တစ်ခုလပ်
------------
အခန်း (၁)
ကျွန်မနာမည်က "နွယ်" ပါ။ အသက်က သိပ်မကြီးသေးပေမဲ့ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့
လောကဓံတွေက ကျွန်မရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ ရင့်ကျက်မှုတချို့ကို အတင်းအဓမ္မ
ရေးဆွဲသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မမှာ သုံးနှစ်အရွယ် သမီးလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ လူတွေက
ကျွန်မကို မြင်ရင် "ခလေးအမေ" ဆိုတဲ့ တံဆိပ်ကပ်ပြီး အထင်သေးချင်ကြတယ်၊
ဒါမှမဟုတ် အားနာသလိုလိုနဲ့ ဝေးဝေးက ရှောင်ကြတယ်။
ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာဟာ သမီးလေးရဲ့ ဝေယျာဝစ္စတွေ၊ အိမ်မှုကိစ္စတွေနဲ့ပဲ
ကုန်ဆုံးရတယ်။ ညဘက် သမီးလေး အိပ်ပျော်သွားတဲ့အချိန်တိုင်း မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ
ထိုင်ရင်း ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ ကျွန်မလည်း လူသားတစ်ယောက်ပဲလေ။
နွေးထွေးတဲ့ စကားလုံးလေးတွေ၊ ကြင်နာတဲ့ အကြည့်လေးတွေကို တမ်းတမိတာ အပြစ်လား။
အချစ်ငတ်နေတဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားရတာဟာ အေးစက်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာ
စောင်မပါဘဲ အိပ်စက်ရသလိုမျိုး ချမ်းစိမ့်လွန်းလှပါတယ်။
အခန်း (၂)
အဲ့ဒီနေ့က မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေတယ်။ "ကိုမင်း" နဲ့ စတွေ့ခဲ့တာက
သမီးလေးကို ကျောင်းကြိုဖို့သွားရင်း လမ်းမှာ ထီးမပါလို့ မိုးခိုနေတဲ့အချိန်ပေါ့။
သူက ကျွန်မကို သူ့ထီးလေး လာမိုးပေးခဲ့တယ်။
"ကလေး အအေးမိပါဦးမယ်၊ ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးပါရစေ"
သူ့ရဲ့ လေသံက နွေးထွေးတယ်။ သူ့အကြည့်တွေက ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ကို
စူးစမ်းတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ လက်ရှိ ကျွန်မရဲ့ ပင်ပန်းနေမှုကို နားလည်ပေးတာမျိုး။
အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်မတို့ ခဏခဏ တွေ့ဖြစ်ကြတယ်။ သူက လူပျို၊ ကျွန်မက
ကလေးတစ်ဖက်နဲ့ မုဆိုးမ။ ဒါပေမဲ့ သူက "နွယ်က အရမ်းတော်တဲ့
အမေတစ်ယောက်ပါပဲ" လို့ ပြောတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ခံတံတိုင်းတွေ
အကုန်ပြိုကျသွားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မကို "ခလေးအမေ" အဖြစ်မဟုတ်ဘဲ
"မိန်းကလေးတစ်ယောက်" အဖြစ် မြင်ပေးတဲ့ ပထမဆုံးလူပေါ့။
အခန်း (၃)
ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်က ရိုးရှင်းပေမဲ့ နက်ရှိုင်းခဲ့တယ်။ ကိုမင်းက
သမီးလေးကိုလည်း သူ့သမီးအရင်းလိုပဲ ချစ်ပြခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်
လုံခြုံမှုကို ခံစားရတယ်။
"နွယ်... ကိုယ် နွယ့်ကိုရော၊ သမီးလေးကိုရော တစ်သက်လုံး
စောင့်ရှောက်သွားမှာပါ။ နွယ့်အတိတ်က ဘာပဲဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့ ကိုယ် ဂရုမစိုက်ဘူး"
အဲ့ဒီစကားကို ယုံကြည်ခဲ့မိတာ ကျွန်မရဲ့ အမှားပေါ့။ ကျွန်မက
အချစ်ငတ်နေတဲ့သူဆိုတော့ နွေးထွေးမှုအနည်းငယ်ပေးရုံနဲ့တင် တစ်ဘဝလုံးကို
ပုံအောပေးမိခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ အနာဂတ်အတွက် အိမ်မက်တွေ အတူတူမက်ခဲ့ကြတယ်။ ကိုမင်းက
ကျွန်မအတွက်တော့ မှောင်မိုက်နေတဲ့ တောအုပ်ထဲက ထွက်ပေါက်တစ်ခုလိုပဲ။
အခန်း (၄)
ပျော်ရွှင်မှုတွေက သိပ်မကြာလိုက်ပါဘူး။ ကိုမင်းရဲ့ မိဘတွေက ကျွန်မတို့အကြောင်း
သိသွားကြတယ်။ တစ်နေ့မှာ ကိုမင်းရဲ့ အမေ ကျွန်မဆီ ရောက်လာတယ်။ သူပြောသွားတဲ့
စကားလုံးတိုင်းက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို အစိမ်းလိုက် ခွဲစိတ်နေသလိုပဲ။
"ညည်းမှာ ကလေးတစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ... ငါ့သားက လူပျို။ သူက
သနားလို့ တွယ်တာနေတာ။ ညည်းကြောင့် ငါ့သား သိက္ခာကျရမှာလား။ တကယ်လို့ ညည်း
ငါ့သားကို ချစ်တယ်ဆိုရင် သူ့ဘဝထဲက ထွက်သွားပေးပါ"
အဲ့ဒီညက ကိုမင်းကို ကျွန်မ ဖုန်းဆက်တယ်။ ကိုမင်းရဲ့ အသံက တုန်ရင်နေတယ်။ သူ
ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ "နွယ်... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။
ကိုယ့်မိဘတွေကို ကိုယ် မလွန်ဆန်နိုင်ဘူး" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မကို
သေတွင်းထဲ တွန်းပို့လိုက်သလိုပဲ။
အခန်း (၅)
နောက်ဆုံးတွေ့ကြတဲ့နေ့က ကမ်းနားလမ်းမှာပါ။ ကိုမင်းက ကျွန်မကို
ကြည့်တဲ့အကြည့်တွေမှာ အားနာမှုတွေပဲ ရှိတော့တယ်။ အချစ်တွေ မရှိတော့ဘူး။
"နွယ်... ကိုယ် မနက်ဖြန် လူကြီးတွေ စီစဉ်တဲ့သူနဲ့
စေ့စပ်ရတော့မယ်။ နွယ့်ကို ချစ်တာတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့... လက်တွေ့ဘဝက
ခက်ခဲလွန်းလို့ပါ"
ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်...
