နောင်တတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးမှတ်တိုင်
--------------------------------------
အခန်း (၁)
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ မုန်တိုင်းထန်တဲ့ ညတွေကြားထဲကို "အေးချမ်း" ဆိုတဲ့
နာမည်နဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူမက နာမည်နဲ့လိုက်အောင်ပဲ
သိပ်အေးချမ်းတာ။ ကျွန်တော်ကတော့ စိတ်တိုလွယ်၊ ဒေါသကြီးပြီး ဘဝကို
အရှုံးသမားတစ်ယောက်လို ဖြတ်သန်းနေတဲ့သူပေါ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရက်နံ့နံနေတဲ့
အင်္ကျီတွေကို သူမက တစ်ခါမှ မျက်နှာမပျက်ဘဲ လျှော်ပေးခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော် မူးပြီး
အိမ်ပြန်လာတိုင်းလည်း ခြေလက်ဆေးပေးပြီး ပြုစုခဲ့တယ်။ "ကို... အရက်တွေ
အရမ်းမသောက်ပါနဲ့တော့။ နှလုံးသားက နာကျင်ရတာထက် ကိုယ့်ကျန်းမာရေး ထိခိုက်မှာကို
အေးချမ်း စိုးရိမ်လို့ပါ" အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သူမရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို ကျွန်တော်က ချုပ်ချယ်မှုတစ်ခုလို့ပဲ
ထင်ခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၂)
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်ရေးက ရိုးရှင်းပါတယ်။ ကျွန်တော်က ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းလေး၊
သူမကတော့ အပ်ချုပ်ဆိုင်လေးမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့သူ။ ကျွန်တော်တို့မှာ
ပိုက်ဆံအများကြီးမရှိပေမယ့် သူမကတော့ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရှိနေရုံနဲ့တင်
ပျော်နေတတ်တဲ့သူမျိုး။ တစ်ခါတလေ ညနေခင်းတွေမှာ လမ်းဘေးက ပြောင်းဖူးဖုတ်လေး ဝယ်စားပြီး
လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြတာတွေကို အခုထိ သတိရနေမိတုန်းပဲ။ သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်ပြီး
"ကို့ဘေးမှာ နေရတာ သိပ်အေးချမ်းတာပဲ" လို့ ပြောတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ
သူမအတွက်တော့ တစ်ကမ္ဘာလုံး ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့ဒီတန်ဖိုးကို
မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၃)
ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာတွေက ကျွန်တော့်ကို လူယုံကြည်မှု နည်းစေခဲ့တယ်။
အေးချမ်းရဲ့ ဆိုင်ကို လူငယ်တစ်ယောက် ခဏခဏ လာနေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားတဲ့အခါ
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးတောက်သွားတယ်။ ကျွန်တော် ဘာကိုမှ စုံစမ်းမနေတော့ဘဲ
အေးချမ်းကို စွပ်စွဲတော့တာပဲ။ "မင်း ငါ့ကို သစ္စာဖောက်နေတာလား အေးချမ်း... မင်းရဲ့
အေးချမ်းတဲ့ မျက်နှာနောက်ကွယ်မှာ ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားလဲ?" သူမ မျက်လုံးလေးတွေ
ဝိုင်းသွားပြီး မျက်ရည်တွေ ဝဲလာခဲ့တယ်။ "မဟုတ်ပါဘူး ကိုရယ်... အဲ့ဒါက
အေးချမ်းရဲ့ မောင်လေးဝမ်းကွဲပါ၊ သူက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ လာတာပါ" လို့
ရှင်းပြပေမယ့် ကျွန်တော် မယုံခဲ့ဘူး။ အရက်က ကျွန်တော့်ရဲ့ အသိတရားတွေကို
ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပြီလေ။
အခန်း (၄)
ကျွန်တော် သူမကို ပိုပြီး နှိပ်စက်လာတယ်။ စကားနဲ့တင်မကဘဲ တစ်ခါတလေ လက်ပါတဲ့အထိ
ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူမ ခမျာ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်နေပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့
"မင်းကို ငါ မယုံတော့ဘူး" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ
ပြောခဲ့မိတယ်။ အေးချမ်းဟာ ကျွန်တော့်ဆီက ထွက်မသွားခဲ့ဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်ကို
ပြောင်းလဲလာနိုးနဲ့ စောင့်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ပိုဆိုးလာခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် အလုပ်ပြုတ်သွားတဲ့နေ့မှာတော့ ဒေါသအားလုံးကို သူမအပေါ်
