အခန်း (၁)
နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို အပ်တစ်ထောင်ဖြင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုးဆွခံလိုက်ရသလို နာကျင်မှုမျိုးကို ရှင်တို့ ကြုံဖူးပါသလား။ မျက်ရည်ဆိုတာ ပါးပြင်ပေါ် စီးကျရုံတင်မကဘဲ ရင်ခေါင်းထဲအထိ စိမ့်ဝင်ပြီး သွေးတွေကိုပါ အေးခဲသွားစေနိုင်မှန်း ကျမ အခုမှ သိခဲ့ရတာ။
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကျော်က ကျမရဲ့ ဘဝပထမဆုံး လုပ်ငန်းခွင်မှာ သူ့ကို စတွေ့ခဲ့တယ်။ သူက ရုံးခန်းပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်ပြီး ကော်ဖီသောက်ရင်း ကျမကို ပြုံးပြခဲ့တဲ့နေ့က ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ နေရောင်ခြည်ဟာ အခုလိုမျိုး ပူလောင်မနေခဲ့ပါဘူး။
"မျက်မှန်လေးနဲ့ ညီမလေးက စာရင်းကိုင်အသစ်လား... ခက်ခဲတာရှိရင် ကိုကို့ကို အမြဲမေးနော်"
သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး စကားတစ်ခွန်းဟာ ကျမရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးကို လှုပ်ခါသွားစေခဲ့တယ်။ ပိတ်ရက်တိုင်းမှာ ကျွန်မတို့ အတူတူ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြတယ်၊ အနာဂတ်အကြောင်းတွေ ပြောခဲ့ကြတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေ၊ မိဘတွေကအစ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး "ဒီနှစ်ကုန်ရင်တော့ မင်္ဂလာဆွမ်း ကျွေးရတော့မယ်" လို့ မြော်လင့်တကြီး ပြောခဲ့ကြတာ။ ကျွန်မဘဝရဲ့ ပထမဆုံးအချစ်ဟာ ဆူးခက်တွေ ကွယ်ဝှက်ထားတဲ့ နှင်းဆီပွင့်မှန်း ထိုစဉ်က ဖြူစင်လွန်းတဲ့ ကျမ မရိပ်မိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၂)
ပြီးခဲ့တဲ့လက မိုးဖွဲဖွဲရွာတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျမရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားစေမယ့် သတင်းစကားကို သိခဲ့ရတယ်။ ဆေးစစ်တံပေါ်က နီရဲရဲ မျဉ်းနှစ်ကြောင်းကို ကြည့်ရင်း ကျမ လက်တွေ တုန်ရင်နေခဲ့တယ်။ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့အတူ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်မှုက ဒွန်တွဲနေခဲ့တာ။ ကျမ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ သက်ရှိလူသားလေးတစ်ယောက်၊ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ သွေးသားလေး သန္ဓေတည်နေပြီ။
သူ့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ပြောပြမိတော့ သူက ဖုန်းထဲကနေ ခပ်ပြုံးပြုံးအသံနဲ့ ချော့ရှာတယ်။
"ဘာမှမဖြစ်ဘူး မိန်းကလေး... ကိုကို ရှိတယ်၊ ကိုကို တာဝန်ယူမှာပေါ့။ ကိုကိုတို့ လူကြီးချင်း ပြောပြီး အမြန်ဆုံး လက်ထပ်ကြမယ်လေ။ စိတ်မပူနဲ့နော်"
အဲဒီစကားတစ်ခွန်းကြောင့် ကျမ ရင်ထဲက အပူလုံးတွေ ကျဆင်းသွားပြီး သူ့ကို ပိုလို့တောင် ချစ်မိသွားသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့... အဲဒီ "ကိုကိုရှိတယ်" ဆိုတဲ့ စကားဟာ ကျမနောက်ဆုံး ကြားလိုက်ရတဲ့ သူ့အသံ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ၃ ရက်၊ ၄ ရက်... ဖုန်းခေါ်ရင် မအားပါဆိုတာချည်း ပြနေခဲ့တယ်။ ရုံးမှာလည်း ခွင့်တိုင်ပြီး ပျောက်နေခဲ့တယ်။ လူကြီးတွေကို ဖွင့်ပြောဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့အချိန်မှာ ကျမရဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ ပြာပုံဘဝကို ကူးပြောင်းဖို့ စက္ကန့်ပိုင်းပဲ လိုပါတော့တယ်။
အခန်း (၃)
တံခါးဘဲလ်တီးသံကြောင့် ပြာယာခတ်ပြီး သွားဖွင့်မိတဲ့အခါ တံခါးဝမှာ ရပ်နေတာ သူ မဟုတ်ဘဲ နွမ်းလျတဲ့ မျက်နှာနဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ နာကျင်မှုနဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ အပြည့်။
"ညီမက ဝင်းဝင်း (အမည်လွှဲ) လား... မမက သူ့ရဲ့ တရားဝင် မိန်းမပါ"
အဲဒီစကားတစ်ခွန်းဟာ မိုးကြိုးအစင်းတစ်ရာ ကျမခေါင်းပေါ် တပြိုင်နက် ပစ်ချလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျမ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်ပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ စကားတွေ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ပြောကြည့်တော့မှ ပိုပြီး ရင်နင့်စရာကောင်းတဲ့ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးဟာ ကျမနဲ့ သူ မတွဲခင် တစ်လအလိုထဲက ရွာမှာ မိဘချင်း သဘောတူ စုလျားရစ်ပတ် လက်ထပ်ခဲ့တဲ့ဇနီး ဖြစ်နေခဲ့တာ။ သူမကို ရွာမှာ ပစ်ထားခဲ့ပြီး ရန်ကုန်မှာ ကျမကို လူပျိုသဖွယ် လာလိမ်ခဲ့တာ။
"မမလည်း ညီမလိုပဲ ခံစားရပါတယ်... သူ မြို့မှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်ပဲ အောက်မေ့တာ၊ အခုတော့..."
