"အပျိုဘဝ ဖျက်ဆီးသူ အရေခြုံကျောင်းဆရာ"

 

အခန်း (၁) 

နိုင်ငံရပ်ခြား၏ ဆောင်းဦးညသည် ချမ်းစိမ့်လှသည်။ စင်ကာပူမြို့ပြ၏ ကွန်ဒိုအခန်းငယ်လေးထဲတွင် မိုးမခ (အသက် ၄၂ နှစ်) တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာ ထိုင်နေမိသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက သမီးလေး အိန္ဒြာ့အနာဂတ်အတွက် ကိုယ့်ရွေးချယ်မှုနှင့်ကိုယ် ပြည်ပထွက်ကာ ရုန်းကန်ခဲ့ရသည့် မိခင်တစ်ဦး။ အိမ်ထောင်ရေးကံမကောင်းဘဲ နှစ်နှစ်အကြာမှာ ကွာရှင်းခဲ့ရပြီးနောက် သမီးလေးကို မြန်မာပြည်က မိဘများထံ အပ်နှံကာ သွေးနဲ့ချွေးနဲ့ ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။ အခုဆို သမီးလေးက ၂၀ ထဲ ဝင်တော့မည်။

ဖုန်းမျက်နှာပြင်လေး လင်းခနဲဖြစ်သွားပြီး သမီးလေးဆီက ဗီဒီယိုကောလ် ဝင်လာသည်။ စခရင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော သမီးလေး၏ နုပျိုလန်းဆန်းသော မျက်နှာလေးကြောင့် မိုးမခ၏ ပင်ပန်းမှုများ ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက် ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။

“မေမေ… သမီး ပြောစရာရှိတယ်” သမီးလေး၏ မျက်နှာက ရှက်သွေးဖြာနေသည်။ “သမီးမှာ ချစ်သူရှိနေပြီ မေမေ။ သူက အသက်ငါးဆယ်ဝန်းကျင် ကျောင်းဆရာတစ်ယောက်ပါ။ အစက သမီး မေမေ သဘောမတူမှာ ကြောက်လို့ မပြောရဲတာ။ ဒါပေမဲ့ သူက သမီးအပေါ် သိပ်ကောင်းတာပဲ။”

မိုးမခ သက်ပြင်းကို ခပ်ဖွဖွချမိသည်။ အသက် ၅၀ နှင့် ၂၀ ဆိုသည်မှာ ကွာခြားလွန်းလှသော်လည်း၊ တစ်ခုတည်းသော သမီးလေး ဘဝအေးချမ်းဖို့၊ သမီးလေးကို အစစ်အမှန် ချစ်ပေးမည့်သူဆိုလျှင် ပြီးတာပါပဲဟူသော မိခင်မေတ္တာဖြင့် သဘောတူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“အေးပါသမီးရယ်… သမီးကိုတကယ်ချစ်ပြီး သမီးဘဝကို တာဝန်ယူနိုင်ရင် မေမေတို့က သဘောတူရမှာပေါ့။ မေမေ့ကို သူ့ဓာတ်ပုံလေး ပြပါဦး။”

သမီးလေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် Viber ကနေ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပို့ပေးလာသည်။ ဖုန်းထဲက ပုံကို ဒေါင်းလုဒ်ဆွဲပြီး ပွင့်လာသည့် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း… မိုးမခ၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လက်ထဲက ဖုန်းပင် လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားကာ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗုံးပေါက်ကွဲသွားသလို တဒုန်းဒုန်း တုန်ခါလာသည်။

ဓာတ်ပုံထဲက မျက်နှာ…။ ရင့်ရော်သွားသော်လည်း ထိုမျက်လုံးများ၊ ထိုအပြုံးများကို မိုးမခ ဘယ်သောအခါမှ မေ့မည်မဟုတ်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်၊ သူမ ဆယ်တန်းကျောင်းသူ ဘဝတုန်းက သူမ၏ လေးစားရပါသော အလယ်တန်းပြဆရာ ‘ဦးမင်းမောင်’။ ဟိုအကြောင်းပြ ဒီအကြောင်းပြနှင့် အိမ်ခေါ်ကာ၊ ဆရာဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ကို ခုတုံးလုပ်ပြီး သားကောင်ဖြစ်ခဲ့ရသည့် အတိတ်က ငရဲသခင်။

