အပိုင်း (၁)
စင်ကာပူမြို့ပြရဲ့ ညဉ့်ဦးယံဟာ မှန်ပြတင်းအပြင်ဘက်မှာ မီးရောင်စုံနဲ့ လင်းထိန်လို့။ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး အေးစက်လှတဲ့ တိုက်ခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာတော့ သီရိ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး မီးစနဲ့ ထိုးဆွခံထားရသလို ပူလောင်နေမိတယ်။ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ လက်ပ်တော့ပ်မျက်နှာပြင်က ကုမ္ပဏီရဲ့ လပတ်ဘဏ္ဍာရေး အစီရင်ခံစာဇယားတွေဟာ သူမရဲ့ မျက်ရည်ကြည်တွေကြားမှာ ဝေဝါးနေခဲ့ပြီ။ ပြည်ပရုံးခွဲကို ပြောင်းရွှေ့အခြေစိုက်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်တာကာလအတွင်း သီရိရဲ့ ဘဝဟာ ငွေကြေးအရ အောင်မြင်မှုတွေရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ခဲ့တာ အမှန်ပဲ။ အိမ်ထောင်ကွဲပြီးနောက် ကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ရုန်းကန်ခဲ့ရသမျှ ခါးသီးမှုတွေဟာ ဒီနိုင်ငံခြားလစာနဲ့ အရာရာ ပြည့်စုံသွားခဲ့ပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။
ညတိုင်း မြန်မာပြည်က မိခင်ဖြစ်သူဆီကို လစဉ် ပိုပိုလျှံလျှံ လွှဲပေးခဲ့တဲ့ အဝတ်အစားဖိုး၊ မုန့်ဖိုး၊ သားနဲ့သမီးရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာ သင်တန်းကြေးတွေ။ သီရိ စိတ်ကူးထဲမှာတော့ သူမရဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ဟာ ရန်ကုန်က အိမ်လေးထဲမှာ ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားရင်း၊ အာဟာရပြည့်ဝတဲ့ မုန့်တွေကို စားရင်း အမေ့ကို လွမ်းတဲ့စိတ်ကို ဖြေဖျောက်နေကြလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ သို့သော်... လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီပိုင်းက ဝင်လာခဲ့တဲ့ ဗီဒီယိုကောလ်တစ်ခုက သီရိရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို တစ်စစီ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။
ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတာက အသက် ၁၁ နှစ်အရွယ် သမီးကြီး မေမြတ်နိုးရဲ့ မျက်နှာလေး။ ထုံးစံအတိုင်း ရွှင်လန်းနေရမယ့် ကလေးငယ်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေဟာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနဲ့ ညှိုးငယ်ခြင်းတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း အဖွားဖြစ်သူ အပြင်သွားခိုက် ခိုးဆက်ရတဲ့ ဖုန်းမှန်း သိသာလှတယ်။
“မေမေ...” သမီးငယ်ရဲ့ အသံလေးက တုန်ရီနေရှာတယ်။
“သမီးလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ ကလေးရဲ့။ အဖွားကော... မောင်လေးကော ဘာလုပ်နေလဲ” သီရိက အသံကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းပြီး မေးလိုက်ပေမယ့် ရင်ထဲမှာ မကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
“အဖွား အပြင်သွားတယ် မေမေ။ သမီး... သမီး မေမေ့ကို ပြောစရာရှိလို့။ မောင်လေးလည်း ညစာမစားရသေးဘူး။ အိမ်မှာ ဘာမှချက်စရာမရှိတော့လို့”
သီရိရဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆတ်ခနဲ တုန်သွားရတယ်။ “သမီး... ဘာလို့လဲ။ မေမေ လွန်ခဲ့တဲ့ လေးငါးရက်ကတင် ပိုက်ဆံအများကြီး လွှဲပေးထားတယ်လေ။ အဖွားကို မုန့်ဝယ်ကျွေးဖို့ မပြောဘူးလား”
“မေမေ့ကို အဖွားက ဖုန်းဆက်ရင် အကုန်အဆင်ပြေတယ်လို့ပဲ ပြောခိုင်းတာ။ တကယ်တော့... တကယ်တော့ အိမ်ကို နေ့တိုင်း လူတွေလာပြီး ပိုက်ဆံတောင်းနေကြတယ် မေမေ။ ဆဲလည်းဆဲကြတယ်။ သမီးတို့ ကြောက်လွန်းလို့ အခန်းထဲမှာပဲ ပုန်းနေရတယ်။ သမီးတို့ တက်နေတဲ့ အင်္ဂလိပ်စာသင်တန်းလည်း မသွားရတာ နှစ်လရှိပြီ။ သင်တန်းကြေးမသွင်းရသေးလို့ဆိုပြီး ဆရာမက ပြန်လွှတ်လိုက်တာ...” သမီးကြီးရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်စက်တွေဟာ သီရိရဲ့ ရင်ဘတ်တည့်တည့်ကို အက်ဆစ်နဲ့ လောင်းချလိုက်သလိုပါပဲ။
အပိုင်း (၂)
သမီးဖြစ်သူရဲ့ စကားတွေဟာ သီရိရဲ့ ခေါင်းကို တူနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထုရိုက်လိုက်သလို မိန်းမောသွားစေတယ်။ ကလေးတွေကို စင်ကာပူ ခေါ်ဖို့အတွက် အခြေခံရအောင် မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာနဲ့ ထားပေးခဲ့တဲ့ အင်္ဂလိပ်စာသင်တန်း။ မိမိ ပေးပို့သမျှ ငွေကြေးတွေဟာ ကလေးတွေရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖျားကို မဆိုစလောက်လေးတောင် မထိတွေ့ခဲ့ဘဲ ဘယ်နေရာကို ရောက်သွားခဲ့တာလဲ။ သီရိ ချက်ချင်းပဲ မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်မြစင်ဆီကို ဖုန်းခေါ်လိုက်တယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြုံခဲ့ရတဲ့ မိခင်ရဲ့ လောင်းကစားစွဲလမ်းမှု အရိပ်မည်းကြီးက ပြန်လည် ခြောက်လှန့်လာခဲ့ပြီ။
ဖုန်းခေါ်သံ သုံးချက်မြောက်မှာ ဒေါ်မြစင် ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်တယ်။ နောက်ခံအသံတွေက ဆူညံဆူညံနဲ့ ချဲဒိုင် ဒါမှမဟုတ် ဖဲဝိုင်းတစ်ခုခုရဲ့ အသံတွေမှန်း သီရိ ကောင်းကောင်း သိနေတယ်။
“အမေ... သမီး လွှဲပေးတဲ့ ကလေးတွေရဲ့ သင်တန်းကြေးနဲ့ စားစရိတ်တွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ” သီရိ အသံကို တင်းထားပေမယ့် ငိုသံစွက်နေရှာတယ်။
ဖုန်းတစ်ဖက်က ဒေါ်မြစင်ရဲ့ အသံက ပျာယာခတ်သွားပြီးမှ ချက်ချင်းပဲ မာထန်တဲ့ လေသံပြောင်းသွားတယ်။ “နင်က ဘာတွေကို လာမေးနေတာလဲ သီရိ။ ငါ့ဘာသာ အိမ်စရိတ်တွေ၊ ကုန်ဈေးနှုန်းတွေ တက်လို့ သုံးလိုက်ရတာပေါ့။ ကလေးတွေက နေကောင်းကျန်းမာနေတာပဲဟာကို”
“အမေ မလိမ်ပါနဲ့တော့။ ကလေးတွေ သင်တန်းမတက်ရတာ နှစ်လရှိပြီ။ အိမ်ကိုလည်း အကြွေးရှင်တွေ လာနေတယ်ဆို။ သမီး ပို့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အမေ လောင်းကစားထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြန်ပြီမလား။ သမီးရဲ့ ကလေးတွေကို အဲလို ငရဲတွင်းထဲမှာ မထားနိုင်တော့ဘူး။ သမီး ချက်ချင်း ပြန်ခေါ်မယ်”
ဒေါ်မြစင်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ခက်ထန်သွားတယ်။ “နင် ဇွတ်မလုပ်နဲ့ သီရိ။ ကလေးတွေကို ငါ နင့်ဆီ မပို့နိုင်ဘူး။ ငါ့ကိစ္စ ငါ့ဘာသာ ရှင်းမယ်။ နင်က ငါ့ကို ပိုက်ဆံပို့ရုံပဲ တာဝန်ရှိတာ။ ကလေးတွေကို နင် လာမခေါ်နဲ့၊ ငါလည်း မပေးနိုင်ဘူး!”
