အဖျော်ဆရာ(စ-ဆုံး)
ခက်ဇော်
(၁)
အဖျော်ဆရာ ဟာ သူ့အဖျော်ခန်းရဲ့အထဲက အကျရည်ကွက်၊ နို့ဆီအစက်တွေ မရှိတဲ့စားပွဲထောင့်မှာ အနီရောင်ကော်ကြွပ်နဲ့ကွပ်ထားတဲ့ လေးထောင့်မှန်ကို ထောင်လိုက်တယ်။
တန်းပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ မြရတနာ အုန်းဆီပုလင်းကို ယူပြီး လက်ဖဝါးထဲ ထည့်တယ်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ မီးခိုးကြပ်နံ့စွဲနေတဲ့ သူ့ရဲ့ ဆံပင်ရှည်ရှည်တွေပေါ် လက်ထဲက အုန်းဆီကို ပွတ်ချ။
အဖတ် အဖတ်တွေကွာနေတဲ့ ကော်ဘီးကို စားပွဲအောက် ခြင်းထဲကနေထုတ်ပြီး ဆံပင်တွေကို နောက်လှန်ဖီးတယ်။
ရေအိုးထဲက ရေနည်းနည်းကို ခွက်နဲ့ခပ်ပြီး လက်ဖဝါးပေါ်လောင်းတယ်။
တဝက်ကျိုးပြီး ပါးလှပ်နေတဲ့ ရွှေပြည်နန်းသနပ်ခါးခဲကို လက်ဖဝါးပေါ်တင် ပွတ်သွေးပြီး..သူ့မျက်နှာ ညိုညိုကြမ်းကြမ်းကြီးပေါ် လိမ်းချလိုက်တယ်။
"သူ့မျက်နှာ..တစိမ့်စိမ့်ကြည့်ကာ..တသိမ့်သိမ့်အချစ်တွေ ရိုက်ခတ်လို့လာ..သူ့အပြုံးတွင်..ငေးကာငေးမှိုင်ကာ"
စိုးစန္ဒာထွန်းရဲ့ တသိမ့်သိမ့်သူ သီချင်း ကို ကောင်တာထိုင်နေတဲ့ ကိုသိန်းက ဖွင့်လိုက်တယ်။
ဒါဟာ မကြာခင် ဆိုင်ပိတ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ အချက်ပြသီချင်း။
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲ ထိုင်နေကြသူတွေက အလိုက်တသိပဲ ပိုက်ဆံရှင်းပြီး ပြန်ဖို့ပြင်ကြပြီ။
ဒီဆိုင်က ဆိုင်စဖွင့်ရင် မြန်မာပြည်သိန်းတန် ရဲ့ စုံတောမြိုင်စီးရီးဖွင့်ပြီး ဆိုင်ပိတ်ရင် စိုးစန္ဒာထွန်း ရဲ့ တသိမ့်သိမ့်သူ။
ဒီဆိုင်မှာ ထိုင်ကြသူအားလုံး ဒီအထာကို နပ်နေကြပြီးသား။
အဖျော်ဆရာကလည်း ကတ္တီပါသားဂျင်းဘောင်းဘီ နဲ့ စပို့ရှပ်အဖြူကို သေသေသပ်သပ်ဝတ်လို့။
သနပ်ခါးအဖွေးသား ၊ ဆံပင်ဆီရွှဲရွှဲနဲ့ ထွက်လာပြီ။
ပုဆိန်ပုံ ဆွဲသီးလေးပါတဲ့ သူ့ရဲ့ တစ်ကျပ်သားရွှေဆွဲကြိုးကို မြင်အောင် စပို့ရှပ် လည်ပင်း ကြယ်သီးနှစ်လုံးကို ဖြုတ်ထားသေးတယ်။
ဆိုင်ပိတ်ခါနီးအချိန် သောက်နေကျ ဖောက်သည် တစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့သည်ရှိဦး။
အဲ့ဒီလူဟာ အဖျော်ဆရာရဲ့ လက်ရာကောင်းကောင်း ကျစိမ့်အရသာကို ဘယ်လိုမှ မှာရမှာမဟုတ်တော့ဘူး။
လူချင်း ဘယ်လောက်ရင်းနှီးနေပါစေ ဒီအချိန်မှာတော့ အဖျော်ဆရာဟာ