“သမီး… သမီး… ခဏနေဦးနော်၊ မေမေ ဗိုက်အောင့်လို့” စကားကို ဆုံးအောင်မပြောနိုင်ဘဲ ဖုန်းကို ချပစ်လိုက်မိသည်။ မိုးမခ ကုတင်ပေါ်သို့ ခွေခနဲ လဲကျသွားကာ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်ပိတ်ပြီး အော်ဟစ်ငိုချပစ်လိုက်မိသည်။ ရှိုက်သံများက အခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ဆိုရှယ်မီဒီယာ မရှိသည့် ထိုခေတ်က အရှက်ကိုကြောက်ပြီး မည်သူ့ကိုမှ မပြောရဲဘဲ တစ်ယောက်တည်း ကြိတ်မှိတ်ငိုခဲ့ရသည့် ညပေါင်းများစွာက ဒဏ်ရာဟောင်းများသည် ယခု သမီးဖြစ်သူ၏ သတင်းဆိုးနှင့်အတူ ရင်ဝကို ဓားနှင့် အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးဆွလိုက်သလို ပြန်လည် ပွင့်အံလာခဲ့ချေပြီ။

အခန်း (၂) 

မိုးမခ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ပါ။ လျှောက်လှမ်းခဲ့ရသော ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေနှင့် ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီးမှ မိမိကို အစိမ်းလိုက် သတ်ခဲ့သည့် လူယုတ်မာက မိမိ၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေးကို ထပ်မံ အမဲလိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်ဟူသော အသိက သွေးရူးသွေးတန်း ဖြစ်စေသည်။

“သူ ဘာလို့ အခုထိ အိမ်ထောင်မပြုသေးတာလဲ။ အသက်ငါးဆယ်ထိ လူပျိုကြီး ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ သူ့မှာ အိမ်ထောင်ရှိလျက်နဲ့ ငါ့သမီးလေးကို လှည့်စားနေတာလား။”

မိုးမခ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် လမ်းပျောက်နေမိသည်။ အတိတ်က သူ မျက်နှာပြောင်းသွားသည့် အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးမိသည်။ သူမကို မဖွယ်မရာ ပြုကျင့်ပြီးနောက်ပိုင်း ကျောင်းတွင် အေးအေးဆေးဆေးပင် နေခဲ့ပြီး၊ နှစ်မကုန်ခင်မှာပဲ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို တခြားမြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့သည့် ထိုလူ။ သားကောင်ဖြစ်ခဲ့ရသည့် မိန်းကလေးငယ်၏ ဘဝကတော့ စုတ်ပြတ်သတ်ကျန်ခဲ့ရသည်။

မျက်ရည်များကြားက ဖုန်းကို ပြန်ကောက်ကိုင်ပြီး မြန်မာပြည်က သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ယောက်ထံ စုံစမ်းရန် ဖုန်းဆက်မိသည်။

“နင်… ဦးမင်းမောင်အကြောင်း သိလား အောင်အောင်။ ဟို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ဆယ်က ငါတို့ကို စာသင်ဖူးတဲ့ဆရာလေ။” “ဪ… ဦးမင်းမောင်လား။ သိတာပေါ့၊ သူက အခုထိ လူပျိုကြီးလေ။ ဂျာနယ်တွေ၊ ဖေ့ဘွတ်ခ်တွေမှာတော့ စာရိတ္တကောင်းတဲ့ ဆရာကြီး၊ လူပျိုကြီး ပညာဒါနလုပ်နေတယ်ဆိုပြီး နာမည်ကြီးပဲ။ ဒါပေမဲ့… ငါ ကြားတာတော့ သူ့မှာ ကောလာဟလတွေ ရှိတယ်။ ကျောင်းသူလေးတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နာမည်မကောင်းလို့ ခဏခဏ နယ်ပြောင်းရတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။”

သူငယ်ချင်း၏ စကားက မိုးမခ၏ ရင်ဘတ်ကို သံပူပူဖြင့် ကပ်လိုက်သလို ခံစားရစေသည်။ ‘မြွေပွေး’ သည် အသက်ကြီးသွားသော်လည်း အဆိပ်က မပြယ်သေး။ သမီးလေး အိန္ဒြာသည် မနူးမနပ်၊ လောကအကြောင်း မသိသေးသည့် သိုးငယ်လေးပမာ။ ထိုမြွေပွေး၏ အဆိပ်သင့်ခြင်းကို ခံရတော့မည်လော။

