"မိန်းမသားရဲ့ တန်ဖိုး"

 

အခန်း (၁) 

ပြတင်းပေါက်မှ ဖြာကျနေသော ညနေခင်း နေဝင်ဖျန်းဖျန်းရောင်သည် ဧည့်ခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရှည်လျားသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုကို ဆွဲသားထားသည်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဟင်းအိုးဆူသံနှင့်အတူ ခြောက်နှစ်အရွယ် သားငယ်လေး သုတ၏ ကစားစရာကားရုပ်လေး တိုက်မိသံ တဂျောက်ဂျောက်က အိမ်ကလေး၏ ငြိမ်သက်ခြင်းကို ဖြိုခွင်းနေ၏။ သီတာသည် နဖူးမှ ချွေးစေးများကို လက်ဖျံဖြင့် သုတ်လိုက်ရင်း ကလေးကစားစရာများကို တစ်ခုချင်းစီ လိုက်ကောက်နေမိသည်။ ခါးက ကုန်းလိုက်၊ စောင်းလိုက်နှင့်မို့ ညောင်းညာလှသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ ညစာအတွက် ချက်ပြုတ်ရမည့် မနူးကိုသာ တွေးတောနေမိသည်။

လွန်ခဲ့သော ခြောက်နှစ်၊ လင်းထက်နှင့် အိမ်ထောင်ပြုခါစက သီတာသည် ရုံးတွင် အလှဆုံး မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဝတ်တတ်စားတတ်ပြီး အမြဲတမ်း တောက်တောက်ပြောင်ပြောင် နေလေ့ရှိသော သီတာ့ကို လင်းထက်က မရမက လိုက်လံပိုးပန်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သားလေး မွေးဖွားပြီးကတည်းက သီတာ့ကမ္ဘာသည် တစ်ပတ်ရစ် လည်ပတ်နေသော ဂျင်တစ်ခုလို ကလေးနှင့် အိမ်မှုကိစ္စများကြားတွင်သာ ဗဟိုပြုသွားခဲ့သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မှန်ထဲပြန်ကြည့်ဖို့ ဖြီးသင်ဖို့ဆိုသည်မှာ ဇိမ်ခံမှုတစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။

"ဒေါက်... ဒေါက်..."

တံခါးဖွင့်သံနှင့်အတူ လင်းထက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူ့ဆီမှ သင်းပျံ့သော ရေမွှေးနံ့တစ်ခုနှင့်အတူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု မရှိသော ခြေလှမ်းများက ဧည့်ခန်းထဲ စီးဝင်လာ၏။ သီတာသည် ကလေးကစားစရာကို ကိုင်ထားရင်း ဝမ်းသာအားရ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ကို... ပြန်လာပြီလား။ ညစာ အဆင်သင့်ဖြစ်ခါနီးပြီ။ ခဏလေးစောင့်နော်"

လင်းထက်သည် သီတာ့ကို တစ်ချက်မျှသာ ဝေ့ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သည်။ သီတာ ဝတ်ထားသော တီရှပ်အင်္ကျီအနွမ်းနှင့် ကလေးနို့ရည်များ ပေကျံနေသော ထမီကွက်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်သလို သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိခြင်းကို သီတာ မမြင်လိုက်ပါ။

"အင်း... ငါ ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်။ သုတလေးရော?"

"သားက အိပ်ခန်းထဲမှာ ကစားနေတာ ကို။ သွားကြည့်လိုက်ဦးလေ"

လင်းထက်သည် ဘာမှမပြောဘဲ ဖုန်းကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ အဝတ်အစားလဲရန် အိပ်ခန်းထဲ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် စားပွဲပေါ်မှ လင်းထက်၏ ဖုန်းသည် တုန်ခါသွားပြီး မီးလင်းလာခဲ့သည်။ သီတာသည် ဟင်းအိုးကို မီးပိတ်ရန်အသွား ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုကို မတော်တဆ မြင်လိုက်ရသည်။

'မောင်... အိမ်ရောက်ပြီလား။ မောင့်ကို လွမ်းလိုက်တာ။ မနက်ဖြန် အရင်နေရာမှာပဲ တွေ့မယ်နော်...'