အသက်ရှူရတာ ခက်လာတယ်။ ကျွန်မက အပျိုမဟုတ်လို့၊ ကလေးအမေဖြစ်နေလို့ သူက ကျွန်မကို
လွယ်လွယ်နဲ့ စွန့်ပစ်ခဲ့တာလား။ ကျွန်မလည်း လူသားပဲလေ... ကျွန်မရဲ့ မေတ္တာတွေက
ကလေးတစ်ယောက်ရှိနေတာနဲ့တင် တန်ဖိုးမဲ့သွားတာလား။ ကျွန်မ သမီးလေးကို ပွေ့ချီပြီး
အိမ်ကို လမ်းလျှောက်ပြန်လာခဲ့တယ်။ မျက်ရည်တွေက မိုးရေတွေနဲ့ရောပြီး တားမရအောင်
စီးကျနေခဲ့တယ်။
အခန်း (၆)
အိမ်ရောက်တော့ သမီးလေးက အိပ်ပျော်နေပြီ။ သမီးလေးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း
ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုမိတယ်။ ကျွန်မက အချစ်ငတ်လို့ အချစ်ကို ရှာခဲ့ပေမဲ့
ရခဲ့တာက ဒဏ်ရာတွေပဲ။ ဒီလောကမှာ ကျွန်မအတွက် နေရာဆိုတာ မရှိတော့သလိုပဲ။
ကိုမင်းဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ "နွယ်... ပျော်အောင်နေပါ" တဲ့။
ပျော်အောင်နေပါ ဟုတ်လား? ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းသွားပြီးမှ
ပျော်အောင်နေပါလို့ ပြောထွက်ရက်လေခြင်း။ ကျွန်မ မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်တယ်။
မှန်ထဲမှာ မြင်နေရတာက မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့၊ အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်။
ကျွန်မ ဘဝမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံရဲတော့ဘူး။ အချစ်ဆိုတာ ကျွန်မလို
မိန်းမမျိုးအတွက်တော့ အဆိပ်အတောက်တစ်ခုပဲ။
အခန်း (၇) - နိဂုံး
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မဟာ ထုံးစံအတိုင်း အထီးကျန်ခြင်းတွေကြားထဲမှာပဲ ပြန်လည်
နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရတယ်။ ကိုမင်းကတော့ သူ့ရဲ့ ခမ်းနားတဲ့ မင်္ဂလာပွဲကြီးနဲ့ ဘဝသစ်ကို
စတင်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်မကတော့ သမီးလေးကို ဖက်ရင်း၊ ညတိုင်း မျက်ရည်နဲ့ မျက်ခွက်။
ကလေးအမေတစ်ယောက် ဖြစ်ရတာဟာ ပြစ်မှုတစ်ခုလို ဖြစ်နေတဲ့ ဒီလူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ
ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက ထပ်ခါတလဲလဲ အသတ်ခံနေရတုန်းပဲ။ အချစ်ငတ်လို့ အချစ်ကို
ရှာခဲ့မိတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အပြစ်ပေါ့။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ အချစ်မရှိတော့ဘူး...
နာကျင်မှုတွေနဲ့ပဲ အသက်ရှင်နေရတော့မယ်။
သင်ခန်းစာ - အတိတ်ရဲ့ အရိပ်တွေရှိနေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက်
အချစ်ဆိုတာ လှပတဲ့ ပန်းခင်းတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ ဆူးခက်တွေပြည့်နေတဲ့ လမ်းတစ်ခု
ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ တစ်ခါတလေမှာ အချစ်ထက် မိမိကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားမှုက ပိုပြီး
အရေးကြီးပါတယ်။
