"ယောက္ခမလောင်းရဲ့ ထောင်ချောက်"

အပိုင်း (၁) - ရွှေနှင့် လူ

ညဉ့်ဦးယံ၏ လေနုအေးက သံလွင်ရောင် လိုက်ကာစများကို ခပ်ဖွဖွ လှုပ်ခတ်နေသည်။ သို့သော် မြတ်နိုး၏ ရင်ထဲတွင်မူ မုန်တိုင်းတစ်ခု ငြိမ်းသတ်မရအောင် တိုက်ခတ်နေခဲ့ပြီ။

ရှစ်နှစ်...။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လူပျိုဖော်၊ အပျိုဖော်ဘဝကနေ ရင့်ကျက်တဲ့ အရွယ်အထိ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ ဒီအချိန်ကာလဟာ နည်းတဲ့အချိန် မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်ကမှ စပြီး သူ့အိမ်က မြတ်နိုးကို လက်ခံခဲ့တာ။ အဝင်အထွက်ရှိလာတယ်၊ မိသားစုလို ညအိပ်ညနေ နေထိုင်ခွင့်ရလာတယ်၊ ယောင်းမဖြစ်သူ ဖြူဖြူနဲ့ဆိုရင် ညီအစ်မ အရင်းအချာတွေလို ဈေးဝယ်တူတူသွား၊ မုန့်တူတူစားပြီး ပျော်ခဲ့ရတာတွေဟာ မနေ့တစ်နေ့ကလိုပဲ။

"မြတ်နိုး... ညည်း မတွေ့မိဘူးလားဟင်"

ဖြူဖြူ့ရဲ့ အသံက ပုံမှန်ထက် အေးစက်နေသလို၊ တအိမ်လုံးရဲ့ အကြည့်တွေက မြတ်နိုးရဲ့ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေဆီ စုပြုံကျရောက်နေသည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ လေးငါးရက်က ပထမဆုံး ရွှေဆွဲကြိုးတစ်ကုံး ပျောက်ဆုံးသွားကတည်းက အိမ်ထဲက လေထုက ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာ။ ဘယ်သူမှ မြတ်နိုးကို "နင်ခိုးတာလား" လို့ တိုက်ရိုက်မမေးကြပေမယ့်၊ ထမင်းဝိုင်းမှာ ဟင်းခပ်ထည့်ပေးတဲ့လက်တွေက တုန့်ဆိုင်းလို့၊ စကားပြောရင် မျက်လုံးချင်း မဆိုင်ရဲကြတော့ဘဲ ရှောင်ဖယ်ကုန်ကြသည်။ စွပ်စွဲချက်ဆိုတာ ကုတ်ခြစ်တတ်တဲ့ ကြောင်လက်သည်းတွေလိုပဲ၊ မမြင်ရပေမယ့် နာကျင်မှုကိုတော့ အထင်အရှား ပေးစွမ်းနိုင်တာ မြတ်နိုး သိခဲ့ရပြီ။

"မတွေ့ဘူး ဖြူဖြူ... မမကြီးတို့ သေချာ ပြန်ရှာကြည့်ပါဦး" မြတ်နိုး အသံကို ထိန်းပြီး ပြောမိပေမယ့် မျက်ရည်တွေက ဝဲတက်လာခဲ့သည်။

ထိုနေ့ညက ရင်ဘတ်ထဲက မွန်းကျပ်မှုတွေကို မခံမရပ်နိုင်လွန်းလို့ ချစ်သူဖြစ်တဲ့ မင်းခန့်ကို ငိုပြီး ပြောပြခဲ့မိသည်။ "ခန့်... သူတို့ ငါ့ကို မယုံကြဘူး။ ငါ့ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက သူခိုးတစ်ယောက်ကို ကြည့်သလိုပဲ"

မင်းခန့်မျက်နှာ ညိုခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အောက်ထပ်ဆင်းကာ သူ့အမေ၊ သူ့အစ်မတွေနဲ့ စကားများတော့သည်။ "အမေတို့ကလည်း... မြတ်နိုးက ဒီအိမ်မှာ နေလာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။ ဘာလို့ သူ့ကိုပဲ စောင်းမြောင်း ပြောနေကြတာလဲ" ဟု မင်းခန့်က ရှေ့က မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးခဲ့သည်။ ထိုစကားများမှုကြောင့်ပဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတဲ့ မြတ်နိုးက "ငါ ခဏ အိမ်ပြန်နားဦးမယ် ခန့်" ဆိုပြီး မိမိအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။ ညစ်ထေးနေတဲ့ လေထုထဲကနေ ရုန်းထွက်ချင်ရုံသက်သက်သာ...။

