"အဆိပ်သင့် အိမ်ထောင်ရေး နဲ့ စည်းမဲ့တဲ့အတိတ်"

အခန်း (၁) 

ညက တိတ်ဆိတ်လွန်းသဖြင့် ရေခဲသေတ္တာထဲမှ စက်သံသဲ့သဲ့သည်ပင် စိတ်အာရုံကို နှောင့်ယှက်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သုံးနှစ်အရွယ် သမီးငယ်လေး၏ ပုံမှန်ရှူရှိုက်သံက ကုတင်ငယ်လေးဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း နှင်း၏ ရင်ထဲ၌မူ လှိုင်းတံပိုးတို့ ထန်နေဆဲ။

နှင်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ဘေးစောင်းလဲလျောင်းရင်း ဘေးနားတွင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော လင်း၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ လင်းသည် တာဝန်ကျေသော လင်ယောက်ျားတစ်ဦး၊ သမီးလေးအပေါ် စိတ်ရှည်လွန်းသော ဖခင်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လစာအကုန်အပ်ပြီး နှင်းပေးသမျှ မုန့်ဖိုးလေးဖြင့်သာ နေတတ်သူ၊ အပိုအလုပ်မရှိ၊ အပြင်မထွက်တတ်သူ။ သို့သော်... ထိုကျောပြင်ကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင် နှင်းမသိသော၊ နှင်းဝင်မရသော အမှောင်ထုတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရသည့်နေ့မှစ၍ နှင်း၏ကမ္ဘာငယ်လေးသည် ပြာပုံထက် ဝပ်စင်းခဲ့ရပြီ။

ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှ လင်းခနဲဖြစ်သွားသော အလင်းရောင်သည် နှင်း၏မျက်ဝန်းကို စူးခနဲ ထိမှန်သွားသည်။ လင်း၏ ဖုန်းမဟုတ်၊ နှင်း၏ ဖုန်းဆီသို့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုမက်ဆေ့ခ်ျက လင်း၏အကြောင်း။

"မနှင်း... နင့်အမျိုးသားကို ပြောပေးပါဦး။ စုစု တစ်ယောက် နေမကောင်းဖြစ်လို့ ဆေးရုံတင်ထားရတယ်။ သတိရရချင်း လင်း နာမည်ကိုပဲ ခေါ်နေလို့..."

နှင်း၏ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်သွားသည်။ စုစု... လင်း၏ ရည်းစားဟောင်း။ ထိုမိန်းကလေး၏ သူငယ်ချင်းဆိုသူများက အိမ်ထောင်ကျပြီး သမီးတစ်ယောက်ရနေပြီဖြစ်သော လင်းထံသို့ အရေးကြုံတိုင်း၊ နေမကောင်းတိုင်း ဘာကြောင့် လာလာပြောနေကြသနည်း။ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်။ တစ်ခါမက၊ နှစ်ခါမက။

နှင်း ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး နင့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ မိမိကိုယ်မိမိ စည်းမရှိ၊ ဘောင်မရှိသော လူအများကြားတွင် အရှက်ခွဲခံနေရသလိုမျိုး ညှိုးငယ်ခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်းတို့က လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့လာသည်။ ခေတ်ကာလကပဲ ပြောင်းလဲသွား၍ ဒါကို ပုံမှန်ဟု သတ်မှတ်ရမည်လော။ နှင်း၏ စိတ်ဓာတ်အရ ပြတ်လျှင် ပြတ်သားရမည်၊ အဆက်အသွယ် လုံးဝမရှိရ။ ယခုမူ မိမိယောက်ျားသည် သူတစ်ပါးတို့ အရေးကြုံတိုင်း ကယ်တင်ရှင်ကြီးသဖွယ် ဝင်ပါနေဆဲလော။

နှင်း လင်းကို နှိုးလိုက်သည်။ ဒေါသထက် နာကျင်မှုက ရှေ့ပြေးနေသော အသံဖြင့်...

