အခန်း (၁)
မီးဖိုချောင်ပြတင်းပေါက်မှ ဝေ့သီတိုးဝင်လာသော ညဦးလေအေးအေးသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်နီးပါးက ကျမတို့စတင်တည်ဆောက်ခဲ့သည့် ဤအိမ်ဂေဟာလေး၏ အေးချမ်းမှုကို ဆောင်ကျဉ်းလာသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဟင်းနွေးအိုးမှ တရှိရှိမြည်သံနှင့်အတူ သင်းပျံ့လာသော ဟင်းနံ့သည် ကျမတစ်သက်လုံး ကျွမ်းကျင်ခဲ့သည့် မိသားစုတာဝန်၏ သင်္ကေတတစ်ခု။ အသက် (၅၀) အရွယ် ကျမ၏မျက်နှာပြင်ပေါ်က အရေးအကြောင်းအချို့ကို မှန်ထဲတွင် ပြန်ကြည့်တိုင်း ‘ချစ်ခြင်းတရားနှင့် သစ္စာတရား၏ ရင့်ကျက်မှု’ ဟု ဂုဏ်ယူစွာ သတ်မှတ်ခဲ့ဖူးသည်။
ကျမ အမျိုးသားသည် ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခု၏ ဒါရိုက်တာတစ်ဦးဖြစ်သလို၊ ပတ်ဝန်းကျင်က လက်ညှိုးထိုးမလွဲ လေးစားရသည့် ‘စံပြအိမ်ထောင်ဦးစီး’။ သားကြီးက တက္ကသိုလ်နောက်ဆုံးနှစ်၊ သမီးလေးက ဒုတိယနှစ်။ ဘဝသည် ရေပြင်ညီကဲ့သို့ ငြိမ်သက်အေးချမ်းလွန်းလှသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ညဉ့်နက်မှ အိမ်ပြန်ရောက်လာတတ်သည့် သူ့အတွက် သားနားစွာ မီးပူတိုက်ထားသော အင်္ကျီများကို စင်ပေါ်တင်ရင်း၊ မအိပ်ဘဲ ထမင်းဝိုင်းလေးအုပ်ကာ စောင့်ရသည့် ညများပင် ကျမအတွက်တော့ ပင်ပန်းသည်မရှိ၊ ကြည်နူးမှုသက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော်... ရွှေရောင်ဖုံးထားသော နံရံတစ်ခုသည် သစ်ဆွေးကဲ့သို့ ကြွေကျပျက်စီးရန် တစ်စက္ကန့်သာ လိုအပ်ကြောင်း ထိုညက ကျမ သိရှိခဲ့ရသည်။
စားပွဲပေါ်တွင် တုန်ခါသွားသော ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှ စူးရှသော အလင်းရောင်သည် ကျမ၏ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြာကျစေမည့် မီးတောက်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူထင်ထားမည်နည်း။ အမည်မသိနံပါတ်တစ်ခုမှ ဝင်လာသော ဓာတ်ပုံများ။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် ဖြူစင်နုပျိုလွန်းသော အသက် (၂၂) နှစ်အရွယ် ရုံးက အလုပ်သင်မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် ကျမ၏လင်သား။ နှစ်ပေါင်း ၂၈ နှစ်လုံးလုံး ကျမသာ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော ထိုရင်ခွင်ကျယ်သည် တိုက်ခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခု၏ ဆိုဖာပေါ်တွင် အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦး၏ မှီခိုရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဖုန်းသံသည် တကျောက်ကျောက်မြည်ကာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်တောက်လာသည်။ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်စွာဖြင့် ဖုန်းကို နားနားကပ်လိုက်စဉ် ထွက်ပေါ်လာသော အသံက သွေးအေးလွန်းလှပြီး ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်သံများ စွက်ဖက်နေသည်။
“အန်တီ... အန်တီ့ယောက်ျားက အန်တီ့ကို ငြီးငွေ့နေပြီ။ သမီးကိုပဲ ချစ်တာ။ အိုမင်းပြီး တွန့်လိပ်နေတဲ့ အန်တီ့အနားမှာ သူ တစ်စက္ကန့်မှ မပျော်တော့ဘူး။ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါတော့။ အန်တီ့လို မိန်းမအိုတစ်ယောက်ရဲ့ အနားမှာ သူ့လိုလူမျိုးက မတန်ဘူး...”
