## အခန်း (၁)
မိုးခါးစ မြေကြီးက တက်လာတဲ့ မြေနံ့က ဧည့်ခန်းကျယ်ထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေတယ်။ ခြံဝင်းထဲက စံပယ်ရုံလေးဆီကရတဲ့ အနံ့က ရင်ထဲကို အေးမြစေရမယ့်အစား မူးနောက်နောက် ဖြစ်စေခဲ့တာ ခိုင်နှင်းဝေ တစ်ယောက်ပဲ သိလိမ့်မယ်။ သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက ဘေးနားက ဆိုဖာခုံပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတချို့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါက်နေမိတယ်။ အရာရာဟာ စနစ်တကျ ရှိလွန်းတယ်။ အိမ်ထောင်သက် (၅) နှစ်ဆိုတဲ့ သက်တမ်းမှာ လင်ယောက်ျားဖြစ်သူ ‘လင်းသစ်’ ဟာ သူမအပေါ် တစ်ချက်မှ လိုလေသေးမရှိအောင် ထားခဲ့တဲ့သူပါ။
> “နှင်း… ကိုယ် ဒီနေ့ ညစာ အပြင်မှာ စားခဲ့မယ်နော်။ ရုံးက ဧည့်သည်ပါလို့”
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နာရီက ပို့ထားတဲ့ လင်းသစ်ရဲ့ စာတိုလေးကို ဖုန်းစခရင်ပေါ်မှာ ကြည့်ရင်း ခိုင်နှင်းဝေ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိတယ်။ လင်းသစ်ဟာ အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲ ခွင့်တိုင်တတ်တယ်။ သွားလေရာ၊ လာလေရာ သူမကို စိတ်မပူစေချင်လို့ ဆိုပြီး ဖုန်းဆက်အကြောင်းကြားတတ်တဲ့ ‘အလိုက်သိတတ်လွန်းတဲ့ ယောက်ျား’ တစ်ယောက်ပေါ့။ စားပွဲပေါ်မှာတော့ လင်းသစ်ရဲ့ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲက ထွက်လာတဲ့ စားသောက်ဆိုင် ဘေလ်ဗောက်ချာလေး တစ်စောင် ရှိနေတယ်။ ‘ဝိုင်နှစ်ခွက်၊ ပင်လယ်စာစုံ တိုင်ပွဲ တစ်ပွဲ…’ ပြီးတော့ ဖယောင်းတိုင်အလှဆင်ခ။
ခိုင်နှင်းဝေရဲ့ နှုတ်ခမ်းပါးလေးတွေ တုန်ရီသွားတယ်။ အလုပ်က ဧည့်သည်နဲ့ သွားစားတဲ့ ဆိုင်မှာ ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်နဲ့ ရိုမန်တစ်ဆန်စရာ အကြောင်းမရှိဘူးဆိုတာ ကလေးကအစ သိနိုင်တဲ့အရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ လင်းသစ်ဟာ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်တော့ သူမအတွက် သူမအကြိုက်ဆုံး ကိတ်မုန့်ဘူးလေးကို အမှတ်တရ ဝယ်လာပေးဦးမှာ သေချာတယ်။ သူမကို ဖက်ပြီး “ပင်ပန်းနေပြီလား မိန်းမရယ်” လို့ ညင်သာစွာ မေးဦးမှာလည်း အသေအချာပဲ။
လူတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ့်အပေါ် အစစအရာရာ ဂရုစိုက်ပြီး ကြင်နာပြနေရင်းနဲ့ပဲ တခြားလူတစ်ယောက်ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားနိုင်ပါသလား။ ခိုင်နှင်းဝေရဲ့ ရင်ထဲမှာ အဖြေမရှိတဲ့ မေးခွန်းတွေ တောင်လိုပုံနေခဲ့ပြီ။ အပြင်မှာ မိုးက ပိုသည်းလာသလို၊ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲက မျက်ရည်တွေကလည်း ထိန်းမရအောင် စီးကျလာပါတော့တယ်။
---