တူ... တူ... တူ... ဖုန်းလိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့တယ်။ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ခေါ်တော့ စက်ပိတ်ထားကြောင်းပဲ အော်တိုအသံက အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်နေခဲ့တော့တယ်။ သီရိ ဖုန်းလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ကျကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချမိပါတော့တယ်။
အပိုင်း (၃)
ရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပေမယ့် ဒေါ်မြစင်ရဲ့ ဖုန်းက လုံးဝ ခေါ်လို့မရတော့ဘူး။ သီရိရဲ့ နေ့ရက်တွေဟာ အိပ်မက်ဆိုးတွေလိုပဲ။ ရုံးမှာ အလုပ်လုပ်နေရင်းလည်း ကလေးတွေရဲ့ မျက်နှာပဲ မြင်ယောင်နေမိပြီး အမှားမှားအယွင်းယွင်း ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကလေးတွေကို လွှဲပေးထားတဲ့ ဖုန်းလေးကို ခေါ်ကြည့်တော့လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်ပဲ ပြနေတယ်။ ဒေါ်မြစင်က ကလေးတွေနဲ့ သီရိကို အဆက်အသွယ် လုံးဝ ဖြတ်တောက်လိုက်တာ ထင်ရှားနေပြီ။
သီရိရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သုံးနှစ်တာပတ်လုံး မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှုလွန်ကဲခဲ့တာတွေကို နောင်တရနေမိတယ်။ 'ငါ ပိုက်ဆံရှာပေးနိုင်ရင် အကုန်အဆင်ပြေမှာပဲ' ဆိုတဲ့ အတွေးဟာ အမှားကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လေပြီ။ မိခင်ရင်း ဖြစ်ပေမယ့်လည်း လောင်းကစားရဲ့ သားကောင်ဖြစ်နေတဲ့သူဟာ မြေးအရင်းတွေရဲ့ အနာဂတ်ကိုပါ ရောင်းစားဖို့ ဝန်မလေးဘူးဆိုတာကို သီရိ မေ့လျော့ခဲ့မိတယ်။
တိုက်ခန်းရဲ့ မှောင်မည်းနေတဲ့ ဧည့်ခန်းလေးထဲမှာ သီရိ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း သမီးကြီးနဲ့ သားငယ်လေးရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးကို ကြည့်နေမိတယ်။ ဓာတ်ပုံထဲမှာ ကလေးတွေက ဖြူစင်စွာ ပြုံးနေကြပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှု၊ အကြွေးရှင်တွေရဲ့ ခြိမ်းခြောက်သံတွေကြားမှာ တုန်ရီနေကြရရှာပြီ။
“မေမေ တောင်းပန်ပါတယ် ကလေးတို့ရယ်... မေမေ ပိုက်ဆံပဲ သိခဲ့လို့ သမီးတို့ ဒီလောက် ဒုက္ခရောက်နေတာကို မသိခဲ့ရဘူး”
ရင်ဘတ်ထဲက နာကျင်မှုက လည်ချောင်းဝမှာ တစ်ဆို့နေပြီး အသက်ရှူဖို့တောင် ခက်ခဲလာခဲ့တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘူး။ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ဗီဇစိတ်က သီရိကို ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချမှတ်ဖို့ တွန်းအားပေးနေခဲ့ပြီ။
အပိုင်း (၄)
မြန်မာပြည်က ယုံကြည်ရတဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ သီတာ့ဆီကို သီရိ လှမ်းပြီး အကူအညီတောင်းရတယ်။ သီတာ့ကို အိမ်ဘက်ကို သွားကြည့်ပေးဖို့၊ ကလေးတွေရဲ့ အခြေအနေကို စုံစမ်းပေးဖို့ တောင်းပန်ခဲ့ရတယ်။ တစ်ရက်အကြာမှာတော့ သီတာ့ဆီက ဖုန်းပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။
