"၂ ရက်တာ အိမ်ထောင်ရေး"

 

အပိုင်း (၁)

ညနေခင်းရဲ့ ရွှေဝါရောင်နေခြည်နုနုဟာ ရန်ကုန်မြို့ပြရဲ့ ကွန်ကရစ်တောအုပ်ပေါ်မှာ မှေးမှိန်စပြုနေပြီ။ ရုံးခန်းရဲ့ စားပွဲတင်မီးအိမ်ဝါဝါအောက်မှာ သီရိ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တာ တစ်နာရီနီးပါး ရှိော့မယ်။ ဖိုင်တွဲတွေကို ပိတ်၊ ကွန်ပျူတာ screen ကို မှိတ်လိုက်ပေမဲ့ ရင်ထဲက ဝေခွဲမရတဲ့ အတွေးစက်ဝိုင်းကတော့ ငြိမ်းမသွားဘူး။ အသက် ၃၀ ကျော် အရွယ်အထိ အလုပ်ကိုပဲ ဘဝအထိမ်းအမှတ်လို ဖက်တွယ်ပြီး ဖြတ်သန်းလာခဲ့တဲ့ သီရိအတွက် ဒီရက်ပိုင်းညတွေဟာ အိပ်မပျော်နိုင်စရာ သောကတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။

စားပွဲပေါ်မှာ တုန်ခါသွားတဲ့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်က နာမည်လေးတစ်ခု။ ‘မင်းသန့်’ တဲ့။

“သီရိ… ရုံးဆင်းပြီလား။ မိုးရွာတော့မယ် ထင်တယ်။ ကျွန်တော် ရုံးရှေ့မှာ စောင့်နေတယ်နော်။ ညစာ အတူတူစားရင်း လမ်းလျှောက်ရအောင်။”

စာတိုလေးကို ကြည့်ရင်း သီရိ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချမိတယ်။ မင်းသန့်ဟာ သီရိရဲ့ အလုပ်လောကထဲကို လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကမှ ပရောဂျက်တစ်ခုနဲ့ ရောက်လာခဲ့တဲ့သူ။ ရိုးသားတယ်၊ တည်ငြိမ်တယ်၊ ပြီးတော့ သီရိရဲ့ အေးစက်စက် နေတတ်တဲ့ သဘာဝကို အလိုက်တသိနဲ့ နွေးထွေးမှု ပေးနိုင်ခဲ့သူပေါ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်ကပဲ သူ သီရိကို ဖွင့်ပြောခဲ့တယ်။ “ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ကျန်တဲ့နေ့ရက်တွေကို သီရိနဲ့အတူ ဖြတ်သန်းချင်တယ်” တဲ့။

အဲဒီစကားလုံးတွေက သီရိရဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ နှလုံးသားထဲကို မိုးရေစက်တွေလို စီးဆင်းသွားစေခဲ့ပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကြောက်ရွံ့မှု အေးအေးကြီးတစ်ခုက ရင်ဝကို လာဆောင့်တယ်။ သီရိရဲ့ အတိတ်… ငါးနှစ်တိုင်တိုင် သော့ခတ်ပြီး မြေမြှုပ်ထားခဲ့တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးအမှိုက်သရိုက်အကြောင်း သူ မသိသေးဘူး။

လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က… နှစ်ဖက်မိဘတွေရဲ့ အားပြိုင်မှု၊ အတ္တတွေနဲ့ အနားသတ်ကြမ်းခဲ့တဲ့ မင်္ဂလာပွဲ။ တရားဝင် လက်ထပ်ပြီး နှစ်ရက်ပဲ ပေါင်းလိုက်ရတဲ့ အိမ်ထောင်ရေး။ အဲဒီ နှစ်ရက်တာကာလဟာ သီရိအတွက် ငရဲခန်းလိုပါပဲ။ ဆဲဆိုသံတွေ၊ မျက်ရည်တွေ၊ နှစ်ဖက်ဆွေမျိုးတွေရဲ့ ရန်ပွဲတွေကြားမှာ သီရိတို့နှစ်ယောက် အိမ်ထောင်သည်ဘဝကို နှစ်ရက်နဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း သူနဲ့ လုံးဝမတွေ့တော့ဘူး။ ဘဝကို အလုပ်ထဲမှာပဲ နစ်မြုပ်ပြီး ငါးနှစ်လုံးလုံး စိတ်ဒဏ်ရာကို ကုစားခဲ့ရတာ။