## အခန်း (၂)
မနက်ခင်းရဲ့ နေရောင်ခြည်က လိုက်ကာစတွေကြားကနေ လျှံကျလာတဲ့အခါ အိပ်ရာဘေးမှာ လင်းသစ်ရဲ့ ကိုယ်နံ့သင်းသင်းလေးက ကျန်နေခဲ့တုန်းပဲ။ လင်းသစ်က နိုးနှင့်နေပြီ။ သူက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ နှင်းအတွက် ကော်ဖီဖျော်နေတာ။ ကော်ဖီနံ့သင်းသင်းလေးက အိပ်ခန်းထဲအထိ ပျံ့လွင့်လာတယ်။
“နှင်း… နိုးပြီလား။ လာ… ကော်ဖီသောက်ရအောင်။ ဒီနေ့ ကိုယ် နှင်းအကြိုက်ဆုံး ပြင်သစ်ပေါင်မုန့်ကြော် လုပ်ထားတယ်”
လင်းသစ်က ခါးပရိုစညှပ်လေး ဝတ်ထားရင်း ပြုံးပြတယ်။ သူ့ရဲ့ အပြုံးတွေက ဖြူစင်လွန်းလို့ ကြည့်နေတဲ့ ခိုင်နှင်းဝေမှာ ရင်ဘတ်ထဲ တင်းကျပ်လာရတယ်။ ဒီလူဟာ မနေ့ညက တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ခါးကို ဖက်ခဲ့တဲ့လက်တွေနဲ့ပဲ အခု သူမအတွက် မနက်စာ ပြင်ဆင်ပေးနေတာလား။
“လင်း… မနေ့ညက ပျော်ခဲ့ရဲ့လား”
ခိုင်နှင်းဝေက ကော်ဖီခွက်ကို ကိုင်ရင်း တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားပြီး မေးလိုက်တယ်။ လင်းသစ်ရဲ့ လက်လှုပ်ရှားမှုက စက္ကန့်ပိုင်းလောက် တန့်သွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ပြုံးပြလိုက်ပြီး—
“ပျော်စရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး နှင်းရယ်။ လုပ်ငန်းရှင်တွေနဲ့ဆိုတော့ စကားတွေ အများကြီး ပြောရတာနဲ့ တင် လူက လူပန်းလာတာ။ ဒါနဲ့… နှင်း မျက်နှာမကောင်းဘူး။ ညက ကောင်းကောင်းမအိပ်ရဘူးလား။ ကိုယ် ညက ညဉ့်နက်မှ ပြန်လာလို့ နှင်း လန့်နိုးသွားတာလား”
သူ့ရဲ့ စိုးရိမ်တကြီး မေးခွန်းတွေ၊ သူမရဲ့ ပါးပြင်ကို ဖွဖွလေး လာကိုင်တဲ့ နွေးထွေးတဲ့ လက်ဖဝါးတွေ။ ခိုင်နှင်းဝေ ရင်ထဲမှာ အော်ဟစ်ငိုချပစ်လိုက်ချင်တယ်။ "မင်း လိမ်နေတာ… မင်း ငါ့ကို လိမ်နေတာ" လို့ အော်ပြောချင်ပေမဲ့ လည်ချောင်းထဲမှာ စကားလုံးတွေက တစ်ဆို့နေခဲ့တယ်။ သူဟာ ဖောက်ပြန်နေတာက လွဲရင်… တကယ်ပဲ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ကောင်းလွန်းတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။
လူတွေအမြင်မှာ လင်းသစ်က စံပြယောက်ျား။ မိန်းမကို ရိုက်နှက်တတ်တာ မဟုတ်၊ လစာအကုန်အပ်တယ်၊ အိမ်အလုပ် ကူလုပ်တယ်၊ စကားပြောရင်လည်း “မိန်းမ… မိန်းမ” နဲ့ တဖွဖွ။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လက လင်းသစ်ရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ မတော်တဆ မြင်ခဲ့ရတဲ့ ‘နှင်းဆီ’ ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ပို့ထားတဲ့ စာတိုလေးတွေကို သူမ မေ့လို့မရဘူး။ *“မနေ့ညက အတူရှိခဲ့ရတာ ပျော်ဖို့ကောင်းတယ် လင်း… အိမ်ပြန်ရင် နှင်းဆီကို သတိရပေးပါ”* တဲ့။ အဲဒီစာကို မြင်ခဲ့ရတဲ့ နေ့ကစပြီး ခိုင်နှင်းဝေရဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ ပြာပုံဘဝကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။
---
## အခန်း (၃)
လူတစ်ယောက်ကို သံသယဝင်ရတာဟာ ကင်ဆာရောဂါထက် ဆိုးတယ်။ ခိုင်နှင်းဝေ တစ်ယောက် နေ့စဉ်ရက်ဆက် လောင်မြိုက်နေရတယ်။ လင်းသစ်ကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ။ ရုံးပိတ်ရက်မှာ သူမကို လိုချင်တာ အကုန်ဝယ်ပေးတယ်၊ ကားမောင်းပြီး လျှောက်ပို့တယ်။ အားလုံးဟာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လိုပဲ။
ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလို့မရတဲ့ အရာမျိုး။ တစ်နေ့ ညနေခင်းမှာတော့ ခိုင်နှင်းဝေ လင်းသစ်ရဲ့ ရုံးခန်းဆီကို အံ့သြသွားအောင် ညစာဘူးလေး ယူပြီး ကြိုတင်မပြောဘဲ သွားခဲ့မိတယ်။ ရုံးဆင်းချိန် ဖြစ်လို့ လူတွေက သိပ်မရှိတော့ဘူး။ လင်းသစ်ရဲ့ အခန်းတံခါးဝကို ရောက်တဲ့အခါ တံခါးက အနည်းငယ် ဟဟလေး ဖြစ်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ တွန်းဖွင့်မလို့ လုပ်နေတဲ့ ခိုင်နှင်းဝေရဲ့ လက်တွေဟာ လေထဲမှာတင် တန့်သွားခဲ့တယ်။ အခန်းထဲက ကြားလိုက်ရတဲ့ ရယ်မောသံလွင်လွင်လေးကြောင့်ပဲ။
“လင်းကလည်း… အိမ်က အန်တီကြီးကို ကြောက်လို့လား။ အခုထိ ဖုန်းမကိုင်ရဲဘူး”
“မဟုတ်တာ မိန်းကလေးရယ်။ နှင်းက ကိုယ့်အပေါ် သိပ်ကောင်းတာ။ ကိုယ် သူမကို စိတ်မဆင်းရဲစေချင်ဘူး။ နှင်းဆီ့ကို ချစ်တာက သတ်သတ်… နှင်းအပေါ် တတာဝန်ကျေတာက သတ်သတ်ပါ”
လင်းသစ်ရဲ့ အသံက အေးအေးဆေးဆေးပဲ။ ဘာအပြစ်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်မှ မပါဝင်နေဘူး။ တံခါးကြားကနေ မြင်လိုက်ရတာက လင်းသစ်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ မှီနွဲ့နေတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်။ ခိုင်နှင်းဝေရဲ့ လက်ထဲက ညစာချိုင့်လေးဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ဆူညံစွာ ပြုတ်ကျသွားပါတော့တယ်။ ချိုင့်သံကြောင့် အခန်းထဲက လူနှစ်ယောက် လန့်ဖျတ်ပြီး ထွက်လာကြတယ်။ လင်းသစ်ရဲ့ မျက်နှာဟာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားပြီး ခိုင်နှင်းဝေကို ကြည့်နေမိတယ်။
“နှင်း… ကိုယ်… ကိုယ် ရှင်းပြပါရစေ။ နှင်း ထင်သလိုမဟုတ်…”
လင်းသစ်က သူမရဲ့ လက်ကို လာဖမ်းဆွဲပေမဲ့ ခိုင်နှင်းဝေက ရုန်းခါပြီး လှည့်ပြေးခဲ့တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အိမ်ကလေးက ပုံမှန်အတိုင်း ငြိမ်သက်နေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်ထဲမှာ ခိုင်နှင်းဝေအတွက် လုံခြုံမှုတွေ မရှိတော့ဘူး။
“မင်း ရှင်းပြစရာ မလိုတော့ဘူး လင်း။ ငါ အကုန် မြင်ခဲ့ ကြားခဲ့ပြီ”
ခိုင်နှင်းဝေရဲ့ အသံက တုန်ရီနေပေမဲ့ ပြတ်သားအောင် ကြိုးစားနေတယ်။ လင်းသစ်က သူမရှေ့မှာ ဒူးထောက်ချလိုက်တယ်။
“ကိုယ် မှားသွားတယ် နှင်း။ ကိုယ် နှင်းကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူး။ ကိုယ့်ဘဝမှာ နှင်းက အဓိကပဲ။ အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့က ကိုယ် ခဏတာ စိတ်ကစားမိတာပါ။ ကိုယ် နှင်းအပေါ်မှာ ဘာတွေ လိုအပ်ခဲ့လို့လဲဟင်… ကိုယ် အစစအရာရာ မဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ဘူးလား…”
---