"လင်း... ထဦး။ နှင်း ပြောစရာရှိတယ်"

လင်းက မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်ရင်း ထထိုင်သည်။ ဇနီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ လင်း သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချလိုက်မိသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ နှင်းရယ်... ညကြီးမင်းကြီး"

"ဒီမှာကြည့်... ဒါ ဘာလဲ။ စုစု သူငယ်ချင်းက လာပြောပြန်ပြီ။ လင်းကို နှင်း အကြိမ်ကြိမ် ပြောထားတယ်နော်။ ရည်းစားဟောင်းအကြောင်း လာပြောရင် ပြန်မပြောပါနဲ့လို့။ မကြိုက်ဘူးလို့ ပြောထားရက်နဲ့ ဘာလို့ ခဏခဏ ပြန်ပြောနေတာလဲ"

လင်းက ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါသည်။

"နှင်းရယ်... အဲ့ဒါ သူတို့လာပြောတာလေ။ လင်းက ဘာမှလုပ်တာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ကူညီဖူးလို့ လာပြောပြတာနေမှာပါ"

"ကူညီဖူးလို့ ဟုတ်လား..."

နှင်း၏ ရင်ထဲတွင် အတိတ်က နာကျင်မှုဟောင်းများက တစ်ရှိန်ထိုး ပြန်လည်အသက်ဝင်လာသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်၊ အိမ်ထောင်သက် တစ်နှစ်ပြည့်ခါနီးက ဖုန်းထဲတွင် မတော်တဆ တွေ့ရှိခဲ့ရသော Screenshot ပုံရိပ်များ။ နှင်းနှင့် လူသိရှင်ကြား တွဲနေစဉ်ကာလတုန်းက Facebook တွင် စုစုကို Block ထားပါသည်ဆိုသော လင်းသည် နောက်ကွယ်တွင်မူ Viber မှတစ်ဆင့်၊ ရိုးရိုးဖုန်းမှတစ်ဆင့် စုစု ဂျပန်သွားနိုင်ရေးအတွက် တိတ်တဆိတ် ကူညီပေးနေခဲ့သည်။

"လင်း နှင်းကို လိမ်ခဲ့တယ်မလား။ တွဲတုန်းကကျတော့ Block ထားတယ်ဆိုပြီး အထင်ကြီးအောင်လုပ်ပြတယ်။ နောက်ကွယ်မှာကျတော့ ခိုးဆက်သွယ်ပြီး ဂျပန်သွားဖို့ အကုန်ကူညီပေးနေခဲ့တာ။ နှင်း သိရင် သဘောမကျမှာ စိုးလို့ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေနဲ့ လိမ်ခဲ့တာမလား"

လင်းက နှင်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း နှင်း ရုန်းဖယ်လိုက်သည်။

"နှင်းရယ်... လင်း ရှင်းပြပြီးပြီပဲ။ အဲ့ဒါ နှင်းနဲ့မတွဲခင်ကတည်းက ကူညီလက်စမို့လို့ ရိုးရိုးသားသား ကူညီပေးခဲ့တာပါ။ ဘာအစီအစဉ်မှ မရှိပါဘူး"

"ရိုးသားတယ်... ဟုတ်လား" နှင်း၏ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ "ရိုးသားရင် ဘာလို့ ခိုးလုပ်ရတာလဲ။ နှင်းသာ ကိုယ်ဝန်မရလို့ မယူဖြစ်ခဲ့ရင်... လင်းတို့နှစ်ယောက် နောက်ကွယ်မှာ ဒီလိုပဲ တိတ်တဆိတ် ဆက်သွယ်ပြီး သူ ဂျပန်ကပြန်လာရင် ပြန်တွဲဖို့ ကြံစည်ထားကြတာမလား!"

အခန်းငယ်လေးထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက လေးလံစွာ ကြီးစိုးသွားသည်။ လင်းသည် ငြင်းဆန်ခြင်းမပြုဘဲ ခေါင်းငိုက်စိုက်ချထားဆဲ။ ထိုနှုတ်ဆိတ်မှုကပင် နှင်း၏ ရင်ဝကို ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။

အခန်း (၂) 

လူဆိုသည်မှာ မမြင်ရလျှင် ပို၍ သံသယပွားတတ်သည့် အမျိုးဖြစ်သည်။ နှင်းအတွက်မူ လင်း၏ အတိတ်သည် လက်ရှိဘဝကို ဖျက်ဆီးနေသော ကင်ဆာဆဲလ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

