အခန်း (၁)
မိုးစက်လေးများ ပါးပါးကလေး ရွာသွန်းနေသည့် ညနေခင်းတစ်ခုတွင် မေဇွန်၊ သံသာ နှင့် ခေတ္တရာ တို့ သူငယ်ချင်းသုံးဦး မြို့၏ အဆန်းပြားဆုံး ဆန်းသစ်တီထွင်မှုများဖြင့် မွမ်းမံထားသည့် "ရောင်စဉ်" ဆိုသည့် ရေပေါ်စားသောက်ဆိုင်လေးတွင် ဆုံစည်းကြသည်။ ဆိုင်၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ ရေလယ်ကောင်တွင် ရှိပြီး အလွန်ခေတ်မီသော နည်းပညာများ၊ အလှပဆုံး မီးရောင်များဖြင့် ပြင်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အသက် ၂၅ နှစ်အရွယ် ပျိုတိုင်းကြိုက်သည့် ရူပကာနှင့် အလှပိုင်ရှင် သူငယ်ချင်းသုံးဦးမှာ အဝတ်အစား ဆန်းဆန်းပြားပြား ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆိုင်အတွင်းရှိ ပုရိသများ၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို တပြိုင်နက်တည်း ခံနေကြရသည်။
"ဟေ့ကောင်မတွေ... ဟိုဘက်ဝိုင်းက ကောင်လေးတွေ ငါတို့ကို ခေါင်းတောင် မဖော်တမ်း စိုက်ကြည့်နေကြတယ်နော်" ဟု ခေတ္တရာ က နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲလေးကို သပ်ရင်း ခပ်ကြော့ကြော့ စလိုက်သည်။
သံသာ ကလည်း မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ရင်း "အေးလေ၊ ငါတို့က ဒီ 'ရောင်စဉ်' ဆိုင်ရဲ့ မျက်နှာဖုံး ရေပေါ်စင်မြင့်မှာ ထိုင်နေတာကိုး၊ ငါတို့အလှကြောင့် ဆိုင်တောင် ပိုလင်းသွားသလိုပဲ" ဟု ရယ်မောကာ ပြန်ပြောသည်။
မေဇွန် က လက်ထဲမှ ကော့တေးခွက်ကို ကိုင်ရင်း "ဒါကြောင့် ငါက ဒီရေပေါ်ဆိုင်ဆန်းဆန်းလေးကို ရွေးတာပေါ့၊ ဒီမှာက လူငယ်တွေ ရောနှောနေပြီး အမိုက်စား ခံစားချက်ကို ပေးတာလေ" ဟု သဘောကျစွာ ပြောလိုက်သည်။
သူတို့သုံးယောက်၏ သောသောညံ ရယ်မောသံများမှာ ညနေခင်း ရေလှိုင်းသံများနှင့်အတူ သာယာစွာ လွင့်ပျံနေခဲ့သည်။
အခန်း (၂)
၁၅ နှစ်ဆိုသည့် အချိန်ကာလသည် ရေစီးကြောင်းအတိုင်း မြန်ဆန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ကလေးအမေများ၊ အလုပ်မအားသည့် စိတ္တဇများဖြင့် အသက် ၄၀ အရွယ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူငယ်ချင်းသုံးဦးပြန်လည်ဆုံစည်းကြသည်။ ဆုံသည့်နေရာမှာ ထုံးစံအတိုင်း ရေပေါ်ရှိ "ရောင်စဉ်" စားသောက်ဆိုင်လေးပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့၏ ခေါင်းစဉ်များ၊ စိတ်ဝင်စားမှုများသည် ယခင်ကလို ရူပကာနှင့် ကောင်လေးများ အကြောင်း မဟုတ်တော့ပေ။
"အေးအေးဆေးဆေး စားရတာ တကယ်ကို စိတ်ချမ်းသာဖို့ ကောင်းလိုက်တာ၊ အိမ်မှာဆိုရင် ကလေးတွေ အသံနဲ့ ခေါင်းကို ပူနေတာပဲ" ဟု သံသာ က သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။