သီရိ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ လှပရင့်ကျက်တဲ့ မိန်းမပျိုတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အကြောက်တရားတွေ ရိပ်ခိုနေတုန်းပဲ။ ‘ငါ့မှာ အတိတ်ဆိုး ရှိခဲ့တာကို သူ သိသွားရင် စိတ်ပျက်သွားမလား။ မပြောဘဲ ထားရင်ကော တစ်နေ့နေ့ သိသွားတဲ့အခါ သူ ငါ့ကို လိမ်ညာသူလို့ သတ်မှတ်မလား။’

ဖုန်းကို လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း သီရိရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေက ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့တယ်။ အမှန်တရားကို ဖွင့်ဟဖို့ သတ္တိနဲ့ အချစ်ကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်တဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တို့ဟာ ရင်ထဲမှာ အပြင်းအထန် စစ်ခင်းနေကြပြီ။

အပိုင်း (၂) 

မြို့လယ်က ကော်ဖီဆိုင်လေးရဲ့ ထောင့်စွန်းဝိုင်းမှာ မင်းသန့်က သီရိအတွက် ကပ္ပုချီနိုပူပူလေးတစ်ခွက်ကို အဆင်သင့် မှာထားပေးတယ်။ ဆိုင်အပြင်ဘက်မှာတော့ မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေက ကားလမ်းမပေါ်ကို တဖွဲဖွဲ ကြွေကျနေပြီး၊ ဆိုင်ထဲက ဂျက်ဇ်ဂီတသံသဲ့သဲ့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်စေသလိုပဲ။

“သီရိ… ဒီနေ့ အလုပ်တွေ အရမ်းပင်ပန်းသွားလား။ မျက်နှာလေး ညှိုးနေသလိုပဲ”

မင်းသန့်ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ မျက်ဝန်းတွေက သီရိရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ စိုးရိမ်တကြီး ဝဲပျံနေတယ်။ သူ့ရဲ့ ဒီလို ဂရုစိုက်မှုတွေကပဲ သီရိကို ရင်ခုန်စေခဲ့တာ ဖြစ်သလို၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရင်ကို ပိုပြီး နာကျင်စေတာလည်း ဖြစ်တယ်။

“မပင်ပန်းပါဘူး မင်းသန့်။ သီရိ… စဉ်းစားစရာလေးတွေ နည်းနည်း ရှိနေလို့ပါ”

သီရိ ကော်ဖီခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ ခွက်ရဲ့ အပူရှိန်က လက်ဖဝါးတွေကို နွေးထွေးစေပေမဲ့ ရင်ထဲက အေးစက်မှုကိုတော့ မဖျောက်ဖျက်နိုင်ဘူး။

“ကျွန်တော် ဖွင့်ပြောထားတဲ့ကိစ္စကို စဉ်းစားနေတာလားဟင်” မင်းသန့်က ပြုံးရင်း သီရိရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို အသာအယာ အုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ သူ့လက်ဖဝါးရဲ့ လုံခြုံမှုက သီရိကို တုန်လှုပ်သွားစေတယ်။ “ကျွန်တော် သီရိကို ဘယ်တော့မှ အလောမတိုက်ပါဘူး။ သီရိအဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အထိ စောင့်ဖို့ အာမခံတယ်။ ကျွန်တော့်ဘက်ကတော့ သီရိရဲ့ လက်ရှိနဲ့ အနာဂတ်ကိုပဲ မြတ်နိုးတာပါ”

‘လက်ရှိနဲ့ အနာဂတ်…’ အဲဒီစကားလုံးက သီရိရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ‘ဒါဆို အတိတ်ကော… မင်းသန့်။ ငါ့ရဲ့ နာကျင်စရာ အတိတ်ကိုကော ရှင် လက်ခံနိုင်ပါ့မလား’ လို့ သီရိ စိတ်ထဲကနေ အော်ဟစ်မေးမိတယ်။ စကားလုံးတွေက လည်ချောင်းဝမှာတင် တစ်ဆို့နေပြီး အပြင်ကို ထွက်မလာခဲ့ဘူး။