နှင်း ကလေးကို ချော့သိပ်ရင်း လွန်ခဲ့သော နှစ်များကို ပြန်တွေးမိသည်။ တကယ်တော့ စုစုဆိုသော မိန်းကလေးမှာ ပညာတတ်၊ ဘွဲ့ရ ကျောင်းဆရာမတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုမျှ ဂုဏ်ဒြပ်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူတစ်ပါးတွင် လူသိရှင်ကြား ချစ်သူရှိနေပြီမှန်း သိလျက်နှင့် နောက်ကွယ်တွင် အကူအညီတောင်းခံခြင်း၊ တိတ်တဆိတ် ပတ်သက်ခြင်းများကို ပြုလုပ်ဝံ့သည်မှာ အံ့ဩစရာ။ ပို၍ ဆိုးသည်မှာ နှင်းနှင့် လင်း မင်္ဂလာဆောင်ခါနီးတွင် ထိုမိန်းကလေးက လင်း၏ မောင်ငယ်ထံ ဖုန်းဆက်၍ တရှုံ့ရှုံ့ငိုကြွေးခဲ့သည်ဟူသော သတင်းပင်။

"ကိုလေး... ဒါ စုစုရဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေနဲ့ ဖုန်းခေါ်ထားတဲ့မှတ်တမ်းတွေ။ သူ မင်္ဂလာဆောင်ကို မခံစားနိုင်ဘူးဖြစ်နေတာ။ စောင့်နေခဲ့တာပါဆိုပြီး ငိုနေတယ်"

လင်း၏ မောင်ငယ် လာပြခဲ့သော သက်သေများက နှင်း၏ အိမ်ထောင်ရေး ကနဦးရက်များမှာပင် အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ မိမိကသာ ကြားဖြတ်လုယူခဲ့သူလော၊ သို့မဟုတ် မိမိကို အနီးအနားတွင် ရှိနေ၍ ယူလိုက်ပြီး စိတ်ကူးထဲတွင်မူ ထိုမိန်းကလေးနှင့် ဂျပန်တွင် ဆုံဆည်းရန် အိပ်မက်ယဉ်နေခဲ့ကြသလော။

တစ်ခါက တွေ့ဖူးခဲ့သော ဗီဒီယိုဖိုင်တစ်ခုကိုလည်း နှင်း ပြန်သတိရမိသည်။ စုစုက လင်းကို ကန်တော့နေသည့် ဗီဒီယို။ ထိုစဉ်က နှင်းနှင့် မကြိုက်ခင်က အမှတ်တရဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ နှင်းနှင့် တွဲနေစဉ် နောက်ကွယ်၌ ခိုးခိုးခေါ်ခေါ် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည့် သက်သေတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"နှင်း... စားစရာတွေ ပြင်ပြီးပြီလား။ လင်း အလုပ်သွားရတော့မယ်"

အဝတ်အစားလဲပြီး ထွက်လာသော လင်း၏ အသံကြောင့် နှင်း အတိတ်မှ နိုးထလာသည်။ လင်းက သမီးလေး၏ ပါးကို ဖွဖွနမ်းကာ နှင်းကို ကြည့်သည်။ လင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နာကျင်မှုနှင့် ပင်ပန်းမှုများ ရောပြွမ်းနေသည်။ သူ နှင်းကို မတောင်းပန်ခဲ့ဖူးပါ။ အမြဲတမ်း "ရိုးရိုးသားသားပါ" ဟူသော စကားတစ်ခွန်းဖြင့်သာ ပြီးစလွယ် ဖြေရှင်းခဲ့သည်။

"လင်း..." နှင်းက အဝတ်အစား လဲလှယ်ပေးရင်း လေသံအေးအေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ အလုပ်သွားရင် အပြင်ထွက်ဖို့ ရှိလား"

"မရှိပါဘူး နှင်းရဲ့။ ရုံးထဲမှာပဲ အလုပ်ရှုပ်နေမှာ"

"တကယ်ပဲ ရုံးမှာပဲ ရှိနေမှာလား... နှင်း မမြင်ရတဲ့နေရာမှာ ခိုးပြီး တွေ့နေကြတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

လင်း သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။

"နှင်းရယ်... လင်းကို ခုထိ မယုံသေးဘူးလား။ လင်း အိမ်ထောင်ရေးကို သစ္စာမဖျက်ပါဘူး။ ဖုန်းလည်း ကြိုက်တဲ့အချိန် စစ်နိုင်တာပဲကို"

