အခန်း (၁) - ရေနွေးငွေ့များကြားက ဝင်သက်ထွက်သက်
မိဘအိမ်မှာတုန်းက မနက်ခင်းဆိုတာ နေရောင်ခြည်နွေးနွေးနဲ့အတူ လွတ်လပ်ခြင်းရဲ့ အရသာ။ ကိုယ်ကြိုက်တဲ့အချိန်ထ၊ သနပ်ခါးကွက်ကြားနဲ့ အိမ်နေရင်းအင်္ကျီပွပွဝတ်ပြီး အမေ့ကို တွန့်တိုကောက်တို ပြောချင်ရာပြောလို့ရတဲ့ နိဗ္ဗာန်။
ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်ကို ရောက်ကတည်းက... မနက်ခင်းတိုင်းဟာ စစ်မြေပြင်တစ်ခုလိုပဲ။
မနက် ၅ နာရီခွဲ။ နာရီနှိုးစက်မမြည်ခင်ကတည်းက ရင်တုန်ပန်းတုန်နဲ့ နိုးနှင့်နေပြီ။ လင်္ကာ (၅) နှစ်သားလေးက ကုတင်ပေါ်မှာ ခြေပစ်လက်ပစ် အိပ်ပျော်နေတုန်း။ ဘေးနားမှာ ခပ်ဟဟ ဟောက်နေတဲ့ အမျိုးသားဖြစ်သူ ရဲရင့်ရဲ့ လက်မောင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်လိုက်ရတယ်။ အိပ်ရာခင်းပေါ်ကနေ ခြေသံမထွက်အောင် ကြောင်တစ်ကောင်လို ညင်သာစွာ ဆင်းရတယ်။ တံခါးဂျာင် ဖွင့်သံ “ကျွိ” ကနဲ မြည်သွားမှာကိုတောင် ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့။ အဝတ်အစားကို သေချာဖိဖိသိပ်သိပ် ပြင်ဝတ်ပြီးမှ အခန်းပြင်ကို ထွက်ခဲ့ရတယ်။
မီးဖိုချောင်ထဲ ရောက်တာနဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီးတစ်ခုက ပိုလေးလံလာတယ်။ ယောက္ခမဖြစ်သူ ဒေါ်မြတ်သက်က အင်္ကျီရင်ဖုံး အောက်ခံအင်္ကျီအဖြူလေးနဲ့ သပ်ရပ်စွာ ထိုင်နေနှင့်ပြီ။ ဘုရားရှိခိုးပြီးစမို့ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေပေမဲ့ သူမရဲ့ အကြည့်တွေက ဓားသွားတစ်ခုလို ထက်မြက်လွန်းတယ်။
“ဟယ်... သက်နှင်း နိုးပြီလား။ အမေကတော့ ထမင်းအိုးနှိပ်ပြီး ပြည်ကြီးငါးခြောက်လေး တောက်တောက်စင်းထားတယ်။ ညည်းက ဟင်းရည်အတွက် ချဉ်ပေါင်ရွက်လေး သင်လိုက်ဦး”
အသံက အေးဆေးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအသံနောက်ကွယ်မှာ “ငါက အသက်ကြီးပေမဲ့ ညည်းထက် အရင်ထတယ်” ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ အမှတ်ပေးစနစ်ကြီး ကပ်ပါလာတာကို သက်နှင်း ကောင်းကောင်းသိတယ်။
“ဟုတ်ကဲ့ အမေ”