ထိုစကားလုံးများသည် အဆိပ်လူးထားသော မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ကျမ၏နားစည်မှတစ်ဆင့် ရင်ဘတ်တည့်တည့်သို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။ အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့သွားပြီး ရင်ခေါင်းထဲမှ ပူလောင်လာကာ လက်ထဲမှ ဖုန်းလေးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လွတ်ကျသွားခဲ့လေသည်။
အခန်း (၂)
ကျမတို့ ခြစ်ခြစ်ကုတ်ကုတ် စုဆောင်းခဲ့သော ငွေများ၊ သားသမီးများ၏ ရှေ့ရေးအတွက်ဟု ဆိုကာ ကျမ ကိုယ်တိုင် ရွှေတစ်ပြား၊ ငွေတစ်ပဲမှ မဝယ်ဘဲ ချွေတာခဲ့သမျှ သုံးစွဲခဲ့သော စုငွေများ...။ ထိုငွေများသည် ထိုမိန်းကလေးအတွက် တိုက်ခန်းငှားရမ်းခ၊ ရွှေကတ္တီပါဘူးများနှင့် တံဆိပ်အကျော်အမော် အဝတ်အထည်များ ဖြစ်နေခဲ့သည်တဲ့လား။
ည (၁၁) နာရီကျော်တွင် သော့ဖွင့်သံနှင့်အတူ သူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ခြေလှမ်းများက အရင်ကဲ့သို့ပင် မှန်ကန်လှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ယခုမူ ကျမမျက်လုံးထဲတွင် ထိုခြေလှမ်းတိုင်းသည် ဖုံးကွယ်ထားသော လှည့်စားမှုများသာ။
“မအိပ်သေးဘူးလား... မိန်းမရာ။ ပင်ပန်းနေရင် စောစောအိပ်ပါဆိုတာကို...”
သူ့အသံသည် အရင်ကဲ့သို့ပင် နွေးထွေးယောင်ဆောင်နေတုန်း။ ကျမ ဘာစကားမှ ပြန်မပြောဘဲ ဖုန်းထဲက ပုံများကို သူ့ရှေ့သို့ ချပြလိုက်သည်။ လေထုတစ်ခုလုံး ရုတ်ချည်း အေးခဲသွားသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်က ပုံမှန်အပြုံးသည် ပြာနှမ်းသွားပြီး နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်လာသည်။
“ဒါ... ဒါက...”
“ရှင့်ကို ကျမ မေးခွန်းတွေ အများကြီး မမေးချင်ဘူး။ ကျမတို့ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ ၂၈ နှစ်တာ သံယောဇဉ်တွေ၊ သားသမီးတွေရဲ့ မျက်နှာကို ရှင် ဘယ်လိုပုံဖော်ထားလဲဆိုတာပဲ ပြောပါ...”
ကျမအသံသည် အော်ဟစ်ခြင်းမရှိ၊ တိုးညင်းလွန်းသော်လည်း နာကျင်မှုလှိုင်းများ လွှမ်းမိုးနေသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဂုဏ်သရေရှိလှသော ထိုအသက် (၅၀) အရွယ် အမျိုးသားသည် ကျမ၏ခြေဖဝါးနားသို့ ဒူးထောက်၍ လဲကျသွားခဲ့သည်။ သူသည် ကျမ၏ထဘီစကို ဆွဲကိုင်ကာ ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။
“ငါ မှားသွားတာပါ မိန်းမရာ... ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ အဲဒါ ခဏတာ ရူးသွပ်မိတဲ့ စိတ်ကစားမှုသက်သက်ပါ။ မင်းနဲ့ သားသမီးတွေကို ငါ တစ်သက်လုံး လုပ်ကျွေးလာတာ။ အိမ်ထောင်ကိုတော့ ငါ အပျက်စီးမခံနိုင်ဘူး။ သမီးလေးနဲ့ သားလေး မျက်နှာကို ထောက်ပြီး ငါ့ကို တစ်ကြိမ်ပဲ... တစ်ကြိမ်ပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...”