ဖုန်းကို စစ်နိုင်သည်ဆိုခြင်းက စိတ်ချရပြီလော။ နောက်ကွယ်တွင် အခြားနည်းလမ်းများဖြင့် ဆက်သွယ်နေလျှင်ကော။ လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ကွယ်ရာက အပြုအမူကို မည်သည့် နည်းပညာဖြင့် ဖမ်းဆုပ်နိုင်ပါအံ့နည်း။ နှင်း ရင်ထဲတွင် မလုံခြုံမှုများက ပို၍ ကြီးထွားလာသည်။

အခန်း (၃) 

နှင်းသည် စည်းကမ်းကြီးသူ၊ စည်းရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း အတိတ်တွင် ချစ်သူများ ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ပြတ်စဲသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လမ်းခွဲကို မြေစာခဲပမာ သဘောထားကာ လှည့်မကြည့်ခဲ့။ တစ်ဖက်က လာရောက်ပတ်သက်လျှင်လည်း လုံးဝလက်မခံဘဲ လမ်းခွဲကြောင်း စည်းသားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် လင်းနှင့် စုစုတို့၏ စည်းမဲ့ဘောင်မဲ့ လုပ်ရပ်များကို သူမ ရွံလည်းရွံသည်၊ မုန်းလည်းမုန်းသည်။

ထိုနေ့ ညနေတွင် လင်း၏ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးထံမှ ဖုန်းဝင်လာပြန်သည်။ စုစုနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းများကို သာမန်ကာလျှံကာဖြင့် လာရောက် သတင်းပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ နှင်းသည် ဖုန်းကို လင်း၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး တင်းမာသော မျက်နှာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

လင်းက ဖုန်းကို နားထောင်ပြီး... "အေး... အေး... ငါ သိပြီ။ နောက် ဒါတွေ ငါ့ကို လာမပြောနဲ့တော့။ ငါ့မှာ အိမ်ထောင်နဲ့ သားသမီးနဲ့" ဟု ပြောကာ ချလိုက်သည်။

နှင်းက လင်းကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးခွန်းထုတ်သည်။

"နင် သတိပေးမလား... ငါ ကိုယ်တိုင် သွားသတိပေးရမလား"

လင်းက ဖုန်းကို စားပွဲပေါ်တင်ရင်း ငြိမ်သက်စွာ ပြောသည်။ "လင်း ပြောလိုက်ပါမယ်။ သူတို့ကိုလည်း နောက်ခါ ဒါမျိုးတွေ လာမပြောဖို့ လင်း သတိပေးလိုက်မယ်။ နှင်း စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့"

"စိတ်မဆိုးနဲ့ ဟုတ်လား လင်း။ လင်းဘက်က ပြတ်ပြတ်သားသား မနေလို့ သူတို့က အိမ်ထောင်ရှိတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို လာလာပတ်သက်နေတာ။ လင်းကိုယ်တိုင်က ပြန်ပြောနေလို့ သူတို့က ရဲတင်းနေတာ။ နှင်းက ဒီအိမ်ထောင်မှာ စည်းမရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လို ခံစားနေရတယ်"

"လင်း ဘာလုပ်ရမလဲ နှင်း... လင်း လစာလည်း အကုန်အပ်တယ်။ အပြင်လည်း မသွားဘူး။ ကလေးကိုလည်း ထိန်းတယ်။ နှင်းအပေါ်မှာလည်း စိတ်မပျက်စေရဘူး။ အတိတ်က ကိစ္စတစ်ခုအတွက်နဲ့ လင်းကို အမြဲတမ်း တရားခံတစ်ယောက်လို စွပ်စွဲနေတော့မှာလား"

လင်း၏ အသံတွင် ခံပြင်းမှုများ ပါလာသည်။ သို့သော် နှင်းအတွက်မူ ထိုအတိတ်သည် လက်ရှိကို လွှမ်းမိုးထားသော အမှန်တရားကြီး ဖြစ်နေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ လင်း နှင်းကို လိမ်ခဲ့လို့ပေါ့။ လင်းသာ ရိုးသားရင် နှင်းသိမှာ ကြောက်စရာမလိုဘူး။ ခိုးလုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တိုင်းက လိမ်ညာခြင်းပဲ။ အခု နှင်း အလုပ်သွားရင်လည်း လင်းတို့ ခိုးတွေ့နေမလားဆိုတဲ့ သံသယနဲ့တင် နှင်း ရူးတော့မယ်"