သီရိ မျက်လုံးတွေကို လွှဲလိုက်ပြီး အပြင်က မိုးရေစက်တွေကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ညီအစ်မ မရှိ၊ တိုင်ပင်ဖော် သူငယ်ချင်းမရှိတဲ့ သီရိရဲ့ ဘဝမှာ ဒီလို ဝေခွဲမရတဲ့ အခြေအနေဟာ တကယ့်ကို အထီးကျန်စရာ ကောင်းလွန်းလှပါတယ်။ ပြောလိုက်ရင် သူ စိတ်ပျက်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားမလား။ မပြောဘဲ ထားရင်လည်း တစ်ချိန်ချိန်မှာ ဘေးလူတွေဆီက သိသွားတဲ့အခါ သူ ခံစားရမယ့် ဒေါသနဲ့ စိတ်ပျက်မှုကို သီရိ မရင်ဆိုင်ရဲဘူး။ ကော်ဖီခွက်ထဲက အမြှုပ်ကလေးတွေ ပျော်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပဲ သီရိရဲ့ သတ္တိတွေလည်း တစ်စစ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ရတယ်။

အပိုင်း (၃) 

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မိခင်ဖြစ်သူက ဧည့်ခန်းမှာ ဘုရားစာအုပ် ဖတ်နေတယ်။ သီရိရဲ့ မိခင်ကလည်း အဲဒီတုန်းက ကိစ္စကြောင့် စိတ်ဒဏ်ရာ ရခဲ့သူမို့ အိမ်မှာ အတိတ်အကြောင်းကို ဘယ်သူမှ ပြန်မပြောကြဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နေလာခဲ့ကြတာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ အိပ်ခန်းထဲ ရောက်တော့ သီရိ ကုတင်ပေါ်မှာ ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ချလိုက်မိတယ်။

မှောင်ရိပ်သန်းနေတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ငါးနှစ်မက ကြာခဲ့တဲ့ ညတစ်ညရဲ့ ပုံရိပ်တွေက ရုပ်ရှင်ကားချပ်လို ပြန်လည် ထင်ဟပ်လာတယ်။ နှစ်ဖက်မိဘတွေရဲ့ အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံတွေ၊ “နင်တို့သမီးက မိဘစကား မနားထောင်ဘူး” ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေ၊ ပြီးတော့ သီရိကို ကာကွယ်ပေးဖို့ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့တဲ့ ထိုစဉ်က သတို့သားရဲ့ ကျောခိုင်းထွက်ခွာသွားမှု။ ၂ ရက်ပဲ ပေါင်းလိုက်ရပေမဲ့ အဲဒီ ၂ ရက်ဟာ သီရိရဲ့ မိန်းမသားဂုဏ်သိက္ခာကို ခြေတော်တင် နင်းချေသွားခဲ့တာ။

ဖုန်းသံလေး မြည်လာပြန်တယ်။ မင်းသန့်ဆီက စာလေး ရောက်လာပြန်ပြီ။

“အိမ်ပြန်ရောက်ပြီလား သီရိ။ ဒီနေ့ သီရိမျက်နှာမကောင်းလို့ စိတ်ပူနေမိတယ်။ ကောင်းကောင်းအိပ်နော်၊ မနက်ဖြန် ရုံးမှာ တွေ့မယ်။”

သီရိ ဖုန်းလေးကို ရင်ဘတ်မှာ အပ်ပြီး မျက်ရည်တွေ စီးကျလာခဲ့တယ်။ “ကျွန်မ ရှင့်ကို ချစ်မိနေပြီ ထင်တယ် မင်းသန့်… ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကြောက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်က ရှင် မြတ်နိုးတဲ့ သီရိဆိုတဲ့ မိန်းကလေးကို ဖျက်ဆီးပစ်မှာကို အရမ်းကြောက်တယ်” လို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိတယ်။

မိန်းမသားတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာ အိမ်ထောင်ကွဲဖူးတယ်ဆိုတဲ့ တံဆိပ်ကပ်ခံရတာ ဘယ်လောက် အားငယ်စရာကောင်းလဲဆိုတာ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင် သိနိုင်ပါတယ်။ မပြောဘဲ ဖုံးကွယ်ထားပြီး အဖြေပေးလိုက်ရင် သီရိတို့ ရှေ့ဆက်နိုင်မလား။ ဒါပေမဲ့ အချစ်ဆိုတာ အမှန်တရားပေါ်မှာပဲ တည်ဆောက်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ တစ်ချိန်ချိန်မှာ သူ သိလာရင်… “မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ညာခဲ့တာလဲ” ဆိုပြီး မုန်းတီးသွားမယ့် မျက်ဝန်းတွေကို သီရိ ဘယ်လိုမှ ရင်ဆိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အတွေးတွေက သီရိကို ညဉ့်နက်တဲ့အထိ နှိပ်စက်နေခဲ့တယ်။

