အခန်း (၁)
ပြက္ခဒိန်ပေါ်က ရက်စွဲတွေက ကုန်ဆုံးခြင်းဆီကို တရွေ့ရွေ့ ပြေးနေကြပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကတော့ အိမ်ထောင်သက် (၁၈) နှစ်ဆိုတဲ့ ဂဏန်းတစ်ခုအောက်မှာ ဆောက်တည်ရာမရ ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီ။
လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်...။ ထိုငါးနှစ်သည် ကျွန်မဘဝ၏ အမှောင်မိုက်ဆုံး ညပေါင်းများစွာကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည့် အချိန်များ ဖြစ်သည်။ ကိုကို နေမကောင်းဖြစ်တော့ ကျွန်မ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဇနီးတစ်ယောက်ထက် သူနာပြုတစ်ယောက်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ရသည်။ သူနာပြုဆရာမတွေလို ဂျူတီကုတ်မဝတ်ထားပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက ညမအိပ်ဘဲ ဆေးပုလင်းတွေ လဲလှယ်ပေးခဲ့ရတာ၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အပူရှိန်တွေကို ရေဖတ်တိုက်ရင်း နှိမ့်ချပေးခဲ့ရတာ အကြိမ်ကြိမ်။ အလုပ်အကိုင်၊ ကိုယ်ပိုင်အချိန်၊ လှပချင်တဲ့ မိန်းမသားဆန္ဒ... ဒါတွေအားလုံးကို ကျွန်မ သော့ခတ်ပြီး ပင်လယ်ထဲ ပစ်ချလိုက်ခဲ့တယ်။ ကိုကို ပြန်ကျန်းမာလာဖို့က ညှိုးနွမ်းနေတဲ့ ကျွန်မဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက် မီးရှူးတန်ဆောင် ဖြစ်ခဲ့တာကိုး။
ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွေမှာ ကိုကို အသက်ရှူသံ ပုံမှန်မဟုတ်ရင် ချက်ချင်းလန့်နိုးပြီး ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်ရတဲ့ ညတွေက ရေတွက်လို့ မရတော့ဘူး။ စိတ်ပင်ပန်း၊ လူပင်ပန်းဖြစ်လွန်းလို့ မျက်မှောင်ကြုတ်မိတိုင်း ကိုကို့ကို မြင်ရင် အားနာစိတ်ဝင်မှာစိုးလို့ တစ်ယောက်တည်း ရေချိုးခန်းထဲဝင်ပြီး ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ပိတ်ကာ ငိုခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေဟာ ကျွန်မရဲ့ အကောင်းဆုံး အရွယ်တွေ၊ နုပျိုမှုတွေပါပဲ။
"ကိုကို... သက်သာရဲ့လားဟင်။ ဆေးသောက်ရအောင်နော်"
ချော့မော့ပြီး ဇွန်းနဲ့ခွံ့ကျွေးခဲ့ရတဲ့ ဆေးစက်တိုင်းမှာ ကျွန်မရဲ့ သွေး၊ ချွေးနဲ့ မျက်ရည်တွေ နှောနေခဲ့တာကို ဘုရားသခင်ပဲ သိလိမ့်မယ်။ အခုတော့ သူ ကျန်းမာသွားပါပြီ။ ဖြူဖျော့နေတဲ့ သူ့ပါးပြင်တွေမှာ သွေးရောင်တွေ ပြန်လွှမ်းလာပြီး ခါးကလည်း ပြန်မတ်သွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့... ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာတဲ့ နေ့မှာပဲ သူ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေက သူစိမ်းတစ်ယောက်လို အေးစက်နေခဲ့တယ်။
မျက်နှာချင်းဆိုင် ထမင်းဝိုင်းမှာ သူ ကျွန်မကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချတယ်။
"နင်က အရင်လို မလှတော့ဘူးပဲ... ဇာဇာ"
ထိုစကားလုံးက ရင်ဘတ်ကို တူနဲ့ ထုလိုက်သလိုပါပဲ။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ချက်ပြုတ်ရင်း၊ သူ့အတွက် ပြုစုရင်း မီးခိုးငွေ့တွေ၊ ချွေးတွေကြားထဲ ရုန်းကန်ခဲ့ရတဲ့ မျက်နှာဟာ အရင်လို ဘယ်လှပါ့မလဲ ကိုကိုရယ်။ အရေးအကြောင်းတွေ ထင်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို ကြည့်ပြီး ထိုစကားကို သူ ဘယ်လိုရက်ရက်စက်စက် ပြောထွက်ခဲ့တာလဲ။ ရင်ထဲမှာ နာကျင်ခြင်း ကနဦးလှိုင်းတံပိုးက စတင်ရိုက်ခတ်လာခဲ့ပြီ။
