နှင်းဖုံးသော လမ်းမထက်က အလင်းအိမ်

 

နှင်းဖုံးသော လမ်းမထက်က အလင်းအိမ်

-------------------------------------------------

အခန်း (၁)

ရှမ်းရိုးမတောင်တန်းများကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ထိုမြို့ကလေးမှာ ဆောင်းဦးပေါက်ပြီဆိုသည်နှင့် နှင်းများက ပိတ်ဖုံးနေတတ်သည်။ ကျွန်တော်သည် ရန်ကုန်၏ ဆူညံမှုများကို စွန့်ခွာပြီး ထိုမြို့ကလေးသို့ အခြေချရန် ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော်က စာရေးဆရာတစ်ဦး။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် စာရေး၍ မရတော့သော၊ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများ ခန်းခြောက်နေသော စာရေးဆရာတစ်ဦးဟု ဆိုလျှင် ပိုမှန်လိမ့်မည်။ မြို့ကလေး၏ လမ်းမများက ကျဉ်းမြောင်းပြီး အကွေ့အကောက်များသည်။ လမ်းဘေးတွင် ပွင့်နေသော ချယ်ရီပင်အိုကြီးများက ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့ ပန်းပွင့်လေးများကို လေထဲသို့ လွှင့်ကျွေးနေကြသည်။

ကျွန်တော် ငှားရမ်းထားသော အိမ်လေးမှာ မြို့ပြင်ဘက် ခပ်လှမ်းလှမ်းက တောင်ကုန်းလေးပေါ်တွင် ရှိသည်။ အိမ်ရှေ့တွင် ထင်းရှူးပင်တန်းများ ရှိပြီး၊ ညနေစောင်းလျှင် ထင်းရှူးနံ့ သင်းပျံ့ပျံ့လေးက စိတ်ကို အေးချမ်းစေသည်။ သို့သော် ထိုအေးချမ်းမှုကပင် ကျွန်တော့်ကို ပို၍ အထီးကျန်စေသလို ခံစားရသည်။ မြို့ခံများက ဖော်ရွေကြသော်လည်း ကျွန်တော်ကတော့ ကိုယ့်ကမ္ဘာနှင့်ကိုယ်သာ နေထိုင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်အိမ်နီးနားချင်းမှာ သစ်သားခြံစည်းရိုးလေးသာ ခြားထားသော အိမ်အိုလေးတစ်လုံး ရှိသည်။ ထိုအိမ်လေးထဲတွင် မည်သူနေထိုင်သည်ကို ကျွန်တော် မသိသေး။ ညဘက်ရောက်လျှင်တော့ ထိုအိမ်လေး၏ ပြတင်းပေါက်မှ ဝါကျင်ကျင် မီးရောင်လေး တစ်ခုကိုသာ မြင်တွေ့ရတတ်သည်။

---

အခန်း (၂)

ဆောင်းမနက်ခင်းတစ်ခုတွင် ကျွန်တော် စာအုပ်ဆိုင်သို့ သွားရန် အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းမထက်တွင် နှင်းများက ပခုံးပေါ်အထိ တင်ကျန်နေတတ်သည်။ လမ်းကွေ့တစ်ခုအရောက်တွင် ခြင်းတောင်းလေးတစ်လုံးကို ကိုင်ပြီး တောင်ကုန်းပေါ်သို့ တက်လာသော မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် ဆုံသည်။ သူမက သိုးမွှေးအင်္ကျီ အပြာနုရောင်ကို ဝတ်ထားပြီး လည်ပင်းတွင် အဝါရောင်ပဝါလေးကို ပတ်ထားသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်လေးများက အအေးဒဏ်ကြောင့် နီမြန်းနေသည်။

ကျွန်တော်တို့ အကြည့်ချင်း ဆုံမိကြသည်။ သူမက အသာအယာ ပြုံးပြသည်။ ထိုအပြုံးက နှင်းငွေ့များကြားတွင် လင်းလက်သွားသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ အထိတ်တလန့်နှင့် ခေါင်းငုံ့ပြီး ဖြတ်ကျော်သွားမိသည်။ သူမက ကျွန်တော့်အိမ်နီးနားချင်း ဖြစ်မှန်း ထိုစဉ်က ကျွန်တော် မသိသေးပါ။ သူမ၏ ခြေသံလေးများက နှင်းထုပေါ်တွင် ခပ်တိုးတိုး မြည်နေသည်။ ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်မိတော့ သူမက တောင်ကုန်းပေါ်က အိမ်အိုလေးထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနေ့က စာအုပ်ဆိုင်မှာ ကျွန်တော် ဘာစာအုပ်မှ မဝယ်ဖြစ်ခဲ့။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ထိုအဝါရောင် ပဝါလေးနှင့် မိန်းကလေးအကြောင်းကသာ နေရာယူနေခဲ့သည်။

