အခန်း (၁)
“နင့်အမေ နောက်အိမ်ထောင်ပြုတော့မယ် မေသက်…”
ဒေါ်လေးမြိုင်ရဲ့ စကားကြောင့် အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် မေသက်တစ်ယောက် လက်ထဲက စာအုပ်လေး လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ ဖခင်ဖြစ်သူ ဆုံးပါးသွားခဲ့တာ သုံးနှစ်ကျော်ရုံပဲ ရှိသေးသလို၊ မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်နွယ်ကလည်း အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ် ရောက်နေပြီမို့ ဒီလိုသတင်းမျိုး ကြားရလိမ့်မယ်လို့ မေသက် တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။
“ဒေါ်လေး… တကယ်ပဲလားဟင်။ အမေက ဘယ်သူနဲ့ ယူမှာမို့လို့လဲ”
မေသက်ရဲ့ အသံတွေ တုန်ရီနေမိတယ်။ မိခင်ဖြစ်သူကို အိမ်ထောင်နောက်တစ်ခုနဲ့ မမြင်ချင်တာထက်၊ မိသားစုထဲကို လူစိမ်းတစ်ယောက် ဝင်လာမှာကို သူမ အလိုလို ခြောက်ခြားနေမိတာ။
“ဦးတင်မောင်တဲ့အေ… ဟိုဘက်လမ်းက ကားဝပ်ရှော့ပိုင်ရှင်လေ။ လူကတော့ ရုပ်ရည်သန့်သန့်၊ စကားပြော အေးဆေးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မျက်လုံးကတော့ တစ်မျိုးပဲ။ နင့်အမေကတော့ အထီးကျန်လို့ ထင်ပါရဲ့အေ၊ ယူမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးမှ ဒေါ်လေးကို ပြောတာ”
ဒေါ်လေးမြိုင်က သက်ပြင်းချရင်း မေသက်ရဲ့ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးတယ်။ မေသက် ရင်ထဲမှာ လေးလံဆို့နင့်သွားခဲ့ရတယ်။ ညနေပိုင်း အမေဖြစ်သူ အလုပ်ကပြန်လာတော့ မေသက် ဖွင့်မေးမိတာပေါ့။
“သမီးရယ်… အမေလည်း အသက်ကြီးလာပြီ။ နောင်ရေးအတွက် အမှီအခိုလေး လိုချင်လို့ပါ။ တင်မောင်က လူကောင်းပါ၊ သမီးကိုလည်း သမီးအရင်းလို စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးထားပါတယ်”
ဒေါ်နွယ်က သမီးဖြစ်သူရဲ့ လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ရင်း မျက်ရည်ဝဲလဲနဲ့ ရှင်းပြတယ်။ အမေ့မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်ရိပ်တွေ ဖြတ်ပြေးနေတာကို မြင်တော့ မေသက် မကန့်ကွက်ရက်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရင်ထဲက မလုံခြုံတဲ့ ခံစားချက်ကြီးကတော့ ပျောက်မသွားခဲ့ပါဘူး။
နောက်တစ်ပတ်မှာပဲ ဦးတင်မောင် ဆိုတဲ့လူဟာ သူတို့အိမ်ကို ပစ္စည်းတွေ သယ်ပြီး ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့တယ်။ အသက် လေးဆယ့်ငါးနှစ်ဝန်းကျင်၊ အရပ်မြင့်မြင့်၊ အသားညိုညိုနဲ့ ထိုလူ့ကို မြင်မြင်ချင်း မေသက် ကျောချမ်းသွားရတယ်။
“သမီး မေသက်… အဖေလို့ပဲ ခေါ်ပါကွယ်။ အဖေ့မှာ သမီးမရှိတော့ မေသက်ကို သမီးအရင်းလေးလို သဲသဲလှုပ် ချစ်ပေးမှာပါ”
ဦးတင်မောင်က ပြုံးပြီး ပြောပေမယ့် သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက မေသက်ရဲ့ ကိုယ်လုံးအချိုးအစားကို အပေါ်အောက် သိမ်းကြုံးကြည့်နေတာကို မေသက် သတိထားမိလိုက်တယ်။ ထိုအကြည့်တွေဟာ အဖေတစ်ယောက်ရဲ့ အကြည့်မျိုး မဟုတ်ဘဲ သားကောင်ကို ချောင်းနေတဲ့ သားရဲတစ်ကောင်ရဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ တူနေခဲ့တာကိုတော့ ရိုးသားလွန်းတဲ့ ဒေါ်နွယ်တစ်ယောက် မရိပ်မိခဲ့ပါဘူး။
အခန်း (၂)
