"မှိန်းစားသူတို့၏ ငရဲကမ္ဘာ"

အပိုင်း (၁) 

အိမ်အိုကြီး၏ သံချေးတက်နေသော သွပ်မိုးပေါ်သို့ မိုးစက်များက တစ်ဒုန်းဒုန်းနှင့် အားပြိုင်စွာ ကျဆင်းနေသည်။ ထိုအသံသည် ဆူညံလွန်းလှသော်လည်း ဧည့်ခန်းခုံဟောင်းပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်ကာ ဟောက်နေသော ကိုကျော်ညွန့်၏ အသံကိုမူ မဖုံးလွှမ်းနိုင်ချေ။ ဒေါ်မြသည် မီးဖိုချောင် ကြမ်းပြင်စုတ်ပေါ်တွင် ဒူးတုပ်ထိုင်ရင်း သစ်သားယောနိတုံးလေးပေါ်တွင် ဓားမဖြင့် ကြက်သွန်နီကို မနွှာချင်နွှာချင် နွှာနေမိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် မှေးမှိန်နေပြီး ဆံပင်များက ဖိုသီဖပ်သီနှင့် ပုခုံးပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေ၏။ ဘဝဆိုသည်မှာ ဤသို့ပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ရမည်ဟု သူမ ယုံကြည်လက်ခံထားပုံရသည်။

"ဝုန်း..."

အိမ်ရှေ့တံခါးကို ဆောင့်ဖွင့်ကာ ဝင်လာသူက မောင်မင်းခန့်။ သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော သား။ အပြင်က မိုးရေများ စိုရွှဲနေသော သားဖြစ်သူ၏ ရုပ်သွင်ကို ဒေါ်မြ ငေးကြည့်မိသည်။ တစ်ချိန်က ကြည့်ကောင်းခဲ့သော သား၏မျက်နှာသည် ယခုမူ ဖောက်ပြန်မှု၊ တာဝန်မဲ့မှုနှင့် အလောင်းအစားများကြားတွင် ညှိုးမှိန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အမေ... ထမင်းကျက်ပြီလား၊ ဗိုက်ဆာလို့" ဟု မောင်မင်းခန့်က အင်္ကျီကို ချွတ်ပစ်ရင်း အမိန့်ပေးသံဖြင့် မေးသည်။

"ကျက်... ကျက်ပါပြီ သားရယ်၊ ဟင်းကတော့ အသားဟင်း မပါဘူးကွယ်၊ ဆွေမျိုးတွေဆီက သွားတောင်းလာတဲ့ ဆီလေးနဲ့ အာလူးလေး ချက်ထားတာ" ဒေါ်မြ၏ အသံသည် တုန်ရီနေသည်။

"တောက်... နေ့တိုင်း အာလူး၊ နေ့တိုင်း ပဲဟင်း။ အိမ်မှာ ဘာမှဖြစ်မြောက်အောင် မချက်နိုင်ဘူးလား" ဟု မောင်မင်းခန့်က အော်ဟစ်လိုက်စဉ် အခန်းထဲမှ မယားငယ် မစန္ဒာက ကလေးကို ပိုက်ကာ ထွက်လာသည်။

ဒေါ်မြသည် ရင်ထဲတွင် လှိုက်ခနဲ နာကျင်သွားရသည်။ ပထမချွေးမနှင့် မြေးမလေးကို မိဘအိမ် ပြန်မောင်းထုတ်ကာ ဤမယားငယ်ကို အိမ်ပေါ်ခေါ်တင်ထားသော သားဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း ဒေါ်မြ ဘာမှ မပြောရက်။ လင်ယောက်ျား ကိုကျော်ညွန့်ကလည်း လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း လစာလေးနှင့် အိမ်ငှားခပင် မလောက်ငှသည်ကို ဘာမှမသိကျိုးကျွံပြုကာ အိပ်နေမြဲ။ ဤအိမ်လေးသည် ရုန်းထွက်ရခက်သော ပင့်ကူအိမ်ကြီးတစ်ခုပမာ ဒေါ်မြ၏ လည်ပင်းကို အကွက်ကျကျ ရစ်ပတ်ထားလေတော့သည်။

အပိုင်း (၂)