## အခန်း (၄)
လင်းသစ်ရဲ့ စကားတွေက ခိုင်နှင်းဝေရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ ဟုတ်တယ်… သူ ဘာတွေ လိုအပ်ခဲ့လို့လဲ။ သူဟာ သူမအပေါ် အမြဲတမ်း ကောင်းခဲ့တာပဲ။ အဝတ်အစား၊ အစားအသောက်၊ နွေးထွေးမှု၊ ဂရုစိုက်မှု အားလုံးကို ပေးခဲ့တယ်။
“နင် ကောင်းခဲ့တာပဲ လင်း… နင် ငါ့အပေါ်မှာ အစစအရာရာ ကောင်းခဲ့တဲ့ ယောက်ျားပါ။ ဖောက်ပြန်သွားတာက လွဲရင်ပေါ့…”
ခိုင်နှင်းဝေရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖျားက ထွက်လာတဲ့ အဲဒီစကားစုလေးဟာ အခန်းထဲမှာ လှိုင်echo ထွက်သွားသလိုပဲ။ ဖောက်ပြန်တာကလွဲရင်… ဆိုတဲ့ စကားလေးဟာ အမှားတစ်ခုကို သေးငယ်အောင် ပြောနေပုံရပေမဲ့ တကယ်တော့ အချက်တစ်ခုလုံးကို ပြိုကွဲစေနိုင်တဲ့ အကြောင်းရင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာကို လင်းသစ် နားမလည်ခဲ့ဘူး။
“နှင်းရယ်… ကိုယ် အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ အဆက်အသွယ် လုံးဝဖြတ်ပါ့မယ်။ ကိုယ့်ကို အခွင့်အရေး တစ်ခါပဲ ပေးပါ”
လင်းသစ်က ငိုယိုပြီး တောင်းပန်နေတယ်။ အဲဒီညကစပြီး အိမ်ကလေးထဲမှာ စကားပြောသံတွေ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။ လင်းသစ်ကတော့ ပိုပြီး ဂရုစိုက်လာတယ်။ မနက်ဆိုရင် အလုပ်မသွားခင် ခိုင်နှင်းဝေအတွက် ဆေးနွေးနွေးလေး ပြင်ပေးတတ်သလို၊ ညဆိုရင်လည်း အိမ်ကို စောစောပြန်လာပြီး ခြေဆုပ်လက်နယ် ပြုစုပေးတတ်တယ်။ သူဟာ အရင်ကထက် ပိုကောင်းတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်နေရှာတယ်။
ဒါပေမဲ့ ခိုင်နှင်းဝေအတွက်တော့ အဲဒီဂရုစိုက်မှုတွေက မြွေတစ်ကောင်ရဲ့ အဆိပ်ငွေ့တွေလိုပဲ ခံစားရတယ်။ လင်းသစ် အနားလာတိုင်း၊ ဖက်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းပြီး ရုန်းကန်မိလျက်သား ဖြစ်နေတတ်တယ်။
“လင်း… နင် ငါ့အနားမှာ ရှိနေရင် ငါ့မျက်စိထဲမှာ ဟိုမိန်းကလေးနဲ့ နင်နဲ့ ပုံရိပ်တွေပဲ မြင်နေရတယ်။ ငါ နင့်ကို ချစ်နေသေးတယ်… ဒါပေမဲ့ နင် လုပ်ခဲ့တဲ့အရာကို ငါ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီ ခံစားချက်ကြီးက ငါ့ကို နေ့တိုင်း သတ်နေတာ”
ခိုင်နှင်းဝေ အိမ်ကနေ ခေတ္တခွဲနေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး မိဘတွေအိမ်ကို ပြန်ခဲ့တယ်။ လင်းသစ်ကတော့ နေ့တိုင်း အိမ်ရှေ့အထိ လာစောင့်တတ်တယ်။ မိုးရွာရွာ၊ နေပူပူ သူ ကားထဲမှာ ထိုင်ပြီး နှင်း ထွက်လာမလားလို့ မျှော်နေတတ်တာ။ လူတိုင်းက လင်းသစ်ရဲ့ ကောင်းကွက်တွေကိုပဲ မြင်ကြတာ။ သူ ဖောက်ပြန်ခဲ့တဲ့ အချက်ကြီးကိုကျတော့ ‘ယောက်ျားပဲ မှားတတ်တာပဲ’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်ခိုင်းနေကြတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့ အခြေခံ အကျဆုံးဖြစ်တဲ့ သစ္စာတရားကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာဟာ အသက်ရှူလမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲဆိုတာ သူတို့ မသိကြဘူး။
---