ဦးတင်မောင် အိမ်ကို ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း အိမ်ကလေးက အရင်ကထက် စည်ကားလာသလို ရှိပေမယ့် မေသက်အတွက်တော့ ငရဲခန်းတစ်ခုလို စတင် ပြောင်းလဲလာခဲ့ပါတယ်။
ဦးတင်မောင်ဟာ ဒေါ်နွယ်ရဲ့ ရှေ့မှာတော့ အရမ်းကို လိမ္မာယဉ်ကျေးပြပြီး အိမ်ထောင်ဦးစီးကောင်း တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ထားတတ်တယ်။ ဒေါ်နွယ် အလုပ်သွားလို့ အိမ်မှာ မေသက်နဲ့ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေဆိုရင်တော့ သူ့ရဲ့ သရုပ်မှန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာတတ်တာပေါ့။
“သမီးမေသက်… အဝတ်လျှော်နေတာလား။ ပင်ပန်းနေဦးမယ်၊ အဖေ ကူပေးရမလား”
ရေချိုးခန်းနားမှာ အဝတ်လျှော်နေတဲ့ မေသက်ရဲ့ အနောက်ကနေ ဦးတင်မောင် ရုတ်တရက် ရောက်လာတတ်တယ်။ မေသက် လန့်ဖြတ်ပြီး ထရပ်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုံးကြီးနဲ့ မေသက်ကို ပွတ်တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။
“ရ… ရပါတယ် ဦးတင်မောင်။ သမီးဘာသာ လျှော်နိုင်ပါတယ်”
“ဟားဟား… အဖေလို့ ခေါ်ပါဆိုမှ။ နေပါဦး၊ သမီးက အသက်သာ ၁၈ နှစ်၊ အရွယ်က တော်တော် ထွားတာပဲနော်။ အမေ့ထက်တောင် တောင့်သေးတယ်”
ဦးတင်မောင်က ပြောရင်းနဲ့ မေသက်ရဲ့ ပုခုံးကို လှမ်းကိုင်ဖို့ လုပ်တယ်။ မေသက် ဖျတ်ခနဲ ရှောင်လိုက်ပြီး အခန်းထဲကို ပြေးဝင်သွားခဲ့ရတယ်။ ရင်တွေကလည်း တဒိန်းဒိန်း ခုန်လို့။
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေ၊ သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက သာမန် ပထွေးတစ်ယောက်ထက် ကျော်လွန်နေပြီဆိုတာ မေသက် သိလိုက်ပြီ။ အဆိုးဆုံးကတော့ ညဘက်တွေမှာပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒေါ်နွယ် အိပ်ပျော်သွားတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ မေသက်ရဲ့ အခန်းတံခါး လက်ကိုင်ဘုကို လာလှည့်တဲ့ အသံတွေကို ခဏခဏ ကြားရတတ်တယ်။ တံခါးကို ဂျက်ထိုးထားလို့သာ တော်တော့တယ်။
မေသက်တစ်ယောက် အိမ်မှာ နေရတာ သောကမီးတွေ တောက်လောင်လာပြီး တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ သီတာ့ကို ရင်ဖွင့်မိတော့တယ်။
“သီတာ… ငါ့ပထွေးက တစ်မျိုးပဲဟာ။ ငါ့ကို ကြည့်တဲ့အကြည့်တွေက ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။ ငါ အိမ်မှာ မနေချင်တော့ဘူး”
“နင့်အမေကို ဖွင့်ပြောလိုက်လေ မေသက်ရဲ့။ ဒီလိုလူမျိုးကို အိမ်မှာ ဆက်ထားလို့ မဖြစ်ဘူး”
မေသက် သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။ အမေ့ကို ပြောပြရင် အမေက ယုံပါ့မလား။ အမေက ဦးတင်မောင်ဆိုရင် အဟုတ်ကြီး မှတ်နေတာ။ တကယ်လို့ မယုံရင် မိခင်နဲ့ သမီးကြားမှာ အက်ကြောင်းထင်ရုံပဲ ရှိမယ်လို့ မေသက် တွေးကြောက်မိတယ်။
အခန်း (၃)
ဒေါ်နွယ်ဟာ ဦးတင်မောင်ရဲ့ အပြောကောင်း၊ အလိုက်သိမှုတွေအောက်မှာ လုံးဝကို နစ်မွန်းနေခဲ့ပါပြီ။ သူ ရှာသမျှ ပိုက်ဆံတွေကိုလည်း ဦးတင်မောင်ကိုပဲ အပ်နှံထားတတ်တယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ မေသက်တစ်ယောက် စာမေးပွဲနီးလို့ ညဉ့်နက်သည်အထိ စာကြည့်နေမိတယ်။ အိမ်သာသွားဖို့ အခန်းပြင်ထွက်လိုက်တဲ့အချိန် ဧည့်ခန်း ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး အရက်သောက်နေတဲ့ ဦးတင်မောင်နဲ့ တိုးတော့တာပါပဲ။
