဆိုသော Account ပိုင်ရှင်၏ အစစ်အမှန်မှာ... မေဦး ထင်သကဲ့သို့ ရက်စက်သော အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသားတစ်ဦး သို့မဟုတ် လိမ်လည်လှည့်ဖြားနေသူတစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူသည် တကယ့် စီးပွားရေးသမားတစ်ဦး ဖြစ်သည်မှာ မှန်သော်လည်း... လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့်က ပြင်းထန်သော မော်တော်ကားအက်ဆီးဒင့်တစ်ခုကြောင့် ခါးအောက်ပိုင်း သေသွားခဲ့ပြီး ဝှီးချဲပေါ်တွင်သာ နေထိုင်ရသူတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ သူငယ်ချင်းက ထိုအမျိုးသား၏ အကောင့်အစစ်နှင့် သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး မေဦးအား ပြသခဲ့ချိန်တွင် မေဦး ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် တွေ့ရသော ကိုမင်းသန့်သည် ရုပ်ရည်ချောမော တည်ငြိမ်သော်လည်း ဝှီးချဲပေါ်တွင် ထိုင်နေရရှာသည်။

သူသည် မေဦးကို တကယ်ချစ်မိသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ချို့ယွင်းချက်ရှိနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် မေဦး၏ ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်ရန် သတ္တိမရှိခဲ့ပေ။ ဖုန်းနံပါတ်ပေးလျှင် စကားပြောသည့်အခါ သူ၏ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုများကို မေဦး ရိပ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ Video Call အခေါ်မခံခြင်းမှာလည်း ဝှီးချဲပေါ်က သူ၏ ပုံစံကို ပြသရန် ရှက်ရွံ့အားငယ်နေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ အလုပ်များ၍ စာမပြန်နိုင်ဟု ပြောသည့် ရက်များသည် အမှန်တော့ ဆေးရုံတွင် ကုသမှုခံယူနေရသော ရက်များ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အခန်း (၅) 

အမှန်တရားကို သိလိုက်ရသည့် ညတွင် မေဦး မျက်ရည်များ ရွှဲရွှဲစိုအောင် ငိုမိသည်။ ဒေါသကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ရင်ထဲက သနားဂရုဏာနှင့် လေးနက်သော ချစ်ခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမကို ပစ်ထားသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သမျှ အချိန်တိုင်းတွင် ထိုအမျိုးသားသည် ဝေဒနာများကို အံတုရင်း သူမအတွက် စကားလုံးလှလှလေးများကို ရွေးချယ်ကာ နွေးထွေးမှု ပေးခဲ့ရှာသည်။

မေဦး ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ချက်တင်ဘောက်စ်ထဲသို့ စာတစ်စောင် ရေးလိုက်သည်။

"ကိုမင်းသန့်... မေဦး အရာအားလုံးကို သိပြီးပါပြီ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘာလို့ အဲဒီလောက်အထိ အထီးကျန်အောင် နေခဲ့ရတာလဲ။ မေဦး ချစ်တာ ကိုမင်းသန့်ရဲ့ နှလုံးသားကိုပါ၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို မဟုတ်ဘူး"

ခေတ္တအကြာတွင် စာပြန်ချက် ဝင်လာသည်။

"မေ... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ်က မေ့အတွက် မပြည့်စုံတဲ့လူတစ်ယောက်မို့လို့... မေ့ကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်လို့ ဖုံးကွယ်ခဲ့တာပါ။ မေ ကိုယ့်ကို မုန်းသွားပြီလား"

"မမုန်းပါဘူးကိုရယ်... မေဦး ကိုယ့်ကို ပိုပြီးတော့တောင် ချစ်သွားပါသေးတယ်။ အခု မေဦးကို ဖုန်းနံပါတ် ပေးတော့မလားဟင်။ မေဦး ကိုယ့်ရဲ့ အသံကို ကြားချင်ပြီ..."

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဖုန်းနံပါတ်ဆယ်လုံးသည် ချက်တင်ဘောက်စ်ထဲတွင် လင်းလက်လာခဲ့သည်။ မေဦး နှောင့်နှေးမနေဘဲ ထိုနံပါတ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ ဖုန်းစတင်ဝင်သွားချိန်တွင် မေဦး၏ ရင်ခုန်သံက ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကျယ်လောင်ဆုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ဟဲလို... မေဦးလား..."

ဖုန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံသည် တုန်ရီနေသော်လည်း အွန်လိုင်းပေါ်တွင် လပေါင်းများစွာ ခံစားခဲ့ရသော နွေးထွေးမှုများထက် ရာနှုန်းပြည့် ပိုမိုစစ်မှန်နေခဲ့သည်။

စမတ်ဖုန်းမျက်နှာပြင်၏ အလင်းပြာပြာနောက်ကွယ်တွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ အချစ်သည် မရေရာသော အက္ခရာများအဖြစ်မှသည်၊ အကွာအဝေးနှင့် ချို့ယွင်းချက်များကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော စစ်မှန်သည့် နှလုံးသားချင်း နီးစပ်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။