အားနာပါးနာတောင် ဖျော်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဆိုင်ရှင်တွေ ခိုင်းလည်း ဆောရီး။ သိကြားမင်းဆင်းဖျော်ခိုင်းလည်း ဆောရီး။
အဖျော်ဆရာဟာ ငွေနှစ်ရာကို အိပ်ကပ်ထဲထည့်။
ဆိုင်ရှင်က သူ့ကို လစာထဲက အရစ်ကျဖြတ်ပြီး ပြန်ရောင်းထားတဲ့ လက်ကိုင်အဖြောင့်နဲ့ ဂျပန်စက်ဘီး အနက်လေးကို စီးပြီး နင်းထွက်သွားတယ်။
ည ကိုးနာရီ ဆိုတာ တချို့အတွက် အိမ်ပြန်ချိန်။
အဖျော်ဆရာအတွက်ကတော့..အခုမှ ညရဲ့အရသာကို စတင် ခံစားရာ။
"လကမ္ဘာ - စားတော်ဆက်" ဆိုတဲ့ ဆေးပြယ်နေတဲ့ သစ်သားဆိုင်းဘုတ်ရှိတဲ့ အဆောက်အဦရှေ့မှာ အဖျော်ဆရာဟာ စက်ဘီးကို ရပ်၊ ဒေါက်ထောက်လိုက်တယ်။
ဆိုင်လေးဟာ တံခါးတခြမ်းကို ပိတ်ထားလိုက်ပါပြီ။ မကြာခင် ဆိုင်သိမ်းတော့မယ်ဆိုတဲ့ သင်္ကေတ။
ဝိုင်းတွေ အကုန်လုံးလည်း မူးနေကြပြီ။ ပိုက်ဆံရှင်းသူက ရှင်း။ အချင်းချင်း ငြင်းသူက ငြင်း။ ပုခုံးဖက်သူဖက်၊ ယိုင်ထိုးထိုးရပ်သူကရပ်။
အိမ်ပြန်ချိန်ကို ဘက်ဂီယာထိုးကြချိန်ကိုး။
အဖျော်ဆရာကတော့ အခုမှ စမှာ။
အဖျော်ဆရာဟာ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ခြေလှမ်းတွေနဲ့ အရက်ပုလင်းတွေထောင်ထားတဲ့ ကောင်တာရှေ့ကို သွားတယ်။
"ဟယ်..အကိုကြီးလာပြီ...ဒီည အသည်းမြစ်ကြော်လေး ချန်ထားပေးတယ်နော်...ထုံးစံအတိုင်း တစိပ်ပဲမဟုတ်လား"
ကောင်တာနောက်က ကျစ်ဆံမြီးကြီးနှစ်ဖက်ကို စုံချရင်း..သနပ်ခါးအဖွေးသား..နှုတ်ခမ်းနီဖုံဖုံနဲ့ ခပ်သွက်သွက် အမျိုးသမီးကို အဖျော်ဆရာဟာ သွားကြီးတွေပေါ်အောင် ပြုံးရင်း..ကောင်တာနဲ့အနီးဆုံးက မှောင်ရိပ်ကျတဲ့ ဝိုင်းမှာ သွားထိုင်တယ်။
ဒီအရပ်ဒေသမှာ အိုပီ လို့ခေါ်တဲ့ အရက်ဖြူတစ်စိပ် ထည့်ထားတဲ့ ဖန်ခွက်ရယ်၊ ကိုင်းဖန်ခွက်ကြီးတခွက်ရယ်၊ သံပုရာသီးစိပ်ဘေးမှာ ဆားပုံထားတဲ့ ကော်ပန်းကန်တချပ်ရယ်၊ ကြက်အသည်းမြစ်တစ်ပွဲရယ် ကို အမျိုးသမီးက လာချပေးတယ်။
အရက်ပုလင်းကို စားပွဲပေါ်အတင် အမျိုးသမီးရဲ့ ရွှေလက်ကောက်တွေအများကြီးဝတ်ထားတဲ့ ညာဘက်လက်ဟာ အဖျော်ဆရာရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်ဖမိုးနဲ့ မတော်တဆလား တော်တဆ လားမသိ...။
ဖြတ်ခနဲ ထိမိ။
အဖျော်ဆရာဟာ ဓာတ်လိုက်သွားသလို ရှိန်းခနဲ..ဖိန်းခနဲ။
"ဝါ.. က အကိုကြီး နောက်ကျနေလို့..ဒီညများ မလာတော့ဘူးလားလို့လေ..အဟင်း"