နေရောင်ခြည်က သစ်ပင်ရိပ်များကြားမှတစ်ဆင့် တူမဖြစ်သူ နှင်းနုတို့၏ တိုက်အိမ်လှေကားထစ်များပေါ်သို့ ဖြာကျနေသည်။ ဒေါ်မြသည် ထိုလှေကားရင်းတွင် ရပ်ရင်း ခြေဦးမလှည့်ရဲဘဲ ရှိနေမိသည်။ သူမ ဝတ်ထားသော ထမီအနားသားက စုတ်ပြဲနေပြီး အပေါ်အင်္ကျီမှာလည်း အရောင်လွင့်နေခဲ့ပြီ။ မိမိကိုယ်ကိုယ် မှန်ထဲပြန်မကြည့်ဖြစ်သည်မှာ ဘယ်နှနှစ်ရှိပြီလဲဟု ဒေါ်မြ မမှတ်မိတော့ချေ။

"အဒေါ်မြ... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲဟင်" နှင်းနုက ခြံထဲကထွက်လာရင်း လှမ်းမေးသည်။ နှင်းနု၏ မျက်ဝန်း ထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုနှင့် သနားစနိုး ဖြစ်မှုတို့ ရောပြွမ်းနေသည်။

"ဟို... သမီးနှင်းနုရယ်။ အဒေါ်... အိမ်မှာ ဆန်အိုးထဲ ဆန်ကွဲတောင် မရှိတော့လို့။ ဆန်လေး တစ်ပြည်လောက်နဲ့ ဆီလေး နည်းနည်းလောက် ခဏချေးပါဦးကွယ်။ သားကလည်း အလုပ်မရှိသေးတော့..." ဒေါ်မြသည် စကားကို ဆုံးအောင် မပြောရဲဘဲ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားမိသည်။

"သမီး ပြောပြီးပြီပဲ အဒေါ်။ အဒေါ့်ယောက်ျားနဲ့ အဒေါ့်သားက အကောင်းပကတိ လူတွေ။ အလုပ်မလုပ်ဘဲ အဒေါ် ရှာကျွေးတာကို ထိုင်မှိန်းစားနေကြတာ။ အဒေါ်က ဘာလို့ ဆွေမျိုးတကာအိမ် လည်ပြီး အရှက်အကွဲခံနေရတာလဲ။ လင်နဲ့ကွာ၊ သားကို ပစ်ထားပြီး သမီးတို့ဆီ လာနေပါဆိုတော့လည်း မလာဘူး" နှင်းနု၏ စကားလုံးများက ဒေါ်မြ၏ ရင်ဘတ်ကို လှံနှင့် ထိုးလိုက်သလိုပင်။

"သူတို့က... ငါမရှိရင် ငတ်ကုန်ကြမှာပေါ့ သမီးရယ်။ ငါက အမေပဲ၊ ငါက ဇနီးပဲလေ" ဒေါ်မြက မျက်ရည် ဝဲလျက် ဆင်ခြေပေးသည်။

တွန့်ဆုတ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ စိတ်အခြေအနေသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခပေးနေသော သံယောဇဉ်ကို "တာဝန်သိမှု" ဟု ခေါင်းစဉ်တပ်ကာ ငရဲတွင်းထဲတွင် သာယာနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။ နှင်းနုက သက်ပြင်းကို ပြင်းထန်စွာချရင်း ဆန်အိတ်လေးကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။ ဒေါ်မြသည် ထိုဆန်အိတ်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ဘုရားပေးသော ဆုလာဘ်ပမာ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ပိုက်ကာ အရှက်တရားကို လမ်းပေါ်မှာ ဖိတ်ကျန်ရစ်ခဲ့ရင်း လှည့်ပြန်လာခဲ့ရသည်။

အပိုင်း (၃) 

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံတွင် အိမ်လေးအတွင်း၌ တင်းမာမှုများက တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်။ မောင်မင်းခန့်သည် အပြင်က အမူးလွန်ပြီး ပြန်ရောက်လာကာ အခန်းထဲတွင် မယားငယ် မစန္ဒာနှင့် စကားများနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"နင်က ငါ့ကို ပိုက်ဆံမရှာနိုင်ဘူးလို့ ပြောရဲတယ်ပေါ့ စန္ဒာ။ နင် ငါ့အိမ်ပေါ် ရောက်လာတာ ဘာပါလာလို့လဲ" မောင်မင်းခန့်၏ ဒေါသသံက ဟိန်းထွက်လာသည်။

"ရှင် မရှာနိုင်လို့ ရှင်အမေ ဆွေမျိုးတွေဆီမှာ မျက်နှာငယ်ပြီး တောင်းနေရတာလေ။ ကျွန်မ ကလေးအတွက် နို့မှုန့်ဖိုးတောင် ရှင်မပေးနိုင်ဘူးမဟုတ်လား" မစန္ဒာကလည်း မခံမရပ်နိုင် ပြန်အော်သည်။

"ခွပ်... ဗြုန်း..."