အပိုင်း (၄) - သတ္တိကို မွေးဖွားခြင်းနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်

နောက်တစ်နေ့ ရုံးပိတ်ရက်မှာတော့ သီရိ စိတ်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ဒီအတိုင်း သောကရောက်နေရတဲ့ သံသယသံသရာကို အဆုံးသတ်ရမယ်။ မင်းသန့်ဟာ တကယ့်ကို အဖိုးတန်တဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက်မို့ သူ့ကို လိမ်ညာမှုရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ မထားချင်တော့ဘူး။ သိခွင့်ရှိတဲ့ အမှန်တရားကို သူ့ကို ပေးရမယ်။ အကယ်၍ သူ လက်မခံနိုင်လို့ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ရင်တောင် ဒါဟာ သီရိရဲ့ ကံကြမ္မာပဲမို့ နာကျင်စွာနဲ့ လက်ခံရုံပဲ ရှိတော့တယ်။

သီရိ မင်းသန့်ကို မြို့ပြင်က တိတ်ဆိတ်တဲ့ ပန်းခြံလေးတစ်ခုဆီကို ချိန်းလိုက်တယ်။ ညနေခင်း လေအေးအေးလေးတွေ တိုက်ခတ်နေပြီး သစ်ရွက်ကြွေတွေက မြေပြင်ပေါ်မှာ ပြန့်ကြဲနေတဲ့ နေရာလေးပေါ့။

မင်းသန့် ရောက်လာတော့ သီရိရဲ့ မျက်နှာကို သေချာကြည့်တယ်။ သူ သီရိရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ရိပ်မိပုံရတယ်။

“သီရိ… တစ်ခုခု ပြောစရာ ရှိလို့လား။ ရင်ထဲမှာ အလုံးကြီးတစ်ခုကို ထမ်းထားရသလိုပဲ”

သီရိ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး မင်းသန့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ လက်ချောင်းလေးတွေကတော့ အင်္ကျီအနားစကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။

“မင်းသန့်… သီရိ ရှင်ပေးတဲ့ အဖြေကို မပြန်ခင် သီရိရဲ့ အတိတ်အကြောင်း တစ်ခုကို ပြောပြရမယ်။ ဒါကို ကြားပြီးရင် မင်းသန့် သီရိအပေါ် ထားတဲ့ စိတ်တွေ ပြောင်းလဲသွားရင်လည်း သီရိ လက်ခံပါတယ်”

မင်းသန့်ရဲ့ မျက်နှာက တည်ငြိမ်သွားပြီး သီရိကို သေချာနားထောင်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

“သီရိ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က… အိမ်ထောင်ကျဖူးတယ်။ နှစ်ဖက်မိဘတွေရဲ့ ပြဿနာတွေကြောင့် ၂ ရက်ပဲ ပေါင်းလိုက်ရပြီး လမ်းခွဲခဲ့ကြတာပါ။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘာအဆက်အသွယ်မှ မရှိတော့ဘူး။ သီရိ ဘဝကို အလုပ်နဲ့ပဲ ကုစားပြီး အထီးကျန်စွာ ဖြတ်သန်းလာခဲ့တာ။ မင်းသန့်ကို မလိမ်ချင်ဘူး… ပြီးတော့ တစ်ချိန်ကျမှ သိပြီး စိတ်ဆိုးတာထက် အခုကတည်းက သီရိရဲ့ ဘဝအမှန်ကို သိစေချင်လို့ပါ”

စကားအဆုံးမှာ သီရိ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားမိတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသလိုပဲ။ မင်းသန့်ရဲ့ စိတ်ပျက်သွားမယ့် မျက်နှာကို မကြည့်ရဲတာကြောင့် နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆူးနဲ့ အဆစ်ခံရသလို နာကျင်နေမိတော့တယ်။