နှင်း အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ သမီးလေး၏ ကစားစရာများကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ ဝေဝါးလာသည်။ အကယ်၍... အကယ်၍သာ သမီးလေး မရှိခဲ့ရင် ဤအိမ်ထောင်ကို နှင်း ကွဲပစ်လိုက်သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်လိမ့်မည်။

အခန်း (၄) 

အိမ်ထောင်သက် သုံးနှစ်။ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် ငြိမ်းချမ်းသော အိမ်ထောင်ရေးလေးတစ်ခု။ ရန်ဖြစ်လျှင်လည်း ထိုရည်းစားဟောင်း ကိစ္စနှင့် လာပြောလျှင် ပြန်ပြောတတ်သည့် ကိစ္စမှလွဲ၍ ကြီးကြီးမားမား ရန်ဖြစ်ဖူးခြင်း မရှိ။ လင်းသည် နှင်းထက်ပင် ကလေးကို ပို၍ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ထိန်းကျောင်းပေးတတ်သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် နှင်း၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုအိမ်သည် လှောင်အိမ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ စိတ်မလုံခြုံခြင်း၊ သံသယဖြစ်ခြင်း ဟူသော သံတိုင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် စိတ္တဇလှောင်အိမ်။

"မမြင်ရတာပဲ ရှိတာ... သူတို့ ကွယ်ရာမှာ ခိုးလုပ်နေကြတာ ဖြစ်မယ်" ဟူသော အတွေးက နှင်း၏ ဦးနှောက်ကို အချိန်ပြည့် စားသုံးနေသည်။ လင်းက ကလေးကို ပွေ့ချီပြီး သီချင်းဆိုသိပ်နေသည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း နှင်း ရင်ထဲတွင် ဒွန်တွဲနေသော ခံစားချက်နှစ်ခုက တိုက်ပွဲဖြစ်နေသည်။

တစ်ဖက်က သမီးလေးအတွက် ဖခင်ကောင်းတစ်ယောက်ကို မဆုံးရှုံးစေချင်သည့် မိခင်စိတ်။ တစ်ဖက်ကမူ မိမိ၏ သိက္ခာနှင့် စည်းလုံးမှုကို စော်ကားခံထားရသည်ဟု ခံစားနေရသော မိန်းမသားတစ်ယောက်၏ မာန။

"နှင်း... ကလေး အိပ်ပျော်သွားပြီ"

လင်းက သမီးလေးကို ညင်သာစွာ ချပြီး နှင်း၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်သည်။

"လင်း သိပါတယ်... လင်း အတိတ်က လုပ်ခဲ့တဲ့အမှားက နှင်းအတွက် ဒဏ်ရာဖြစ်စေခဲ့တယ်ဆိုတာ။ ဒါပေမယ့် လင်း အခု နှင်းနဲ့ ကလေးကိုပဲ အသက်ထက်ချစ်တာပါ။ အတိတ်ကို အတိတ်မှာပဲ ထားခဲ့ပေးလို့ မရဘူးလား"

နှင်းက လင်းကို လှည့်ကြည့်သည်။ မျက်ဝန်းချင်း ဆုံမိသောအခါ လင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရိုးသားမှုများကို တွေ့ရသော်လည်း နှင်း၏ နှလုံးသားကမူ ဆာလောင်မွတ်သိပ်စွာ ငြင်းဆန်နေဆဲ။

"အတိတ်က အမှန်တရားကို နှင်း သိချင်သေးတယ် လင်း။ တကယ်လို့သာ မင်္ဂလာမဆောင်ဖြစ်ခဲ့ရင် လင်းတို့နှစ်ယောက် ပြန်တွဲဖို့ အစီအစဉ် ရှိခဲ့တာမလား။ နှင်းကို အသုံးချခဲ့တာလား... အဲ့ဒါကိုပဲ ဖြေပေးပါ"

လင်းသည် သက်ပြင်းကိုသာ ထပ်မံချလိုက်ပြီး နှုတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ ထိုနှုတ်ဆိတ်ခြင်းကပင် နှင်းအတွက်မူ အဖြေတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။

အခန်း (၅) 