အခန်း (၂)
နေ့လယ်ခင်းရဲ့ နေရောင်ခြည်က အိမ်ခန်းထဲကို ဖြာကျနေပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ စိတ်အစုံကတော့ ရေခဲတိုက်တစ်ခုလို အေးစက်စုတ်ပြတ်နေခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့ခန်းကနေ ကိုကို့ရဲ့ ရယ်မောသံ ခပ်တိုးတိုးကို ကြားရတယ်။ နေမကောင်းဖြစ်ကတည်းက အဲ့ဒီလို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးတဲ့ ရယ်မောသံမျိုးကို ကျွန်မ မကြားရတာ ကြာပြီ။ ဒါပေမဲ့ ထိုရယ်သံရဲ့ လိပ်စာက ကျွန်မဆီကို ဦးတည်နေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုတော့ မတော်တဆ ကြားလိုက်ရတဲ့ ဖုန်းပြောသံက သက်သေပြခဲ့ပါတယ်။
"စိတ်မပူပါနဲ့ ညီမလေးရယ်... ကိုယ် ညီမလေးဆီ လာခဲ့မှာပေါ့။ အိမ်ကမိန်းမက အိုနေပါပြီ။ သူက ဘာမှသိတာမဟုတ်ဘူး"
ကိုကို့ရဲ့ အသံက နူးညံ့ပျော့ပြောင်းလွန်းလို့ ကျွန်မတောင် မမှတ်မိချင်တော့ဘူး။ တစ်ဖက်က ကောင်မလေးကို ချော့မော့နေတဲ့ သူ့စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားထက်ထက်နဲ့ တဖြတ်ဖြတ် လှီးဖြတ်နေသလိုပဲ။ အိမ်ကမိန်းမက အိုနေပြီ တဲ့...။
ကျွန်မ လက်ထဲက ကိုကို့အတွက် ဖျော်လာတဲ့ လိမ္မော်ရည်ခွက်လေး တုန်ယင်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လွတ်ကျကာ ကွဲအက်သွားခဲ့တယ်။ ခွမ်း... ခနဲ အသံနဲ့အတူ ကျွန်မရဲ့ ၁၈ နှစ်တာ သစ္စာတရားတွေလည်း အစိမ်းလိုက် ကြေမွသွားခဲ့ရပြီ။
သူ လန့်ဖျာ့ပြီး ဖုန်းကို ချက်ချင်းချလိုက်တယ်။ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ နောင်တထက်၊ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို မိသွားတဲ့အတွက် စိတ်ပျက်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေက ပိုများနေခဲ့တယ်။
"မင်း... ဘာတွေ ကြားသွားလဲ"
သူက အပြစ်ရှိသူလို မဟုတ်ဘဲ ခပ်တည်တည်ပဲ မေးတယ်။ ကျွန်မ နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်ရီနေလို့ စကားတစ်လုံးမှ ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ ငါးနှစ်လုံးလုံး သူ့ရဲ့ အနံ့အသက်ဆိုးတွေ၊ ညည်းတွားသံတွေကို သည်းခံပြီး ပြုစုခဲ့တဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်ကို "အိုနေပြီ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတစ်လုံးတည်းနဲ့ ကင်ဆာလို ဖြတ်ထုတ်ပစ်ဖို့ သူ ကြိုးစားနေတာလား။
အခန်း (၃)
မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျလာပေမယ့် ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခုလို ဒေါသတွေက ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ နာကျင်ရမှာလား၊ စိတ်တိုဒေါသထွက်ရမှာလား မသိတော့ဘူး။ ရင်ထဲမှာတော့ တဆတ်ဆတ်နဲ့ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် စီးနေသလို ခံစားရတယ်။
"ကိုကို... ရှင် ပြောလိုက်တဲ့စကားက ဘာလဲ။ ကျွန်မက အိုနေပြီ ဟုတ်လား"
ကျွန်မ အသံက တုန်ယင်နေပေမယ့် ဒေါသကြောင့် စူးရှနေခဲ့တယ်။