“အလို… သမီးလေး မအိပ်သေးဘူးလား။ လာပါဦး၊ အဖေ့နား ခဏထိုင်ပါဦး”
ဦးတင်မောင်က အရက်ရှိန်နဲ့ မျက်လုံးတွေ ရီဝေနေပြီး မေသက်ကို လှမ်းဆွဲဖို့ ကြိုးစားတယ်။ မေသက် ကြောက်ကြောက်နဲ့ အနောက်ကို ဆုတ်လိုက်ပေမယ့် ဦးတင်မောင်က မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ထလာပြီး မေသက်ရဲ့ လက်မောင်းကို ဖမ်းကိုင်လိုက်တယ်။
“လွှတ်… လွှတ်ပါ ဦတင်မောင်။ သမီးကို မထိပါနဲ့” မေသက် ရုန်းကန်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်မိတယ်။
ထိုအချိန်မှာပဲ အသံကြားလို့ အိပ်ခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ ဒေါ်နွယ်ဟာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သွားခဲ့ရတယ်။
“ဒါ… ဒါ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ”
မေသက်က အမေ့ကို မြင်တော့ အားကိုးတကြီးနဲ့ ပြေးဖက်လိုက်ပြီး - “အမေ… ဦးတင်မောင် သမီးကို စောင်းမြောင်းပြောနေတာ ကြာပြီ။ အခုလည်း သမီးကို အတင်းဖက်ဖို့ လုပ်နေတာ။ သူက လူယုတ်မာ အမေရဲ့” လို့ ငိုယိုပြီး တိုင်တည်လိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဦးတင်မောင်က ချက်ချင်းပဲ မျက်နှာသေနဲ့ ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး - “နှမေရယ်… ကျုပ်ဖြင့် ဝမ်းနည်းလိုက်တာ။ သမီးလေး စာကြည့်ရင်း ငိုက်နေလို့ အခန်းထဲ သွားအိပ်ဖို့ လက်ကို တွဲခေါ်တာပါ။ သမီးက ကျုပ်ကို ပထွေးမို့လို့ အမြင်စောင်းပြီး အထင်လွဲနေတာပါ” လို့ ကလေးတစ်ယောက်လို သနားကရုဏာသက်အောင် ပြောချပစ်လိုက်တယ်။
ဒေါ်နွယ်က မေသက်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး - “မေသက်… နင် မဟုတ်တရုတ်တွေ မပြောနဲ့။ ကိုတင်မောင်က နင့်ကို သမီးအရင်းလို ဂရုစိုက်တာကို နင်က ဘာလို့ အမြဲ အကောင်းမမြင်ရတာလဲ။ နင့်အဖေ ဆုံးပြီးကတည်းက ငါ့မှာ ပင်ပန်းလှပြီ။ ငါ့ကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားစမ်းပါ”
မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ စကားကြောင့် မေသက် ရင်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။ အမေဟာ သမီးအရင်းရဲ့ စကားထက်၊ လအနည်းငယ်သာ ပေါင်းရသေးတဲ့ ပထွေးဖြစ်သူရဲ့ စကားကို ပိုယုံကြည်သွားခဲ့ပါပြီ။
အခန်း (၄)
ထိုနေ့ကစပြီး အိမ်တွင်းအခြေအနေက မေသက်အတွက် ပိုပြီး မွန်းကျပ်စရာ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဒေါ်နွယ်က မေသက်ကို ပထွေးအပေါ် အမြင်စောင်းတယ်ဆိုပြီး စိတ်ဆိုးနေတတ်သလို၊ ဦးတင်မောင်ကတော့ အမေမရှိတဲ့အချိန်ဆိုရင် ပိုပြီး ရဲတင်းလာခဲ့တယ်။
“တွေ့လား မေသက်… နင့်အမေက ငါ့ကိုပဲ ယုံတာ။ နင် ဘယ်လောက်အော်အော် ဘယ်သူမှ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး။ နင်က အပျိုစင်လေးဆိုတော့ ပိုပြီး စွဲမက်စရာကောင်းတယ် သိလား”
ဦးတင်မောင်က မေသက်ရဲ့ ပါးပြင်ကို လှမ်းကိုင်ရင်း တိုးတိုးလေး ခြိမ်းခြောက်တယ်။ မေသက် ရွံရှာလွန်းလို့ တံတွေးနဲ့ ထွေးပစ်ချင်ပေမယ့် အခြေအနေကို အောင့်အီးထားရတယ်။
မေသက် စဉ်းစားလိုက်ပြီ။ ဒီအတိုင်း နေလို့တော့ မဖြစ်တော့ဘူး။ ဒီလူယုတ်မာရဲ့ အောက်တန်းကျတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို အမေ ကိုယ်တိုင်မြင်မှ ယုံမှာ။ ဒါကြောင့် မေသက်တစ်ယောက် အကြံအစည်တစ်ခု ထုတ်လိုက်ရတယ်။ သူငယ်ချင်း သီတာ့ဆီကနေ အသံဖမ်းစက် သေးသေးလေးတစ်ခု ငှားပြီး သူမရဲ့ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှာ အမြဲ ဆောင်ထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