“သီရိ... နင့်အမေကတော့ တကယ်ပဲ အကြွေးတွေ ပတ်လည်ဝိုင်းနေတာ။ အိမ်ကိုတောင် ပေါင်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်။ ကလေးတွေကတော့ ကျောင်းသွားချိန်ကလွဲရင် အိမ်ပြင်တောင် မထွက်ရဘူး။ မျက်နှာလေးတွေလည်း မကောင်းကြဘူးဟာ။ နင့်အမေကတော့ ဖဲဝိုင်းကနေ ပြန်မလာဘူး”
သီတာ့ရဲ့ စကားတွေက သီရိကို မီးလောင်ရာ လေပင့်လိုက်သလိုပါပဲ။ ကလေးတွေရဲ့ အသက်အန္တရာယ်နဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုတွေက အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲနိုင်တဲ့ ဗုံးတစ်လုံးလို ဖြစ်နေပြီ။ စင်ကာပူက အလုပ်အကိုင်၊ လစာကောင်းကောင်းနဲ့ အနာဂတ်ဆိုတာတွေဟာ ကလေးတွေရဲ့ အသက်ရှင်သန်မှု မရှိရင် ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိတော့ဘူးဆိုတာ သီရိ သဘောပေါက်လိုက်တယ်။
သူမ ချက်ချင်းပဲ ကုမ္ပဏီမန်နေဂျာဆီကို သွားပြီး အရေးပေါ် ခွင့်ရက်ရှည် တင်လိုက်တယ်။ “ကျွန်မ မြန်မာပြည်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရပါမယ်။ ကလေးတွေ အရေးကြီးလို့ပါ”
မန်နေဂျာက နားလည်မှုရှိစွာနဲ့ ခွင့်ပြုခဲ့ပေမယ့် သီရိရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ စိုးရိမ်စိတ်တွေက တားမရဆီးမရ။ ရန်ကုန်ကို ပြန်ရောက်ရင် မိခင်ဖြစ်သူနဲ့ ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ရမလဲ၊ ကလေးတွေကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ခေါ်ထုတ်ရမလဲ။ ဥပဒေကြောင်းအရ ရင်ဆိုင်ရရင်ကော အချိန်တွေ ဘယ်လောက် ကြာဦးမလဲ။ အတွေးပေါင်းစုံက သီရိရဲ့ ဦးနှောက်ကို ညှဉ်းပန်းနေခဲ့တယ်။
အပိုင်း (၅)
ရန်ကုန်အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာလေဆိပ်ကို သီရိ ခြေချလိုက်တဲ့အချိန်မှာ မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ရွာသွန်းနေတယ်။ သုံးနှစ်တာ ဝေးကွာခဲ့တဲ့ မွေးရပ်မြေဟာ ယခင်လို မဟုတ်ဘဲ ညှိုးငယ်ခြောက်ကပ်နေသလိုပဲ။ သီရိ လေဆိပ်ကနေ အငှားယာဉ်တစ်စီးကို ချက်ချင်းငှားပြီး ကလေးတွေရှိရာ အိမ်ကို တန်းမောင်းခိုင်းလိုက်တယ်။ နှလုံးခုန်သံတွေက တဒုန်းဒုန်းနဲ့ စည်းချက်မမှန်တော့ဘူး။
အိမ်ရှေ့ကို ရောက်တဲ့အခါ အိမ်ကလေးဟာ သီရိ ထင်ထားတာထက် ပိုမို ဟောင်းနွမ်းပြီး ခြောက်ကပ်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ သီရိ တံခါးကို ခေါက်လိုက်တဲ့အခါ တံခါးပွင့်လာပြီး ထွက်လာတာက မျက်ကွင်းညိုညိုနဲ့ ဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်နေတဲ့ မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်မြစင်။ ဒေါ်မြစင်ဟာ သီရိကို မြင်မြင်ချင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် သီရိက အားနဲ့ တွန်းဖွင့်ပြီး အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တယ်။
“မေမေ!!!”