သီတာ့ ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်သွားသည်။ နှလုံးခုန်သံက နားထင်ထဲတွင် တဒုတ်ဒုတ်နှင့် ကျယ်လောင်လာ၏။ ထိုအမည်မသိ နံပါတ်နှင့် ပေးပို့ထားသော စာတိုသည် သီတာ့ကို နေရာတွင်တင် ကျောက်ရုပ်တစ်ခုလို ခဲသွားစေခဲ့သည်။ ရှည်လျားလှသော ခြောက်နှစ်တာ အချစ်ခရီးလမ်းသည် ယခုမှစ၍ ချောက်ကမ်းပါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အခန်း (၂)

ညဉ့်နက်ပိုင်း ရောက်သော်လည်း အိမ်ကလေးသည် တိတ်ဆိတ်လွန်း၍ ချောက်ချားဖွယ် ကောင်းနေသည်။ သားငယ်လေး သုတသည် ကုတင်ပေါ်တွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လင်းထက်သည် ကုတင်စောင်းတွင် ထိုင်ကာ ဖုန်းကို တကုတ်ကုတ် ပွတ်နေဆဲ။ သီတာသည် တုန်ရင်နေသော လက်ချောင်းများဖြင့် မိမိဖုန်းထဲသို့ ကူးယူထားသော ဓာတ်ပုံများနှင့် မက်ဆေ့ခ်ျများကို အိပ်ခန်းမီးအောက်တွင် လင်းထက်၏ ရှေ့သို့ ချပြလိုက်သည်။

"ကို... ဒါ ဘာလဲဟင်။ ကျွန်မကို ရှင်းပြပါဦး"

သီတာ့အသံသည် တုန်ရီနေသော်လည်း ထိန်းထားရသဖြင့် အက်ကွဲနေသည်။ လင်းထက်သည် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ ဆွံ့အသွားသော်လည်း၊ ချက်ချင်းဆိုသလို သူ၏ မျက်နှာက အေးစက် တင်းမာသွားခဲ့သည်။ သူသည် လန့်ဖျန့်သွားခြင်း မရှိဘဲ ဖုန်းကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

"နင်... ငါ့ဖုန်းကို ခိုးကြည့်တယ်ပေါ့ ဟုတ်လား သီတာ"

"ကျွန်မ ခိုးကြည့်တာ မကြည့်တာထက်... ကို အပြင်မှာ နောက်မိန်းကလေးတစ်ယောက် ထားနေတာ မဟုတ်လား။ ဘာလို့လဲ ကို... ဘာလို့ ကျွန်မအပေါ်ကို ဒီလို လုပ်ရက်ရတာလဲ။ ကျွန်မ ဘာတွေ လိုအပ်လို့လဲ!"

သီတာ့မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များ တာကျိုးသလို စီးကျလာသည်။ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဓားနှင့် မွှန်းနေသလို ခံစားရကာ ငိုယိုရင်း လင်းထက်၏ ရင်ဘတ်ကို ထုရိုက်မိသည်။ သို့သော် လင်းထက်က သီတာ့လက်များကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဖမ်းချုပ်လိုက်ပြီး စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ သီတာ့နှလုံးသားကို သေစေလောက်သည့် စကားလုံးများကို တစ်လုံးချင်း ထွေးထုတ်လိုက်တော့သည်။

"တော်စမ်း သီတာ! နင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရော ပြန်ကြည့်မိရဲ့လား။ နင် ကလေးမွေးပြီးကတည်းက ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားတာ။ အရင်လို ငါ့ကိုလည်း ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ မွှေးပျံ့နေတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို နင်ပဲ ညှော်နံ့တွေနဲ့ အသုံးမကျအောင် လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ယောက်ျားတစ်ယောက်မှာလည်း လိုအပ်ချက်တွေရှိတာ နားလည်ပေးလေ!"

ထိုစကားလုံးများသည် သီတာ့နားထဲတွင် ဗုံးပေါက်ကွဲသွားသလို ရှိသွားစေသည်။ မိမိအမှားအတွက် သီတာ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အပြစ်ပုံချလာသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း သီတာ ဘာပြန်ပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘဲ ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။

အခန်း (၃)

လင်းထက် အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်သွားပြီးနောက် သီတာသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခွေလိပ်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိသည်။ ရင်ထဲတွင် မွန်းကြပ်လွန်း၍ အသက်ရှူရန်ပင် မနည်း ကြိုးစားနေရ၏။ မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့၊ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ သဘောကျမည့် သားကောင်းရတနာလေးကို မွေးဖွားပေးဖို့အတွက် သီတာ့ခန္ဓာကိုယ်က ပေးဆပ်ခဲ့ရတာတွေက နည်းပါသလား။