သက်နှင်း ခေါင်းငုံ့ပြီး ဖြေလိုက်တယ်။ ချဉ်ပေါင်ရွက်တွေကို ရေဆေးရင်း လက်ချောင်းတွေက တုန်ရီနေမိတယ်။ မိဘအိမ်မှာဆိုရင် ချဉ်ပေါင်ရွက်ကို အရိုးပါ ချိုးချင်ချိုး၊ အကြမ်းပတမ်း ဆွဲခြွေချင်ခြွေ။ အမေက ဘာမှမပြောဘူး။ ဒီမှာတော့ မရဘူး။ အရွက်နုနုလေးတွေကိုပဲ တသသနဲ့ သင်ရတယ်။ အရိုးရင့်နည်းနည်းပါသွားရင် “ချွေးမက ဟင်းချက်တာ စနစ်မကျဘူး၊ လူကြီးတွေ သွားမကောင်းတာ မထောက်ထားဘူး” ဆိုတဲ့ စကားလုံးဝှက်တွေက ညစာစားပွဲမှာ ဝေဝေဆာဆာ ရောက်လာတတ်တာကိုး။
ရေနွေးအိုးဆူလာတော့ ရေနွေးငွေ့တွေက သက်နှင်း မျက်နှာကို လာရိုက်တယ်။ အဲဒီ ရေနွေးငွေ့တွေကြားမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာပေမဲ့ ချက်ချင်း ပြန်သိမ်းလိုက်ရတယ်။ မျက်ရည်ကျလို့ မဖြစ်ဘူး။ ငိုပြရင် “သမီးအလိမ္မာလေးလို မွေးထားတာ မဟုတ်ဘဲ စိတ်ကောက်တတ်တဲ့ ချွေးမ” ဖြစ်သွားဦးမယ်။
ဆားခတ်တဲ့အခါ ဇွန်းအဖျားလေးနဲ့ အသာအယာ ခြစ်ထည့်ရတယ်။ ငံသွားရင်လည်း ပြဿနာ၊ ပေါ့သွားရင်လည်း “မချက်တတ်ဘူး” ဖြစ်ဦးမယ်။ ဟန်ဆောင်မှုတွေ၊ အကဲဖြတ်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဒီမီးဖိုချောင်လေးထဲမှာ သက်နှင်း ရှူရတဲ့ လေထုက မွန်းကျပ်လွန်းလို့ အသက်ရှူရတာကိုက အပြစ်တစ်ခုလို ခံစားနေရတယ်။
အခန်း (၂) - ဧည့်ခန်းထဲက မျက်လုံးဝါးဝါးများ
နေ့လယ်ခင်းဟာ ပိုပြီး အသက်ရှူကျပ်စရာ ကောင်းလာတယ်။ လင်္ကာလေးက ကျောင်းပိတ်ရက်မို့ အိမ်မှာ ကစားနေတာ။ ကလေးဆိုတော့လည်း ဆော့တာပေါ့။ အရုပ်တွေကို အိမ်ရှေ့ခန်း အနှံ့ပစ်ထားတယ်။ ဒေါ်မြတ်သက်ကတော့ ဆိုဖာပေါ်မှာ တရားစာအုပ်ဖတ်ရင်း မျက်မှန်အပေါ်ကနေ လင်္ကာလေးကို ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့် လုပ်နေတယ်။
“လင်္ကာ... ကလေး... အရုပ်တွေ အဲလိုမပစ်ရဘူးလေ သားရဲ့။ အဖွား တရားမှတ်နေတာကိုနှောင့်ယှက်ရာကျတယ်”
သက်နှင်း ကလေးကို လှမ်းဆူလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အသံက ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် မဟုတ်ဘူး။ ရင်ထဲက ရှိသမျှ ဒေါသကို မြိုသိပ်ပြီး၊ မျက်နှာကို အတတ်နိုင်ဆုံး ယဉ်ကျေးတဲ့ အမူအရာပြင်ပြီး ဆူရတာ။ မိဘအိမ်မှာဆို “ဟဲ့... ကောင်လေး၊ သိမ်းစမ်း အခု” ဆိုပြီး အော်ငေါက်၊ တင်ပါးကို တစ်ချက်နှစ်ချက် ပုတ်လိုက်ရုံနဲ့ ပြီးတဲ့ကိစ္စ။ ဒီမှာတော့ ကလေးကို ရိုက်ဖို့ နေနေသာသာ၊ မျက်မှောင်ကုတ်တာတောင် ယောက္ခမ မျက်နှာကို အရင်ကြည့်ရတယ်။