အခန်း (၃) -

နောက်တစ်နေ့တွင် မိုးမခ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းပြီး သမီးဖြစ်သူထံ ဖုန်းပြန်ဆက်ရသည်။ သမီးလေးကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြရန် စဉ်းစားသော်လည်း၊ အတိတ်က မိခင်ဖြစ်သူ၏ အရှက်ရဖွယ် ဒဏ်ရာကို သမီး သိသွားလျှင် မည်သို့ ခံစားရမည်နည်း။ ထို့ပြင် ချစ်မူးနေသော အသက် ၂၀ အရွယ် ကောင်မလေးတစ်ယောက်သည် မိခင်၏ စကားကို ယုံပါ့မလား၊ သို့မဟုတ် ထိုလူ၏ မာယာစကားများအောက်တွင် မိခင်ကိုပဲ အထင်လွဲသွားမလား။

“သမီးလေး… အဲဒီဆရာက သမီးထက် အသက်အများကြီး ကြီးတယ်နော်။ သမီးကို တကယ်ရော လက်ထပ်မှာမို့လို့လား။ သူက လူပျိုကြီးဆိုတော့ အကျင့်စရိုက်တွေကော စိတ်ချရရဲ့လား။” မိုးမခက အသံကို ပုံမှန်ဖြစ်အောင် ထိန်းပြီး မေးရှာသည်။

“မေမေကလည်း… သူက သမီးကို သိပ်ဂရုစိုက်တာ။ သမီးကို တရားဝင် လက်ထပ်ခွင့် တောင်းထားတာ မေမေရဲ့။ သူက ပြောတယ်၊ သူ့ဘဝမှာ သမီးနဲ့တွေ့မှပဲ စစ်မှန်တဲ့အချစ်ကို သိရတာတဲ့။ အတိတ်က ဘာအိမ်ထောင်မှလည်း မရှိခဲ့ဘူးတဲ့။ သမီးကို အရမ်းလေးစားတာ။”

သမီးလေး၏ စကားလုံးတိုင်းက မိုးမခ၏ ရင်ဝကို လှံနှင့် ထိုးနေသလိုပင်။ လွန်ခဲ့သော နှစ် ၂၀ ကလည်း ထိုလူသည် ဤကဲ့သို့ပင် ချိုသာသော စကားများ၊ လေးစားယုံကြည်ဖွယ် ဂုဏ်ပုဒ်များဖြင့် သူမကို လှည့်စားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

“သမီး… လောကကြီးက သမီးထင်သလို မရိုးရှင်းဘူး။ မေမေ ပြောတာကို နားထောင်ပါ။ အဲဒီလူနဲ့ အမြန်ဆုံး လမ်းခွဲလိုက်ပါတော့။ မေမေ တောင်းပန်ပါတယ်။” မိုးမခ အသံက တုန်ရီလာပြီး အမိန့်ပေးသလို ဖြစ်သွားသည်။

“မေမေ ဘာဖြစ်နေတာလဲဟင်။ အစက သမီးပျော်ရင် ရပြီဆို။ အခုကျမှ ဘာလို့ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လမ်းခွဲခိုင်းရတာလဲ။ သမီး သူ့ကို ချစ်တယ်။ သူက လူကောင်းပါ။ မေမေ အဝေးမှာရှိနေပြီး သမီးဘဝကို ဝင်မရှုပ်ပါနဲ့။”

သမီးလေးက ဖုန်းကို စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ချပစ်လိုက်သည်။ မိုးမခ ဖုန်းလေးကို ကိုင်ပြီး မှင်တက်မိနေသည်။ အဝေးရောက် မိခင်တစ်ယောက်၏ အားမတန်မှု၊ အတိတ်က ဒဏ်ရာဆိုး၏ ခြောက်လှန့်မှုများကြားတွင် သူမ တကယ်ပင် လမ်းပျောက်နေခဲ့ပြီ။

အခန်း (၄) 

(အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ရန် သတ္တိမွေးခြင်း)