သူ့ဆီက ထွက်ကျလာသော မျက်ရည်များသည် သစ္စာရှိခြင်း၏ သင်္ကေတလော၊ သို့မဟုတ် ဘဝပျက်မည်ကို ကြောက်ရွံ့သော အတ္တမျက်ရည်လောဟူသည်ကို ခွဲခြားရခက်လှစွာ။ ကျမ ရုန်းထွက်ချင်သော်လည်း ခြေထောက်များက ရွှံ့နွံထဲ နစ်ဝင်နေသကဲ့သို့ မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။
အခန်း (၃)
ဤအဖြစ်အပျက်ကို အိမ်၏အပေါ်ထပ်အခန်းငယ်များမှ ကြားသွားခဲ့ကြသည်။ ခြေသံတိတ်တိတ်ဖြင့် ဆင်းလာသော သားကြီးနှင့် သမီးငယ်လေး။ သူတို့မျက်နှာများပေါ်က တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှုနှင့် နာကျင်မှုများကို မြင်ရသည်မှာ ကျမ ရင်ဘတ်ကို ဓားနှင့်မွှန်းနေသကဲ့သို့ပင်။
သမီးလေးသည် မျက်ရည်များ ဝဲလျက် ကျမ၏ ဘေးတွင် လာထိုင်ပြီး ကျမ၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သားကြီးကမူ သူ အမြဲတမ်း အားကိုးအတုယူခဲ့ရသော ဖခင်ဖြစ်သူ ဒူးထောက်ငိုယိုနေသည်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် မြင်တွေ့ရသော အရိပ်အယောင်မှာ သာမန်ဒေါသမဟုတ်၊ ကမ္ဘာပျက်သွားသကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော နာကျည်းမှုနှင့် စိတ်ပျက်အားလျော့မှု။
“အဖေ... အဖေက ကျွန်တော်တို့အပေါ် တာဝန်ကျေတဲ့ အဖေတစ်ယောက်လို့ ကျွန်တော် အမြဲ ဂုဏ်ယူခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အမေ့ကို ဒီလိုလုပ်ဖို့အထိတော့ အဖေ အောက်တန်းကျလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး...”
သားကြီး၏ အသံသည် တုန်ရီနေသော်လည်း ပြတ်သားလှသည်။
“ကျွန်တော်... နောက်ခါ ဒီလိုလူမျိုးကို အဖေလို့ မခေါ်ချင်တော့ဘူး။ အမေ့အပေါ် သစ္စာမရှိတဲ့သူက ကျွန်တော်တို့အပေါ်မှာလည်း အဖေဖြစ်ခွင့် မရှိတော့ဘူး။”
ထိုညက သားနှင့်သမီးသည် အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်တက်သွားပြီး အခန်းတံခါးများကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်ပစ်လိုက်ကြသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အခန်းထဲမှ လုံးဝထွက်မလာကြတော့ပေ။ ထမင်းမစား၊ ရေသောက်ရုံမျှသာ။ ကျမ တံခါးကို ခေါက်ပြီး စကားပြောသော်လည်း တိတ်ဆိတ်မှုသာ ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို စုစည်းပေးထားသော အိမ်မိုးစွန်တိုင်ကြီးသည် တဒုန်းဒုန်းနှင့် ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
အခန်း (၄)
တစ်အိမ်တည်းတွင် ရှိနေကြသော်လည်း အိမ်ကြီးတစ်ခုလုံးသည် သချိုင်းကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်အေးစက်နေသည်။ အမျိုးသားဖြစ်သူသည် အပြစ်သားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အိမ်ဦးခန်းတွင် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ ထိုင်နေတတ်သည်။ ကျမ သူ့ကို မြင်တိုင်း၊ သို့မဟုတ် သူ သုံးစွဲခဲ့သော ရေမွှေးနံ့ကို ရတိုင်း စိတ်ထဲတွင် အော့နှလုံးနာပြီး ရင်ဘတ်ထဲက ပျို့တက်လာသည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း... နှစ်ပေါင်း ၃၀ နီးပါး ရုန်းကန်ခဲ့ရသော သံယောဇဉ်တရားများ၊ တစ်အိုးတစ်အိမ်တည်း ဆောက်တည်ခဲ့သည့် သမိုင်းကြောင်းများက ကျမ၏ခြေထောက်ကို ဆွဲကိုင်ထားပြန်သည်။
‘ငါသာ အိမ်ထောင်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် သားနဲ့သမီးရဲ့ အနာဂတ် သိက္ခာတွေ ဘာဖြစ်ကုန်မလဲ။ အသက် ၅၀ အရွယ်ကျမှ လင်ကွာမယားကွာ မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ် ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်မှုကို ငါ ဘယ်လိုခံယူမလဲ။ သားသမီးတွေကကော သူတို့အဖေမရှိဘဲ ဘဝကို အားငယ်စွာ ဖြတ်သန်းရတော့မှာလား...’