အပိုင်း (၂) - ညသန်းခေါင်ရဲ့ ထောင်ချောက်

အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး နှစ်ရက်မြောက်နေ့၊ ည ၁၀ နာရီခွဲခန့်တွင် ဖုန်းမြည်လာသည်။ မင်းခန့်အမေဆီက ဖုန်း။ "မြတ်နိုး... အရေးကြီးလို့ အိမ်အမြန်လာခဲ့ဦး"

အသံက အမိန့်ဆန်ဆန်နှင့် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းနေသည်။ မြတ်နိုး ရင်တုန်ပန်းတုန်ဖြင့် မင်းခန့်တို့အိမ်သို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။ ဧည့်ခန်းထဲ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်အိမ်လုံး စုံစုံလင်လင် ထိုင်နေကြတာကို တွေ့ရသည်။ လေထုက ခဲဆွဲထားသလို လေးလံနေသည်။

"နောက်ထပ် ရွှေဆွဲကြိုး တစ်ကုံး ထပ်ပျောက်ပြန်ပြီ!" မင်းခန့်အမေက မြတ်နိုး ရောက်ရောက်ချင်းမှာပဲ ဆိုဖာပေါ်ကနေ ဝုန်းခနဲ ထရပ်ပြီး လက်ညှိုးငေါက်ငေါက် ထိုးကာ အော်တော့သည်။ "ဒီအိမ်မှာ နင်ပဲ ရှိတာ၊ နင်ပဲ လာအိပ်တာ၊ နင်ပဲ ဝင်ထွက်နေတာ... နင်မယူရင် ဘယ်သူယူမလဲ!"

ဝုန်းခနဲ ရိုက်ချလိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေအောက်မှာ မြတ်နိုး ဆွံ့အသွားရသည်။ "တွေ့မိသေးလား၊ မှားသိမ်းမိလား" ဆိုတဲ့ အမေးမျိုးတောင် မရှိဘဲ၊ တခါတည်း နာမည်တပ်ပြီး သူခိုးအဖြစ် တံဆိပ်ကပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဓားနဲ့ အမွှန်းခံလိုက်ရသလို နာကျင်လွန်းလို့ မျက်ရည်တောင် မကျနိုင်တော့။

"အမေ! တော်စပ်ပါတော့ဗျာ။ မြတ်နိုး မယူဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ယုံတယ်။ ပစ္စည်းပျောက်ရင် ရဲတိုင်လိုက်၊ ရဲစစ်ပါစေ!" မင်းခန့်က ရှေ့က ကာဆီးရင်း အော်ပြောသည်။

ညတွင်းချင်းပင် ရဲစခန်းက ရဲနှစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်က... ရဲများနှင့် မင်းခန့်အမေတို့သည် တိုးတိုးတိတ်တိတ် သီးသန့်အခန်းထဲ ဝင်ကာ စကားပြောကြပြီးနောက် မြတ်နိုးကို အိမ်ပြန်ခွင့် မပြုတော့ပေ။ သံသယတရားက လူကို သံခြေကျင်း မခတ်ဘဲ ဖမ်းဆီးထားနိုင်စွမ်း ရှိသည်တကား။

"ဖုန်းပေးပါ" ဟု ဆိုကာ မြတ်နိုး၏ ဖုန်းကိုလည်း သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသည်။ မြတ်နိုးအိမ်က သမီးပြန်မလာ၍ စိတ်ပူပြီး မင်းခန့်အမေဆီ ဖုန်းဆက်သောအခါ "အော်... သမီးက ဒီည ဒီမှာပဲ အိပ်မှာမို့လို့" ဆိုပြီး သမီးဖြစ်သူ သူခိုးအဖြစ် စွပ်စွဲခံနေရသည့် အဖြစ်မှန်ကို လိမ်ညာကာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့လေသည်။