ဗိုက်ပေါ်တွင် ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော အကြောပြတ်ရာများ၊ ကလေးနို့တိုက်ရင်း တွဲကျသွားသော ရင်သားများ၊ ညဘက် ကလေးငို၍ မအိပ်ရသဖြင့် ကွင်းပိတ်နေသော မျက်ကွင်းညိုညိုများသည် ဖောက်ပြန်ဖို့အတွက် ခွင့်လွှတ်ချက်များ ဖြစ်သွားရသလား ဆိုသည့် မေးခွန်းက သီတာ့ဦးနှောက်ကို ကွဲအက်မတတ် နှိပ်စက်နေသည်။

"မိခင်တစ်ယောက်ဖြစ်လာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်မလှမပဖြစ်သွားတာ၊ ခင်ပွန်းကို အချိန်မပေးနိုင်တာက ဖောက်ပြန်ဖို့အတွက် ခွင့်လွှတ်ချက်တစ်ခုလားရှင့်..."

မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် သီတာ သွားရပ်မိသည်။ မှန်ထဲတွင် မြင်နေရသော မိန်းကလေးသည် ပိန်ချုံးကာ အိုစာနေပြီး မျက်လုံးများက အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့နေသည်။ လွန်ခဲ့သော ခြောက်နှစ်က တက်ကြွလှပခဲ့သော သီတာ မဟုတ်တော့သည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် ဤအရာများသည် အိမ်ထောင်စုတစ်ခု သာယာဖို့အတွက် သီတာ့ဘက်က ပေးဆပ်ခဲ့ရသော စစ်မြေပြင်မှ ဒဏ်ရာများ မဟုတ်ပါလား။ ဤဒဏ်ရာများကို အားကိုးရမည့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ရှုတ်ချစရာ၊ ရွံရှာစရာအဖြစ် မြင်ကာ အပြင်တွင် ပျော်တော်ဆက် ရှာနေခဲ့သည်ကို တွေးမိတိုင်း သီတာ့ရင်ထဲတွင် သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ယိုစီးလာခဲ့ရသည်။

အခန်း (၄) 

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် အိမ်ကလေးထဲ၌ တင်းမာမှုများက လေထုထဲတွင် အနယ်ထိုင်နေသည်။ လင်းထက်သည် အလုပ်သွားခါနီး အဝတ်အစားလဲရင်း သီတာ့ကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ငုံ့ကြည့်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် နောင်တရိပ် သန်းမနေဘဲ သီတာ့ကို ရွေးချယ်ခွင့်ပေးနေသည့် အထက်စီးဆန်ဆန် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

"သီတာ... ငါ နင့်ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်။ နင် အရင်လို ပြန်လှပအောင် ကြိုးစား၊ အိမ်ထောင်သည် မိန်းမတစ်ယောက်လို ငါ့ကို ပြုစု။ နင် အရင်လိုပြန်ဖြစ်အောင်ကြိုးစားရင် ငါလည်း အပြင်မှာ ဘာမှရှုပ်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါ နင့်အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

လင်းထက်သည် ထိုစကားကို ပြောပြီး အိမ်တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

သီတာသည် ယိုင်နဲ့စွာဖြင့် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံက ကယောက်ကယက် ဖြစ်နေ၏။

• 'ငါ တကယ်ပဲ အရင်လို ပြန်လှအောင် ကြိုးစားပြီး သူ့ကို မျက်နှာချိုသွေးရမှာလား။'

• 'သားလေးရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ငါ့ရဲ့ မာနတွေကို နင်းခြေပြီး ဒီအိမ်ထောင်ရေးကို ဆက်ထိန်းထားရမှာလား။'

• 'ဒါပေမဲ့... တစ်ခါ ဖောက်ပြန်ဖူးတဲ့သူက နောက်တစ်ခါ ထပ်မဖောက်ပြန်ဘူးလို့ ဘယ်သူ အာမခံနိုင်မလဲ။'

အမှားလုပ်ထားသူက လင်းထက် ဖြစ်သော်လည်း၊ အပြစ်ပေးခံရပြီး ကြိုးစားရမည့်သူမှာ သီတာ ဖြစ်နေသည့် မတရားမှုကြီးကို သီတာ မည်သို့မျှ လက်မခံနိုင် ဖြစ်နေသည်။ သားလေး သုတကတော့ ဘာမှမသိဘဲ အမေ့နားကို လာကာ "မေမေ... သား ဗိုက်ဆာပြီ" ဟု လာပူဆာနေရှာသည်။ သီတာသည် သားလေးကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ကာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားမိရင်း မျက်ရည်များ ထပ်မံ စီးကျလာပြန်သည်။