“ညည်းကလည်း ကလေးကို အဲလောက် မျက်နှာကြီး တင်းမပြပါနဲ့ သက်နှင်းရယ်။ ကလေး စိတ်ဒဏ်ရာ ရကုန်ဦးမယ်။ မိဘဆိုတာ သားသမီးကို ဆုံးမတဲ့နေရာမှာ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ နားဝင်အောင် ပြောရတယ်”
ဒေါ်မြတ်သက်က စာအုပ်ကို ချရင်း လေသံအေးအေးနဲ့ ဝင်ပြောတယ်။ အပြင်လူ ကြားရင်တော့ အင်မတန် ကြင်နာတတ်တဲ့ အဖွားကြီးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သက်နှင်းအတွက်တော့ အဲဒီစကားက “ညည်း ကလေးထိန်းတာ မတတ်ဘူး၊ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနဲ့” လို့ သွယ်ဝိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်ကနေ ပြုံးပြစ်လိုက်သလိုပဲ။
“ဟုတ်ကဲ့ အမေ... သမီး နောက်ခါ သေချာပြောပါ့မယ်”
သက်နှင်း ခါးလေးညွှတ်ပြီး အရုပ်တွေကို လိုက်ကောက်ရတယ်။ မျက်လုံးထဲမှာ ပူကနဲ ဖြစ်သွားပေမဲ့ ဒူးထောက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်က ကားရုပ်လေးတွေကို ကောက်နေမိတယ်။ အပြစ်ရှာဖို့ စောင့်နေတဲ့ အကြည့်တွေက သက်နှင်းရဲ့ နောက်ကျောကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသလိုပဲ။ ဘာပဲလုပ်လုပ်၊ ဘယ်လိုပဲ နေနေ အကဲဖြတ်ခံနေရတဲ့ ဒီဘဝကြီးက ရုန်းထွက်လို့မရတဲ့ ပင့်ကူအိမ်ကြီးတစ်ခုလို သက်နှင်းကို ရစ်ပတ်ထားတယ်။
ဟန်ဆောင်နေရတဲ့ အပြုံးတွေက မျက်နှာပေါ်မှာ တောင့်တင်းလို့။ ငါဟာ ဒီအိမ်မှာ “ချွေးမ” ဆိုတဲ့ အရေခွံကို ခြုံထားရတဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်ပဲလား... လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိရင်း ရင်ထဲမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချင်စိတ်ကို အံကြိတ်ထိန်းထားရတယ်။
အခန်း (၃) - စကားလုံးတို့၏ အနားသတ်မျဉ်း
ညနေခင်း အလုပ်ကပြန်လာတဲ့ ရဲရင့် ရောက်လာတော့ အိမ်ခန်းထဲမှာ လေထုက နည်းနည်း လှုပ်ခတ်သွားတယ်။ သက်နှင်း ရေနွေးကြမ်းနဲ့ အကြော်ပန်းကန်ကို သယ်လာပြီး စားပွဲပေါ် တင်လိုက်တယ်။
“ရဲရင့်... ဒီနေ့ အလုပ်မှာ ပင်ပန်းခဲ့လား” သက်နှင်း မေးလိုက်တယ်။
“ပင်ပန်းတာပေါ့ကွာ။ စီမံကိန်းအသစ်က လူကို လူလိုမထားဘူး” ရဲရင့်က ပခုံးကို လှည့်ရင်း ညည်းညူတယ်။
သက်နှင်းက စကားနာလေး နည်းနည်း ကပ်ချင်မိတယ်။ ကိုယ်လည်း အိမ်မှာ စိတ်ပင်ပန်းနေရတာကိုး။ “အင်းလေ... အိမ်မှာလည်း အလုပ်တွေက မနည်းပါဘူး။ သမီးလည်း တစ်နေ့လုံး...”