ဝါ ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီး က ဘာခံစားချက်မှမဖြစ်သလို ပြောလိုက်မှ အဖျော်ဆရာဟာ ပလက်စတစ်ရေခရားကို ကိုင်ပြီး ဘေးက ရေခွက်ထဲ လောင်းထည့်နိုင်တော့တယ်။
"ကြက်အသည်းမြစ်လေးက ကောင်းမှကောင်း..အကိုကြီးရေ..ဟိုကောင် ဆိုက်ကားဆရာအောင်သိန်းတို့ လာတာတောင် ဝှက်ပေးထားရတာ..အကိုကြီး ဖို့လေ"
ဝါ ဟာ မျက်စောင်းလေးတချက် လှစ်ခနဲ ပစ်ပြီး...ငွေရှင်းမယ့် အပြင်က ဝိုင်းဆီ ထွက်သွားတယ်။
အဖျော်ဆရာဟာ ခွက်ထဲက အရက်ကို တမော့မော့တယ်။ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားပြီး လျှာဖျားကနေ လည်ချောင်း၊ လည်ချောင်းကနေ ဝမ်းခေါင်းထဲ ထိ တအိအိအပူ ကို အရသာခံတယ်။
"ဝါ"
သူ့စိတ်ထဲကနေတောင် ခပ်တိုးတိုးပဲ ခေါ်လိုက်တာပါ။
ဘယ်သူမှ မကြားနိုင်တာသိပေမယ့် ဘယ်သူများ ကြားသွားလေမလဲ..ဘေးဘီကို ရှက်စနိုးနဲ့ တချက်ကြည့်တယ်။
"ဝါ" ကတော့ သိမ်းခါနီး အရက်ဝိုင်းတွေကြား ပြေးလွှား။
အဖျော်ဆရာဟာ ဖန်ခွက်ကို နောက်တကြိမ်မောချလိုက်ပြန်တယ်။
...................................................................................
(၂)
"ဖြူဖြူပြာပြာ..နီနီဝါဝါ..ဝေဆာမြူးလို့လွင်..ဟော့တရုံ..ဟော့ တရုံ...ပန်းမျိုးစုံတဲ့ ပြင်"
ဆောင်းဘောက်စ်တွေ ဆိုင်ရှေ့ကိုထုတ်၊ သင်္ကြန်သီချင်းတွေ ဝေဆာနေအောင် ဖွင့်ထားတဲ့ လကမ္ဘာဆိုင်ရှေ့မှာ အဖျော်ဆရာရဲ့ စက်ဘီးဟာ ထိုးရပ်လိုက်တယ်။
"ဟယ်..အကိုကြီး..နေ့ခင်းဘက်ကြီးလာတယ်နော်..အင်းလေ..သင်္ကြန်ရက်ဆိုတော့ ဆိုင်ပိတ်မှာပေါ့...လာလာ..ရေစိုကြီးနဲ့ ချမ်းနေတော့မယ်"
အဖျော်ဆရာဟာ နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်ပြီး ရေစိုနေတဲ့ သူ့ဆံပင်ရှည်ရှည်ကို ဖြာခနဲ ဖြာခနဲ ခါလိုက်တယ်။
"အမြည်းကတော့ ဒီနေ့ ဝါတို့ စတုဒီသာလုပ်တဲ့ မုန့်လုံးရေပေါ် ရှိမယ်..ကျန်တာတွေက ညနေမှ ကြော်လှော်ရမှာ...ထုံးစံအတိုင်း တပိုင်းပဲလား..ကိုကြီး"
ရေတွေစိုနေတဲ့ အဖျော်ဆရာဟာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
အိုပီတပိုင်းထည့်ထားတဲ့ ပုလင်းကြည်ကြည်လေး။ ပြီးတော့ အုန်းသီးမွမွလေးတွေဖြူးထားတဲ့ မုန့်လုံးရေပေါ်။
"ဝါ..ကိုယ်တိုင်လုံးထားတာနော်....ငရုတ်သီးတော့ သတိထား..ခစ်..ခစ်"