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ... ကျမ၏ ပူဆွေးမှုနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို ခြေတော်တင်ဖျက်ဆီးခဲ့သော သစ္စာဖောက်မှုကြီးက ကျမကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သတ်ဖြတ်နေသည်။ အမျိုးသမီးငယ်လေး၏ လှောင်ပြောင်သံများက နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်း။
“အိုမင်းနေတဲ့ အန်တီ့အနားမှာ သူ မပျော်တော့ဘူး... လွှတ်ပေးလိုက်ပါတော့...”
ညစဉ်ညတိုင်း အိပ်ရာထဲတွင် မျက်ရည်များဖြင့် ခေါင်းအုံးစိုစွတ်ရင်း၊ ကျမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးနေမိသည်။ ကျမသည် သားသမီးများအတွက် စတေးခံသက်သက်အဖြစ် ဤအိမ်ကြီးထဲတွင် အသက်မပါသော ရုပ်ကလာပ်တစ်ခုလို ဆက်လက်ရှင်သန်နေထိုင်ရမည်လော။ သို့မဟုတ်... ဒဏ်ရာအပြည့်နှင့်ပင် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ်ရပ်တည်ပြီး ဤငရဲခန်းမှ ထွက်ခွာသွားရမည်လော။
အခန်း (၅)
နံနက်ခင်း၏ အလင်းရောင်တဖျပ်ဖျပ်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကျမ၏လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ မှန်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိသည်။ မျက်လုံးအိမ်များ ဖောင်းအစ်နေပြီး စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေသော မိန်းမကြီးတစ်ဦး။ သို့သော် ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် ယခင်ကမရှိခဲ့ဖူးသော သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသည့် အရိပ်အယောင်အချို့ စတင်ရုန်းကြွလာသည်။
ကျမ သားသမီးများ၏ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ကျမကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ကြည့်နေကြသည်။
“မေမေ...” သမီးလေးက တိုးတိုးလေးခေါ်သည်။
“မေမေ ဘာပဲဆုံးဖြတ် ဆုံးဖြတ်... သားတို့ မေမေ့ဘေးမှာ ရှိနေမှာပါ။ မေမေ ပင်ပန်းနေရင် ဆက်ပြီး အောင့်အည်းမခံပါနဲ့တော့” ဟု သားကြီးက ပြောလာသည့်အခါ ကျမ ရင်ထဲတွင် တိမ်ဆိုင်ကြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤဘဝတွင် ကျမသည် သူတစ်ပါးအတွက်သာ ရှင်သန်ခဲ့သည်။ လင်သားအတွက် အကောင်းဆုံးဇနီး၊ သားသမီးအတွက် အကောင်းဆုံးမိခင်။ ယခုမူ... အသက် (၅၀) အရွယ်တွင် ကျမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အတွက် ပထမဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချရတော့မည်။
ဤအိမ်ကြီးမှ ကျမ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်း လှမ်းထွက်ရမည်လား၊ သို့မဟုတ် တာဝန်ကျေပြစ်ဒဏ်အဖြစ် ဆက်လက်သည်းခံနေရမည်လား။
ကျမ၏ အိတ်ကလေးကို ပြင်ဆင်ရင်း၊ တံခါးဝသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ကျမ၏ ဘဝတစ်ဝက်ကျော်ကို ပူဇော်ခဲ့သော အမျိုးသားသည် ခေါင်းငိုက်စိုက်လျက် ရှိနေဆဲ။ လေထုထဲတွင် ဆောင်းဦး၏ အေးစက်စက် အငွေ့အသက်နှင့်အတူ... ကျမ၏ ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းမကြီးက စောင့်ကြိုနေလေသည်။
