(၁)
ညနေခင်း နေရောင်မှိန်မှိန်လေးက မန္တလေးမြို့ရဲ့ မြို့ဟောင်းကွက်သစ်ထဲမှ အိမ်ကလေးဆီသို့ လျှံကျနေသည်။ နွေဦးသည် စက်ရုံမှ အလုပ်သိမ်းပြီးပြန်လာစဉ် ရင်ထဲ၌ ခါတိုင်းထက် အနဲငယ် လေးလံနေခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့တံခါးဝကို လှမ်းအဝင် မီးဖိုချောင်ဘက်မှ ထွက်လာသော မေမေ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မေမေ့မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ရုပ်နှင့်အတူ ဝမ်းနည်းရိပ်များ ယှက်သန်းနေသည်။
"မေမေ... မမဆောင်း ရောက်နေတာလား" ဟု နွေဦးက အိမ်ခန်းဆီမှ လှုပ်ခတ်သွားသော ကန့်လန့်ကာစကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"မဟုတ်ဘူး နွေဦးရယ်... မင်းညီမလေး မြနဒီ ရောက်နေတာ။ မနက်ကမှ ရန်ကုန်ကနေ အဝတ်အထည်အိတ်ကလေး ဆွဲပြီး ပြန်ရောက်လာတာ" ဟု မေမေက သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။
မြနဒီဆိုသည်မှာ နွေဦး၏ ဝမ်းကွဲညီမလေးဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်ကျပြီးကတည်းက ရန်ကုန်သို့ လိုက်သွားခဲ့ရာ အဆက်အသွယ် ပျက်သလောက်နီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသူပါ။ မြနဒီ၏ အမျိုးသားမှာ စီးပွားရေးပြည့်စုံသူ မိသားစုမှဖြစ်ပြီး၊ ခပ်တီးတီးနေတတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် နွေဦးတို့ မိသားစုနှင့်လည်း မရင်းနှီးလှပေ။
"မြနဒီက ဘာလို့ ဒီအချိန်ကြီး ရောက်လာတာလဲ မေမေ" ဟု နွေဦးက အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။
မေမေက နွေဦး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "သူ... တရားဝင် ကွာရှင်းလိုက်ပြီတဲ့ သမီးရယ်" ဟု တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ရင်ဖွင့်လာခဲ့သည်။
(၂)
နွေဦး အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ကုတင်ပေါ်တွင် ငူငူလေး ထိုင်နေသော မြနဒီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နွေဦးကို မြင်သည်နှင့် မြနဒီ၏ မျက်လုံးများ၌ မျက်ရည်စများ ဝေ့သီသွားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သံယောဇဉ်ကြီးခဲ့ကြသော်လည်း အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက်ပိုင်း အကွာအဝေးများကြောင့် အေးစက်သွားခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
"မမနွေ... ရောက်ပြီလား" မြနဒီက အသံတုန်တုန်လေးဖြင့် နှုတ်ဆက်သည်။
"အေးပါ မြနဒီရယ်... နင် ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းလာခဲ့ရသလဲ" နွေဦးက ညီမလေး ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ ပခုံးကို ဖက်ထားလိုက်သည်။
မြနဒီက ခေါင်းကို ငုံ့ထားရင်း "မမရယ်... လူတွေက မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက စည်းစိမ်တွေ၊ ဟန်ပန်တွေကိုပဲ မြင်ကြတာပါ။ တကယ်တော့ မမရဲ့ ညီမလေး ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နေတာ ကြာလှပြီ" ဟု ရင်ဖွင့်လာသည်။
"သူ့အမေနဲ့ သူ့အစ်မက မမရဲ့ ညီမလေးကို အိမ်စေတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားခဲ့ကြတာ။ ငွေမရှာနိုင်တဲ့ မိန်းမ၊ ဂုဏ်မတ်တဲ့ မိန်းမဆိုပြီး နေ့စဉ်နဲ့အမျှ စကားလုံးတွေနဲ့ ထိုးနှက်ခဲ့ကြတယ်။ မမရဲ့ ညီမလေး ဘာပဲလုပ်လုပ် အပြစ်ဖြစ်ခဲ့တာချည်းပဲ" ဟု မြနဒီက ငိုသံပါပါဖြင့် ပြောပြသည်။
(၃)
"ဒါနဲ့ နင့်အမျိုးသားကရော... နင့်ဘက်က ဘာမှ မကာကွယ်ပေးဘူးလား မြနဒီ" နွေဦးက စိတ်မကောင်းစွာ မေးလိုက်သည်။
"သူလား မမရယ်..." မြနဒီက နာကျင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "သူကတော့ အမေစကားဆို တစ်သွေမတိမ်းနားထောင်တဲ့ သားကောင်းပေါ့။ 'အမေဆိုတာ အစားထိုးလို့မရဘူး၊ မိန်းမဆိုတာ အစားထိုးလို့ရတယ်' ဆိုတဲ့ စကားကိုပဲ သူ့ပါးစပ်က အမြဲပြောခဲ့တာ။ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာထက် သူ့အမေရဲ့ စိတ်တိုင်းကျမှုကိုပဲ ဦးစားပေးခဲ့တာလေ"