---

အခန်း (၃)

မြို့ကလေး၏ တစ်ခုတည်းသော ကော်ဖီဆိုင်လေးမှာ လူသူကင်းမဲ့နေတတ်သည်။ ကျွန်တော် ထိုဆိုင်လေးမှာ ထိုင်ရင်း ပုံကြမ်းများ ဆွဲနေမိသည်။ ထိုစဉ် ဆိုင်တံခါးမှာ ချိတ်ထားသော ခေါင်းလောင်းလေး မြည်သွားပြီး စောစောက မိန်းကလေး ဝင်လာသည်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ အံ့သြသွားပုံရသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။

"အိမ်နီးချင်းအသစ်ပဲ... နေသားကျပြီလား" ဟု သူမက မေးသည်။ သူမ၏ အသံက ကြည်လင်ပြီး နားထောင်လို့ ကောင်းသည်။ သူမ နာမည်က 'နှင်း' တဲ့။ သူမက မြို့ကလေးက ကျောင်းလေးမှာ ပန်းချီဆရာမလေး လုပ်နေသူဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ ကော်ဖီအတူသောက်ရင်း စကားတွေ အများကြီး ပြောဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်တော် ဘာကြောင့် ဒီမြို့ကို ရောက်လာရသလဲဆိုတာကို သူမက မမေးခဲ့သလို၊ ကျွန်တော်ကလည်း သူမရဲ့ အတိတ်ကို မစပ်စုခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ရှိနေသည့် နားလည်မှုက စကားလုံးတွေထက် ပို၍ လေးနက်နေသလို ခံစားရသည်။ ထိုညက ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စာမျက်နှာအလွတ်တစ်ခုပေါ်မှာ စာကြောင်းအချို့ကို ရေးသားနိုင်ခဲ့သည်။

---

အခန်း (၄)

နောက်ရက်များတွင် ကျွန်တော်တို့ ညနေတိုင်း လမ်းအတူလျှောက်ဖြစ်ကြသည်။ ချယ်ရီပင်တန်းတွေအောက်မှာ လမ်းလျှောက်ရင်း သူမက တောင်ပေါ်မြို့ကလေး၏ ဒဏ္ဍာရီများကို ပြောပြတတ်သည်။ "ဒီမြို့မှာ ချယ်ရီပွင့်တွေ ကြွေတဲ့အချိန်မှာ ဆုတောင်းရင် ပြည့်တတ်တယ်လို့ ပြောကြတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ ကျွန်တော်က ရယ်မောရင်း "ဒါဆို နှင်း ဘာဆုတောင်းမလဲ" ဟု မေးမိသည်။ သူမက ခဏမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်သည်။

"ကျွန်မ ချစ်တဲ့လူတွေ အားလုံး ပျော်ရွှင်ဖို့ပဲ ဆုတောင်းပါတယ်" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ဖြေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ဝမ်းနည်းရိပ်အချို့ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။ သူမမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လွမ်းဆွတ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။ သို့သော် ကျွန်တော် မမေးဖြစ်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ကြားက သူငယ်ချင်းသံယောဇဉ်က ပိုမိုခိုင်မာလာခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဤမြို့ကလေးသည် အထီးကျန်စရာ မဟုတ်တော့ဘဲ နွေးထွေးသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

---

အခန်း (၅)

တစ်ညတွင် မမျှော်လင့်ဘဲ နှင်းမုန်တိုင်း ကျလာသည်။ လေပြင်းတွေက အိမ်အိုလေးကို လှုပ်ခါနေသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်တော့်အိမ်က လျှပ်စစ်မီးများ ပြတ်တောက်သွားပြီး အေးစိမ့်လာသည်။ ထိုစဉ် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ တုန်တုန်ရင်ရင်နှင့် ရပ်နေသော နှင်းကို တွေ့ရသည်။ သူမ အိမ်မှာ မီးဖိုလုပ်ဖို့ ထင်းကုန်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။