ခေတ္တရာ က အစားအသောက်များကို တက်ကြွစွာ မှာယူရင်း "ငါတော့ အိမ်က ယောက်ျားကိုရော ကလေးတွေကိုပါ ခဏမေ့ထားလိုက်ပြီ၊ ဒီနေ့တော့ အစားအသောက် အကောင်းစားတွေကိုပဲ တဝကြီး စားမယ်" ဟု ဆိုသည်။
မေဇွန် က ရေပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း "ဒါကြောင့် ငါတို့ ဒီဆိုင်ကိုပဲ ပြန်ရွေးတာပေါ့၊ အစားအသောက်ကလည်း အရသာရှိတယ်၊ ရေလှိုင်းအေးအေးလေးတွေကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲက စိတ်ရှုပ်စရာတွေ အကုန် ပျောက်သွားတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူတို့၏ ရယ်မောသံများမှာ ယခင်လို အသံကျယ်ကျယ် မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ဘဝကို နားလည်စပြုလာသည့် အေးဆေးသည့် ရယ်မောသံများ ဖြစ်သွားကြပြီဖြစ်သည်။
အခန်း (၃)
နောက်ထပ် နှစ် ၂၀ အကြာတွင် သူငယ်ချင်းသုံးဦး၏ ဆံပင်များတွင် ငွေမျှင်လေးများ စတင်ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။ အသက် ၆၀ အရွယ်သို့ ရောက်လာကြသောအခါ ဘဝ၏ လှုပ်ရှားရုန်းကန်မှုအပေါင်းမှ နားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ပုံမှန်ချိန်းတွေ့ရာ "ရောင်စဉ်" ရေပေါ်ဆိုင်လေးတွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြသောအခါ အတိတ်မှ အမှတ်တရများကို ပိုမိုတန်ဖိုးထားလာကြသည်။
"ငါတို့ သုံးယောက် ဒီရေပေါ်ဆိုင်လေးမှာ ဆုံလာတာ အနှစ် ၃၅ နှစ်တောင် ရှိပြီနော်၊ ဘာလို့ ဒီဆိုင်ကိုပဲ ငါတို့ အမြဲလာနေကြတာလဲ" ဟု ခေတ္တရာ က ရေအိုင်လေးကို ငေးမောရင်း မေးလိုက်သည်။
မေဇွန် က ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒီနေရာလေးက တိတ်ဆိတ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းတယ်လေ၊ ရေလှိုင်းသံလေးတွေကို နားထောင်ရင်း မြို့ရဲ့ ရုန်းကန်မှုတွေကို အဝေးကနေ ကြည့်ရတာ စိတ်ကို အင်မတန် အေးချမ်းစေတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
သံသာ က "ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့လည်း အသက်တွေ ရလာတော့ အသံဗဟောက်တွေထက် ဒီလို အေးချမ်းတဲ့ နေရာကိုပဲ လိုချင်တော့တာပေါ့" ဟု ထောက်ခံသည်။
သူတို့သုံးဦးသည် လက်ဖက်ရည်နွေးနွေးလေးကို ငုံ့သောက်ရင်း တစ်ယောက်လက်ကိုတစ်ယောက် ကိုင်ကာ ဘဝ၏ ငြိမ်းချမ်းမှုကို အတူတကွ ခံစားနေကြသည်။
အခန်း (၄)
အချိန်များ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကုန်လွန်သွားရာ သူငယ်ချင်းသုံးဦးသည် အသက် ၇၅ နှစ်အရွယ် အဘွားအိုများ ဖြစ်လာကြသည်။ ယခုအခါတွင် သူတို့သည် လမ်းကောင်းကောင်း မလျှောက်နိုင်တော့ဘဲ တုတ်ကောက်များကို အားပြုနေကြရပြီဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ သံယောဇဉ်နှင့် ချိန်းဆိုမှုမှာမူ ပျက်ပြယ်မသွားဘဲ "ရောင်စဉ်" ဆိုသည့် ရေပေါ်စားသောက်ဆိုင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။