မြနဒီ၏ စကားများက နွေဦး၏ ရင်ကို စိမ့်ခနဲ နာကျင်သွားစေသည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရိုက်နှက်မှုမဟုတ်ဘဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်မှုများသည် လူတစ်ယောက်ကို အရှင်လတ်လတ် သေဆုံးစေနိုင်ကြောင်း နွေဦး နားလည်လိုက်သည်။
"အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတွေကစပြီး မမရယ်... ဟင်းချက်တာ ငံတယ်ဆိုရုံနဲ့ ဟင်းခွက်ကို ရေအိုးထဲ အကုန်သွန်ပစ်တာမျိုး၊ မမတို့ဆီက ပါလာတဲ့ လက်ဆောင်တွေကို ကုသိုလ်မရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေဆိုပြီး အမှိုက်ပုံးထဲ အသာလေး လွှင့်ပစ်တာမျိုးတွေအထိ သေးသိမ်ခဲ့ကြတာ" ဟု မြနဒီက ဆက်ပြောသည်။
(၄)
ထိုစဉ် မေမေက အခန်းထဲသို့ ရေနွေးကြမ်းနှင့် မုန့်အချို့ လာပို့ပေးသည်။ မြနဒီက ရေနွေးကြမ်းခွက်ကို ကိုင်ရင်း ဇာတ်လမ်း၏ အဓိက အချက်ကို ဆက်လက်ပြောပြသည်။
"တကယ်တော့လေ... မမနွေ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က မမဆောင်း ရန်ကုန်ဆီ ရောက်လာတုန်းက မမဆောင်းနဲ့ မိုးနဒီ ရန်ဖြစ်ကြတယ်ဆိုတာ ကြားဖူးလား"
နွေဦး စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ "အေး... မမဆောင်း ပြောတာတော့ မြနဒီတို့အိမ် ရောက်တုန်းက တံခါးဖွင့်မပေးလို့ စိတ်ဆိုးသွားတာလို့ ပြောတာပဲ"
မြနဒီက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး မမ... အဲဒီနေ့က မမဆောင်း ရောက်လာချိန်မှာ မြနဒီ့ယောက္ခမက မမဆောင်းကို အိမ်ထဲ မဝင်ခိုင်းဘဲ 'တောင်းစားတဲ့ အဆွေအမျိုးတွေ' လို့ စော်ကားပြီး လွှတ်လိုက်တာ။ မြနဒီ ရောက်သွားတော့ မမဆောင်းခမျာ လမ်းထိပ်မှာ ငိုပြီး ပြန်သွားခဲ့ရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ မြနဒီ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့ မမဆောင်းက မမနွေကို အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့တာ"
နွေဦးမှာ စကားပင် မဟနိုင်အောင် ထိခိုက်သွားရသည်။ မမဆောင်းသည် မြနဒီ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ကွက်သောအားဖြင့် ထိုဝေဒနာကို သူမတစ်ယောက်တည်း မျိုသိပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
(၅)
"အခုတော့ မမရယ်... မြနဒီ ဘာကိုမှ မငဲ့ကွက်တော့ဘ ထွက်လာခဲ့လိုက်ပြီ။ ဒီအတိုင်း ဆက်သည်းခံနေရင် မြနဒီရဲ့ စိတ်တွေ အရူးတစ်ယောက်လို ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်" မြနဒီ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းမှုများနှင့်အတူ ပြတ်သားသည့် ဆုံးဖြတ်ချက် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။
နွေဦးက မြနဒီ၏ လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ကောင်းတယ် မြနဒီ... နင့်ဆုံးဖြတ်ချက် မှန်ပါတယ်။ သွေးမထွက်ပေမဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဒဏ်ရာရစေတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုကို တင်းခံထားဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါတို့ မိသားစု နင့်ဘေးမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေမှာပါ။ ဒီမှာပဲ ပြန်စကြတာပေါ့"
မီးဖိုချောင်ထဲမှ မေမေကလည်း ခေါင်းကို ငြိမ့်ပြရင်း "အေးပါ သမီးရယ်... အတိတ်က အမှိုက်တွေကို မီးရှို့ပစ်လိုက်တော့။ ကိုယ့်အိမ်မှာ ကိုယ် စိတ်အေးချမ်းစွာနဲ့ ပြန်စတာပေါ့" ဟု အားပေးလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် မိုးချုပ်သွားပြီဖြစ်သည်။ တံခါးပြင်ပမှ လေပြည်အေးများ တိုက်ခတ်လာစဉ် မြနဒီ၏ မျက်နှာတွင် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခု သိုသိုသိပ်သိပ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ လောကတွင် ဇာတ်လမ်းများသည် သိမ်းပိုင်းသွားနိုင်သော်လည်း၊ လူများအတွက်မူ အဆုံးသတ်တစ်ခုသည် ဘဝသစ်တစ်ခု၏ အစပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။
