"တန်ဖိုးမရှိတဲ့ အပျက်မ"

 

အပိုင်း (၁)

ရန်ကုန်-မန္တလေး အမြန်လမ်းမကြီးပေါ်မှာ မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ စတင်ရွာသွန်းနေသည်။ မီးခိုးရောင် တိမ်တိုက်တွေက မြေလတ်သား သီဟ၏ စိတ်အစဉ်လိုပင် အုံ့မှိုင်းညို့မှောင်လျက် ရှိ၏။ စားပွဲပေါ်က ခါးသက်သက် ကော်ဖီခွက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သီဟ ရှေ့တည့်တည့်က အမျိုးသမီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမနာမည်က နန်း။ ရှမ်းတောင်တန်းတွေဆီက ဆင်းသက်လာပြီး နှင်းမြူတွေလို အေးစက်လှပသည့် တောင်ပေါ်သူလေး။

"နန်း... ကိုယ်တို့ ဒီလိုပဲ ဆက်သွားကြမလား"

သီဟ၏ အသံက တုန်ရီနေသည်။ နန်းက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်က TikTok Shop ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ငေးကြည့်နေရင်း သက်ပြင်းကို သာသာလေး ချလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးတွေပေါ်မှာ သီဟ မကြာခင်ကမှ ဝယ်ပေးထားသည့် ရွှေလက်စွပ်လေးက လျှပ်ခနဲ ဝင်းပသွားသည်။

"သီဟ... နန်း ပြောပြီးပြီလေ။ နန်းအတွက် အချစ်ဆိုတာထက် ဘဝက ပိုအရေးကြီးတယ်။ နန်းမှာ မြန်မာပြည်က ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် တာဝန်ရှိတယ်။ နန်းကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားနိုင်တဲ့သူကိုပဲ နန်း အနားမှာ ရှိစေချင်တယ်"

နန်း၏ စကားလုံးတွေက သီဟ၏ ရင်ဝကို အပ်ချွန်နှင့် ထိုးလိုက်သလို ဆစ်ခနဲ နာကျင်သွားစေသည်။ သီဟသည်လည်း အတိတ်က အိမ်ထောင်ကွဲဖူးသည့် ဒဏ်ရာရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ကလေးမရှိခဲ့။ နန်းကတော့ ကလေးနှစ်ယောက်မိခင်။ ပြီးတော့ သီဟနှင့် မတွေ့ခင်က အခြားကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့် နှစ်နှစ်နီးပါး အတူနေထိုင်ခဲ့ဖူးသည်။

"ကိုယ် မင်းကို တကယ် လက်ထပ်ဖို့အထိ ရည်ရွယ်ခဲ့တာပါ နန်းရယ်။ မင်း အရင်အိမ်ထောင်နဲ့ တရားဝင် ကွာရှင်းတုန်းကလည်း ကိုယ် တတ်နိုင်သလောက် ဘေးကနေ ပံ့ပိုးပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ကိုယ့်အလုပ်တွေ အဆင်ပြေတုန်းက မင်းလိုချင်တာ မှန်သမျှကို ကိုယ့်ဝင်ငွေရဲ့ သုံးပုံနှစ်ပုံ (ဘတ်နှစ်သောင်းနီးပါး) အထိ ပုံအောပေးခဲ့တာလေ"

နန်းက ဖုန်းကို စားပွဲပေါ် ဆတ်ခနဲ တင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းတွေက အေးစက်လျက်။

"အဲ့ဒါက အရင်ကလေ သီဟ။ အခု သီဟ အလုပ်တွေ အဆင်မပြေတော့ နန်းကို ဘာပေးနိုင်သေးလဲ။ နန်းက ကိုယ့်လစာကိုယ် သုံးရတာ။ အိမ်ကို တစ်ဝက်ပို့တယ်၊ ကျန်တာ Brand cosmetic တွေ ဝယ်တယ်။ ဒါက နန်းရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုပဲ။ နန်းကို အလိုမလိုက်နိုင်ရင် နန်းအတွက် အဆင်မပြေဘူး"

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲတွေက လှပသော်လည်း ထွက်လာသည့် စကားလုံးတိုင်းက ဆူးခက်တွေလို စူးရှလွန်းလှသည်။ သီဟသည် ကော်ဖီခွက်ကို ငေးကြည့်ရင်း မျက်ရည်မကျမိအောင် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိခဲ့ပေ။

အပိုင်း (၂) 

တစ်ခန်းတည်း အတူနေထိုင်ကြသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကြားက အကွာအဝေးက ကီလိုမီတာ ထောင်ချီဝေးကွာနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သီဟ အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်ပြီး ဝင်ငွေနည်းသွားသည့် ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် အိမ်ခန်းကလေးသည် တိတ်ဆိတ်အေးစက်လာခဲ့သည်။ နန်းက သီဟကို စကားတစ်ခွန်းမှ မဆို။ သူမ အမြဲလုပ်လေ့ရှိသည့်အတိုင်း ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပြာပြာနောက်ကွယ်မှာသာ ပျော်မွေ့နေသည်။