အပိုင်း (၃) - စခန်းက အမှောင်ရိပ်နှင့် ဥပဒေမျက်လုံး

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံတွင် မြတ်နိုး ရင်တုန်ပန်းတုန်ဖြင့် မင်းခန့်၏ ဖုန်းကို ခိုးယူကာ မိမိအိမ်သို့ အခြေအနေကို အမြန်လှမ်းပြောလိုက်ရသည်။ မိဘဆိုသည်မှာ သမီး၏ အသံကို ကြားရုံနှင့် ဘာဖြစ်နေသည်ကို သိသူများပီပီ၊ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မြတ်နိုး၏ မိဘများသည် ရှေ့နေတစ်ယောက်နှင့်အတူ စခန်းသို့ အဆင်သင့် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ရဲစခန်း၏ မြင်ကွင်းက ပို၍ မွန်းကျပ်စရာ ကောင်းနေသည်။ ရှေ့နေပါလာသည်ကို မြင်သောအခါ မင်းခန့်အမေတို့ဘက်က မျက်နှာပျက်သွားသလို၊ သူတို့နှင့် ညကတည်းက စကားပြောထားပုံရသော စခန်းက ရဲအရာရှိကလည်း သဘောမကျသည့် အမူအရာ ပြုလုပ်သည်။

"ဘာမှ ဝင်မပြောနဲ့၊ တရားခံကို ဘယ်သူနဲ့မှ စကားပြောခွင့် မပေးနိုင်ဘူး" ဟု ဆိုကာ မြတ်နိုးကို တစ်နေ့ကုန် သီးသန့် စစ်ဆေးတော့သည်။

မြတ်နိုး ရင်ထဲမှာ မကျေနပ်မှုတွေ ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်နေရသည်။ "သမီး သိချင်တာတစ်ခု ရှိပါတယ် ဆရာ။ ဒီအိမ်ဟာ အဝင်အထွက် အရမ်းများတဲ့အိမ်၊ နေ့တိုင်း ဖဲဝိုင်းရှိပြီး လူစိမ်းတွေ ဝင်ထွက်နေတဲ့အိမ်... ဘာလို့ အဲဒီအဝင်အထွက် အားလုံးကို မစစ်ဘဲ၊ သမီးတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ကွက်ပြီး စစ်နေရတာလဲရှင်"

ရဲတွေက မြတ်နိုးဆီက "သမီး ယူပါတယ်" ဆိုတဲ့ ဝန်ခံချက်ကိုပဲ အတင်းကြားချင်နေကြသည်။ ချော့မေးလိုက်၊ ခြိမ်းခြောက်လိုက်၊ နောက်ဆုံး မင်းခန့်ကိုပါ အခန်းထဲလွှတ်ပြီး ချော့မေးခိုင်းသည်။ "မြတ်နိုးရယ်... မင်း တကယ် ယူမိရင်လည်း ကိုယ့်ကို ပြောပြပါ၊ ကိုယ် ဖြေရှင်းပေးမယ်" လို့ မင်းခန့်က တိုးတိုးလေး မေးလာတဲ့အခါ မြတ်နိုး နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ကြေမွသွားရသည်။

"ခန့်... မင်းပါ ငါ့ကို မယုံဘူးလား။ ငါ တကယ် မယူတာကို ဘယ်လိုအဖြေမျိုး ထွက်လာစေချင်တာလဲ"

အပိုင်း (၄) - ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းက ရွေးချယ်မှု

ဘယ်လိုပင် စစ်ဆေးမေးမြန်းပါစေ၊ တကယ်မခိုးခဲ့သည့်အတွက် မြတ်နိုးထံမှ သူတို့အလိုရှိသော ဝန်ခံချက် ထွက်မလာခဲ့ပါ။ နောက်ဆုံးတွင် မင်းခန့်အမေက အခြေအနေ မဟန်မှန်းသိ၍ မင်းခန့်ကို ကြားခံအဖြစ် လွှတ်ကာ စကားကမ်းလှမ်းလာခဲ့သည်။

"မြတ်နိုး... အမေက အမှုလည်း ဆက်မဖွင့်ချင်တော့ဘူးတဲ့။ ဒီမှာတင် အကုန်ပြီးလိုက်ချင်တယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့..." မင်းခန့်က စကားကို ဆက်မပြောဘဲ တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချနေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘာလဲ ခန့်"