ကျွန်တော် သူမကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်သွင်းပြီး မီးဖိုထဲတွင် ထင်းများ ပိုထည့်ပေးလိုက်သည်။ ကျွန်တော်တို့ မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်ရင်း စောင်တစ်ထည်ကို အတူခြုံကာ စကားပြောဖြစ်ကြသည်။ သူမက သူမ၏ မိသားစုအကြောင်း၊ နယ်မြို့လေးကနေ ရန်ကုန်ကို တက်ပြီး ကျောင်းတက်ခဲ့ရပုံတွေကို ပြောပြသည်။ ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျရှုံးခဲ့သော အချစ်ဦးအကြောင်းနှင့် စာရေးခြင်းအပေါ် စိတ်ပျက်ခဲ့ရပုံတွေကို ရင်ဖွင့်မိသည်။ အပြင်မှာ နှင်းတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကျနေပါစေ၊ အိမ်ထဲမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးသား၏ နွေးထွေးမှုက အပြည့်အဝ ရှိနေခဲ့သည်။

---

အခန်း (၆)

နှင်း၏ အိမ်ကို ကျွန်တော် ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်သွားခဲ့သည်။ အိမ်ထဲတွင် သူမ ဆွဲထားသော ပန်းချီကားများစွာ ရှိသည်။ အများစုက မြို့ကလေး၏ သဘာဝအလှကို ဖော်ကျူးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုဆိုးဖြင့် အုပ်ထားသော ပန်းချီကားတစ်ချပ် ရှိနေသည်။ ကျွန်တော် စပ်စုမိသဖြင့် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုကားထဲတွင် ယောကျာ်းလေးတစ်ဦး၏ ပုံတူကို တွေ့ရသည်။

"ဒါ... ဘယ်သူလဲ" ဟု ကျွန်တော် မေးမိသည်။ နှင်းက ခေါင်းငုံ့သွားပြီး "သူက ကျွန်မရဲ့ စေ့စပ်ထားသူပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က မတော်တဆမှုတစ်ခုနဲ့ ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်" ဟု ဆိုသည်။ ကျွန်တော် အံ့သြသွားမိသည်။ သူမ၏ အပြုံးတွေ နောက်ကွယ်မှာ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ နာကျင်မှု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့။ သူမက ထိုလူကို လွမ်းဆွတ်လွန်းသဖြင့် သူနှင့်အတူ သွားရန် ကတိပေးထားခဲ့သော ဤတောင်ပေါ်မြို့ကလေးသို့ တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် သူမကို ဘယ်လိုနှစ်သိမ့်ရမလဲ မသိခဲ့ပါ။ သူမကို ပွေ့ဖက်ထားပေးချင်သော်လည်း ကျွန်တော့်လက်တွေက လေထဲမှာပဲ ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

---

အခန်း (၇)

ဆောင်းကုန်ခါနီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် ချယ်ရီပွင့်များက အတိုင်းအဆမရှိ ကြွေကျနေသည်။ ကျွန်တော့်စာအုပ်ကလည်း ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ တစ်ရက်တွင် နှင်းက ကျွန်တော့်ကို စာတစ်ဆောင် လာပေးသည်။ သူမက မြို့ကို ပြန်ရတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း၊ သူမ၏ ဖခင် နေမကောင်းဖြစ်နေသဖြင့် ပြုစုရန် လိုအပ်ကြောင်း ပြောပြသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည်။

"ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ" ဟု ကျွန်တော် မေးမိသည်။ သူမက မသေချာကြောင်း ခေါင်းခါပြသည်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးလုံး သိနေကြသည်။ ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်းကို။ ကျွန်တော် သူမကို တားဆီးချင်သော်လည်း တားဆီးပိုင်ခွင့် မရှိခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်တို့သည် တစ်ဦး၏ ဘဝထဲသို့ ခေတ္တခဏ ဝင်ရောက်လာကြသော ခရီးသည်များသာ မဟုတ်ပါလား။ ထိုနေ့က လမ်းခွဲမှာ ကျွန်တော်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားမိကြသည်။ စကားလုံးတွေထက် နှလုံးသားချင်းက ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။

---

အခန်း (၈)