"နန်း... နန်း ဖုန်းထဲမှာ ဘယ်သူတွေနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ"

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ၊ ဖုန်းမျက်နှာပြင်က အလင်းရောင်အောက်မှာ နန်း၏ မျက်နှာက ပြုံးရွှင်နေသည်။ သီဟ အိပ်ယာကထပြီး မေးလိုက်တော့ နန်းက ဖုန်းကို ချက်ချင်း မှောက်ထားလိုက်သည်။

"Dating app က လူတွေနဲ့ ပြောနေတာ။ ဘာဖြစ်လဲ"

နန်းက ဘာမထီညာမထီ လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ သီဟ ရင်ထဲ စို့တက်လာ၏။

"ကိုယ်တို့က အတူတူရှိနေသေးတာလေ နန်း။ မင်း အရင် ex နဲ့ အဆင်မပြေတုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ Dating app သုံးပြီး Move on တာလား။ အခု ကိုယ်နဲ့ စကားများတာနဲ့တင် တခြားယောက်ျားလေးတွေနဲ့ သာယာပြီး Move on ချင်တာလား။ မင်းမှာ ကလေးနှစ်ယောက်အမေ ဖြစ်နေပြီ။ တစ်ယောက်နဲ့ အဆင်မပြေရင် နောက်တစ်ယောက် ရှာမယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်က မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အလုပ်မဟုတ်ဘူး။ နာမည်ပျက်လိမ့်မယ်"

နန်းက အိပ်ယာပေါ်က ဝုန်းခနဲ ထထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းတွေက ဒေါသကြောင့် တောက်ပနေ၏။

"နာမည်ပျက်ရအောင် နန်းက ဘာလုပ်လို့လဲ။ ငါ့အပေါ် မကောင်းတဲ့သူ၊ ငါ့ကို မထောက်ပံ့နိုင်တဲ့သူကို ငါက ဘာလို့ တွဲနေရဦးမှာလဲ။ နန်းက လိုချင်တာရမှ စိတ်ချမ်းသာတာ။ သီဟ မပေးနိုင်ရင် ပေးနိုင်တဲ့သူဆီ သွားမှာပဲ။ ဘာဖြစ်လဲ"

အမှောင်ထုထဲမှာ နန်း၏ စကားသံတွေက သီဟ၏ နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ မြေလတ်သား သီဟ၏ သိက္ခာနှင့် အချစ်တို့သည် ထိုအမှောင်ခန်းလေးထဲမှာတင် ဖုန်မှုန့်တွေလို လွင့်စင်ပျက်စီးသွားခဲ့ရလေပြီ။

အပိုင်း (၃) 

နံနက်ခင်း၏ နေရောင်ခြည်သည် အခန်းငယ်လေးထဲသို့ ပျင်းရိစွာ ဖြာကျလာသည်။ သီဟသည် အိပ်ယာကနိုးသော်လည်း ထချင်စိတ်မရှိ။ သူ့အလုပ်အဆင်မပြေမှုက ယာယီအခိုက်အတန့်သာ ဖြစ်သော်လည်း နန်းကတော့ ထိုအခိုက်အတန့်လေးကိုပင် သည်းမခံနိုင်အား။

"နန်း... ကိုယ်က အရည်အချင်းရှိတဲ့သူပါ။ အခု ကိုယ် အလုပ်ပါးသွားတာ ခေတ္တခဏလေးပါပဲ။ မင်း ဘာလို့ ကိုယ့်ကို အားမပေးဘဲ အပြစ်တင်ဖို့ပဲ စဉ်းစားနေရတာလဲ"

သီဟက နူးညံ့စွာ ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် နန်းက မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထိုင်ကာ Tik Tok Shop က မှာယူထားသည့် ဈေးကြီးပေးရသော Skin care တွေကို လိမ်းခြယ်နေရင်း ခေါင်းခါပြသည်။

"သီဟ ရဲ့ အခိုက်အတန့်က ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ။ နန်းက စောင့်ရမှာလား။ နန်းမှာ လစဉ်သုံးစရာတွေ၊ ပျော်ရွှင်စရာတွေ အများကြီး လိုတယ်။ ပိုက်ဆံမရှိရင် ဘာအချစ်မှ မရှိဘူး"

"ဒါဆို... ကိုယ် မင်းအပေါ် ထားခဲ့တဲ့ အချစ်တွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေ၊ ပေးဆပ်မှုတွေက ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိဘူးပေါ့ ဟုတ်လား"

သီဟ၏ မေးခွန်းကို နန်းက မှန်ထဲကနေတစ်ဆင့် မထုံတံတေး မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်ကာ တုံ့ပြန်သည်။

"အချစ်ဆိုတာ ပေးနိုင်မှ ရှိတာ သီဟ။ ပေးနေရင်၊ အမြဲ ဂရုစိုက်နေရင် နန်း ကောင်းမယ်။ အဲ့လို မဟုတ်ရင်တော့ နန်းအတွက် အဆင်မပြေဘူး။ ဒါပဲ"