"ငါးနှစ်... ငါးနှစ်လုံးလုံး ရှင် အိပ်ရာပေါ်မှာ ဘုရားတနေရတုန်းက ရှင် သေမလား၊ ရှင်သန်မလားဆိုတာပဲ ကျွန်မ တွေးခဲ့တာ။ ရှင့်ကို ပြုစုဖို့ ကျွန်မရဲ့ နုပျိုမှုတွေ၊ လှပမှုတွေကို စတေးခဲ့တာ။ အခု ရှင် နေကောင်းလာတော့ ကျွန်မက အိုလို့ အသစ်ရှာရပြီပေါ့ ဟုတ်လား"
ကိုကိုက မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး မထောက်မညှာ ပြန်ပြောတယ်။
"မင်း တစ်ယောက်တည်း ပင်ပန်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး ဇာဇာ။ ငါလည်း ရောဂါဝေဒနာနဲ့ စိတ်ဆင်းရဲခဲ့ရတာပဲ။ အခု ငါ နေကောင်းလာတဲ့အချိန်မှာ ငါ့ဘဝကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းချင်တယ်။ မင်းရဲ့ ဒီလို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်နဲ့ စိတ်တိုတတ်တဲ့ မျက်နှာကြီးကို ကြည့်ပြီး ငါ မနေချင်တော့ဘူး"
ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် တဲ့...။ ကျွန်မရဲ့ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားတဲ့ မျက်နှာဟာ ဘယ်သူ့ကြောင့်လဲ။ ဘယ်သူ့ကို အသက်ဆက်ပေးဖို့အတွက် ကျွန်မ ဖယောင်းတိုင်လို အရည်ပျော်ကျခဲ့ရတာလဲ။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသလို ခံစားချက်မျိုးနဲ့အတူ ခါးသက်လှတဲ့ အမှန်တရားကို ကျွန်မ ရင်ဆိုင်လိုက်ရပြီ။ သူ ကျွန်မကို မချစ်တော့ဘူး။ မချစ်ရုံတင်မကဘူး၊ သူ့အတွက် ပေးဆပ်ခဲ့သမျှတွေကို အမှိုက်လို သဘောထားခဲ့တာ။
အခန်း (၄)
ညတွေက ပိုပြီး ရှည်လျားလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ၊ ဘာလုပ်သင့်လဲဆိုတာကို တွေးရင်း အိပ်မပျော်တဲ့ ညပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်။ ခေါင်းအုံးပေါ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဆံပင်အနည်းငယ်နဲ့ မှန်ထဲက ညှိုးရော်နေတဲ့ ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတော့ ရင်ထဲမှာ လှိုက်ခနဲ နာကျင်ရပြန်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်း ငိုနေရုံနဲ့ ဘာမှဖြစ်မလာဘူးဆိုတာကို ကျွန်မ ဖြည်းဖြည်းချင်း သဘောပေါက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ တန်ဖိုးက သူ့ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုပေါ်မှာပဲ တည်မှီနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ကို ပြုစုခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ဟာ ကျွန်မရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ မေတ္တာတရားကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ အခု သူ သစ္စာဖောက်တာကတော့ သူ့ရဲ့ စရိုက်ယုတ်ညံ့မှုကြောင့်သာ ဖြစ်တယ်။ စာနာစိတ်မရှိတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝအချိန်တွေကို အပုပ်ခံလို့မဖြစ်ဘူး။
ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချလိုက်တယ်။ အရင်ဆုံး မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ပဲ။
ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေကြားကနေ ကျွန်မ ရုန်းထွက်ခဲ့တယ်။ အလှပြင်ဆိုင်ကို သွားခဲ့တယ်၊ လှပတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ပြန်ဝတ်ခဲ့တယ်၊ ကျွန်မ ပစ်ပယ်ထားခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပြန်တွေ့ခဲ့တယ်။ မှန်ထဲမှာ ရောင်ပြန်ဟပ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးဟာ အိုမင်းနေတာ မဟုတ်ဘဲ လောကဓံကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့တဲ့ ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးအသွင် ပြန်လည်ရှင်သန်လာခဲ့ပြီ။
အခန်း (၅)
ခြောက်လခန့် ကြာပြီးနောက်...။
ဧည့်ခန်းက ကော်ဖီဝိုင်းလေးထဲမှာ ကျွန်မနဲ့ ကိုကို (ယခုတော့ လင်ယောက်ျားဟောင်းပေါ့) ထိုင်နေကြတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ အရင်လို တက်ကြွမှုတွေ မရှိတော့ဘဲ နောင်တနဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ အရိပ်အယောင် တွေ့နေရတယ်။ ကြားရသလောက်တော့ ထိုကောင်မလေးက သူ့ရဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအချို့ကို ယူပြီး ဥပေက္ခာပြုသွားခဲ့ပြီတဲ့။
သူ ကျွန်မကို ငေးကြည့်နေတယ်။ ကျွန်မကတော့ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲ၊ သပ်ရပ်လှပတဲ့ ဝတ်စုံနဲ့ ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေခဲ့ပြီ။
"ဇာဇာ... မင်း အရင်ကထက် အများကြီး ပိုလှလာတယ်နော်။ ကိုယ်... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်"
သူ့အသံတွေ တုန်ယင်နေပြီး ကျွန်မရဲ့ လက်ကို လှမ်းကိုင်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ခပ်အေးအေးပဲ လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရှေ့က ကွာရှင်းစာချုပ်ကို သူ့ရှေ့ တိုးပေးလိုက်တယ်။
"ကိုကို... ရှင့်ကြောင့် ကျွန်မ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်ခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူး၊ ရှင့်ကို ချစ်လွန်းလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပစ်ပယ်ခဲ့မိတာ။ အခု ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချစ်တတ်သွားပြီ။ ရှင် ပြောခဲ့သလိုပဲ... အိမ်ကမိန်းမက အိုနေပြီ ဆိုတော့လည်း အိုမင်းခြင်းရဲ့ အလှတရားနဲ့ လွတ်လပ်မှုကိုပဲ ကျွန်မ ရွေးချယ်ပါရစေတော့"
ကျွန်မ စာချုပ်ပေါ်မှာ ကလောင်တံနဲ့ အစက်ချ လက်မှတ်ထိုးလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်တယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ နာကျင်မှုတွေ မရှိတော့ဘူးလားဆိုရင် ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထိုနာကျင်မှုဟာ ကျွန်မကို ပိုပြီး သန်မာစေခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ လှည့်ထွက်လာခဲ့တဲ့ ခြေလှမ်းတွေက ပေါ့ပါးနေခဲ့တယ်။ အတိတ်က ပေးဆပ်မှုတွေအတွက် နောင်တမရသလို၊ အနာဂတ်အတွက်လည်း ကြောက်ရွံ့မနေတော့ဘူး။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အလှဆုံးအချိန်ဆိုတာ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အလိုကျ နုပျိုနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် သိက္ခာရှိရှိနဲ့ တန်ဖိုးထား ရပ်တည်နိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ။