ဝါ ဟာ ပိတောက်တွေပန်ထားတယ်။ မျက်နှာမှာလည်း ရေထိထားတဲ့ မိတ်ကပ်တွေနဲ့။
အဖျော်ဆရာဟာ ထုံးစံအတိုင်း တခွက်ငှဲ့သောက်တယ်။
"ဝါ"
နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံ ခပ်တိုးတိုးခေါ်ကြည့်တယ်။
ဆိုင်ထဲမှာ ဖွင့်ထားတဲ့ တီဗွီမှာ မင်းသမီးခင်သန်းနုဟာ ဘုရားစောင်းတန်းတခုမှာ မျက်လုံးလေး ပုတ်ခပ်ပုတ်ခပ်နဲ့.တခုခုကို မျှော်လင့်နေတဲ့ ပုံစံနဲ့။
စိမ့် ခနဲ ခံစားချက်ကြောင့် တီဗွီကို မော့ကြည့်နေတဲ့ အဖျော်ဆရာဟာ အလန့်တကြားဖြစ်သွားပြန်တယ်။
"တို့ အကိုကြီးကို..ရေလောင်းလိုက်ပြီကွ"
ဝါ ဟာ ရေခဲစိမ်ထားတဲ့ ရေနဲ့...အဖျော်ဆရာရဲ့ ကုပ်ပိုးကနေ လောင်းချလိုက်တာပါ။
ဝါ ရယ်နေတယ်။ တီဗီထဲမှာ ခင်သန်းနုက ငိုနေတယ်။
အဖျော်ဆရာကတော့ ရှက်ပြုံးကြီးနဲ့။
အဲ့ဒီနေ့မှာ အဖျော်ဆရာဟာ ည ဆိုင်ပိတ်ချိန်အထိ အရက်တွေမှာသောက်တယ်။
"ဝါ" ကိုယ်တိုင်ချက်တာလေ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို မြည်းတယ်။
"ဝါ" ရဲ့ မျက်စောင်းလေးတွေကို မြည်းတယ်။
"ဝါ" လို့..ဘယ်သူမှ မကြားအောင် ခပ်တိုးတိုး ခေါ်ကြည့်တယ်။
တနေကုန် "ဝါ" ရဲ့ ကျစ်ဆံမြီးတွေ ကို ငေးပြီး အရက်သောက်ရတာကိုလည်း အဖျော်ဆရာ အရမ်းပျော်ခဲ့တယ်။
................................................................................
သင်္ကြန်အပြီးမှာတော့။
အဖျော်ဆရာ ဟာ ဝါရဲ့ ညတွေ အပြင်၊ ဝါရဲ့ နေ့တွေကိုပါ ထပ်တိုးဖန်တီးလာတယ်။
အလုပ်ချိန်မှာ အရက်မသောက်ပါဘူးဆိုတဲ့ ဆိုင်ရှင်ကို ပေးထားတဲ့ ကတိ ဟာ ဝါ ဆိုတဲ့ နာမည်တစ်လုံးကြားမှာ ပျက်ပြယ်လာတယ်။
ဆိုင်ရှင် လစ်ရင် လစ်သလို စက်ဘီးနဲ့ ထွက်သွားတယ်။ "ဝါ" ကမ်းပေးမယ့် အရက်တစ်စိပ် နဲ့ အချိန်ဘယ်လောက်ရရ။
အဖျော်ဆရာမရှိတဲ့ အခါ မုန့်ဆရာတွေ၊ စားပွဲထိုးတွေက လက်ဖက်ရည်ကို ဖြစ်သလို ဝင်ဖျော်ကြရတယ်။
လက်ဖက်ရည်သမားတွေအတွက် အရသာဆိုတာ ခံစားချက်လိုပဲ။ အလိုအလျောက် ခွဲခြားနိုင်တယ်။ စီးမျောနိုင်တယ်။ နာကြင်နိုင်တယ်။
လက်ဖက်ရည်တခွက်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းဟာ ဆိုင်ရှင်ဆီ ပြန်ပြန်ရောက်တယ်။
အဖျော်ဆရာဟာ ဒီပြဿနာကို ဆိုင်ရှင် မသိအောင် ရှင်းဖို့ အားထုတ်ရတယ်။
တချိန်က အကျရည်စပ်ရင်တောင် ဘယ်သူ့ကိုမှ အဖျော်ခန်းထဲပေးမဝင်ပဲ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ကွယ်ပြီးမှ စပ်တတ်တဲ့ အဖျော်ဆရာဟာ။