အခန်း (၅) 

ရက်အနည်းငယ် ကြာလွန်သွားခဲ့သည်။ သီတာသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် ပိတ်မိမနေတော့ဘဲ အမှောင်ထဲမှ လမ်းစတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း လင်းထက်သည် သီတာ့ကို အဝေးက စောင့်ကြည့်နေသလိုမျိုး နေထိုင်ခဲ့သည်။ သီတာသည် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်ကာ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို သေချာ ပြန်ကြည့်သည်။

"ငါ့ရဲ့ အလှအပက သူ့ကို ဆွဲဆောင်ဖို့တင် မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးကလည်း သူ့အကြိုက်အပေါ်မှာပဲ တည်မှီနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါက သားလေးရဲ့ မိခင်ဖြစ်သလို၊ တန်ဖိုးရှိတဲ့ မိန်းမသားတစ်ယောက်ပဲ။"

သီတာ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဖောက်ပြန်ခြင်းဟူသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ စာရိတ္တ ပျက်ပြားမှုနှင့် မရောင့်ရဲနိုင်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး မိခင်တစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြောင်းလဲမှုနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။ အကယ်၍ သီတာသည် လင်းထက် ပြောသလို အရင်လို လှပအောင် ပြန်ကြိုးစားပြီး သူ့ကို ပြုစုခဲ့လျှင်ပင်၊ လင်းထက်သည် နောက်ထပ် အကြောင်းပြချက်အသစ်တစ်ခုဖြင့် ထပ်မံ ဖောက်ပြန်ဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။ အဝတ်အစား သစ်လွင်ရုံ၊ ရုပ်ရည် လှပရုံဖြင့် စိတ်ဓာတ် ပုပ်ခက်နေသော ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ပြုပြင်၍ မရနိုင်ကြောင်း သီတာ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ညနေခင်းတွင် လင်းထက် ပြန်လာသောအခါ သီတာသည် ဧည့်ခန်းစားပွဲပေါ်တွင် ကွာရှင်းစာချုပ်ကို အဆင်သင့် တင်ထားလိုက်သည်။ လင်းထက်သည် စာချုပ်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးပြူးသွား၏။

"ဒါ... ဒါ ဘာလဲ သီတာ။ နင် ငါ့ကို စိန်ခေါ်နေတာလား"

"မဟုတ်ဘူး ကို။ ကျွန်မ ရှင့်ကို စိန်ခေါ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။ ရှင့်ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုအတွက် ကျွန်မမှာ ဘာအပြစ်မှ မရှိဘူး။ ကျွန်မဟာ ကလေးမွေးလို့ ပုံပျက်သွားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး၊ အသက်တစ်ရှိုက်စာကို မွေးဖွားပေးခဲ့တဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ မိခင်တစ်ယောက်ပဲ။ ရှင် လိုချင်တဲ့ အပြင်က အလှအပတွေကြားမှာပဲ ရှင် ပျော်မွေ့ပါတော့။ ကျွန်မနဲ့ သားလေးကို လွှတ်ပေးပါ"

သီတာသည် သားလေး၏ လက်ကို တွဲကာ အထုတ်အပိုးများကို ဆွဲပြီး အိမ်တံခါးဝသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ လင်းထက်၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများသည် နောက်ကွယ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ သီတာ အပြင်သို့ လှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းများသည် လေးလံခြင်း မရှိတော့ဘဲ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနေခဲ့သည်။ နေဝင်ရိုးရီ အလင်းရောင်အောက်တွင် သီတာသည် မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် အနာဂတ်အသစ်ဆီသို့ ခိုင်မာစွာ လှမ်းချီသွားခဲ့လေတော့သည်။

စာဖတ်သူ မိခင်များဆီသို့ အမေး... မိခင်တစ်ယောက်ဖြစ်လာလို့ ခန္ဓာကိုယ်ပြောင်းလဲသွားတာဟာ ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖောက်ပြန်ဖို့ အကြောင်းပြချက် ဖြစ်နိုင်ပါသလား။ သီတာ့နေရာမှာဆိုရင်ရော သင်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲရှင်။ ကွန်မန့်မှာ ဆွေးနွေးခဲ့ပေးကြပါဦး။