စကားမဆုံးသေးဘူး၊ ဒေါ်မြတ်သက်က ရေနွေးကြမ်းကို တစ်ငုံသောက်ရင်း ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။ “ယောက်ျားတွေ အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာ ပိုပင်ပန်းတာ သက်နှင်းရဲ့။ အိမ်တွင်းမှု အလုပ်ဆိုတာ မိန်းမတို့ မဟေသီတွေရဲ့ တာဝန်ပဲလေ။ ရဲရင့်ကို စိတ်အပန်းပြေအောင် ထားရမယ်။ ညည်းကလည်း စကားကို ချိုချိုသာသာလေး ပြောစမ်းပါဦး”
သက်နှင်း ရင်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံလိုက်ရသလိုပဲ။ စကားတစ်ခွန်း ပြောဖို့အတွက် အရင်စဉ်းစား၊ ပြီးမှ ထွက်လာတဲ့ စကားလုံးကိုတောင် ယောက္ခမက ကတ်ကြေးနဲ့ တိခနဲ ညှပ်ပစ်လိုက်သလို ခံစားရတယ်။ မိဘအိမ်မှာဆိုရင်တော့ “အမေရေ... သမီး ပင်ပန်းလိုက်တာ” လို့ ညည်းလိုက်တာနဲ့ အမေက “အေး... အေး... နားလိုက်ဦး သမီး၊ ကျန်တာ အမေလုပ်မယ်” ဆိုပြီး နွေးထွေးမှုတွေ ပေးမှာ။
အခုတော့... ကိုယ့်ယောက်ျားကို စကားပြောတာတောင် ယောက္ခမရဲ့ ဆန်ခါထဲကို ဖြတ်ပြီးမှ ပြောခွင့်ရသလိုပဲ။ ရဲရင့်ကို လှမ်းကြည့်တော့ သူကလည်း ဖုန်းကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေပြီး ဘာမှ ဝင်မပြောဘူး။ မိခင်ဖြစ်သူကို မလွန်ဆန်ရဲတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒါကို ပြဿနာလို့ မမြင်တာလား။
သက်နှင်း နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်တယ်။ စကားလုံးတွေကို ရင်ထဲမှာပဲ သင်္ဂြိုဟ်လိုက်ရတယ်။ နှုတ်ကထွက်သမျှ စကားတိုင်းဟာ အပြစ်ဖြစ်ဖို့ လမ်းစတွေချည်းပဲမို့၊ ဆိတ်ဆိတ်နေခြင်းကသာ ဘေးကင်းလိမ့်မယ်လို့ တွေးရင်း မီးဖိုချောင်ထဲကို ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြန်ဝင်ခဲ့ရပြန်တယ်။
အခန်း (၄) - ညဉ့်နက်သန်းခေါင်က အမှောင်ရိပ်
ည ၁၀ နာရီ။ တစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီ။ လင်္ကာလေးလည်း အိပ်ပျော်သွားပြီ။ ရဲရင့်ကတော့ ဘေးမှာ ဖုန်းကြည့်ရင်း သမ်းဝေနေတယ်။
သက်နှင်း ကုတင်ဘေးက မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး ဆံပင်ကို ဘီးနဲ့ ဖြီးနေမိတယ်။ မှန်ထဲက ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ကြည့်ရင်း သက်နှင်း အစိမ်းသက်သက် ခံစားရတယ်။ ဒီမျက်နှာက ညှိုးငယ်နေတယ်။ အရင်က တက်ကြွဖျတ်လတ်ပြီး ရယ်မောတတ်တဲ့ သက်နှင်း ဆိုတဲ့ ကောင်မလေး ဘယ်ပျောက်သွားပြီလဲ။
“ရဲရင့်...” သက်နှင်း လေသံတိုးတိုးနဲ့ ခေါ်လိုက်တယ်။
“အင်း... ဘာလဲ သက်နှင်း” ရဲရင့်က ဖုန်းကို မချဘဲ ထူးတယ်။