တစ်နေ့တော့ ဒေါ်နွယ်က ရပ်ကွက်ထဲက မင်္ဂလာဆောင်တစ်ခုကို သွားဖို့ ရှိနေတယ်။
“ကိုတင်မောင်… ကျမ မင်္ဂလာဆောင် သွားလိုက်ဦးမယ်။ အိမ်ကို ခဏကြည့်ထားပေးဦးနော်”
“စိတ်ချပါ နှမေရယ်… သမီးလေးကိုလည်း အဖေတစ်ယောက်လို စောင့်ရှောက်ထားပါ့မယ်”
ဦးတင်မောင်က ပြောရင်းနဲ့ ဒေါ်နွယ် ကားဂိတ်အထိ လိုက်ပို့ဖို့ ထွက်သွားတယ်။ မေသက် ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာတယ်။ ဒီနေ့ဟာ ဒေါ်နွယ် အိမ်မှာ မရှိတဲ့နေ့။ ဦးတင်မောင် တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ကြိုးစားလာမှာ သေချာတယ်။
မေသက် အိတ်ကပ်ထဲက အသံဖမ်းစက်လေးကို အဆင်သင့် ပြင်ထားလိုက်တယ်။ ဒါဟာ သူမအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့နဲ့ အမေ့ကို အမှန်တရား ပြဖို့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အခန်း (၅)
ဒေါ်နွယ် ထွက်သွားပြီး နာရီဝက်ခန့်အကြာမှာ ဦးတင်မောင် အိမ်ကို ပြန်ရောက်လာတယ်။ အိမ်ရှေ့တံခါးမကြီးကို ဂျက်ထိုးပိတ်လိုက်တဲ့ အသံကို ကြားရတော့ မေသက် ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရတယ်။
မေသက်က ဧည့်ခန်းထဲမှာ အဝတ်အစားတွေ ခေါက်ချင်ယောင်ဆောင်ရင်း အိတ်ကပ်ထဲက အသံဖမ်းစက်ကို ခလုတ်နှိပ်ပြီး ဖွင့်လိုက်တယ်။
“သမီး မေသက်… အိမ်မှာ အဖေနဲ့ သမီး နှစ်ယောက်တည်း ရှိတာဆိုတော့ စကားလေး ဘာလေး ပြောကြရအောင်လေ”
ဦးတင်မောင်က ကလေးတစ်ယောက်ကို ချော့သလို အသံမျိုးနဲ့ ဧည့်ခန်းထဲ ဝင်လာတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာလည်း ဘီယာဗူးတစ်ဗူး ပါလာခဲ့တယ်။
“သမီး စာကျက်စရာ ရှိလို့ အခန်းထဲ သွားတော့မယ် ဦးတင်မောင်” မေသက်က ထရပ်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဦးတင်မောင်က မေသက်ရဲ့ လက်မောင်းကို အတင်း ဆွဲချုပ်လိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်ကို တွန်းချလိုက်တယ်။
“မသွားပါနဲ့ဦး သမီးလေးရဲ့။ အဖေက သမီးကို ချစ်လွန်းလို့ပါ။ နင့်အမေ အိုကြီးအိုမထက် နင့်လို အပျိုစင်လေးကို ငါက ပိုသဘောကျတာ။ နင်သာ ငါ့အလိုကို လိုက်ရင် နင်လိုချင်တာ မှန်သမျှ ငါ အကုန်ဝယ်ပေးမယ်”
သူ့ရဲ့ ရွံရှာဖွယ် စကားလုံးတွေက အသံဖမ်းစက်ထဲကို အတိုင်းသား ဝင်နေခဲ့ပြီ။ မေသက်က ရုန်းကန်ရင်း -
“လွှတ်… လွှတ်စမ်း လူယုတ်မာကြီး။ ရှင် သရုပ်မှန်ကို အမေသိရင် ရှင့်ကို နှင်ထုတ်မှာ”
“ဟားဟား… နင့်အမေက ငါ့ကို အသေရူးနေတာ။ နင် ပြောလည်း ယုံမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့တော့ နင် ငါ့လက်က မလွတ်ပါဘူး အလှလေးရယ်…”
ဦးတင်မောင်က မေသက်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကို အတင်း ဖိကပ်ပြီး အင်္ကျီတွေကို ဆွဲချုပ်ဖို့ ကြိုးစားတော့တယ်။ မေသက် အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်ရင်း ဘေးနားက စားပွဲပေါ်က ဖန်ပန်းအိုးကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး ဦးတင်မောင်ရဲ့ ခေါင်းကို အားကုန် လွှဲရိုက်ချလိုက်ပါတော့တယ်။
ခွမ်း…!!!