ပစ္စည်းများ လွင့်စင်သွားသံနှင့်အတူ မစန္ဒာ၏ အော်ဟစ်ငိုယိုသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒေါ်မြသည် လန့်ဖျတ်ကာ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားမိသည်။ မြင်လိုက်ရသည်က မစန္ဒာ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျနေပြီး မောင်မင်းခန့်က သူမ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကာ ထပ်မံရိုက်နှက်ရန် ပြင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"တော်ပါတော့ သားရယ်... မေမေ တောင်းပန်ပါတယ်။ ညည်းတို့ ရန်မဖြစ်ကြပါနဲ့။ အိမ်ငှားခတောင် မပေးရသေးဘူးကွယ်" ဒေါ်မြက ကြားထဲက ဝင်ဆွဲသော်လည်း မောင်မင်းခန့်က သူမကို တချက်တည်းနှင့် တွန်းလွှတ်လိုက်ရာ ဒေါ်မြ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်ရက် လဲကျသွားသည်။

"အမေ ဝင်မပါနဲ့။ ဒီမိန်းမကို ငါ သတ်ပစ်မယ်" မောင်မင်းခန့်က သွေးရူးသွေးတန်း ဖြစ်နေသည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် အိပ်နေသော ကိုကျော်ညွန့်ကား ဆူညံသံများကြားထဲကပင် တဖက်သို့ စောင်းကာ ဆက်အိပ်နေလေသည်။

ဒေါ်မြသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ကလေးငယ်၏ ငိုသံနှင့် ချွေးမငယ်၏ ညည်းတွားသံကို နားထောင်ကာ ရင်ဘတ်ကို ထု၍ ငိုမိသည်။ ဘာကြောင့် မိမိ ဖန်တီးခဲ့သော အိမ်ထောင်စုသည် ယခုကဲ့သို့ တိရစ္ဆာန်ရုံတစ်ခုပမာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ် သွားရသနည်း။ ဘာကြောင့် မိမိသည် ဤနေရာမှ ထွက်မသွားနိုင်ရသနည်း။ သံယောဇဉ် ဆိုသည်မှာ ချစ်ခြင်းထက် ကြောက်ရွံ့ခြင်းက ပိုမိုကြီးစိုးနေသော စိတ်ရောဂါတစ်မျိုး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

အပိုင်း (၄) 

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဒေါ်မြ၏ ဘဝထဲသို့ ကံကြမ္မာက အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။ လမ်းထိပ်က စတိုးဆိုင်ကြီးတွင် ဈေးကူရောင်းရန် ဆိုင်ရှင်က ခေါ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လစာကလည်း အိမ်ငှားခနှင့် စားစရိတ်ကို လောက်ငှစေနိုင်သဖြင့် ဒေါ်မြတစ်ယောက် ဝမ်းသာအားရဖြင့် အလုပ်စလုပ်ခဲ့သည်။

"မမြ... ညည်း ဒီနေ့ ဈေးရောင်းတာ တော်သားပဲ။ ရော့... ဒါ ဒီနေ့အတွက် နေ့တွက်ခ" ဆိုင်ရှင်က ပိုက်ဆံလေးကို လက်ထဲထည့်ပေးသည်။

ဒေါ်မြသည် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြုံးမိသည်။ သူမသည် ဖိုသီဖပ်သီ ပုံစံလေးနှင့်ပင် အိမ်သို့ ခြေလှမ်းအမြန်ဆုံးဖြင့် ပြန်လာခဲ့၏။ 'ဒီပိုက်ဆံနဲ့ လင်ယောက်ျားကို ဆေးဖိုးပေးမယ်၊ သားအတွက်လည်း အလုပ်ရှာဖို့ အထောက်အပံ့ပေးမယ်' ဟု တွေးကာ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သို့သော်... အိမ်ထဲတွင် ကိုကျော်ညွန့်က လုံခြုံရေး ယူနီဖောင်းကို ချွတ်ကာ အရက်ပုလင်းနှင့် ထိုင်နေသည်။