နေရောင်ခြည်နုနုက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ ဖြာကျလာသည်။ တနင်္ဂနွေနေ့မို့ လင်းက သမီးလေးကို ပေါင်ပေါ်တင်ကာ စာအုပ်ဖတ်ပြနေသည်။ နှင်းကတော့ ကော်ဖီခွက်ကို ကိုင်ရင်း ထိုမြင်ကွင်းကို ရင်နာနာဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။

ဤအမျိုးသားသည် မိသားစုအပေါ် တာဝန်ကျေပါလျက်နှင့် ဘာကြောင့် ရည်းစားဟောင်း၏ သူငယ်ချင်းများ လာပြောသော စကားများကို ပြတ်ပြတ်သားသား မငြင်းဆန်ဝံ့ရသနည်း။ မိမိကို အလေးမထား၍လော၊ သို့မဟုတ် ထိုမိန်းကလေးအပေါ် သံယောဇဉ် အကြွင်းအကျန်များ ရှိနေသေး၍လော။

နှင်း ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ခိုင်မာစွာ ချလိုက်သည်။ သူမသည် စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ဘဝတွင် ဆက်၍ ရှင်သန်မည့် မိန်းမ မဟုတ်။

"လင်း... နှင်းတို့ ခဏလောက် ခွဲနေကြရအောင်"

လင်း၏ စာဖတ်သံ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ကလေးကတော့ ကစားစရာကိုသာ အာရုံစိုက်နေဆဲ။

"ဘာလို့လဲ နှင်းရယ်..." ლင်း၏ အသံက တုန်ယင်နေသည်။

"နှင်း လင်းကို မယုံကြည်နိုင်တော့ဘူး။ လင်း အလုပ်သွားရင်လည်း သံသယစိတ်နဲ့ နှင်း ရူးရတော့မယ်။ လင်းက နှင်းကို မတောင်းပန်ခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ ထိုမိန်းကလေးရဲ့ ကိစ္စတွေကိုလည်း ပြတ်ပြတ်သားသား မဖြတ်တောက်နိုင်ဘူး။ နှင်းရဲ့ စည်းကမ်းနဲ့ သိက္ခာအရ ဒီလို သံသယတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးမှာ ဆက်မနေချင်တော့ဘူး။ ကလေးအတွက် လင်း ဖခင်ကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် အချိန်မရွေး လာတွေ့နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နှင်းအတွက်တော့... လင်းဟာ စိတ်ချရတဲ့ လင်ယောက်ျားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး"

လင်းသည် ကလေးကို အသာအယာ ချလိုက်ပြီး နှင်း၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။ လင်း၏ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

"လင်း မှားခဲ့ပါတယ် နှင်းရယ်... လင်း နှင်းကို မဆုံးရှုံးချင်ဘူး။ လင်း တောင်းပန်ပါတယ်။ အခုကစပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ပြန်မပြောတော့ဘူး။ ဖုန်းနံပါတ်တွေပါ အကုန်ပြောင်းပစ်မယ်"

နှင်းသည် ဒူးထောက်နေသော လင်းကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ဆို့နင့်နေသော်လည်း ခေါင်းကိုမူ ခိုင်မာစွာ ခါယမ်းလိုက်မိသည်။

အတိတ်က အဆိပ်အတောက်များသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် လက်ရှိဘဝကို ပြာချပစ်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်တတ်သည်။ နှင်းအတွက်မူ... ဒူးထောက်တောင်းပန်နေသော လင်ယောက်ျား၏ ပုံရိပ်သည် နောက်ကျလွန်းသော နောင်တတစ်ခုမျှသာ။

နှင်းသည် သမီးငယ်လေး၏ လက်ကို ဆွဲကာ အထုပ်များကို သယ်ဆောင်ရင်း အိမ်တံခါးမကြီးကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။ ဆူးရိပ်များဖြင့် ရက်လုပ်ထားသော အိမ်ထောင်ရေး ပန်းကုံးကို သူမ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် ချွတ်ချပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ ရှေ့ဆက်မည့် လမ်းသည် အထီးကျန်ချင် အထီးကျန်လိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုလမ်းသည် သံသယကင်းစင်ပြီး မိမိကိုယ်မိမိ လေးစားမှုရှိသော "စည်း" များဖြင့် လှပနေမည်သာ ဖြစ်တော့သည်။