သူမ ငိုရှာတယ်။ ကျမလည်း ငိုမိတယ်။ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ဟာ ယုတ်မာကောက်ကျစ်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ လှည့်ကွက်ထဲမှာ ပြိုင်တူ သေပွဲဝင်ခဲ့ကြရတာပဲ။
အခန်း (၄)
ပိုပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်နိုင်တာက အမှန်တရားတွေ ပေါ်လာတဲ့အခါ အဲဒီကောင်လေးဟာ ပြဿနာကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ယောက်ျားရင့်မကြီးတစ်ယောက်လို သတ္တိမရှိခဲ့ဘူး။ သူကော၊ သူ့ရဲ့ရွာက မိန်းမပါ အခုတော့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ပြီး ထွက်ပြေးပျောက်ဆုံးသွားကြပြီ။
ကျမ ရင်ထဲက သွေးစက်လက်နဲ့ သူ့မိဘတွေဆီကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ငါ့မြေးလေးအတွက်၊ ငါ့ဘဝအတွက် အားကိုးရာတစ်ခုခု ရနိုးနိုးနဲ့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့... သွေးသားရင်းချာတွေရဲ့ ရိုက်ပုတ်မှုက ပိုပြီး နာကျင်ရပါတယ်။
"ငါတို့ သားအကြောင်း ငါတို့ မသိဘူး။ နင့်ကိစ္စ နင့်ဘာသာရှင်း။ ငါတို့အိမ်ကို လာမရှုပ်နဲ့"
တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်ချလိုက်တဲ့အသံနဲ့အတူ ကျမရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ အကုန် ကြေမွသွားခဲ့ရတယ်။ ဗိုက်ထဲက ကလေးငယ်လေးကတော့ ဘာမှမသိရှာဘဲ လှုပ်ရှားနေလေရဲ့။ အစကတည်းက သူဟာ အိမ်ထောင်ရှိရက်နဲ့ လိမ်ခဲ့တာကို ကျမ တကယ်... တကယ် မသိခဲ့ပါဘူး။ သိခဲ့ရင် ဒီလို အမှားမျိုးကို သေရင်တောင် ကျမ ကျူးလွန်မိမှာ မဟုတ်ဘူး။
အခန်း (၅)
အခုတော့ ကျမ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ မသိတဲ့ လမ်းပျောက်သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေရပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျမကို ကဲ့ရဲ့ချင်တဲ့ လူအချို့ကို တစ်ခုတော့ ပြောပြချင်ပါတယ်။
ဒီဖြစ်ရပ်မှာ ဟိုဘက်က မိန်းကလေးကော၊ ဒီဘက်က ကျမကောဟာ သားကောင်တွေပါ။ လိမ်လည်လှည့်ဖြားပြီး မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့၊ မွေးဖွားလာမယ့် သွေးသားကိုပါ စွန့်ပစ်ရဲတဲ့ အဲဒီကောင်လေးကသာ အပြစ်တရားအားလုံးရဲ့ တရားခံ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျမ ဘယ်သူ့ကိုမှ မမုန်းတော့ပါဘူး။ ဖြစ်သမျှ အရာအားလုံးကို ကျမရဲ့ ဝဋ်ကြွေး၊ ကျမရဲ့ ကံတရားလို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်ပါပြီ။
မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပြီး ကျမ ဗိုက်လေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်မိတယ်။ အဖေမရှိလည်း မေမေ ရှိတယ်လေ...။
"လူတစ်ယောက်ရဲ့ ယုတ်မာမှုကို ကံတရားလို့ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပေမယ့်... မွေးဖွားလာမယ့် အပြစ်မဲ့ ကလေးငယ်လေးရဲ့ ရှေ့ဆက်ရမယ့် ကမ္ဘာမှာတော့ ကျမဟာ ကြံ့ကြံ့ခံရပ်တည်ရမယ့် မိခင်တစ်ယောက်အဖြစ် သတ္တိရှိရှိ လျှောက်လှမ်းသွားမှာပါ။"
(စာဖတ်သူ အပေါင်းတို့ရှင်... မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဖြူစင်မှုကို အသုံးချသွားတဲ့ ဒီလို တာဝန်မဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်အပေါ် ရှင်တို့ကော ဘယ်လို မြင်ကြပါသလဲ?)