အခန်း (၆)
ဖန်ပန်းအိုးနဲ့ အရိုက်ခံလိုက်ရတဲ့ ဦးတင်မောင်ဟာ ခေါင်းကို ကိုင်ပြီး အနောက်ကို လဲကျသွားတယ်။ သွေးအနည်းငယ် စီးကျလာတဲ့ သူ့မျက်နှာက ဒေါသကြောင့် သားရဲတစ်ကောင်လို ကြောက်စရာ ကောင်းလာခဲ့တယ်။
“နင်… ငါ့ကို လုပ်ရဲတယ်ပေါ့။ သေချာပြီ၊ ဒီနေ့ နင့်ကို ငါ မညှာတော့ဘူး”
ဦးတင်မောင်က ဒေါသတကြီးနဲ့ မေသက်ဆီကို ပြန်အလာ၊ အိမ်ရှေ့တံခါးကို သော့နဲ့ ဖွင့်ပြီး ဝင်လာသူကတော့ ဒေါ်နွယ် ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။ ဒေါ်နွယ်က ပိုက်ဆံအိတ် မေ့ကျန်ခဲ့လို့ ပြန်လာတာ ဖြစ်ပြီး၊ အိမ်ထဲက ဆူညံသံတွေကြောင့် လန့်ဖျတ်ပြီး ပြေးဝင်လာတာပါ။
“ဒါ… ဒါ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ။ ကိုတင်မောင်… သမီး…”
ဦးတင်မောင်က ချက်ချင်းပဲ ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျချင်ယောင်ဆောင်ပြီး - “နှမေရယ်… ကယ်ပါဦး။ သမီးမေသက်က ကျုပ်ကို ပိုက်ဆံတောင်းတာ မပေးလို့ ဆိုပြီး ပန်းအိုးနဲ့ ရိုက်ခွဲတာ။ ခေါင်းလည်း ကွဲသွားပြီဗျာ” လို့ ညည်းတွားပြတယ်။
ဒေါ်နွယ်က ဒေါသတကြီးနဲ့ မေသက်ကို ပါးရိုက်ဖို့ လက်ရွယ်လိုက်တယ်။ “မေသက်… နင် တော်တော်လွန်လှပြီ။ နင့်ပထွေးကို ဒီလောက်အထိ လုပ်ရဲတယ်ပေါ့”
“တော်စမ်းပါ အမေရယ်… အမေ့မျက်စိတွေ ပိတ်နေတာ တော်ရုံပဲ ကောင်းတယ်။ ကဲ… ဒါကို နားထောင်ကြည့်ဦး”
မေသက်က ပါးစပ်က သွေးစို့နေတဲ့ကြားက အိတ်ကပ်ထဲက အသံဖမ်းစက်ကို ထုတ်ပြီး ဖွင့်ပြလိုက်တယ်။ အသံဖမ်းစက်ထဲကနေ ဦးတင်မောင်ရဲ့ ရွံရှာဖွယ် စကားလုံးတွေဖြစ်တဲ့ “နင့်အမေ အိုကြီးအိုမထက် နင့်လို အပျိုစင်လေးကို ငါက ပိုသဘောကျတာ…” ဆိုတဲ့ စကားတွေ အတိုင်းသား ထွက်လာခဲ့ပါတော့တယ်။
ဒေါ်နွယ်တစ်ယောက် ထိုအသံကို ကြားရတော့ ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်ပြီး ဆွံ့အသွားခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၇)
အသံဖိုင်ထဲက သက်သေတွေက အငြင်းပွားဖွယ် မရှိအောင် ရှင်းလင်းလွန်းနေခဲ့တယ်။ ဒေါ်နွယ်ဟာ အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်း၊ သစ္စာဖောက်ခံရခြင်း ဒေါသတွေကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာခဲ့တယ်။
“ကိုတင်မောင်… ရှင်… ရှင် ဒါ ဘာစကားတွေ ပြောထားတာလဲ”
ဒေါ်နွယ်ရဲ့ အသံတွေက ဒေါသကြောင့် တုန်ခါနေတယ်။ ဦးတင်မောင်ကတော့ သူ့ရဲ့ သရုပ်မှန် ပေါ်သွားပြီဆိုတာ သိလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သနားစရာမျက်နှာလေးကနေ ချက်ချင်းပဲ ကောက်ကျစ်ရက်စက်တဲ့ မျက်နှာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။