အပိုင်း (၅) - မိုးလင်းချိန်မှာ ပွင့်သော ပန်းတစ်ပွင့်

စက္ကန့်အနည်းငယ်ဟာ သီရိအတွက်တော့ ကမ္ဘာပျက်သလို ကြာမြင့်နေခဲ့တယ်။ အတန်ကြာတဲ့အထိ မင်းသန့်ဆီက ဘာအသံမှ ထွက်မလာဘူး။ သီရိ မျက်ရည်တစ်စက် ကျလာပြီး လှည့်ထွက်ဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ နွေးထွေးတဲ့ လက်တစ်ဖက်က သီရိရဲ့ ပုခုံးကို ဆွဲထိန်းလိုက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲကို အသာအယာ ဆွဲသွင်းလိုက်တယ်။

မင်းသန့်ရဲ့ ရင်ဘတ်က နွေးထွေးမှုနဲ့အတူ သူ့ရဲ့ သက်ပြင်းချသံ တိုးတိုးလေးကို ကြားလိုက်ရတယ်။

“သီရိရယ်… လူမိုက်လေး။ ဒါကို ပြောဖို့ ဒီလောက်တောင် ပူပန်နေခဲ့တာလား”

သီရိ အံ့ဩတကြီးနဲ့ မင်းသန့်ကို မော့ကြည့်မိတယ်။ မင်းသန့်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ စိတ်ပျက်ရိပ်တွေ မရှိဘဲ ပိုပြီးတော့တောင် ကြင်နာသနားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

“ကျွန်တော် ပြောခဲ့သားပဲ… ကျွန်တော် မြတ်နိုးတာ သီရိရဲ့ ယခုနဲ့ နောင်လာမယ့် အနာဂတ်ကိုပါ။ ၂ ရက်ပဲ ကြာခဲ့တဲ့၊ သီရိ ကိုယ်တိုင်လည်း မလိုလားခဲ့တဲ့ အတိတ်ဆိုးတစ်ခုအတွက် သီရိကို ကျွန်တော် ဘာလို့ အပြစ်တင်ရမှာလဲ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်တည်း ဒီဒဏ်ရာကို ငါးနှစ်လုံးလုံး အလုပ်နဲ့ ကုစားရင်း ဘယ်လောက် တောင့်ခံခဲ့ရမလဲဆိုတာ တွေးပြီး ကျွန်တော် ပိုတောင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ်”

မင်းသန့်က သီရိရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်တွေကို အသာအယာ သုတ်ပေးရင်း ပြုံးလိုက်တယ်။

“အမှန်တရားကို ရဲရဲဝံဝံ ဖွင့်ပြောခဲ့တဲ့ သီရိရဲ့ ရိုးသားမှုကို ကျွန်တော် ပိုပြီး တန်ဖိုးထားတယ်။ အခုကစပြီး သီရိမှာ တိုင်ပင်ဖော်၊ ရင်ဖွင့်ဖော် ညီအစ်မ ဒါမှမဟုတ် သူငယ်ချင်း မရှိဘူးဆိုတာမျိုး မတွေးပါနဲ့တော့။ ကျွန်တော်က သီရိရဲ့ သူငယ်ချင်းကော၊ မောင်နှမကော၊ ဘဝလက်တွဲဖော်ကော အကုန်လုံး ဖြစ်ပေးမယ်။ အတိတ်ရဲ့ အရိပ်တွေထဲကနေ ထွက်ခဲ့ပါတော့… သီရိရယ်”

ညနေခင်းရဲ့ နောက်ဆုံး နေခြည်စွန်းလေးက သူတို့နှစ်ယောက်ပေါ်ကို နွေးထွေးစွာ ကျရောက်နေတယ်။ သီရိရဲ့ ရင်ထဲမှာ ငါးနှစ်လုံးလုံး ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တဲ့ အေးစက်စက် အလုံပိတ်တံခါးကြီး ပွင့်ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

အတိတ်ရဲ့ ဆူးခက်တွေဟာ ဖွင့်ဟလိုက်တဲ့ အမှန်တရားရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ ကြွေလွင့်သွားခဲ့ပြီ။ သီရိရဲ့ နှလုံးသားသစ်ဟာ မင်းသန့်ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ လက်ဖဝါးထဲမှာ လုံခြုံစွာနဲ့ ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့ပြီး၊ ရှေ့ဆက်ရမယ့် လမ်းခရီးဟာ ဘယ်လောက်ပဲ ကြမ်းတမ်းပါစေ… နောက်ဆုတ်မှာ မဟုတ်တော့တဲ့ အချစ်စစ်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရရှိသွားခဲ့ပါတော့တယ်။