"ကျမ ယောက်ျားရဲ့ လျှို့ဝှက်ဝါသနာ"

 

အပိုင်း (၁) 

နေရောင်ခြည်နုနုက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အိပ်ခန်းထဲသို့ စောင်းငဲ့စီးကျနေသည်။

ကျမနှင့် ကိုမင်းသူ အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ် တိတိ ရှိခဲ့ပြီ။ ကိုမင်းသူသည် ရုံးဝန်ထမ်းကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင်ဦးစီးပီသသူလည်း ဖြစ်သည်။ ကျမအပေါ် ဘယ်သောအခါမှ လေသံမာမာဖြင့် မပြောဖူးသလို၊ ရရှိသမျှ လစာငွေကိုလည်း ကျမ၏ လက်ထဲသို့ အပြုံးမပျက် အပ်နှံလေ့ရှိသည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သည့် သုံးလခန့်မှစ၍ ကိုမင်းသူ့ထံတွင် ထူးဆန်းသောအကျင့်တစ်ခု စွဲကပ်လာခဲ့သည်။

ကျမ အပြင်သွားသည့် အချိန် သို့မဟုတ် ဈေးသို့ ခေတ္တခဏ ထွက်ခွာသည့် အချိန်များတွင် ကိုမင်းသူသည် အိမ်ခန်းထဲ၌သာ အချိန်ကုန်ဆုံးနေတတ်သည်။

“ကိုမင်း... နေ့လယ်က အခန်းထဲမှာပဲ အကြာကြီး နေနေတာလားဟင်။ နေမကောင်းလို့လား”

ကျမက ညစာစားပွဲတွင် သာမန်ကာလျှံကာ မေးမိတော့ သူက ထမင်းလုတ်ကို ခပ်မြန်မြန်ဝါးရင်း မျက်လုံးချင်း မဆုံဝံ့ဘဲ ပြန်ဖြေသည်။

“ဪ... မဟုတ်ပါဘူး မိခင်ရဲ့။ ရုံးကအလုပ်တွေ နည်းနည်းပင်ပန်းလာလို့ အခန်းထဲမှာ အေးအေးဆေးဆေး ဝင်နားနေတာပါ”

သူ့အသံက ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ် တုန်ရီနေသလို ခံစားရသော်လည်း ကျမ ဘာမှ ဆက်မတွေးမိခဲ့ပါ။ အလုပ်ပင်ပန်း၍ နားနေသည်ဟုသာ ရိုးရိုးသားသား ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုနေ့မှစ၍ ကျမ၏ အဝတ်ဗီရိုထဲတွင် ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲအချို့ ရှိလာခဲ့သည်။ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခေါက်ထားသော ကျမ၏ ပိုးထမီများ၊ ဇာအင်္ကျီများနှင့် နေ့စဉ်ဝတ် ဂါဝန်လေးများသည် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ တွန့်ကြေနေတတ်သည်။

တခါတရံ ကျမ၏ ကိုယ်သင်းရေမွှေးနံ့သည် အခန်းထဲတွင် မဟုတ်ဘဲ ကိုမင်းသူ့ထံမှ ခပ်သင်းသင်း ရရှိနေတတ်သည်။ စိတ်ထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်တို့က တဖျတ်ဖျတ် လက်လာသော်လည်း၊ လင်မယားအကြား ယုံကြည်မှုကို မဖျက်ဆီးချင်သဖြင့် ကျမ ကိုယ့်မျက်လုံးကိုယ် ပြန်လည်ပိတ်ပင်ထားခဲ့မိသည်။

အပိုင်း (၂) 

ထိုနေ့က စနေနေ့ ဖြစ်သည်။ ကျမ ဈေးသို့ ထွက်ခဲ့ပြီး ဟင်းချက်စရာများကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဝယ်ယူကာ အိမ်သို့ ခါတိုင်းထက် စော၍ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့တံခါးကို ဖွင့်လိုက်စဉ် အိမ်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

“ကိုမင်း... ဈေးက ပြန်လာပြီလေ”

ကျမ အသံပေးသော်လည်း မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိ။ ကျမသည် ခြင်းတောင်းကို မီးဖိုချောင်တွင် ချကာ အိပ်ခန်းတံခါးကို ခပ်ဖွဖွ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ကျမ၏ ခြေလှမ်းများ တုံ့ခနဲ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် ကိုမင်းသူသည် ကျမ၏ ပန်းရောင်ဇာဂါဝန်လေးကို ဆင်မြန်းလျက် ဘေးစောင်းအိပ်ပျော်နေသည်။ အင်္ကျီစလွယ်နှင့် ဂါဝန်အောက်နားစများက သူ့တုတ်ခိုင်သော ခြေထောက်ကြီးများအကြားတွင် တွန့်လိပ်နေသည်။ ဘေးတွင်လည်း ကျမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနှင့် သနပ်ခါးဘူးက ဖွင့်လျက်သား။

ကျမ၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗုန်းဗုန်းလဲမတတ် တုန်ခါသွားရသည်။ ရှက်စိတ်၊ အံ့သြစိတ်နှင့် စိုးရိမ်စိတ်တို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောပြွမ်းကာ လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့သွားသည်။

'သူ နိုးလာရင် ဘယ်လောက်တောင် ရှက်သွားမလဲ...'