သူက ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ခေါင်းကို တစ်ရှူးနဲ့ သုတ်ရင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး - “အေး… သိသွားတော့လည်း ကောင်းတာပေါ့။ ငါက နင့်လို အဖွားကြီးကို မက်လို့ ယူထားတယ် မှတ်နေလား။ နင့်သမီးရဲ့ အသားအရေက ပိုပြီး စွဲမက်ဖို့ကောင်းလို့ ယူထားတာ။ အသံဖမ်းထားရုံနဲ့ မင်းတို့က ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ”
ဦးတင်မောင်က ရဲရဲတင်းတင်းပဲ ဒေါ်နွယ်ကို တွန်းထုတ်ပြီး မေသက်ဆီကို လှမ်းလာတယ်။ “အသံဖမ်းစက်ကို ပေးစမ်း…”
“မပေးဘူး… ရှင် ငါတို့အိမ်က အခုချက်ချင်း ထွက်သွား” ဒေါ်နွယ်က သမီးဖြစ်သူရဲ့ ရှေ့ကနေ ကာကွယ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ တဏှာရူးပြီး ဒေါသထွက်နေတဲ့ ဦးတင်မောင်က ဒေါ်နွယ်ကို ပါးရိုက်ချပစ်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် တွန်းလှဲလိုက်တယ်။ ဒေါ်နွယ် ခေါင်းနဲ့ နံရံ တိုက်မိပြီး မူးဝေသွားခဲ့ရတယ်။
“အမေ…!!!” မေသက် အော်ဟစ်ရင်း အမေ့ဆီ ပြေးသွားဖို့ လုပ်ပေမယ့် ဦးတင်မောင်က မေသက်ရဲ့ ဆံပင်ကို အနောက်ကနေ အကြင်နာတရားမရှိ ဆွဲချုပ်လိုက်ပါတော့တယ်။
အခန်း (၈)
“လွှတ်… လွှတ်စမ်း လူယုတ်မာကြီး။ ရဲတိုင်မှာနော်… ကယ်ကြပါဦး… ကယ်ကြပါဦး…”
မေသက်က အိမ်နီးနားချင်းတွေ ကြားအောင် အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်ပေမယ့် ဦးတင်မောင်က သူမရဲ့ ပါးစပ်ကို လက်ဖဝါးကြီးနဲ့ အတင်း ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။
“အော်စမ်း… ဘယ်သူမှ မကြားစေရဘူး။ နင့်အမေလည်း ထမနိုင်တော့ဘူး။ ဒီနေ့တော့ နင် ငါ့အပိုင်ပဲ မေသက်”
ဦးတင်မောင်က မေသက်ကို အိပ်ခန်းထဲကို အတင်း ဆွဲခေါ်သွားဖို့ ကြိုးစားတယ်။ မေသက် ရင်ထဲမှာ အကြောက်တရားတွေ ကြီးစိုးနေပေမယ့် လက်လျှော့မပစ်ခဲ့ပါဘူး။ သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေနဲ့ ဦးတင်မောင်ရဲ့ မျက်လုံးကို အားကုန် ထိုးဆွပစ်လိုက်တယ်။
“အား… ငါ့မျက်လုံး…”
ဦးတင်မောင်က နာကျင်လွန်းလို့ မေသက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကို အုပ်ကာ အော်ဟစ်ရုန်းကန်ရတယ်။ ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး မေသက်က အိမ်ရှေ့တံခါးဆီကို အပြေးသွားပြီး ဂျက်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဦးတင်မောင်က အမြင်အာရုံ မပြတ်တောက်သေးဘဲ အနောက်ကနေ သရဲသဘက်လို ပြန်လိုက်လာပြီး မေသက်ရဲ့ ခြေကျင်းဝတ်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြန်တယ်။ မေသက် ကြမ်းပြင်ပေါ် မှောက်ခုံ လဲကျသွားခဲ့ရတယ်။
“နင်… ငါ့ကို ကန်းအောင် လုပ်တယ်ပေါ့။ နင့်ကို ငါ အရှင်မထားဘူး”
ဦးတင်မောင်က မေသက်ရဲ့ လည်ပင်းကို နှစ်ဖက်လုံးနဲ့ အားကုန် ညှစ်ပစ်လိုက်တယ်။ မေသက် အသက်ရှူ မဝတော့ဘဲ မျက်လုံးတွေ ပြာဝေလာခဲ့ရပါတော့တယ်။
အခန်း (၉)
မေသက် အသက်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မှာပဲ…
ခွပ်…!!!