"ကိုကျော်ညွန့်... ရှင် အလုပ်မသွားဘူးလား။ ညဂျာစောင့်ရမယ့် အချိန်ကြီးလေ" ဒေါ်မြက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ မေးသည်။

"ငါ အလုပ်က ထွက်လိုက်ပြီ မြ" ကိုကျော်ညွန့်က အရက်ကို တစ်ကျိုက်မော့ရင်း အေးအေးဆေးဆေးပင် ဖြေသည်။

"ရှင်... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာအကြောင်းပြချက်ကြောင့်လဲရှင်"

"ဘာအကြောင်းရှိရမှာလဲ။ မင်းလည်း အလုပ်ရပြီပဲ။ မင်းရတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ အိမ်ငှားခပေး၊ ငါ့ကို အရက်ဖိုးပေးရင် ပြီးတာပဲ မဟုတ်လား။ ငါလည်း နားချင်ပြီ" ကိုကျော်ညွန့်၏ စကားသည် ဒေါ်မြ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပင်။

သူမသည် အိမ်ထောင်စုကို ကယ်တင်ရန် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်ခဲ့သော်လည်း၊ လင်ယောက်ျားက သူမကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အမှောင်ထဲသို့ ဆွဲချရန် နောက်သို့ ခြေလှမ်းဆုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘဝ၏ ဖိစီးမှု တင်းမာမှုများသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဒေါ်မြ၏ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးမှာလည်း ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရပြန်သည်။

အပိုင်း (၅)

မိုးဖွဲဖွဲရွာနေသော ညနေခင်းတွင် လမ်းဘေးမီးတိုင်မှ ဝါကျင့်ကျင့် မီးရောင်က လမ်းပေါ်သို့ မှေးမှိန်စွာ ကျရောက်နေသည်။ ဒေါ်မြသည် ဆိုင်မှ ရလာသော ပိုက်ဆံလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုလေးလံနေပြီး ကျောကုန်းလေးကလည်း ပိုမိုကိုင်းညွတ်နေခဲ့ပြီ။

အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ... ထုံးစံအတိုင်းပင်။ ကိုကျော်ညွန့်က အိပ်ပျော်နေဆဲ၊ မောင်မင်းခန့်က အပြင်ထွက်ရန် ဆိုင်ကယ်သော့ကို ယူနေသည်။

"မေမေ... ပိုက်ဆံရပြီမလား။ ပေးဦး၊ ဆီဖိုးနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ချိန်းထားတာ ရှိလို့" မောင်မင်းခန့်က လက်ဖြန့်တောင်းသည်။

ဒေါ်မြသည် သားဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်မိသည်။ နှင်းနု ပြောခဲ့သော စကားများ - "လင်နဲ့ကွာ၊ ကျွန်မတို့ဆီ လာနေပါ" ဟူသော စကားသံက နားထဲတွင် ဝဲလည်သွားသည်။ သို့သော် သူမသည် ဘာမှမပြောဘဲ လက်ထဲက ပိုက်ဆံလေးကို သားဖြစ်သူ၏ လက်ထဲသို့ အသာအယာ ထည့်ပေးလိုက်မိပြန်သည်။ သူမ မရှိလျှင် ဤတာဝန်မဲ့သော လူနှစ်ယောက်နှင့် ကလေးငယ်သည် မည်သို့ အသက်ရှင်မည်နည်းဟူသော အသိက သူမကို တုပ်နှောင်ထားဆဲ။

မောင်မင်းခန့် ထွက်သွားပြီးနောက် ဒေါ်မြသည် အမှောင်ရိပ်ကျနေသော မှန်တင်ခုံအိုလေးရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် ဘီးစုတ်လေးကို ယူကာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော၊ ဆီနံစော်နေသော ဆံနွယ်များကို အသာအယာ သပ်တင်လိုက်မိသည်။ မှန်ထဲတွင် ပေါ်လာသော ပုံရိပ်သည် မည်သည့်အခါမှ ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်သော "ဖိုသီဖပ်သီ ဒေါ်မြ" ပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ ဆန်အိုးဟောင်းလေးကို ဖွင့်ကြည့်ရင်း... မနက်ဖြန်တွင် မည်သည့်ဆွေမျိုးအိမ်သို့ သွား၍ အရှက်ခွာကာ ဆန်ချေးရဦးမည်နည်းဟူသော အတွေးဖြင့်သာ ဆိတ်ငြိမ်စွာ ပြုံးနေမိတော့သတည်း။

--- ပြီးပါပြီ ---