သမီးလေးကို ထိုငရဲတွင်းထဲမှ ဆွဲထုတ်ရန် မိခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် မရရအောင် ခွဲရမည်ဟု မိုးမခ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော အရှက်တရားထက် သမီးလေး၏ အနာဂတ်က ပိုအရေးကြီးသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အတိတ်က ငရဲသခင်၊ ယခု သမီး၏ ချစ်သူ ဦးမင်းမောင်ထံ တိုက်ရိုက် ဖုန်းဆက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သမီးလေးဆီကနေ ရထားသည့် ထိုလူ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို တုန်ရီနေသော လက်ချောင်းများဖြင့် နှိပ်လိုက်သည်။

ဖုန်းဝင်သွားပြီး တစ်ဖက်မှ ခပ်ဩဩ အသံကြီး ထွက်လာသည်။ “ဟဲလို… ဘယ်သူလဲခင်ဗျာ။” နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်လွန်ခဲ့သော်လည်း ထိုအသံယုတ်ကို မိုးမခ မှတ်မိနေသည်။

“ကျွန်မ… မိုးမခ ပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၂၀ က ဆရာ့ရဲ့ ဆယ်တန်းကျောင်းသူ မိုးမခ။”

ဖုန်းလိုင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ တစ်ဖက်မှ လူ၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသော အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းကို ဖုန်းထဲကပင် ကြားနေရသည်။

“မင်း… မင်း… ဘာကိစ္စလဲ။” အသံက စောစောကလို တည်ငြိမ်မနေတော့ဘဲ တုန်ရီသွားသည်။ “ရှင် အခု ညှို့ယူဖမ်းစားနေတဲ့ ကောင်မလေး အိန္ဒြာဟာ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေးပဲ။” မိုးမခ၏ အသံက အေးစက်ပြီး ပြတ်သားနေသည်။ “ရှင် ကျွန်မဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ တန်လှပြီ။ အခု ကျွန်မသမီးလေးကိုပါ ထပ်ပြီး အမြတ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ရှင့်ရဲ့ မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်က သရုပ်မှန်ကို သမီးလေးသိအောင် ကျွန်မ အကုန်ပြောပြမယ်။ ရှင် သမီးလေးနဲ့ အခုချက်ချင်း ဝေးဝေးနေပါ။”

“မင်း… မင်းမှာ ဘာသက်သေရှိလဲ။” ထိုလူက ခြိမ်းခြောက်သံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ဆယ်က ကိစ္စကို ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။ အခု ငါက လူမှုပတ်ဝန်းကျင်မှာ သိက္ခာရှိတဲ့သူ။ မင်းသမီးက ငါ့ကို ရူးရူးမူးမူး ချစ်နေတာ။ မင်း သမီးကို ပြောရင်လည်း မင်းသမီးက ငါ့ကိုပဲ ယုံမှာ။ မင်းရဲ့ အတိတ်က အရှက်ကွဲခဲ့တဲ့ ကိစ္စကို သမီးဖြစ်သူ သိသွားရင် မင်းပဲ သိက္ခာကျမှာနော် မိုးမခ။”

ထိုလူယုတ်မာ၏ စကားလုံးများက မိုးမခကို ဒေါသမီးဟုန်းဟုန်း တောက်စေသည်။ သူသည် နောင်တရခြင်း အလျှင်းမရှိ။ အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ပင် ကောက်ကျစ် စက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းလာသည်။

အခန်း (၅) - မိခင်တို့၏ ဓားစာခံမဟုတ်သော အောင်ပွဲ

(လှပသော နိဂုံးနှင့် ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်)

မိုးမခ နောက်ဆုတ်၍ မဖြစ်တော့ပါ။ သူမသည် မြန်မာပြည်သို့ ချက်ချင်း ပြန်ရန် လေယာဉ်လက်မှတ် ဖြတ်လိုက်သည်။ လေယာဉ်ပေါ်တွင် စီးနင်းလာစဉ် တစ်ချိန်လုံး သမီးလေးကို မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို တွေးတောလာခဲ့သည်။