လေးလံတဲ့ တုတ်တစ်ချောင်းနဲ့ ရိုက်လိုက်တဲ့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ဦးတင်မောင်ဟာ မေသက်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကနေ ဘေးကို လိမ့်ကျသွားခဲ့တယ်။
မေသက် အသက်ကို လုရှူရင်း ကြည့်လိုက်တော့ ခေါင်းမှာ သွေးတွေနဲ့ မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ အမေ ဖြစ်သူ ဒေါ်နွယ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒေါ်နွယ်က အိမ်ထောင့်က တံမြက်စည်းအကြမ်းထည် တုတ်နဲ့ ဦးတင်မောင်ရဲ့ ကျောပြင်ကို အားကုန် ရိုက်ချလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။
“ငါ့သမီးကို မထိနဲ့… ဒီ တဏှာရူး ယုတ်မာတဲ့ကောင်”
ဒေါ်နွယ်က သမီးအတွက် မိခင်စိတ် သွေးကြွပြီး ဦးတင်မောင်ကို တုတ်နဲ့ ထပ်မံ ရိုက်နှက်တော့တယ်။ ဦးတင်မောင်ကလည်း အရက်ရှိန်နဲ့ရော၊ ဒဏ်ရာတွေကြောင့်ပါ ပြန်မခုခံနိုင်ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လူးလိမ့်နေခဲ့ရတယ်။
“မေသက်… သမီး… အပြင်ကို ပြေး… လူတွေ အော်ခေါ်…” ဒေါ်နွယ်က အော်ပြောတယ်။
မေသက်က အားယူပြီး အိမ်ပြင်ကို ပြေးထွက်ကာ - “ကယ်ကြပါဦး… ပတ်ဝန်းကျင်တို့ ကယ်ကြပါဦး… အိမ်ထဲမှာ လူသတ်နေလို့ပါ…” လို့ အားကုန် အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
မေသက်ရဲ့ အော်သံကြောင့် လမ်းထဲက လူငယ်အချို့နဲ့ ဒေါ်လေးမြိုင်တို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာကြတယ်။ လူတွေ အိမ်ထဲ ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ ဦးတင်မောင်က ဒေါ်နွယ်ကို ပြန်လည် ထိုးကြိတ်ဖို့ လုပ်နေတာမို့၊ ရပ်ကွက်ထဲက လူငယ်တွေက ဦးတင်မောင်ကို ဝိုင်းဝန်း ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်လိုက်ကြပါတော့တယ်။
အခန်း (၁၀)
ရဲစခန်းက ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေ ချက်ချင်း ရောက်လာပြီး ဦးတင်မောင်ကို လက်ထိတ်ခတ် ဖမ်းဆီးလိုက်ကြတယ်။ မေသက်ဆီက ရရှိတဲ့ အသံဖမ်းစက် သက်သေနဲ့ ဒေါ်နွယ်၊ မေသက်တို့ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေကြောင့် ဦးတင်မောင်ဟာ ဘာမှ ဆင်ခြေပေးခွင့် မရှိတော့ပါဘူး။
“ကျုပ်ကို လွှတ်ပါဗျာ… ဒါက လင်မယားအချင်းချင်း ရန်ဖြစ်တာပါ။ သမီးဖြစ်သူက ကြားက ဝင်ပါလို့ပါ” ဦးတင်မောင်က ရဲတွေရှေ့မှာ အရှက်မရှိ လိမ်ညာဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရဲအရာရှိက အသံဖိုင်ကို ဖွင့်ပြလိုက်ပြီး - “မင်း စကားကို ရဲစခန်းကျမှ ပြောတော့။ သက်သေက အထင်အရှားပဲ။ မင်းကို မုဒိမ်းမှုကျူးလွန်ရန် ကြိုးစားမှု၊ လူသတ်မှုမြောက်စေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်မှုတွေနဲ့ တရားစွဲမယ်” လို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောပြီး ကားပေါ် ဆွဲတင်သွားခဲ့တယ်။
ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေကတော့ ဦးတင်မောင်ကို ကြည့်ပြီး တံတွေးနဲ့ ထွေးကြ၊ ဆဲဆိုကြတယ်။ ဒေါ်နွယ်ကတော့ ရှက်လွန်းလို့၊ ဝမ်းနည်းလွန်းလို့ ငိုကြွေးနေမိတယ်။
မေသက်က ဒဏ်ရာတွေနဲ့ အမေ့ကို ဖက်ထားပေးတယ်။ “အမေ… အားလုံး ပြီးသွားပါပြီ။ သမီးတို့ ဘေးကင်းသွားပါပြီ”
ဒေါ်နွယ်က သမီးကို ကြည့်ပြီး ရင်နင့်အောင် ငိုကြွေးရင်း တောင်းပန်ရှာတယ်။ “သမီးရယ်… အမေ မှားခဲ့ပါတယ်။ အမေ့မျက်စိတွေ ကန်းခဲ့လို့ သမီး ဒီလောက် ပင်ပန်းသွားရတာ။ အမေ တောင်းပန်ပါတယ် သမီးရယ်…”