ပုံချလိုက်တော့တယ်။
အခန်း (၅)
အဲ့ဒီညက မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတယ်။ ကျွန်တော် အိမ်ကို မူးပြီး ပြန်ရောက်လာတော့
အေးချမ်းက အိမ်ရှေ့မှာ ထိုင်စောင့်နေတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို မြင်မြင်ချင်းပဲ
အော်ဟစ်ဆဲဆိုပြီး အိမ်ထဲကနေ မောင်းထုတ်ခဲ့တယ်။ "ထွက်သွားစမ်း... မင်းကို ငါ
မမြင်ချင်တော့ဘူး။ မင်းက ငါ့ဘဝကို နိမ့်ကျစေတဲ့သူပဲ" သူမက မိုးရေထဲမှာ
ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ "ကို... အေးချမ်းမှာ သွားစရာ မရှိဘူး။
အေးချမ်းကို မမောင်းထုတ်ပါနဲ့" တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ တံခါးကို
ဝုန်းခနဲ ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီညက သူမ မိုးရေထဲမှာ တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့
ထွက်သွားတာကို ကျွန်တော် လိုက်မကြည့်ခဲ့မိဘူး။
အခန်း (၆)
နောက်တစ်နေ့မနက် ကျွန်တော် အမူးပြေလို့ နိုးလာတဲ့အခါ အိမ်ကြီးက
သင်္ချိုင်းကုန်းလို ခြောက်ကပ်နေတယ်။ အေးချမ်း မရှိတော့ဘူး။ စားပွဲပေါ်မှာတော့ သူမ
ရေးထားတဲ့ စာလေးတစ်စောင်နဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့
ဆန်ပြုတ်အေးစက်စက်လေး တစ်ခွက်။ "ကို... အေးချမ်း ထွက်သွားပေးပါ့မယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်
ဂရုစိုက်ပါ" တဲ့။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ
အပြင်ကို ပြေးထွက်မိတယ်။ သူမရဲ့ ဆိုင်ကို သွားတယ်... မရှိဘူး။ သူမရဲ့
သူငယ်ချင်းတွေဆီ မေးတယ်... ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ တစ်ပတ်တိတိ ကျွန်တော် အရူးတစ်ယောက်လို
လိုက်ရှာခဲ့တယ်။ အရက်သောက်ဖို့တောင် သတိမရတော့ဘူး။ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာက
"အေးချမ်း" မရှိတဲ့ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ အသက်မပါတဲ့ ရုပ်အလောင်းတစ်ခုလိုပဲ
ဆိုတာပါပဲ။
အခန်း (၇)
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် သူမကို မြို့ပြင်က ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ခုမှာ
သွားတွေ့ခဲ့တယ်။ သူမက အလှူအတန်းတွေ လုပ်ရင်း စိတ်ဖြေဖျောက်နေတာပါ။ ကျွန်တော့်ကို
မြင်တဲ့အခါ သူမ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ ယှက်သန်းသွားတယ်။ ကျွန်တော် သူမ
ခြေရင်းမှာ ဒူးထောက်ကျလိုက်တယ်။ "ကို မှားခဲ့ပါတယ် အေးချမ်းရယ်။ ကိုယ့်ကို
တစ်ကြိမ်ပဲ... တစ်ကြိမ်ပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ကို အရက်ကိုလည်း လုံးဝဖြတ်ပါပြီ။
အေးချမ်းသာ မရှိရင် ကိုယ့်ဘဝက ဆက်ဆုံးနေဦးမှာပါ" အေးချမ်းက
ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေ စီးကျလာတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ထူပေးရင်း
"ကို တကယ် ပြောင်းလဲမှာလား?" လို့ တိုးတိုးလေး မေးတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို
တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားမိတယ်။
ယခုဆိုလျှင် ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတာ ၅ နှစ်ရှိပါပြီ။ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ
အရက်ခွက်အစား သမီးလေးရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ
"အရက်ဆက်ဆုံးသော လူသား" ဘဝကနေ "မိသားစုကို အချစ်ဆုံး လူသား"
အဖြစ် အေးချမ်းရဲ့ မေတ္တာရိပ်အောက်မှာ အသစ်တဖန် မွေးဖွားနိုင်ခဲ့ပါပြီ။
ဘဝသင်ခန်းစာ အမှားဆိုတာ ပြင်ဆင်ခွင့် ရှိသေးသရွေ့ နောင်တ မဟုတ်သေးပါဘူး။
တကယ်ချစ်တဲ့သူက သင့်ကို စွန့်ခွာသွားတာဟာ သင့်ကို အဆုံးမသတ်စေချင်လို့
ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနဲ့ မေတ္တာဟာ အရက်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်တဲ့
ခွန်အားတွေကို ပေးစွမ်းနိုင်ပါတယ်။