သူ့အဖျော်ခန်းထဲမှာ ကော်ဖီမစ်ပလိန်းလိုမျိုး ရေနွေးပဲထည့်ရတာကိုတောင် သူကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ ဝင်လုပ်တာကို မကြိုက်တဲ့ အဖျော်ဆရာဟာ။
"ဝါ" နဲ့ အဖျော်ခန်းကို အလဲအလှယ်လုပ်တယ်။
ဆိုင်ရှင် မရှိတဲ့အချိန်တိုင်း အဖျော်ခန်းကို မုန့်ဆရာ၊ စားပွဲထိုးတွေလက်အပ်ပြီး အဖျော်ဆရာဟာ ဝါ့ လက်နဲ့ ချင်တွယ်ပေးမယ့် အရက်တခွက်ဆီ ပြေးတော့တယ်။
(၃)
"သြော်...အလုပ်ပြုတ်လည်း..ဘာဖြစ်လည်း အကိုကြီးရဲ့..အခိုက်အတန့်ပဲ..ဝါ့ ဆိုင်မှာ အကြွေးထားလို့ရပါတယ်...ဒီလူ ဒီလူတွေဟာကို"
ဝါ ဟာ အဖျော်ဆရာရဲ့ လည်ပင်းက တစ်ကျပ်သားရွှေဆွဲကြိုးကို ဖြတ်ခနဲ ကြည့်ရင်း ပြောပါတယ်။
ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေတဲ့ အဖျော်ဆရာဟာ..ဆီမလိမ်းနိုင်တော့တဲ့ သူ့ဆံပင်ရှည်တွေကို သပ်တင်လိုက်ပြီး...ဝါ့ ကို ပြုံးပြလိုက်တယ်။
(၄)
"ဟယ်..ဒါဆို..အကိုကြီး..အိမ်လေးရောင်းလိုက်ပြီပေါ့"
ဝါ ဟာ စိုးရိမ်သောက ဗျာပါဒ အသံလေးနဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဖိလို့။
အိုပီတစ်လုံး၊ ကြက်ခြေထောက်တပွဲ ချပေးပြီး မျက်စောင်းလေး ချိတ်ပြန်တယ်။
ပြီးတော့ အဖျော်ဆရာရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်ခုံမှာ ဝင်ထိုင်ရင်း ဗလာစာအုပ်တစ်အုပ်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်တယ်။
"ဒါက ဆွဲကြိုးနဲ့ ချေတဲ့စာရင်း၊ ဒါက စက်ဘီးဖိုးနဲ့ ပြန်အမ်းပြီးနောက်ပိုင်း...အကိုကြီး သောက်ထားစားထားတဲ့ စာရင်းတွေ...ဒီကနေ့ စတယ်..ဒီမှာလေ..."
ဝါ ဟာ အချက်နဲ့။ အလက်နဲ့။ အကိုးနဲ့။ အကားနဲ့။ အထောက်နဲ့။ အထားနဲ့။
အဖျော်ဆရာကတော့..ဝါတာတာ မျက်လုံးတွေနဲ့။ ဝါထိန်ထိန် အသားအရည်နဲ့။ ရှုပ်ပွနေတဲ့ဆံပင်တွေနဲ့။
ကားထွက်နေတဲ့ မေးရိုးနှစ်ဖက်နဲ့။ တုန်ရီနေတဲ့လက်နဲ့။
အရောင်မထွက်တော့တဲ့ အနွေးထည်ကြီးအောက်က...တဝါ တည်း ဝါ နေတဲ့ အသည်းနှလုံးကြီးနဲ့။
"ဝါ တွက်ပြတာ..မှန်တယ်နော်..အကိုကြီး"
အဖျော်ဆရာဟာ ဘာမှ မငြင်းခဲ့။
ဝါ့ ကို မငြင်းခဲ့။ အရက်ကိုလည်း မငြင်းခဲ့။
ဝါ မို့လည်း မငြင်းခဲ့။ မငြင်းနိုင်ခဲ့။
အရက်မို့လည်း မငြင်းခဲ့။ မငြင်းနိုင်ခဲ့။
ဒီလိုနဲ့....