နှင်း ထွက်သွားပြီးနောက် မြို့ကလေးက ပြန်လည် ခြောက်သွေ့သွားသည်။ ချယ်ရီပင်တွေမှာ ပန်းပွင့်တွေ မရှိတော့ဘဲ အရွက်စိမ်းတွေသာ ကျန်တော့သည်။ ကျွန်တော့်အိမ်နီးနားချင်း အိမ်လေးမှာလည်း မီးရောင် မလင်းတော့။ ကျွန်တော်သည် စာအုပ်ကို အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ပျော်ရွှင်မှု မရှိခဲ့ပါ။ ကျွန်တော် ရေးသားသမျှ စာမျက်နှာတိုင်းတွင် နှင်း၏ ပုံရိပ်များ၊ သူမ၏ အသံများက စွဲထင်နေသည်။

ကျွန်တော် မြို့ကလေးတွင် ဆက်နေရန် စိတ်ကူးခဲ့သော်လည်း သူမ မရှိသော နေရာမှာ နေရသည်က ပို၍ နာကျင်စေသည်။ ကျွန်တော်လည်း ရန်ကုန်ကို ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျွန်တော့်အိတ်ထဲတွင် သူမ ပေးခဲ့သော အဝါရောင် ပဝါလေး တစ်ထည်သာ ပါလာခဲ့သည်။ ကျွန်တော် တောင်ပေါ်က ဆင်းလာတော့ မြို့ကလေးကို လှည့်ကြည့်မိသည်။ နှင်းတွေကတော့ ကျနေဆဲ။ သို့သော် ကျွန်တော့်အတွက် အလင်းအိမ်လေးကတော့ ငြိမ်းသွားခဲ့ပြီ။

---

အခန်း (၉)

ရန်ကုန်ရောက်ပြီး ခြောက်လအကြာတွင် ကျွန်တော့်စာအုပ် ထွက်လာသည်။ စာအုပ်အမည်က "နှင်းဖုံးသော လမ်းမထက်က အလင်းအိမ်" တဲ့။ စာအုပ်က အောင်မြင်မှု အများကြီး ရခဲ့သည်။ လူအများက ထိုထဲက အချစ်ဇာတ်လမ်းကို စိတ်ဝင်စားကြသည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ထိုစာအုပ်သည် ကျွန်တော့်နှလုံးသား၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ရောင်းစားလိုက်ရသလို ခံစားရသည်။

တစ်ရက်တွင် ကျွန်တော့်ဆီသို့ အီးမေးလ်တစ်စောင် ရောက်လာသည်။ ပန်းချီပြပွဲတစ်ခုမှ ဖိတ်စာဖြစ်သည်။ ပြပွဲအမည်က "အတိတ်၏ အရောင်အသွေးများ"။ ပန်းချီဆရာမ အမည်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်တော့်နှလုံးခုန်သံတွေ မြန်လာသည်။ 'နှင်း'။ ကျွန်တော် မဆိုင်းမတွဘဲ ပြပွဲဆီသို့ ပြေးသွားမိသည်။ လူအုပ်ကြားထဲတွင် သူမကို လိုက်ရှာမိသည်။ သူမ ရှိနေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပဲလား။ ကျွန်တော့်လက်ထဲတွင် သူမ ပေးခဲ့သော ပဝါလေးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

---

အခန်း (၁၀)

ပြပွဲ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပန်းချီကားကြီး တစ်ချပ် ရှိသည်။ ထိုကားထဲတွင် နှင်းဖုံးနေသော တောင်ကုန်းလေးပေါ်က အိမ်လေးနှစ်လုံးနှင့် မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်နေသော လူနှစ်ဦး၏ ပုံကို ဆွဲထားသည်။ ထိုကားအနားတွင် ရပ်နေသော အမျိုးသမီးကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသော်လည်း လည်ပင်းတွင် ကျွန်တော် ပေးခဲ့သော အပြာရောင် ပဝါလေးကို ပတ်ထားသည်။

သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျွန်တော်တို့ အကြည့်ချင်း ဆုံမိကြပြန်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူမ မျက်ဝန်းထဲမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ မရှိတော့ဘဲ နွေးထွေးသော အလင်းတန်းတွေသာ ရှိနေသည်။ ကျွန်တော်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စကားမပြောဘဲ ပြုံးပြမိကြသည်။

 

ဘဝဆိုသည်မှာ တစ်ခါတရံတွင် ဝေးကွာခြင်းများဖြင့် သင်ခန်းစာပေးတတ်သော်လည်း၊ ကံကြမ္မာက အမှန်တကယ် ထိုက်တန်သူများကိုမူ လမ်းခွဲတစ်ခု၏ အဆုံးတွင် ပြန်လည်ဆုံစည်းပေးတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။