"ဟေ့အေး... ငါတို့ ဒီအသက်အရွယ်ရောက်မှ ဘာလို့ ဒီရေပေါ်ဆိုင်ကိုပဲ ရွေးရတာလဲ၊ လာရတာလည်း အောက်ခြေ ခိုင်ဖို့ တော်တော် အားထုတ်ရတယ်" ဟု သံသာ က နားမလေးရုံမျှ အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ခေတ္တရာ က တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ရင်း "အို... ဒီဆိုင်မှာက စားပွဲထိုးလေးတွေက ငါတို့ကို လက်တွဲပြီး ရေပေါ်စင်မြင့်ပေါ်အထိ ဂရုစိုက် ပို့ပေးကြတာလေ၊ လှေကားထက်စာရင် ပြေပြေလေးမို့ လျှောက်ရတာ လွယ်တယ်" ဟု ပြောသည်။
မေဇွန် က ပြုံးကာ "အဓိကကတော့ ငါတို့ သုံးယောက် အသက်ရှင်လျက် အတူတူ ဆုံနိုင်သေးတာကိုက ဘုရားပေးတဲ့ ဆုပဲ" ဟု အားတက်သရော ပြောလိုက်သည်။
သူတို့၏ အသံများမှာ တုန်ယင်နေသော်လည်း တစ်ယောက်အပေါ်တစ်ယောက် ထားသည့် မေတ္တာတရားမှာမူ ယခင်အတိုင်းပင် နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်သည်။
အခန်း (၅)
အသက် ၈၅ နှစ်အရွယ်သို့ ရောက်သောအခါ သူငယ်ချင်းသုံးဦးလုံးမှာ ဝှီးချဲကိုယ်စီဖြင့် ဖြစ်သွားကြပြီဖြစ်သည်။ သားသမီးများနှင့် မြေးများက သူတို့၏ မသေခင် ဆုတောင်းကို ပြည့်ဝစေရန်အတွက် ပြန်လည်ဆုံစည်းပေးသည့် ပွဲလေးတစ်ခုကို စီစဉ်ပေးခဲ့ကြသည်။ သုံးယောက်စလုံးမှာ အသက်အရွယ်ကြောင့် မှတ်ဉာဏ်များ ယိမ်းယိုင်ကာ မေ့လျော့နေကြပြီဖြစ်သည်။
"ငါတို့ မသေခင် ပျော်ပျော်ပါးပါးလေး တွေ့ရတာ ဝမ်းသာလိုက်တာ၊ ဒါနဲ့ ငါတို့ ဘယ်မှာ ဆုံကြတာလဲ" ဟု ခေတ္တရာ က ဘေးနားရှိ မြေးမလေးကို မေးလိုက်သည်။
မြေးမလေးက အဘွားဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ "အဘွားတို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက အမြဲဆုံနေကျ ရေပေါ်က 'ရောင်စဉ်' စားသောက်ဆိုင်လေ" ဟု သာယာစွာ ပြန်ပြောပြသည်။
သံသာ က နားမလည်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် "အို... ရေပေါ်ဆိုင်ကြီးထဲကို ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် သွားလို့ရမှာလဲ၊ ရေထဲ ပြုတ်ကျမှာပေါ့" ဟု စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
မေဇွန် ကလည်း ခေါင်းကို ရမ်းရင်း "ဟုတ်ပအေ၊ ငါတို့ ရေမကူးတတ်ပါဘူး" ဟု သဘောတူလိုက်သည်။
သူတို့သုံးဦးသည် မိမိတို့ အမြဲဆုံခဲ့သည့် နေရာကို လုံးဝ မမှတ်မိတော့သော်လည်း၊ ဘေးနားတွင် ရှိနေသည့် သူငယ်ချင်းများ၏ လက်ကိုမူ မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကြရင်း ကကလေးငယ်များသဖွယ် တဟားဟား ရယ်မောနေကြတော့သည်။