သူမသည် စကားကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဆိုပြီးသည်နှင့် အိတ်ကိုဆွဲကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။ တံခါးပိတ်သံက ခြောက်ကပ်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သီဟတစ်ယောက်တည်းသာ အခန်းပျက်ကြီးထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အပိုင်း (၄) 

ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။ သီဟသည် နန်း၏ ပြောင်းလဲမှုတွေ၊ စိမ်းကားမှုတွေကို ကြည့်ရင်း နှလုံးသားကို သံမဏိတံတိုင်း ကာရံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အခက်အခဲရှိချိန်တွင် အတူတူ ရုန်းကန်ရမည့် အဖော်မွန်မဟုတ်ဘဲ၊ သာယာချိန်မှသာ နားခိုချင်သည့် ပန်းပွင့်တစ်ပွင့်မျှသာ ဖြစ်ကြောင်း သီဟ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

"နန်း... ကိုယ်တို့ ဒီမှာတင် ရပ်ကြရအောင်"

တစ်ညတွင် သီဟက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ နန်းက ဖုန်းကြည့်နေရာမှ အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် မော့ကြည့်သည်။

"ဘာလို့လဲ သီဟ။ နန်းကို ထပ်ပြီး မပံ့ပိုးနိုင်တော့လို့လား"

"မဟုတ်ဘူး နန်း။ ကိုယ့်မှာ ပေးနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ရဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေကို ပိုက်ဆံနဲ့ပဲ တန်ဖိုးဖြတ်ပြီး၊ ခက်ခဲတဲ့အချိန်မှာ ခြေဖျက်ချင်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ကိုယ် ဘဝလက်တွဲဖော်အဖြစ် မလိုချင်တော့ဘူး။ မင်းပြောတဲ့ Dating app တွေ၊ ယာယီMove on တဲ့ သာယာမှုတွေနဲ့ပဲ မင်း ဘဝကို ဆက်လျှောက်ပါတော့"

သီဟ၏ လေသံက အေးစက်သော်လည်း ပြတ်သားလွန်းလှသည်။ နန်းသည် ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီးမှ မဲ့ပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... သီဟဘက်က လမ်းခွဲချင်တယ်ဆိုရင်လည်း နန်းကတော့ အရှုံးမရှိပါဘူး။ နန်းအတွက်ကတော့ လိုချင်တာ ဝယ်ပေးနိုင်တဲ့သူက အချိန်မရွေး ရှိနေမှာပဲ"

သူမသည် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သီဟသည် ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲ၌ နာကျင်မှုထက် ပေါ့ပါးလွတ်လပ်မှုကို စတင်ခံစားလိုက်ရသည်။

အပိုင်း (၅) 

တစ်နှစ်ခန့် ကုန်လွန်သွားသောအခါ...

မြေလတ်သား သီဟသည် အရင်ကထက် ပိုမိုအောင်မြင်သော လုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ့အလုပ်တွေ ပြန်လည်အဆင်ပြေရုံတင်မကဘဲ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးတစ်ခုကိုပါ တည်ထောင်နိုင်ခဲ့ပြီ။

တစ်နေ့တွင် မြို့လယ်က ကဖေးဆိုင်လေးတစ်ခု၌ သီဟ ကော်ဖီသောက်နေစဉ် ဘေးစားပွဲမှ စကားပြောသံကြောင့် လှည့်ကြည့်မိသည်။ အဝတ်အစား ခပ်နွမ်းနွမ်း၊ မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ အထိုင်းအမြိုင်းနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး။ သူမသည် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်က dating app တစ်ခုကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပွတ်ဆွဲနေရင်း မျက်ရည်ဝဲနေသည်။ ထိုသူကား အခြားမဟုတ်... နန်း ပေတည်း။

သူမကို ငွေကြေးအရ ခဏတာ ပံ့ပိုးပေးမည့်သူတွေ ရှိခဲ့သော်လည်း အချိန်တန်လျှင် သူမ၏ အတိတ်၊ သူမ၏ ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် အတ္တတွေကြောင့် လူတိုင်းက စွန့်ခွာသွားခဲ့ကြသည်ကို သီဟ ရိပ်မိလိုက်သည်။ နန်းသည် သီဟကို လှမ်းမြင်သွားပြီး အံ့သြတုန်လှုပ်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။

သီဟသည် နန်းကို ကြည့်ကာ သနားစိတ်အနည်းငယ် ဖြစ်မိသော်လည်း သူ့ရင်ထဲတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မှ မရှိတော့ပေ။ သူသည် ကော်ဖီခွက်ကို ချကာ နွေးထွေးတည်ငြိမ်သော ပြုံးရွှင်မှုတစ်ခုဖြင့် သူမကို ခေါင်းငြိတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ဆိုင်ပြင်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။

နေရောင်ခြည်သစ်တွေက သီဟ၏ ရှေ့လမ်းကို အလင်းပေးနေသည်။ တန်ဖိုးမထားတတ်သူတစ်ဦးအတွက် သုံးပုံနှစ်ပုံသော ဘဝကို ပုံအောပေးမည့်အစား၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့် ဘဝခရီးသည်သာ သီဟအတွက် အစစ်အမှန် ဖြစ်ပေတော့သည်။