အခန်းထဲကနေ ထွက်ပြေးလာတဲ့ သမီးကြီး မေမြတ်နိုးနဲ့ သားငယ်လေး။ ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးဟာ သီရိကို မြင်တာနဲ့ ငိုယိုပြီး ရင်ခွင်ထဲကို ပြေးဝင်လာကြတယ်။ သီရိ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဖက်ထားရင်း မျက်ရည်တွေ အလုအယက် စီးကျလာခဲ့တယ်။ ကလေးတွေရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာလေးတွေဟာ ပိန်လှီလို့။
“သီရိ... နင် ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ကလေးတွေကို ငါ မပေးနိုင်ဘူးလို့ ပြောထားတယ်မလား” ဒေါ်မြစင်က အသံတုန်တုန်နဲ့ အော်ဟစ်ဆဲဆိုပြန်တယ်။
သီရိ ကလေးတွေကို ဖက်ထားရာကနေ ထရပ်လိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူကို တည်ငြိမ်သော်လည်း ပြတ်သားတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ “အမေ... တော်ပါတော့။ သမီး အမေ့ကို သမီး တတ်နိုင်သလောက် ပြုစု စောင့်ရှောက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးရဲ့ ကလေးတွေရဲ့ ဘဝကိုတော့ အမေ့ရဲ့ လောင်းကစားတွင်းထဲ အနစ်မခံနိုင်တော့ဘူး။ အမေ့ရဲ့ အကြွေးတွေကို သမီး နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ဆပ်ပေးမယ်။ ဒါပေမယ့် ကလေးတွေကိုတော့ သမီးနဲ့အတူ စင်ကာပူကို ချက်ချင်း လိုက်ခဲ့ရမယ်။ အမေ တားရင် သမီး ဥပဒေအရ ရဲတိုင်ပြီး ကလေးတွေကို ခေါ်ရလိမ့်မယ်”
သီရိရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ငွေကြေးအကြွေးဆပ်ပေးမယ့် ကမ်းလှမ်းမှုအောက်မှာ ဒေါ်မြစင်ဟာ ဆွံ့အသွားခဲ့တယ်။ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ အတ္တဟာ ငွေကြေးနဲ့ လောင်းကစားမက်မောမှု ရှေ့မှောက်မှာ ဒူးထောက်သွားခဲ့ရရှာတယ်။
ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ သီရိဟာ သားနဲ့သမီး လက်ကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ရန်ကုန်လေဆိပ်ရဲ့ ထွက်ခွာမယ့် ဂိတ်ပေါက်ဆီကို လျှောက်လှမ်းခဲ့တယ်။ ကလေးတွေရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ သုံးနှစ်တာကာလအတွင်း ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စစ်မှန်တဲ့ အပြုံးတွေ ပြန်လည် ပွင့်လန်းလို့နေပြီ။
ငွေကြေးဆိုတာ ဘဝရဲ့ လိုအပ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ခွင်နဲ့ နွေးထွေးတဲ့ စောင့်ရှောက်မှုလောက် ကလေးတွေအတွက် ဘာမှ အရေးမကြီးဘူးဆိုတာကို သီရိ ခါးသီးစွာ သင်ခန်းစာရခဲ့ပြီ။ လေယာဉ်ကြီး မြေပြင်ကနေ ပျံတက်သွားချိန်မှာတော့ သီရိဟာ ကလေးတွေရဲ့ လက်ကို ပိုမို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အမှောင်ထုကို ကျော်လွန်ပြီး အလင်းရောင်ရှိရာ အနာဂတ်ဆီသို့ ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်ပါတော့တယ်။