ကျမ ပထမဆုံး တွေးမိသည်က ကိုမင်းသူ၏ သိက္ခာနှင့် ရှက်စိတ်ကိုပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တံခါးကို ခပ်ဖွဖွ ပြန်ပိတ်ကာ ဧည့်ခန်းသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ နှလုံးခုန်သံများက စည်းချက်မမှန်တော့။ မိနစ် ၂၀ ခန့်အကြာတွင် ကိုမင်းသူ အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပုဆိုးနှင့် စွပ်ကျယ်အင်္ကျီကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း၊ မျက်နှာတွင်မူ ဂနာမငြိမ်သော အရိပ်အယောင်တို့က ထင်ဟပ်နေဆဲ။

“မိခင်... ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ” သူက အကဲခတ်သလို မေးသည်။ “ခုတင်တင်ပဲ ပြန်ရောက်တာ ကိုမင်း။ အခန်းထဲမှာ အိပ်ပျော်နေလို့ မနှိုးတော့တာ”

ကျမ ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ကာ ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း နှလုံးသားထဲတွင်မူ အက်ကြောင်းတစ်ခု စတင်ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အပိုင်း (၃) 

သူ့ကို တိုက်ရိုက်မေးရမည်လား၊ သို့မဟုတ် ဒီအတိုင်း ဆက်၍ ဟန်ဆောင်နေရမည်လား ဆိုသည့် မေးခွန်းက ကျမ၏ ဦးနှောက်ကို နေ့ညမပြတ် နှိပ်စက်နေခဲ့သည်။ စိတ်ထဲတွင် သံသယကို အပြီးတိုင် ရှင်းလင်းလိုသဖြင့် ကျမ အစီအစဉ်တစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် ကျမသည် သူငယ်ချင်းအိမ်သို့ သွားမည်ဟု ဆိုကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် လမ်းထိပ်အထိသာ သွားပြီး အိမ်နံဘေးရှိ ပြတင်းပေါက် ကွယ်ရာတွင် တိတ်တဆိတ် ပြန်လည်ရပ်နေမိသည်။

အိမ်ထဲတွင် ခဏကြာတော့ လှုပ်ရှားသံများ ကြားရသည်။ ကျမသည် မီးဖိုချောင် ပြတင်းပေါက် မှန်အကြည်မှတစ်ဆင့် အထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုမြင်ကွင်းက ကျမ၏ နှလုံးသားကို ဆွဲညှစ်လိုက်သလို ခံစားရစေသည်။

ကိုမင်းသူသည် ကျမ၏ ကတ္တီပါရောင် ထမီအနီလေးကို ရင်လျားဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ပုခုံးနှစ်ဖက်က ထမီရင်လျားကြားတွင် ထိုးထွက်နေပြီး၊ သူသည် ခါးကိုအနည်းငယ်ကိုင်းကာ မီးဖိုချောင်တွင် ပန်းကန်များကို အေးအေးဆေးဆေး ဆေးကြောနေသည်။ ပန်းကန်ဆေးနေရင်းဖြင့် မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်ကြည့်ကာ ဆံပင်များကို နားသယ်စပ်တွင် သပ်တင်နေသည့် သူ့အမူအရာက အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ နူးညံ့လွန်းနေသည်။

ကျမ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ဖိထားမိသည်။ ရှက်စိတ်က ငယ်ထိပ်သို့ စောင့်တက်လာသလို၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း ရင်ထဲ၌ အေးစက်စက် ဝမ်းနည်းမှုကြီးက ကြီးစိုးလာသည်။

ကျမ ချစ်ရသော၊ အားကိုးရသော ယောက်ျားသည် ကျမမရှိသည့် အချိန်များတွင် မိန်းမတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နေထိုင်ခြင်းကို နှစ်သက်နေပါလား။ ကျမ ခြေလှမ်းများကို လေးလံစွာ ဆုတ်ခွာခဲ့ရသည်။ ထိုနေ့က နေဝင်ချိန်သည် ကျမအတွက်တော့ ပုံမှန်ထက် ပို၍ မှောင်မိုက်လွန်းနေခဲ့သည်။

အပိုင်း (၄) 

ထိုညက ညစာစားပွဲသည် အသက်ရှူရ ကျပ်လွန်းလှသည်။ ကိုမင်းသူက ဟင်းခတ်ဇွန်းကို ကိုင်ကာ ကျမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းများ ခပ်ထည့်ပေးနေသည်။

“မိခင်... ဒီနေ့ သူငယ်ချင်းအိမ်သွားတာ ပျော်ခဲ့ရဲ့လား။ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး၊ ပင်ပန်းလာလို့လား”