“ကျွန်မ... ဒီအိမ်မှာ နေရတာ မွန်းကျပ်တယ်ရှင်။ အမေက ကျွန်မလုပ်သမျှကို အမြဲ အမှားရှာဖို့ စောင့်နေသလိုပဲ။ စကားပြောရင်လည်း အမြဲ အကဲဖြတ်ခံနေရတယ်။ ကျွန်မ ပင်ပန်းလှပြီ”
ရဲရင့်က ဖုန်းကိုချ၊ သက်နှင်းကို လှည့်ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချတယ်။ “မင်းကလည်း ကွာ... အမေက လူကြီးပဲဟာ။ သူ့သဘောက စေတနာနဲ့ ဆုံးမတာပါ။ မင်းကပဲ စိတ်ကြီးနေတာ။ နည်းနည်းလောက် သည်းခံလိုက်စမ်းပါ”
သည်းခံပါ... တဲ့။ အဲဒီ ‘သည်းခံ’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက သက်နှင်းရင်ထဲကို ခဲအလေးကြီးနဲ့ ထုလိုက်သလိုပဲ။ ယောက်ျားဖြစ်သူဆီက နားလည်မှုနဲ့ ဖေးမမှုကို မျှော်လင့်ခဲ့ပေမဲ့ ပြန်ရလိုက်တာက “မင်း စိတ်ကြီးနေတာ” ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်။
“ကျွန်မလိုချင်တာက ချွေးမတစ်ယောက်အဖြစ် ပြီးပြည့်စုံအောင် နေပြရတာထက်၊ သမီးအရင်းတစ်ယောက်လို နားလည်မှုနဲ့ လက်ခံပေးတာမျိုးပါ။ အခုတော့ ကျွန်မ လုပ်သမျှတိုင်းက အမှတ်ပေးစနစ်ကြီးထဲ ရောက်နေသလိုပဲ။ အမှားသေးသေးလေး လုပ်မိရင်တောင် ‘ချွေးမက ဘယ်လိုဖြစ်တယ်’ ဆိုပြီး အပြောခံရမှာကို အမြဲ ကြောက်နေရတယ်”
သက်နှင်း မျက်ရည်တွေ ပါးပြင်ပေါ် စီးကျလာတယ်။ ရဲရင့်က သက်နှင်း ပခုံးကို လှမ်းဖက်ပေမဲ့ အဲဒီအထိအတွေ့က ရင်ထဲအထိ နွေးထွေးမလာတော့ဘူး။ အပြစ်ရှာဖို့ ချောင်းနေတဲ့ ယောက္ခမနဲ့ ကိုယ့်ဘက်က ရပ်မတည်ပေးတဲ့ ယောက်ျားကြားထဲမှာ သက်နှင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်မှာလဲ။ ညဉ့်နက်လေ လေထုက ပိုလေးလံလေ။ သက်နှင်း ရင်ထဲမှာ မွန်းကျပ်မှုတွေက အမှောင်ထုထက် ပိုမိုနက်မှောင်နေခဲ့တယ်။
အခန်း (၅) - အလင်းသစ်ဆီသို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း
နောက်ရက် မနက်ခင်း။ နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်ကနေ အိမ်ထဲကို ဖြာကျလာတယ်။ သက်နှင်း မီးဖိုချောင်ထဲ ရောက်တော့ ဒေါ်မြတ်သက်က ထုံးစံအတိုင်း စားပွဲမှာ ထိုင်နေတုန်းပဲ။
ဒီနေ့တော့ သက်နှင်း ရင်ထဲမှာ ထူးထူးခြားခြား ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ခိုင်မာနေတယ်။ တစ်ညလုံး စဉ်းစားခဲ့ပြီးပြီ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးပြီး သူတပါးအလိုကျ ဟန်ဆောင်နေရတဲ့ ဘဝကို ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ သမီးအရင်းလို အချစ်ကို အတင်းတောင်းဆိုလို့ မရမှန်း သိလိုက်ပြီ။ ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်အေးချမ်းမှုကို ကိုယ်တိုင်ပဲ ရှာဖွေရမယ်။