"ဒီမှာတင် အမှုရပ်မယ်ဆိုရင်... ကိုယ်နဲ့ မင်း လမ်းခွဲပေးရမယ်တဲ့။ အမေက အိမ်ပြန်စဉ်းစားဦးမယ်ဆိုပြီး ထွက်သွားတယ်" မင်းခန့်၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေသည်။ "ပြီးတော့... မင်းကို ရွေးချယ်ရင် အမေက သူ့ကို သေခန်းပြတ်မယ်လို့ ပြောတယ် မြတ်နိုး"

ရှစ်နှစ်တာ သံယောဇဉ်ကို ဓားစာခံလုပ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာကို ဈေးဆတ်ဝယ်ယူချင်သည့် ပရိယာယ်...။ သူတို့သည် အမှန်တရားကို လိုချင်ကြသည်မဟုတ်၊ သူတို့အိမ်၏ သိက္ခာအတွက် မြတ်နိုးကို အပြစ်ရှိသူအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ဇာတ်သိမ်းချင်ကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ခန့်... မင်း မပြတ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ငါသိသလို၊ ငါလည်း မပြတ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခိုးပါတယ်ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်ကြီးကို ခေါင်းပေါ်တင်ပြီးတော့တော့ ငါ ရှင်သန်မနေနိုင်ဘူး။ မင်းအမေကို ပြောလိုက်ပါ... သူ ကြိုက်သလို ဆက်လုပ်ပါလို့"

မြတ်နိုး ခေါင်းကို မော့၊ မျက်ရည်ကို သုတ်ပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောချလိုက်သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် အရေးကြီးသော်လည်း၊ မတရား စွပ်စွဲခံရမှုအောက်တွင် ဒူးထောက်အရှုံးပေးရမည့်အထိတော့ တန်ဖိုးမဲ့မနေသင့်ပေ။

အပိုင်း (၅) - မခြောက်သွေ့သော ဂုဏ်သိက္ခာ

နေ့ရက်အချို့ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုနေ့ကတည်းက မင်းခန့်တို့ မိသားစုဘက်မှ မည်သည့်အသံမှ ထွက်မလာတော့ပေ။ အမှုဖွင့်ရန်လည်း မရဲ၊ မြတ်နိုးကို တောင်းပန်ရန်လည်း မလုပ်။ ငြိမ်သက်ခြင်းနောက်ကွယ်က အရှုံးကို သူတို့ ရင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ရပ်ရင်း မြတ်နိုး မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်ကြည့်မိသည်။ မျက်ဝန်းအောက်က ကွင်းညိုညိုတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက မုန်တိုင်းဒဏ်ကို သက်သေပြနေသည်။

"သမီး... ရှေ့နေနဲ့ တိုင်ပင်ပြီးပြီ။ သမီးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက်၊ မတရား စွပ်စွဲမှုအတွက် သူတို့ကို တရားပြန်စွဲလို့ ရတယ်" ဟု ဖခင်ဖြစ်သူက နောက်နားကနေ လာပြောသည်။

မြတ်နိုး ရင်ထဲတွင် မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ယှက်နွှယ်နေသည်။ ရှစ်နှစ်တာ ချစ်ခဲ့ရတဲ့ ချစ်သူ၊ မိမိအပေါ် ကာကွယ်ပေးခဲ့တဲ့ မင်းခန့်ရဲ့ မျက်နှာ... တစ်ဖက်တွင်လည်း "သူခိုး" ဟု နာမည်တပ်ကာ သိက္ခာချခဲ့သည့် ယောက္ခမလောင်းနှင့် မိသားစု။ ဤအခြေအနေတွင် ရေငုံနှုတ်ပိတ်နေခြင်းသည် အပြစ်ရှိကြောင်း ဝန်ခံရာ ရောက်မည်လား။ မိမိ၏ ဖြူစင်မှုကို ဥပဒေအတိုင်း သက်သေပြရန် တရားပြန်စွဲသင့်သလား။

လမ်းခွဲတစ်ခုတွင် မြတ်နိုး ရပ်နေမိသည်။ တစ်ဖက်က ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ နာကျင်စရာ အကြွင်းအကျန်များ ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်ကမူ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ တန်ဖိုးဖြတ်မရသော 'ဂုဏ်သိက္ခာ' ကို ပြန်လည်ဆယ်ယူခြင်း ဖြစ်သည်။ မြတ်နိုး သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။ လေထုကတော့ စောစောကထက် ပိုမို ကြည်လင်လန်းဆန်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။