သူ့အသံက အမြဲတမ်းလိုပဲ ကြင်နာမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတုန်း။ ကျမ သူ့မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်မိသည်။ သပ်ရပ်သော နှုတ်ခမ်းမွေး၊ စူးရှသော မျက်ဝန်းများနှင့် ယောက်ျားပီသသော အသွင်အပြင်။ ဒီမျက်နှာပိုင်ရှင်က နေ့လယ်က ကျမထမီကို ရင်လျားပြီး ပန်းကန်ဆေးနေသည့် လူသားတစ်ယောက်တည်း ဆိုတာ ယုံကြည်ဖို့ ခက်ခဲလွန်းလှသည်။

“ကိုမင်း...” ကျမ ခေါ်လိုက်မိတော့ သူက မော့ကြည့်သည်။ “ဟင်... ပြောလေ မိခင်” “ကိုမင်း... ကျမအပေါ် တကယ်ရော စိတ်ချမ်းသာရဲ့လားဟင်။ ကျမတို့ကြားမှာ ဖုံးကွယ်ထားတာမျိုးတွေ ရှိလား”

ကျမ၏ စကားကြောင့် ကိုမင်းသူ့ လက်ထဲမှ ဇွန်းသည် ပန်းကန်ပြားပေါ်သို့ ဒေါင်ခနဲ မြည်ကာ ကျသွားသည်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ် ခတ်ရင်း ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။

“ဘာ... ဘာတွေ မေးနေတာလဲ မိခင်ရယ်။ ကိုယ်က မိခင်အပေါ် အမြဲတမ်း တန်ဖိုးထားတာပဲဥစ္စာ။ ဖုံးကွယ်စရာ ဘာရှိမှာလဲ”

သူ လိမ်ပြောနေသည်ကို သိသော်လည်း ကျမ ထပ်မမေးရဲတော့ပါ။ သူ့ကို ဒဲ့မေးလိုက်လျှင် သူ၏ ရှက်စိတ်နှင့် သိက္ခာကြောင့် ကျမတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကြီး တစ်စစီ ပြိုကွဲသွားမလားဆိုပြီး ကျမ ကြောက်ရွံ့မိသည်။ သို့သော်လည်း ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေလျှင်လည်း ကျမ၏ ရင်ထဲတွင် သံသယပူ သောကပူများဖြင့် ရူးရမတတ် ခံစားနေရသည်။

အပိုင်း (၅) 

အချစ်က ကြီးမားသလောက် အမှန်တရားက ခါးသီးလွန်းလှသည်။

ယခုဆိုလျှင် ကျမ ကိုမင်းသူ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ စိမ်းသက်သက်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ သူသည် ကျမအပေါ် တာဝန်ကျေသည့် လင်ယောက်ျားကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်မှာ ငြင်းမရသော်လည်း၊ သူ၏ စိတ်ကွယ်ရာက လျှို့ဝှက်ဝါသနာ (Cross-dressing) ကို ကျမ ဘည်သို့ လက်ခံရမည်နည်း။

သူ့ကို ချစ်တဲ့စိတ်ကြောင့် ဒီအတိုင်း မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး တစ်သက်လုံး မျက်စိမှိတ် နေပေးရမလား။ သို့မဟုတ် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ပြီး “ကိုမင်း... ကျမ အားလုံးသိတယ်” လို့ ဒဲ့မေးပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တိုင်ပင်ရမလား။ ဒဲ့မေးလိုက်ရင်ကော သူ ကျမအပေါ် ရှက်စိတ်နဲ့ ဝေးကွာသွားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အိမ်ထောင်ရေးပဲ ပျက်စီးသွားမလားဆိုပြီး ရင်တမမ ဖြစ်နေရပါတယ်။

အိမ်ထောင်သက် တစ်နှစ်ဆိုတဲ့ သက်တမ်းလေးအတွင်းမှာ မထင်မှတ်ထားတဲ့ လှိုင်းတံပိုးတစ်ခုကို ကျမ ရင်ဆိုင်နေရပါပြီ။

“အမတို့၊ ညီမတို့ရေ... ကျမ ဘာလုပ်သင့်လဲရှင်။ သူ့ကို ဒဲ့မေးပြီး ဖြေရှင်းသင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး သူ့ရဲ့ ကမ္ဘာလေးကို ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားပေးသင့်လားဟင်။ အိမ်ထောင်ရေး အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ အမတွေ၊ ညီမတွေအနေနဲ့ ကျမကို အကြံဉာဏ်လေးတွေ ပေးခဲ့ကြပါဦးရှင်...”

အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်အရရော၊ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခု ရေရှည်တည်တံ့ဖို့အတွက်ရောဆိုရင် ဒီကိစ္စကို ချက်ချင်း ဒေါသတကြီး ဒဲ့မေးပြီး အပြစ်တင်တာမျိုးထက်— သူ့ဘက်က ဘာကြောင့် ဒီလို စိတ်အပန်းဖြေမှုကို လုပ်နေရသလဲ (စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ နဂိုဗီဇ ဝါသနာလား) ဆိုတာကို သေချာနားလည်အောင် အရင်ကြိုးစားပြီးမှ၊ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ နားလည်မှုရှိရှိ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေးတာက အကောင်းဆုံး လမ်းဦးတည်ချက် ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်ရှင်။

ညီမတို့၊ အမတို့ရော ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ကြုံလာရရင် ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းကြမလဲရှင်?