သက်နှင်း ရေနွေးအိုးကို တည်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဒေါ်မြတ်သက် ရှေ့ကို ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ဒေါ်မြတ်သက်က အံ့သြသလိုနဲ့ မျက်မှန်အပေါ်ကနေ လှမ်းကြည့်တယ်။
“အမေ... သမီး စကားနည်းနည်းလောက် ပြောချင်လို့ပါ” သက်နှင်းရဲ့ လေသံက အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပေမဲ့ ပြတ်သားမှု ရှိနေတယ်။
“အေး... ပြောလေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“သမီး ဒီအိမ်ကို ရောက်လာတာ ရဲရင့်ရဲ့ ဇနီး၊ လင်္ကာရဲ့ အမေအဖြစ် ရောက်လာတာပါ။ သမီးမှာ အားနည်းချက်တွေ၊ အမှားတွေ ရှိနိုင်ပါတယ်။ သမီး အတတ်နိုင်ဆုံး အိမ်ထောင်တစ်ခုလုံးအတွက် ကြိုးစားပေးနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီး လုပ်သမျှအရာတိုင်းကို အပြစ်တင်ဖို့ထက်၊ လမ်းညွှန်ပေးတာမျိုးပဲ လိုချင်ပါတယ်။ သမီးလည်း လူသားတစ်ယောက်မို့ မှားတတ်ပါတယ်။ သမီးကို သမီးအရင်းလို နွေးထွေးမှု မပေးနိုင်ရင်တောင်၊ အပြန်အလှန် လေးစားမှုတော့ ရှိစေချင်ပါတယ် အမေ”
ဒေါ်မြတ်သက် ခေတ္တမျှ ဆိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ ချွေးမဖြစ်သူဆီက ဒီလို ပြတ်သားပြီး ယဉ်ကျေးတဲ့ စကားလုံးတွေ ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားပုံပဲ။
မီးဖိုချောင်ဝမှာ ရပ်ပြီး နားထောင်နေတဲ့ ရဲရင့်ကိုလည်း သက်နှင်း လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ရဲရင့် မျက်နှာမှာ အံ့သြမှုနဲ့အတူ အလေးအနက် စဉ်းစားဟန်တွေ တက်လာတယ်။
သက်နှင်း ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားသလို ခံစားရတယ်။ ဒါဟာ ရန်ဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ တည်ရှိမှုနဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နယ်နိမိတ်ကို သတ်မှတ်လိုက်တာ။ သူတို့ လက်ခံသည်ဖြစ်စေ၊ လက်မခံသည်ဖြစ်စေ သက်နှင်းကတော့ ဟန်ဆောင်မှု အရေခွံကို ချွတ်ချလိုက်ပြီ။
ဖိအားတွေကြားထဲမှာ ရှင်သန်ဖို့ဆိုတာ သူတပါး စိတ်ကြိုက် လိုက်ပြောင်းလဲနေရတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ရဲ့ စစ်မှန်မှုကို မပျောက်ပျက်အောင် ထိန်းသိမ်းရင်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရပ်တည်ခြင်းပဲ ဆိုတာ သက်နှင်း ကောင်းကောင်းကြီး သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ။ ပြတင်းပေါက်က တိုက်ခတ်လာတဲ့ လေပြေနုနုက သက်နှင်းရဲ့ ပါးပြင်ကို လာထိတွေ့တဲ့အခါ... နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သက်နှင်း လွတ်လပ်စွာ ပြုံးနိုင်ခဲ့ပါတော့တယ်။