အခန်း (၁၁)
အမှုကိစ္စတွေ ရဲစခန်းနဲ့ တရားရုံး ရောက်သွားတဲ့အခါ ဦးတင်မောင်ဟာ သူ့ရဲ့ ပြစ်မှုတွေကြောင့် ထောင်ဒဏ် နှစ်ရှည် ပြစ်ဒဏ် ချမှတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အိမ်ကလေးထဲမှာတော့ ဒဏ်ရာတွေက ကျန်ရစ်ခဲ့တုန်းပါပဲ။ ဒေါ်နွယ်က သူမကိုယ်သူမ အပြစ်မကင်းဘူးလို့ ခံစားရပြီး စိတ်ဓာတ်တွေ ကျဆင်းကာ ဖျားနာနေခဲ့တယ်။ အရပ်ထဲက အတင်းအဖျင်း ပြောသူအချို့ကလည်း ဒေါ်နွယ်ကို “လင်ရူးမ” ဆိုပြီး ကဲ့ရဲ့ကြတာပေါ့။
မေသက်ကတော့ အတိတ်က အမှောင်ထုထဲမှာ နစ်မွန်းမနေခဲ့ပါဘူး။ သူမက ကျောင်းဆက်တက်ရင်း အမေဖြစ်သူကို ပြုစုစောင့်ရှောက်တယ်။
“အမေ… လူတွေ ပြောတာကို စိတ်မဝင်စားပါနဲ့။ အမေ မှားခဲ့တာ မှန်ပေမယ့် နောက်ဆုံးအချိန်မှာ သမီးကို အသက်စွန့်ပြီး ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ အမေပဲလေ။ သမီး အမေ့ကို မုန်းမရပါဘူး”
မေသက်ရဲ့ သိတတ်လွန်းတဲ့ စကားတွေကြောင့် ဒေါ်နွယ် ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးမှုတွေ ပြန်ရလာခဲ့တယ်။ မိခင်နဲ့ သမီး နှစ်ယောက် အတိတ်က အမှားတွေကို သင်ခန်းစာယူပြီး ဘဝကို အသစ်ကနေ ပြန်စဖို့ ပြင်ဆင်ကြတယ်။
ဒေါ်လေးမြိုင်ကလည်း အမြဲလာရောက် အားပေးပြီး ဟင်းတွေ ချက်ကျွေးတတ်တာမို့ အိမ်ကလေးထဲမှာ ရယ်မောသံအချို့ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးပျိုလေးတွေရှိတဲ့ မိသားစုတွေအနေနဲ့ နောက်အိမ်ထောင်ပြုတဲ့အခါ ဘယ်လောက်အထိ သတိထားရမယ်ဆိုတဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ သူတို့ရပ်ကွက်ထဲမှာ သံဝေဂတရားတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၁၂) (ဇာတ်သိမ်း)
နှစ်အနည်းငယ် ကြာသွားတဲ့အခါ…
မေသက်တစ်ယောက် တက္ကသိုလ်ကနေ ဘွဲ့ရရှိခဲ့ပြီး ကုမ္ပဏီကောင်းတစ်ခုမှာ အလုပ်ရခဲ့ပါတယ်။ ဒေါ်နွယ်လည်း ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာပြီး သမီးဖြစ်သူရဲ့ အောင်မြင်မှုကို ကြည့်ကာ ဂုဏ်ယူမဆုံး ဖြစ်နေခဲ့ရတယ်။
သူတို့ သားအမိနှစ်ယောက်ဟာ အရင်က အိမ်ဟောင်းလေးကို ရောင်းချပြီး ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်၊ အိမ်အသစ်ကလေးတစ်ခုမှာ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်နေကြပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
တစ်နေ့ ညနေခင်းမှာ မေသက်နဲ့ ဒေါ်နွယ်တို့ ဝရန်တာမှာ ထိုင်ပြီး ကော်ဖီသောက်နေကြတယ်။
“သမီးမေသက်… အမေ့ကြောင့် သမီးဘဝမှာ အမာရွတ်ကြီး ထင်ကျန်ခဲ့ရတာ စိတ်မကောင်းဘူးကွယ်” ဒေါ်နွယ်က သမီးရဲ့ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောတယ်။
မေသက်က ပြုံးပြီး အမေ့လက်ကို ပြန်ညှစ်လိုက်တယ်။ “မဟုတ်တာ အမေရယ်။ အဲဒီအမာရွတ်က သမီးကို ပိုပြီး သတ္တိရှိစေခဲ့တာပါ။ အခုဆို သမီးတို့ ဘဝက သိပ်အေးချမ်းနေပြီပဲ။ အတိတ်က အမှောင်ထုတွေ လွန်မြောက်သွားပါပြီ”
သူတို့နှစ်ယောက် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ အမှောင်ထု ပြီးရင် လင်းလက်တဲ့ မိုးသောက်ကြယ် ပေါ်လာမြဲမို့၊ မေသက်တို့ သားအမိရဲ့ ဘဝမှာလည်း အမုန်းမီးလျှံတွေ ငြိမ်းသတ်ပြီးနောက် အေးချမ်းတဲ့ နွေဦးရာသီသစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရရှိသွားခဲ့ပါတော့တယ်။
- ပြီးပါပြီ -