## အခန်း (၅)
ခြောက်လခွဲခန့် ကြာပြီးနောက်…
ခိုင်နှင်းဝေ မြို့ကလေးတစ်မြို့ရဲ့ စာအုပ်ဆိုင်လေးတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်နေရင်း ဘဝကို အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းနေတယ်။ လင်းသစ်နဲ့ သူမ တရားဝင် ကွာရှင်းပြတ်စဲပြီးခဲ့ပါပြီ။ လင်းသစ်က သူမ တောင်းဆိုတဲ့အတိုင်း လွယ်လွယ်ကူကူပဲ ကွာရှင်းပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါဟာလည်း သူမအပေါ် ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ကောင်းကွက်တစ်ခုပေါ့။
တစ်ခါတစ်လေ ညနေခင်းတွေမှာ ခိုင်နှင်းဝေ ကော်ဖီသောက်ရင်း လင်းသစ်ကို သတိရတတ်တုန်းပဲ။ အမုန်းတွေနဲ့ လမ်းခွဲခဲ့တာ မဟုတ်တဲ့အတွက် သံယောဇဉ်တွေက ဖြတ်ရခက်လွန်းနေခဲ့တာ။ “သူက ဖောက်ပြန်သွားတာက လွဲရင် ငါ့အပေါ်မှာ အစစအရာရာ ကောင်းခဲ့တဲ့ ယောက်ျားပါ” ဆိုတဲ့ စကားကို တွေးမိတိုင်း သူမ နှုတ်ခမ်းလေးတွေ ခါးသီးစွာ ပြုံးမိတယ်။ မေ့မရသေးတဲ့သူဟာ ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးခဲ့စေဦးတော့၊ သူ ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းကွက်တွေကိုပဲ ပြန်ပြီး သတိရနေမိတာ လူ့သဘာဝပဲ မဟုတ်လား။
မိုးဖွဲလေးတွေ ပြန်ရွာချလာပြန်တယ်။ ခိုင်နှင်းဝေ ဆိုင်အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေတုန်း ကားတစ်စီး ဆိုင်ရှေ့မှာ လာရပ်တယ်။ ကားပေါ်က ဆင်းလာတာ လင်းသစ်…။
သူမ အဝေးကနေပဲ သူ့ကို ကြည့်နေမိတယ်။ လင်းသစ်က ဆိုင်ထဲကို ဝင်မလာပါဘူး။ သူက ဆိုင်မှန်ပြတင်းပေါက်ကနေ ခိုင်နှင်းဝေ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ အဆင်ပြေပြေ ရှိနေတာကိုပဲ လှမ်းကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချရင်း ပြုံးပြရှာတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာတော့ ခိုင်နှင်းဝေ အမြဲသောက်တတ်တဲ့ စံပယ်လက်ဖက်ရည်ဘူးလေးကို ဆိုင်ကောင်တာမှာ ပေးခဲ့ဖို့ ဝန်ထမ်းလေးတစ်ယောက်ကို ပေးလိုက်တာ တွေ့ရတယ်။
သူဟာ အခုထိ အလိုက်သိတတ်တုန်း၊ ကောင်းပေးတတ်တုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဝေးကွာခြင်းဆိုတဲ့ တံတိုင်းကြီးက ခိုင်မာစွာ ရှိနေခဲ့ပြီ။ လင်းသစ်က ကားမောင်းပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။
ခိုင်နှင်းဝေ စံပယ်လက်ဖက်ရည်ခွက်လေးကို ကိုင်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။
> “သူက ဖောက်ပြန်သွားတာက လွဲရင် ငါ့အပေါ်မှာ အစစအရာရာ ကောင်းခဲ့တဲ့ ယောက်ျားပါ…”
ဒီစကားလေးဟာ သူ့ကို ချစ်နေသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူလုပ်ခဲ့တဲ့အရာကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး ဆိုတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဝန်ခံချက်တစ်ခုအဖြစ် မိုးစက်တွေနဲ့အတူ လေထဲမှာ ပျော်ဝင် ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့တယ်။