အဖျော်ဆရာရဲ့ အရိုးဂေါက်ဂက်လက်တွေဟာ ကျွတ်ကျွတ်အိတ်အနီ နဲ့ ပတ်ထားတဲ့ ငွေတစ်ထပ်ကို ဖြည်ထုတ်လိုက်တယ်။
.............................................................................
(၅)
စျေးကြီးဆီကို သွားတဲ့လမ်း မှာ ဇရပ်တခုရှိတယ်။
အဲ့ဒီဇရပ်ဘေးမှာတော့ "ရင်ခွဲရုံ" လို့ ရေးထားတဲ့ အဝါရောင်အဆောက်အဦ။
"ဝါ"ဟာ အမြည်းလုပ်စရာတွေဝယ်ဖို့ စျေးကြီးကို သွားတိုင်း ဒီရှေ့ရောက်ရင် အသက်ကိုအောင့်၊ မျက်နှာကို ဟိုဘက် လွှဲထားတတ်တယ်။
တခါတလေ လူသေပုပ်နံ့တွေဘာတွေလည်း ရှိ၊ အလောင်းတွေသယ်လာတာတွေဘာတွေလည်းရှိတာကိုး။
အခုလည်း ဝါဟာ ဆွဲခြင်းကို ပေါင်ပေါ်တင်ပြီး ဟိုဘက်ကို မျက်နှာလွှဲထားတယ်။
ဝါ ရွံရှာစက်ဆုပ်စွာ မျက်နှာလွှဲထားတဲ့ ဇရပ်ရဲ့ ထောင့်တနေရာမှာတော့။
ဖျာစုတ်တချပ်ပေါ်မှာ လှဲ၊ ဖားဥတွေဆွဲပြီး ဝါထိန်နေတဲ့ ခေါင်းအုံးပေါ် ခေါင်းတင်ရင်း အသက်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရှုနေတဲ့ အဖျော်ဆရာ ရှိနေတယ်။
အာဟာရပြတ်လတ်လို့ ကြုံလှီနေတဲ့ လက်ကလေးတွေဟာ အဖျော်ဆရာရဲ့ ဗိုက်ပူပူပေါ်မှာ ကောက်ကွေးလို့။
ဆွေမရှိ မျိုးမရှိ လမ်းဘေးနေလမ်းဘေးစား သေခါနီး အသဲရောင်အသားဝါရောဂါသည်အရက်သမား တစ်ယောက်ကို ရင်ခွဲရုံနဲ့ အနီးဆုံးဇရပ်ပေါ် ကို ဘယ်သူတွေက လာထားသွားခဲ့ကြမှန်းတော့မသိဘူး။
အဖျော်ဆရာဟာ အသက်ကို အားယူပြီး ရှုနေတယ်။ နှုတ်ခမ်းဖွေးဖွေးတွေဟာ တဆတ်ဆတ်လှုပ်နေတယ်။
အရင့်အရင်ကလို "ဝါ"လို့ ဘယ်သူမှမကြားအောင် ခပ်တိုးတိုးခေါ်နေသလားပဲ။
ပြီးတော့..မျက်တွင်းဟောက်ပက်ထဲက ပြူးထွက်နေတဲ့ ဝါထိန်ထိန် မျက်လုံးတွေဟာ ဇရပ်ရဲ့ ထုပ်တန်းတွေဆီ တချက်လှန်ကြည့်ရင်း အသက်ရှုရပ်သွားတော့တယ်။
"ဝါ" စီးလာတဲ့ ဆိုက်ကားဟာ ရင်ခွဲရုံကို ကျော်သွားခဲ့ပြီ။
"ဝါ"ဟာ ဒီတော့မှ အသက်ကို ဝဝ ရှုတယ်။ မျက်နှာကို စျေးရှိရာ တူရှုအရပ်ဆီ ဦးတည်တယ်။
တခါက အဖျော်ဆရာတစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးသည်ကိုတော့ "လကမ္ဘာ စားတော်ဆက်" မှ "မဝါဝါဝင်း" သတိရ၊ မရ မပြောတတ်ပါ။
ခက်ဇော်