ရန်ကုန်သို့ ရောက်လျှင် ရောက်ချင်း မိဘများအိမ်သို့ မသွားဘဲ သမီးလေးနှင့် သီးသန့်တွေ့ရန် ဟိုတယ်တစ်ခုသို့ ခေါ်လိုက်သည်။ သမီးလေး ရောက်လာသောအခါ မိုးမခသည် သမီးလေး၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး မျက်ရည်များ ဝဲလျက် အတိတ်က သမီးလေး မသိခဲ့သော ညမည်းကြီးအကြောင်းကို အစအဆုံး ဖွင့်ဟပါတော့သည်။

“သမီးလေး… မေမေ့ကို ကြည့်ပါ။ မေမေ သမီးကို ဘယ်တုန်းကမှ မလိမ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီ ဦးမင်းမောင်ဆိုတဲ့လူဟာ… လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ဆယ်က မေမေ့ကို အဓမ္မပြုကျင့်ခဲ့တဲ့ လူယုတ်မာပဲ သမီး။ မေမေ အရှက်ကို ဖုံးကွယ်ပြီး ရင်ထဲမှာ ဒီဒဏ်ရာနဲ့ ရှင်သန်ခဲ့ရတာ။ အခု သမီးလေးကို အဲဒီငရဲတွင်းထဲ ထပ်မကျစေချင်ဘူး။”

သမီးလေး အိန္ဒြာသည် မိခင်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ဆွံ့အသွားသည်။ မျက်ရည်များ တဖြိုင်ဖြိုင် ကျလာပြီး ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း မိခင်၏ ရိုးသားပြတ်သားပြီး နာကျင်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ အမှန်တရားကို သဘောပေါက်သွားသည်။ ထိုစဉ် မိုးမခက ထိုလူနှင့် ဖုန်းပြောစဉ်က အသံသွင်းထားသည့် ဖိုင်ကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ ထိုဖိုင်ထဲတွင် “မင်းရဲ့ အတိတ်က အရှက်ကွဲခဲ့တဲ့ ကိစ္စကို သမီးသိရင် မင်းပဲ သိက္ခာကျမှာ” ဟု ပြောထားသော ဦးမင်းမောင်၏ စက်ဆုပ်ဖွယ် အသံဆိုးကြီး ပါရှိနေသည်။

သမီးလေးသည် ဖုန်းထဲက အသံကို ကြားပြီးနောက် ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ ငိုချလိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ “မေမေ… သမီး မှားသွားတယ်။ သမီး မသိခဲ့ဘူး။ မေမေ ဒီလောက် နာကျင်ခဲ့ရတာကို သမီး မသိဘဲ သူ့ကို ယုံမိခဲ့တယ်။ သမီး သူ့ကို မုန်းတယ် မေမေ… သမီး လမ်းခွဲမယ်။”

မိခင်နှင့် သမီး နှစ်ယောက်သား ဖက်လဲတကင်း ငိုကြွေးရင်း အတိတ်က ဒဏ်ရာဟောင်းများနှင့် အနာဂတ်က သံသယများကို မျက်ရည်များနှင့် အတူ ဆေးကြောပစ်လိုက်ကြသည်။

ဦးမင်းမောင်၏ ကျောင်းသူလေးများအပေါ် ကျူးလွန်ခဲ့သော စက်ဆုပ်ဖွယ် အတိတ်များကိုလည်း သမီးလေးကတစ်ဆင့် သူငယ်ချင်းများ၊ လူမှုရေးအဖွဲ့အစည်းများနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ ဥပဒေကြောင်းအရော၊ လူမှုရေးအရပါ မျက်နှာဖုံး ခွာချနိုင်ခဲ့သဖြင့် ထိုလူယုတ်မာသည် လူတောမတိုးရဲဘဲ ကံကြမ္မာ၏ ဝဋ်ကြွေးကို ခံစားသွားရတော့သည်။

နေရောင်ခြည်သစ်များ ကျရောက်လာသော မနက်ခင်းတွင် မိုးမခသည် သမီးလေး၏ လက်ကို တွဲလျက် ရှေ့ဆက်ရမည့် ကမ္ဘာသစ်သို့ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ခြေလှမ်းလှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အမှောင်ထုသည် မည်မျှပင် ကြာရှည်ပါစေ… အလင်းရောင်၏ ရှေ့တွင်တော့ အမြဲတမ်း ဒူးထောက် အရှုံးပေးရစမြဲ ဖြစ်ပေတော့သည်။